Samtökin '78 - Úr felum - 01.07.1985, Blaðsíða 11

segja pabba þetta og skömmu síðar
settumst við niður, ásamt mágkonu
minni og ræddum málin. Það sem
styrkti mig mest var auðvitað sú vissa
að nú væri ég orðin hamingjusöm og
það fór heldur ekki fram hjá þeim.
Eðlilega var þeim efst í huga hvernig
barnið mitt tæki þessu sambandi og
hvernig framtíð þess yrði, en eftir að
þau sáu hvað því leið vel og þótti
vænt um ástkonu mína, hafa þau
sýnt á margvíslegan hátt að þau eru
sátt við okkur. Reyndar viðurkenndi
pabbi að sig hefði oft dreymt um að
eignast tengdason sem hann gæti
farið með á skíði eða í fjallaferðir, en
í staðinn stendur hann uppi með tvær
tengdadætur! í raun má segja að
samband mitt og foreldranna sé betra
nú en áður, því svo ótalmargir múrar
hafa fallið og það er okkur mikill
styrkur að eiga þau að. Ég gæti ekki
hugsað mér að halda þeim utan við
þetta líf sem er og verður líf mitt og
barnsins í framtíðinni.
Af þeirri reynslu sem ég hef öðlast
síðan ég kom úr felum, dreg ég þá
ályktun að sé maður opinn og eðli-
legur gagnvart fólki, komi það til
móts við mann og þeir múrar sem
þögnin byggir, brotna. Við verðum
að hafa það í huga að það er ekki
síður óþægilegt fyrir þá sem umgang-
ast okkur og vita að við erum lesbíur
eða hommar að koma eðlilega fram
við okkur, ef við gefum þeim ekki
færi á því og erum að pukrast með
þetta eins og stórleyndarmál. Þess
eðlilegri og afslappaðri sem við erum,
þess betur líður þeim og geta komið
fram við okkur án þvingana.
Fyrsta skrefið er að við séum sátt
við okkur sjálf eins og við erum. Þá
fyrst getum við vænst þess af for-
eldrum, vinnufélögum og öðrum
vinum og unnið málstað okkar gagn.
Elsa

,
. ÍÍÍÍÍÍSSÍíS:;:®:?}
'
iliÍP
.