Samtökin '78 - Úr felum - 01.07.1985, Side 10

saman að batna, þau eru alltaf að
læra. Núna eru þau farin að um-
gangast kærastann minn eins og
aðra vini mína.
Sá ljósi: Ég var ofboðslega bitur
út í mömmu og pabba en nú er
beiskjan aðeins farin að sjatna. Það
er hugsanlegt að ég sættist við þau í
næstu framtíð. Eitthvað hefur skeð
heima og þau eru byrjuð að reyna
að ná sambandi. Þau virðast vera
hætt að nota mig sem slæma for-
dæmið fyrir yngri systkinin. En það
má kannski segja að óþolinmæðin
og kröfuharkan sé sameiginlegur
vandi okkar mömmu. Við eigum
svo auðvelt með að hleypa öllu í
hnút.
Sá dökki: Ég held að vandamálið
snúist um það að flestir foreldrar
vilji innst inni að börnin þeirra fylgi
einhverri ákveðinni fyrirmynd.
Flestir þeirra hafa ekki þroska til
að hugsa lengra. Það er eins og
foreldrar geri sér yfirleitt enga grein
fyrir lífinu. Ef þeir þurfa að takast
á við það fer allt líf þeirra úr
skorðum. Þannig er að minnsta
kosti sú kynslóð sem ég þekki. Það
er ekki nóg að lesa um lífið í
bókum. Menn verða að kynnast því
af eigin raun.
Hvað viljið þið segja við unga
homma og lesbíur sem standa í
sömu sporum?
Sá ljósi: Maður á að forðast að
ræða málin við pabba og mömmu
meðan maður getur ekki bjargað
sér sjálfur. Það er betra að vera
fjárhagslega sjálfbjarga þegar
maður leggur út í þetta. Þau geta
tekið upp á öllum fjandanum. Nú,
ef maður er svo heppinn að eiga
systkini þá er best að tala fyrst við
þau. Þau skilja þetta yfirleitt miklu
betur og geta stutt mann. Það er
reynsla okkar beggja.
Sá dökki: Við megum ekki vera
of gömul þegar við segjum for-
eldrunum þetta. Ef þú lýgur lengi
verður lygin að vana og það hefur
áhrif á mann alla ævi, hugsa ég.
Því lengur sem maður lifir tvöföldu
lifi þvi erfiðara er að breyta lífi
sínu. Því miður eru allt of margir
að bíða eftir rétta tækifærinu...
Sá ljósi: ...sem auðvitað kemur
aldrei nema þú látir það sjálfur ger-
ast. En maður þarf samt að muna
að það er jafn slæmt að vera of
ungur þegar maður kemur úr
skápnum. Fyrst verðum við að
þekkja styrkleika okkar. Ég hugsa
að það sé aðalatriðið.
Þorvaldur.
10
,,í staðinn stendur
hann uppi með tvær
tengdadætur”
Foreldrar skipta okkur flest
máli, þótt við höfum ef til vill
ekki mikið samband við þau
eftir að við flytjum að
heiman. Sú staða kemur því
fljótlega upp hjá okkur sem
vitum að við erum lesbíur
eða hommar, að við þurfum
að segja foreldrum okkar frá
því, en oft líður langur tími
þangað til við látum verða af
því.
Ég held að flestum okkar líði ekki
vel þann tíma sem við leikum tvö
hlutverk, erum kannski komin úr fel-
um fyrir ákveðnum hópi, en látum
eins og ekkert sé við foreldra og aðra
úr fjölskyldunni. Munurinn á þeim
tveim hlutverkum sem ég tala um er
sá, að þegar við komum úr felum
„höfum við leyfi” til að vera eðlileg
og láta ást okkar í ljós innan þess hóp
sem við treystum, en gagnvart hinum
hópnum erum við stöðugt á verði að
koma ekki upp um okkur. Af þessum
feluleik stafar sú bæling sem við
könnumst flest við.
Ef ég rifja upp persónulega reynslu
mína af þessari glímu, er mér efst í
huga hvernig ég reyndi að hlífa for-
eldrum mínum við því að komast á
snoðir um hvað olli mér hugarangri.
Ég talaði um allt annað en það
hvernig mér liði innst inni, sagði þeim
í staðinn frá ýmsu um ytri líðan mína
og vegna þess að ég átti barn snerust
samskipti okkar mest um það. Þau
fengu tækifæri til að láta umhyggju
sína í ljós við barnið og þar með var
ég ánægð og þau líka, að ég held.
Auðvitað vissi ég að þau höfðu
áhyggjur af mínu persónulega lífi,
þess vegna bar ég mig mannalega og
reyndi að láta þau fá á tilfinninguna
að ég hefði nú átt einhver samskipti
við karlmenn á böllunum sem ég fór
á um nær hverja helgi, en þagði auð-
vitað eins og steinn um allar konurn-
ar sem höfðu áhrif á mig og toguðu
tilfinningar mínar út og suður, án
þess endilega að vita af því. Sam-
skipti mín við hinar ýmsu konur
gerðu það svo að verkum að ég drakk
sífellt meir, til að svæfa þær tilfinn-
ingar sem brutust í mér, því ég fann
alltof vel hvað þær voru hræðilega
sannar. Eina ráðið var að flýja sem
SAMSKIPTIVID
F0RELDR4
lengst inn í vímuna.
Svona flýði ég lesbíuna í sjálfri mér
í átta ár, eða frá því ég fyrst átti í
ástarsambandi við konu, þar til ég
var búin að bæla tilfinningar mínar
nóg til að þær loks gerðu uppreisn og
kröfðust réttar síns.
Allan þennan tíma reyndi ég að
halda góðu sambandi við foreldra
mína og það tókst að ég held, stór-
slysalaust, þó ég reyndi oft á þolrif
þeirra þegar mér leið sem verst til-
finningalega og átti erfiðast með að
leika þennan tvöfalda leik. í mínu til-
felli skiptir barnið miklu máli og
tengdi okkur saman allan tímann, ég
veit ekki hvernig samband mitt við
foreldra mína hefði orðið, ef þess
hefði ekki notið við.
Ég nefndi áðan uppreisn tilfinning-
anna en hún gerðist á þann hátt að ég
stormaði ein á ball hjá Samtökunum
’78 og bauð lífinu birginn. Á ballinu
fann ég strax að þarna leið mér betur
en á nokkru balli áður og að innan
um fólk sem komið væri úr felum
vildi ég vera í framtíðinni. Ég var bú-
in að fá nóg af sýndarmennskunni og
leikaraskapnum sem ég varð að nota
á öðrum böllum. Skömmu síðar hitti
ég konuna sem ég elska og bý með í
dag. Þegar ég var komin í þetta fasta
samband og fann að ég var tilbúin að
horfa framan í heiminn sem sú lesbía
sem ég er, fannst mér ég verða að
segja foreldrum mínum frá því og
lofa þeim að taka þátt í hamingju
minni. Ég herti mig upp í að segja
mömmu þetta meðan við undirbjugg-
um mat í eldhúsinu og auðvitað brá
henni. Hún sagði reyndar að sig hefði
grunað þetta en vonað að þetta væri
ekki rétt, en fyrst ég væri viss um
þetta, vonaði hún bara að ég yrði
hamingjusöm. Ég bað hana svo að