Morgunblaðið - 12.06.2021, Blaðsíða 33

✝
Þorgerður Eg-
ilsdóttir,
Grímsstöðum, Mý-
vatnssveit, fæddist
3. desember 1927 á
Húsavík. Hún lést á
HSN Húsavík 31.
maí 2021.
Foreldrar henn-
ar voru Egill Jónas-
son hagyrðingur á
Húsavík, f. 27. des-
ember 1899, d. 18.
júlí 1989, og Sigfríður Krist-
insdóttir húsfreyja, f. 23. ágúst
1903, d. 29. júlí 1979.
Systkini Þorgerðar: Jónas, f.
17. ágúst 1923, d. 13. apríl 1998,
og Herdís, f. 18. júlí 1934.
Hinn 6. nóvember 1946 giftist
Halldórsdóttir, f. 11. janúar
1951. Áður kvæntur Sólveigu
Sveinu Sveinbjörnsdóttur, f. 18.
apríl 1952, d. 10. október 1989,
og eignuðust þau þrjú börn. 5)
Arnfríður, f. 9. október 1951, d.
10. október 1951. 6) Friðrik, f.
25. maí 1954, maki Hrönn
Björnsdóttir, f. 26. desember
1955, eiga þau tvö börn. 7) Elín,
f. 22. október 1959, og á hún
eina dóttur. 8) Herdís, f. 10. júlí
1961, maki Karl Viðar Pálsson,
f. 14. maí 1947, og eiga þau tvö
börn. 9) Helga, f. 18. nóvember
1962, maki Sigmundur Sig-
urjónsson, f. 16. desember 1958.
Helga á fjögur börn.
Þorgerður verður jarðsungin
frá Reykjahlíðarkirkju í dag, 12.
júní 2021, klukkan 14. Streymt
verður frá athöfninni. Stytt slóð
á streymið:
https://tinyurl.com/dfbt4m9z/.
Virkan hlekk á streymi má
finna á:
https://mbl.is/andlat/.
Þorgerður Stein-
grími Jóhann-
essyni, f. 23. febr-
úar 1921, d. 23.
desember 1986.
Börn þeirra eru: 1)
Brynjólfur, f. 13.
maí 1947, maki
Guðrún Helga Öss-
urardóttir, f. 4. des-
ember 1951, eign-
uðust þau fimm
börn. 2) Sigfríður,
f. 26. júlí 1948, maki Gunnar Ell-
ertsson, f. 3. desember 1944, d.
11. ágúst 2002. 3) Egill, f. 12.
ágúst 1949, maki Þuríður Snæ-
björnsdóttir, f. 10. ágúst 1951,
eiga þau þrjú börn. 4) Jóhannes,
f. 8. ágúst 1950, maki Kristín
Látin er elskuleg tengda-
móðir mín Þorgerður Egils-
dóttir eða Dogga eins og hún
var ætíð kölluð. Ég kynntist
Doggu er ég fór að slá mér upp
með syni hennar árið 1971. Billi
er frumburður þeirra hjóna,
hennar og Steingríms eigin-
manns hennar. Með okkur tók-
ust góð kynni og áttum margar
góðar stundir þrátt fyrir að við
Billi stofnuðum okkar heimili á
höfuðborgarsvæðinu. Dogga og
Steingrímur komu oft og tíðum
suður þegar fór að léttast um
hjá þeim. Þau nutu þess að fara
í bændaferðir á Hótel Sögu,
landbúnaðarsýningar, leikhús-
ferðir, voru bæði mjög vina-
mörg, frændrækin og fé-
lagslynd. Oft var kátt á hjalla
þegar amma og afi komu í
heimsókn.
Það var henni mikið gleðiefni
þegar að við ákváðum að
byggja á Grímsstöðum, og kom
hún stundum í heimsókn að
skoða framvindu mála.
Alltaf var Dogga góð heim að
sækja og var oft þröngt setinn
eldhúsbekkurinn hennar. Ekki
var slegið slöku við veitingar
sem voru reiddar fram, enda
búrið ævinlega fullt af alls kon-
ar góðgæti. Barnabörnunum
þótti aldeilis gott að geta farið í
baukana hennar ömmu.
Á mannmörgu heimili þurfti
að koma miklu í verk, eins og
matargerð, margs konar
handavinnu, sauma fatnað á
börnin, prjóna á prjónvélina og
fleira. Hún blés nú ekki úr nös
við að gera að fullum bala af
silungi þegar tengdapabbi kom
af vatninu, það kom í hennar
hlut að salta aflann og und-
irbúa fyrir reyk. Hún var ótrú-
lega létt á fæti og glöð til allra
verka þrátt fyrir langan vinnu-
dag, stórt og gestkvæmt heim-
ili.
Eitt var það sem henni
fannst skemmtilegt, það var að
spila á spil og/eða leggja kapal.
Kunni hún ótal kapla og var
óspör á að kenna barnabörn-
unum nýja kapla.
Hún eignaðist orgel og síðar
hljómborð og hafði gaman af að
spila sér og öðrum til skemmt-
unar.
23. desember 1986 breyttist
mikið í lífi Doggu, þegar Stein-
grímur tengdapabbi féll frá fyr-
ir aldur fram. Var það mikill
söknuður sem lagðist yfir heim-
ilið að sjá á bak góðum og
elskulegum eiginmanni og föð-
ur, að ég tali nú ekki um barna-
börnin sem voru augasteinar
afa síns. En fleiri barnabörn
áttu eftir að fæðast, svo og
barnabarnabörn, sem fundu ást
og umhyggju hjá ömmu Doggu,
sem var miðpunktur alls, er
þau komu í sveitina. Öll fengu
þau hlýtt faðmlag, koss á kinn,
stroku á vanga og voru umvafin
þeirri hlýju sem auðkenndi
hana alla tíð.
Mikill er söknuður allra af-
komenda hennar og tengda-
barna, en líf Doggu var ríkt og
öll sú elska sem hún skilur eftir
sig er okkur leiðarljós í fram-
tíðinni.
Hún var mér sem önnur
móðir og kenndi mér margt,
trúnaðarvinur og hjálparhella.
Oft og tíðum taldi hún ekki eft-
ir sér að koma suður og að-
stoða okkur hjónin, er erfiðleik-
ar steðjuðu að og verður það
seint fullþakkað.
Dogga dvaldi á dvalarheim-
ilinu Hvammi á Húsavík síð-
ustu árin og líkaði vel að vera
komin aftur heim í fæðingarbæ
sinn og naut þess að taka þátt í
félagslífinu þar.
Milda blíða móður hönd,
mjúkt þú straukst um vanga.
Nú ertu horfin í ókunn lönd,
þar áttu nýja vanga.
(BS)
Guð blessi minningu tengda-
móður minnar.
Meira á: www.mbl.is/andlat/.
Guðrún Helga
Össurardóttir.
Að vakna í litla herberginu
við sambland af fuglasöng og
suðandi húsflugu, vatnið speg-
ilslétt að sjá og amma byrjuð
að bardúsa við eldhúsbekkinn
er ein af okkar ljúfustu minn-
ingum – komin í Mývatnssveit-
ina til ömmu og afa.
Bara það að heyra í ömmu
fékk barnið, unglinginn og ekki
síður fullorðinn til að drífa sig á
fætur og taka þátt í verkefnum
dagsins. Hlýtt og þéttingsfast
faðmlag ömmu setti tóninn fyr-
ir daginn – jákvæðni, gleði og
hlýja með virðingu og áhuga
fyrir sérhverju verki. Í huga
barnsins var jafnvel vissa um
að amma væri amma allra sem
í sveitina komu. Það virtust all-
ir þekkja ömmu Doggu, hafa
setið hjá henni í eldhúsinu á
Grímsstöðum og spjallað um
heima og geima með nýsteikt-
um kleinum og soðnu brauði.
Amma sat sjaldnast auðum
höndum. Ef ekki var staðið við
bakstur eða eldamennsku þá
var setið við aðra handavinnu
þess á milli sem skotist var
með þvottinn út á snúrur, dreg-
ið að sér ferskt sveitaloftið og
tekin staðan á næstu bæjum.
En alltaf átti amma nægan
tíma fyrir sitt fólk og alla sína
gesti, segjandi sögur úr mann-
heimum sem öðrum heimum og
ekki sjaldan sem góð vísa var
hnýtt við endann. Amma kunni
best við sig heima á Gríms-
stöðum en var þó í eðli sínu for-
vitinn ferðalangur sem fannst
gaman að kanna áður ókunnar
slóðir. Utanlandsferðirnar voru
þó ekki ýkja margar en við vor-
um svo heppinn að fá ömmu
með okkur í ógleymanlega ferð
til Flórída fyrir rétt um 15 ár-
um þar sem amma naut þess
svo sannarlega að vera okkar
gestur í sandölum og ermalaus-
um bol.
Það er hverju barni dýrmætt
að eiga góða ömmu. Okkar
börn hafa verið svo lánsöm að
eiga líka og kynnast ömmu
Doggu. Amma hefur verið okk-
ur öllum leiðarljós, yndisleg
manneskja sem var svo hlý,
uppfull af ást og kærleik til
allra manna og dýra svo eftir
var tekið. Sú tilhugsun að skýj-
um ofar sé það afi Steingrímur
sem loksins aftur taki við hlýju
faðmlagi ömmu Doggu er okk-
ur huggandi á þessari stundu.
Takk amma.
Össur, Þorgerður Elín,
Hjörtur og Brynja Rún.
Til ömmu
Þótt þú sért farin þá man ég þig vel,
þær minningar geymi í hjarta mínu.
Aldrei í faðm þínum aftur ég dvel,
sofðu nú amma í rúminu þínu.
(Lísa Björk)
Elsku amma mín. Mig langar
að kveðja þig með örfáum orð-
um. Takk fyrir allt sem þú
gerðir fyrir mig, allar stund-
irnar sem við áttum saman.
Mér finnst ég vera svo rík að
minningum um þig og afa. Allt-
af var gott að vera í faðmi þín-
um, þú varst mér ávallt svo
góð. Takk fyrir allt sem þú
kenndir mér, vísur, ljóð og á
allt lífið. Ég fékk að sauma út
og prjóna. Ógleymanlegt þegar
ég fékk að vera sumarlangt hjá
þér og afa. Ég átti aldrei leið-
inlega stund og ég man ekki
eftir því að mér hafi nokkru
sinni leiðst. Skemmtilegast
fannst mér þegar steiktar voru
kleinur og ég var kölluð inn til
að bretta upp á kleinurnar. Ég
bað þig alltaf um að láta mig
vita svo ég missti ekki af því.
Mörgum stundunum eyddi ég
við að skoða tölurnar í tölu-
bauknum, þar voru ýmsar ger-
semar.
Ein minning stendur upp úr.
Þér fannst ekki leiðinlegt að
gera at í afa. Það var 1. apríl og
þú sagðir: „Láttu nú afa þinn
hlaupa 1. apríl.“ Sagðir mér að
taka tólið af símanum og fara
inn í stofu þar sem afi var að
horfa á ensku knattspyrnuna
og segja honum að Jón Pétur
væri í símanum. Ég gerði það
og kom til baka inn í eldhús
með dúndrandi hjartslátt og
faldi mig við skápinn við dyrn-
ar til að fylgjast með afa þegar
hann kæmi fram. Ég gleymi
aldrei svipnum á honum þegar
hann vissi að ég hafði látið
hann hlaupa 1. apríl. Honum
fannst nefnilega ekkert leiðin-
legt að láta stríða sér.
Við spjölluðum oft saman í
síma þegar þú bjóst á Hvammi
og ég þakkaði þér í hvert skipti
fyrir allt og eitt skiptið spurði
ég þig hvort ég hefði verið mik-
ið fyrir þér. „Nei, þú varst nú
alltaf svo þægilegt barn, elskan
mín. Hann afi þinn hélt nú líka
svolítið upp á þig.“ Ég man svo
vel að þar átti ég hauk í horni
og hann tók mig með sér hvert
sem hann fór. Að vitja um net á
báti og ég var látin róa þótt ég
reri ekki alltaf beina stefnu, út
á vatn að vitja um net undir ís,
ferðir upp í þorp til Jóns Pét-
urs og Manna svo eitthvað sé
nefnt. Mér voru kennd örnefni,
fuglanöfn og fuglahljóð.
Ég fékk að skila nokkrum
stundum til baka þegar ég var
hjá þér hér á SAk núna fyrir
stuttu og þeim stundum var vel
varið með þér og ég gat sagt
þér svo margt.
Elsku fallega amma mín.
Góða ferð og skilaðu kveðju til
þeirra sem ég á í sumarlandinu.
Efst í huga eru mér
okkar mörgu fundir.
Kæra amma þakka þér
þessar góðu stundir.
(Friðrik Steingrímsson)
Börnin mín biðja fyrir kæra
kveðju til þín.
Þín dótturdóttir,
Lísa Björk.
Þorgerður (Dogga) systir
mín var sjö árum eldri en ég.
Hún var falleg ung stúlka, vel
vaxin með brúnt fallegt liðað
hár. Hún var skemmtileg,
fjörug og félagslynd, söngvin,
músíkölsk og hagleikskona í
höndum.
Hún kunni utan að öll helstu
ljóð góðskálda okkar, þótt líka
léku henni á tungu dægurflug-
ur og lausavísur. Hún var ein-
stök sögukona og gat miðlað
ævintýrum og þulum á þann
sérstaka hátt að jafnvel óþekkt-
arormar sátu sem dáleiddir.
Dogga giftist ung Steingrími
Jóhannessyni, bónda á Gríms-
stöðum í Mývatnssveit. Hann
var farsæll íþróttamaður bæði í
fótbolta og á skíðum, söng í
karlakór og var ágætur leikari.
Ungu hjónin fluttu inn á
heimili tengdaforeldra hennar
þar sem húsrými varð fljótt of
lítið vegna sístækkandi fjöl-
skyldu Doggu og Steingríms.
Það kom ungu kaupstaðar-
stúlkunni mest á óvart, að
þarna var hvorki rafmagn né
rennandi vatn. Vatni var dælt
með handafli og notast var við
olíulampa og kolaeldavél. Á
henni voru, auk eldunar, hituð
straujárn sem voru þung og
erfið í notkun. Einnig þurfti
meira að hafa fyrir þvottum
Þorgerður
Egilsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Elsku langamma
Alltaf gleðja munu mig
minningar sem á um þig,
elsku besta amma mín
alla tíð ég sakna þín.
(Friðrik Steingrímsson)
Sigurlaug Mona
Ragnheiðardóttir.
Þú gengin ert hugglöð á frelsarans
fund
og fagnar með útvaldra skara,
þar gleðin er eilíf, þar grær sérhver
und.
Hve gott og sælt við hinn hinsta
blund
í útbreiddan faðm Guðs að fara.
Nú kveðja þig vinir með klökkva og
þrá
því komin er skilnaðarstundin.
Hve indælt það verður þig aftur að
sjá
í alsælu og fögnuði himnum á,
er sofnum vér síðasta blundinn.
(Hugrún)
Innilegar samúðarkveðj-
ur.
Helga, Birgir og
fjölskylda.
eftir því sem fjölgaði í fjöl-
skyldunni. Þvotturinn var
fluttur á hjólbörum yfir mela
og móa niður að því fagra Mý-
vatni, þar sem sjálft Slútnes,
sem var í eigu Grímsstaða,
blasti við. Í hlóðapotti var
vatnið hitað til suðu, þvottinum
og sápunni bætt út í og hrært
með priki. Síðan var allt skolað
í ísköldu Mývatninu, dregið
upp á börurnar og ekið heim,
nú upp í móti og hengt upp á
snúrur við bæinn.
Það var mikil gæfa að
tengdamæðgunum kom vel
saman og þær hlógu mikið
þegar þær sættu lagi við að
mætast á heppilegum stöðum í
þrengslunum innandyra.
Ungu hjónin eignuðust níu
börn, átta þeirra lifa foreldra
sína, en litla stúlku misstu þau
nýfædda – og syrgði systir mín
hana alla tíð.
Seinna rættist úr, nýtt hús
var byggt, þar sem fjölskyldan
rúmaðist vel og enn búa þar
tveir afkomendur Doggu og
Steingríms.
Alla tíð hafa Grímsstaðir
laðað að sér gesti og gangandi,
vini sem ókunnuga og þeim
alltaf tekið opnum örmum og
allt það besta haft á boðstól-
um, eins og aðeins gerist á vin-
sælustu kaffihúsum. Slíkur var
gestagangurinn í eldhúsinu hjá
systur minni.
Eftir andlát Steingríms bjó
Dogga lengi áfram með dóttur
sinni og dótturdóttur á Gríms-
stöðum, en svo kom að því að
hún flutti á Hvamm, dvalar-
heimili aldraðra á Húsavík, og
þar naut hún sín vel innan um
gamla vini og ættingja og gekk
þar um gangana, fallega
klædd, brosandi og sátt við líf-
ið.
Heilsu hennar hrakaði nokk-
uð hratt undir lokin, en eins og
hún hafði sjálf léð máls á, þá
var hún tilbúin að fara.
Dogga var ekki bara hetja,
heldur ein besta manneskja
sem ég hef þekkt, hjartahlý,
sönn og heiðarleg, trúði á það
góða í hverjum manni og um-
faðmaði alla, sérstaklega þó
börn og gamalt fólk.
Hjartans dýpstu þakkir fyr-
ir að hafa átt þig að, elsku
systir.
Herdís Egilsdóttir.
- Fleiri minningargreinar
um Þorgerði Egilsdóttur bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
MINNINGAR 33
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. JÚNÍ 2021
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
KARÓLÍNA BERNHARÐSDÓTTIR,
Lindasíðu 2, Akureyri,
lést á Dvalarheimilinu Hlíð
mánudaginn 7. júní.
Útför hennar fer fram frá Glerárkirkju miðvikudaginn 16. júní
klukkan 13. Slóð á streymi er á facebooksíðunni Jarðarfarir í
Glerárkirkju.
Starfsfólki Hlíðar eru færðar alúðarþakkir fyrir góða umönnun.
Árni Aðalsteinn Bjarman,
börn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn
Kæru ættingjar og vinir.
Þökkum hlýhug og vinsemd í okkar garð
vegna fráfalls elskulegs eiginmanns míns,
föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
JÓNS FINNS ÓLAFSSONAR
rafvirkjameistara,
Árbakka 8, Selfossi.
Sérstakar þakkir færum við Sigurði Böðvarssyni lækni og
starfsfólki HSU Selfossi fyrir einstaka umönnun.
Þóranna Ingólfsdóttir
Arndís Hildur Jónsdóttir Davíð Örn Ingvason
Ingólfur Örn Jónsson Ása Valdís Árnadóttir
Ólafur Þór Jónsson Bjarnfríður L. Guðsteinsdóttir
Anna Þóra Jónsdóttir Aðalsteinn Tryggvason
afabörn og langafabarn
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
SÓLBERG JÓNSSON
sparisjóðsstjóri,
Bolungarvík,
lést þriðjudaginn 8. júní. Útförin fer fram frá
Hólskirkju laugardaginn 19. júní klukkan 14.
Lucie Einarsson
Ásgeir Sólbergsson Margrét Gunnarsdóttir
Bjarni Sólbergsson
Elísabet Jóna Sólbergsdóttir Guðjón Jónsson
Sölvi Rúnar Sólbergsson Birna Guðbjartsdóttir
María Sólbergsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkæra og yndislega eiginkona mín, móðir
okkar, tengdamóðir og amma,
KRISTRÚN ÓLAFSDÓTTIR,
Flúðaseli 14,
Reykjavík,
lést sunnudaginn 6. júní. Útförin fer fram
frá Garðakirkju þriðjudaginn 22. júní klukkan 15.
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð og hlýhug.
Sigurður Guðmundsson
Sigríður K. Sigurðardóttir Ingvar Magnússon
Guðmundur Ó. Sigurðsson Bryndís Guðnadóttir
María E. Sigurðardóttir Pádraig Ó Diolún
og barnabörn