Morgunblaðið - 12.06.2021, Qupperneq 37

Langar að senda Erlu, Erlu He-
zal, Hrefnu, Steina, Guðrúnu Bar-
böru, Möggu og börnunum inni-
legar samúðarkveðjur. Megi góður
guð vera með ykkur.
Hvernig getur veröldin verið
svona grimm að hrifsa hann í
burtu? Skil það ekki. Hugga mig
við að nú hittast þeir pabbi og hann
og leggja á brattann. Báðum kippt
í burt allt of fljótt.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Katrín Þorsteinsdóttir.
Í dag verður borinn til grafar
Sveinn Eyjólfur Tryggvason,
elskulegur mágur minn og vinur.
Fréttirnar sem okkur bárust af
andláti hans síðla sunnudags
krömdu hjarta okkar og allra sem
til hans þekktu. Einhvers staðar
hlýtur að hafa verið rangt gefið og
vitlaus forgangsröðun, að hann
skyldi falla frá á besta aldri, frá
henni Möggu sinni og börnunum
sjö, er svo ólýsanlega sorglegt og
óréttlátt.
Hann Eyfi var einn af bestu
mönnum sem ég hef kynnst um
ævina, brosið hans sem heillaði
alla, fallegu augun sem lýstu upp
umhverfi sitt og hjálpsemin sem
allir vinir hans þekktu. Hann var
alltaf glaður og viljugur að hjálpa
öðrum, mikill útivistarmaður og
fjallageit. Bjargsig í Látrabjargi
og svartfuglseggin toguðu í hann á
vorin, og eitt sinn fór ég með hon-
um og Þorsteini og Stefáni mágum
mínum út á Látrabjarg. Hann ætl-
aði aðeins að skreppa í bjargið og
ná í fáein egg, og á meðan ætlaði
ég að fara að taka myndir af lund-
anum á bjargbrúninni. Þeir settu
út bát og ég hélt mína leið og kom
svo til baka 2-3 tímum síðar og hélt
að þeir hlytu að vera komnir til
baka, en nei, það liðu margar
klukkustundir þar til þeir komu
með drekkhlaðinn bát af eggjum
löngu eftir miðnætti, það var svo
erfitt að hætta. Gönguferðir um
fjöll og firnindi á sumrin var eitt af
hans áhugamálum og þekkti hann
Barðaströndina eins og lófann á
sér, „besti leiðsögumaður á Ís-
landi“, sagði einn vina hans við
mig.
Ég hitti Eyfa í fyrsta sinn á bíla-
stæði á Kirkjubæjarklaustri þar
sem Magga systir kynnti okkur.
„Þetta er hann Eyfi minn,“ sagði
hún brosandi. Við hittumst þarna
fyrir algera tilviljun, þau Magga og
Eyfi á vesturleið og við Auður á
austurleið. Við fengum okkur
kaffisopa saman og héldum svo
hvor í sína áttina á ferðum okkar
um landið, og samverustundirnar
áttu eftir að verða margar og
ánægjulegar á komandi árum.
Barnahópurinn er stór og íþróttir
hafa leikið stórt hlutverk í fjöl-
skyldulífinu, og ferðir á Landsmót
UMFÍ eru þar fastur liður, og Eyfi
tók þátt í því starfi af lífi og sál.
Þegar Landsmótin hafa verið hald-
in á Selfossi gistu þau Eyfi og
Magga hjá okkur með allan barna-
skarann, og það var tjaldað í stof-
unni svo að börnin fengju herbergi
út af fyrir sig.
Kæri mágur. Við kveðjum þig
með þunga sorg í hjarta, en jafn-
framt gleði yfir að hafa fengið að
kynnast þér og þínu jákvæða við-
horfi til lífsins, við gætum öll lært
svo mikið af þér. Elsku Magga,
Edda Sól, Saga, Halldór Jökull,
Vilborg, Tryggvi, Hekla og Dalrós,
megi góðu minningarnar ylja ykk-
ur og styrkja í sorginni.
Páll Jökull Pétursson.
Hann var ekki margra daga
gamall þegar ég sá hann fyrst en
þá geislaði af honum og gerði það
alltaf eftir það. Nú hefur þessi
geisli slokknað og margir sitja
daprir eftir.
Eyfi frændi minn á Lambavatni
var strax sérstakur strákur, fullur
af lífi, geislandi af gleði, framtaks-
samur og úrræðagóður. Þessir eig-
inleikar fylgdu honum alla ævi
enda eindæma vinsæll og hjálpleg-
ur maður.
Þeir voru ekki háir í loftinu Eyfi
og Steini bróðir hans þegar þeir
komu einn vordag heim drullugir
upp fyrir haus. Þeir höfðu fundið
borna þrílembu á skurðbakka og
eitt lambið hafði dottið í skurðinn
og kindin jarmandi á skurðbakk-
anum. Þeir voru ekki úrræðalaus-
ir, Eyfi teygði sig niður en náði
ekki til lambsins svo Steini hélt í
lappirnar á Eyfa og lét hann síga
niður í djúpan skurðinn og náði
hann þá taki á lambinu og síðan
dró hann lambið og Eyfa upp á
bakkann. Drullugir voru þeir en
ánægðir með sig og pabbinn stolt-
ur af drengjunum sínum. Svona
unnu þeir alltaf eins og einn maður
og hafa alltaf fylgst að.
Eyfi líktist Vilborgu ömmu sinni
mikið, bæði í útliti og einnig þannig
að hann labbaði helst aldrei, hljóp
alltaf við fót eins og amma hans.
Hjá honum var það sama hvort það
var á sléttlendi eða í klettum, hann
var jafnvígur á hvort tveggja og
snemma beygist krókurinn. Hann
var ekki nema fjögurra eða fimm
ára þegar ég var gestkomandi á
Lambavatni og fékk að sækja
kýrnar. Eyfi kom með og sýndi
mér á leiðinni hve duglegur hann
var orðinn að klifra, kleif Draug-
astein, Rennirassastein og fleiri
stóra steina. Hann varð sem full-
orðinn maður einn besti kletta-
maður og sigmaður á svæðinu.
Eyfi fékk afar gott uppeldi, hon-
um og Steina var innrætt allt það
besta sem foreldrar geta innrætt
börnum sínum; kurteisi, dugnað,
sjálfstæði og virðingu fyrir sér og
öðrum auk takmarkalausrar virð-
ingar fyrir náttúrunni. Ég veit að
Eyfi hefur innrætt sínum börnum
allt þetta og mótað þau á fallegan
hátt og þau eiga minningu um ein-
stakan föður.
Stundum er sagt að „menn séu
af gulli“. Ég held að þetta eigi ekki
betur við nokkurn mann en Svein
Eyjólf, hann vildi allt fyrir alla
gera og ávallt tilbúinn að aðstoða
alla og taka þátt í öllu starfi í sinni
heimabyggð. Ég velti því stundum
fyrir mér hvernig hann hafði tíma
til að framkvæma allt sem hann
gerði því aldrei sagði hann nei.
Það er ekki auðhlaupið að fylla
hans skarð í samfélaginu og grun
hef ég um að það þurfi marga til að
gera það.
Við sitjum eftir með tár á
hvarmi og spyrjum okkur sjálf, af
hverju var hann tekinn svo ungur
frá okkur. Líklegt er að honum
hafi verið ætlað eitthvert stærra
hlutverk.
Kæra Margrét, börn, Erla og
systkini Eyfa, ég sendi mínar
dýpstu samúðarkveðjur til ykkar
allra vegna fráfalls eins dyggasta
og besta sonar Rauðasands.
Daníel Hansen.
Börnin sem fæðast litlum systkinum
sínum
eins og ljós sé kveikt,
eins og fyrstu blóm vorsins
vakni einn morgun.
Ef þau deyja,
hverfa þau til guðs,
eins og draumur,
sem aldrei gleymist.
(Jón úr Vör)
Elskulegur frændi minn, Sveinn
Eyjólfur Tryggvason, gleymist
engum sem hann þekktu. Hann
gleymdi heldur engum sem hann
mætti á lífsins leið. Hann mundi
allt og alla, kunni allar sögur sem
honum höfðu verið sagðar, þekkti
alla í sveitinni sinni og þorpinu og
allir þekktu hann.
Það þarf þorp til að ala upp
barn, segir afrískt máltæki. Þorpið
ól Eyjólf upp, en þorpið fékk líka
ríkulega til baka. Samfélagið allt
fékk notið hjálpsemi hans og
náungakærleika. Sólskinsbrosið
hans var allra. Þess vegna ríkir
sorg í þorpinu og í sveitinni.
Er hægt að hugsa sér fegurri
sveit en Rauðasand? Og er hægt
að hugsa sér tignarlegra náttúru-
undur en Látrabjarg? Minningin
um Eyfa, sem leiðsögumann um
þessar undralendur, yljar í sorg-
inni. Í huganum stendur hann við
stýrið á uppblásnum báti slysa-
varnafélagsins undir bjarginu,
með orð Jóns Helgasonar á
vörum, lýsinguna á Látrabjargi:
Alvotur stendur upp að knjám
öldubrjóturinn kargi
kagandi fram á kalda röst
kvikur af fuglaþvargi;
býsn eru meðan brothætt jörð
brestur ekki undir fargi
þar sem á hennar holu skurn
hlaðið var Látrabjargi.
Það er viðeigandi að kveðja
náttúrubarn með andagift skálds-
ins, þegar engin orð fá lýst þeim
harmi sem fjölskylda hans og ást-
vinir takast nú á við. Megi allar
góðar vættir vaka yfir þeim og
englar alheimsins lýsa þeim í sorg-
inni. Fyrir hönd barna Lillu á
Lambavatni,
Kolbrún Halldórsdóttir.
Og armlög þeirra minntu á fyrsta fund
þó fölur beygur hægt um sviðið gengi
er laut hann höfði og sagði í sama
mund:
Veiztu hvað gleðin tefur tæpa stund
en treginn lengi.
(Hannes Pétursson)
Á örskotsstundu breytir
hörmulegt slys lífi vina okkar til
frambúðar. Við þökkum þær
stundir sem við áttum með Eyfa
en finnum um leið hversu skamm-
vinn gleðin er og vitum að treginn
mun aldrei hverfa. Hann tefur
lengi.
Það var gott að vera í kringum
Eyfa. Hann var hjartahreinn, eðl-
isgreindur og víðlesinn með ein-
stakt lunderni og hárfína kímni-
gáfu. Eyfi var hugrakkt
náttúrubarn. Hann þekkti hvern
stein og hverja þúfu í sveitinni
sinni. Haffi minnist með hlýju
góðra stunda með frænda sínum
þegar hann var í sveit á Lamba-
vatni, sérstaklega fróðleiksfýsn og
léttri lund. Eyfi var vinsæll leið-
sögumaður gönguhópa, kunni
ógrynni af sögum og las náttúruna
af mikilli næmni. Gamli Rauða-
sandshreppurinn var sveitin hans
Eyfa. Flesta daga fór hann yfir að
Lambavatni á Rauðasandi til að
aðstoða foreldra og bróður við bú-
skapinn. Það tókst honum þrátt
fyrir mikið annríki og var stundum
eins og hann þyrfti afar lítinn
svefn eða engan. Það þurfti að
sinna fyrirtækinu Eyfarafi sem óx
og dafnaði. Það þurfti að huga að
barnmargri fjölskyldunni, bú-
skapnum og öllu hinu. En Eyfi
virtist alltaf hafa nægan tíma. Eyfi
sló aldrei slöku við.
Mesta gæfan í lífi hans var að
kynnast Möggu. Saman eignuðust
þau fjögur börn en fyrir átti
Magga þrjú sem Eyfi hugsaði um
sem sín eigin. Allt eru það mikil
mannkostabörn sem standa sig
með prýði í íþróttum og námi.
Það var gleðilegt að fylgjast
með samheldni þeirra Eyfa og
Möggu við uppeldið og heimilis-
haldið og ástinni þeirra á milli.
Bæði voru þau í fullri vinnu og
tóku einnig að sér ýmis verkefni í
tengslum við íþróttaiðkun
barnanna. Það var því mikið um að
vera á stóru heimili og margt sem
mæddi á Eyfa og Möggu. Þó töldu
þau það aldrei eftir sér að ferðast
um landið og heiminn með krakk-
ana sína. Aldrei var neitt vesen,
bara gaman, og kærleikurinn með
í farteskinu.
Líklega hafa fáir farið fleiri
ferðir í surtarbrandsnámur í Stál-
fjalli eða siglt jafn oft á gúmmíbáti
í öllum veðrum undir Látrabjargi.
Eyfi var harður af sér og leit á það
sem skyldu sína að miðla til ann-
arra þeirri kunnáttu sem þarf til
að síga eftir eggjum í Látrabjargið
en það er eitthvað sem aðeins hug-
djörfustu menn taka sér fyrir
hendur. Og ævinlega rann ágóðinn
af eggjatökunni óskiptur til Björg-
unarsveitarinnar Bræðabandsins
sem Eyfi starfaði með alla tíð. Að-
eins nokkrum dögum fyrir svip-
legt fráfallið seig hann eftir eggj-
um í Látrabjargið.
Það var mikið áfall að heyra af
andláti Eyfa. Samfélagið vestra er
fátækara því Eyfi var einstakur
maður, elskaður og dáður.
Elsku Magga og börn. Megi al-
góður Guð umvefja ykkur kær-
leika sínum og styrkja í þeirri
miklu sorg sem að ykkur er kveðin.
Guð blessi minningu Sveins
Eyjólfs Tryggvasonar.
Ásthildur, Hafþór, Daníel
Jón og Lilja
Sigríður.
Föstudagurinn 8.8. 2008 rann
upp bjartur og fagur á Rauðasandi
við Breiðafjörð. Í hönd fór brúð-
kaupsdagur þeirra Margrétar
Brynjólfsdóttur og Sveins Eyjólfs
Tryggvasonar. Hjónavígslan fór
fram í kirkjunni að Saurbæ þar
sem staðið hefur kirkja frá því
skömmu eftir kristnitöku og faðir
brúðarinnar, séra Bryjólfur, fyrr-
um prófastur, gaf hjónaefnin sam-
an. Veislan var í hlöðunni í Kirkju-
hvammi fallega skreyttri. Síðan
var sungið dansað og leikið á
túninu í rauðgullinni birtu ágústs-
ólarinnar langt fram eftir kvöldi.
Dagurinn var eins og þeir gerast
bestir í þessari fallegu sveit.
Blankalogn og glaðasólskin frá
morgni til miðnættis. Lífið blasti
við þessum fallegu hjónum sem þá
þegar voru komin vel á veg með að
mynda sína góðu og fjölmennu fjöl-
skyldu.
Svona blasti drengurinn góði,
Eyjólfur Tryggvason, líka við okk-
ur, sem höfðum kynnst honum fyr-
ir áratug þegar við slógum hælum
okkar niður á Rauðasand. Yfir
Eyjólfi var alltaf heiðríkja og smit-
andi gleði. Hann var svo bóngóður
og hjálpsamur í öllum aðstæðum
að það bitnaði örugglega oft illa á
hans eigin nauðsynjaverkum. Við í
Saurbæ nutum ótæpilega af hjálp-
semi hans, endalausri greiðvikni
og því að hann gat auðvitað leyst
úr öllu því, sem greiða þurfti úr
fyrir bæjarbörnin sem voru að
stíga sín óvissu fyrstu skref í sveit-
inni, sem tók svo fallega á móti
þeim. Ekki síst áttu þar hlut að
máli sveitarhöfðinginn á Lamba-
vatni Tryggvi Eyjólfsson faðir
Eyjólfs og fjölskylda hans. Eyjólf-
ur var margra manna maki hvort
sem var til vinnu eða lífsins sjálfs.
Hann var rafvirki og rak fyrirtæki
í þeirri iðn sem var samfélaginu
mikil nauðsyn, hann seig í Látra-
bjarg eftir eggjum, hann var öfl-
ugur félagi í Bræðrabandinu,
björgunarsveitinni í hinum forna
Rauðasandshreppi, hann rak í fé-
lagi við Þorstein bróður sinn
myndarlegt kúabú á Lambavatni,
hann var meðhjálpari í Saurbæj-
arkirkju, hann samdi skemmtiat-
riði á þorrablótum, hann leiðbeindi
ferðamönnum á nánast ófærum
fjallastígum í Stálfjalli, hann var
liðtækur frjálsíþróttamaður og
þeir feðgar merktu þúsundir fugla.
Eyjólfur var hvers manns hugljúfi
og af hans fundi fóru allir betri
menn. Eyjólfur var ástríkur eigin-
maður og faðir fjögurra barna og
gekk þremur eldri börnum Mar-
grétar í föðurstað. Sorg þeirra
allra er mikil og djúp og andlát
Eyjólfs skilur eftir sig stórt skarð í
Vesturbyggð en auðvitað fyrst og
fremst hjá fjölskyldu og vinum.
Við öll sem tengjumst Saurbæ og
höfðum þegið svo mikið af Eyjólfi
sendum Margréti, börnunum og
öllum ættingjum og ástvinum Eyj-
ólfs okkar dýpstu samúðarkveðjur.
Núna er engin nótt á Rauða-
sandi, dagurinn og nóttin renna
saman í einstakri ævintýralegri
birtu og sumarblíðu. Öll náttúran
hefur lifnað til sumarlífsins og á
sandinn slær roðagylltri birtu. Það
drýpur sorg af hverju strái þegar
við kveðjum öðlinginn Eyjólf sem í
dag verður lagður til hinstu hvílu í
kirkjugarðinum við Saurbæjar-
kirkju.
Guð blessi Svein Eyjólf
Tryggvason.
Kjartan Gunnarsson.
- Fleiri minningargreinar
um Svein Eyjólf Tryggvason
bíða birtingar og munu birt-
ast í blaðinu næstu daga.
MINNINGAR 37
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. JÚNÍ 2021
Útför í kirkju
Stuðningur
og sálgæsla
þegar á reynir
utforikirkju.is
FALLEGIR LEGSTEINAR
Auðbrekku 4, 200 Kópavogi, sími: 537-1029, www.bergsteinar.is
Á góðu verði
Verið velkomin
Opið: 11-16 virka daga
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ESTHER EYGLÓ ÞÓRÐARDÓTTIR,
lést á Landspítalanum við Hringbraut
laugardaginn 5. júní. Útför hennar fer fram
frá Keflavíkurkirkju þriðjudaginn 15. júní
klukkan 13.
Þórður M. Kjartansson Eiríka G. Árnadóttir
Guðmundur Kjartansson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir
og amma,
JENSIA MICHALA LEO,
Ásabraut 3, Keflavík,
lést á heimili sínu fimmtudaginn 3. júní.
Útförin fer fram frá Ytri-Njarðvíkurkirkju
miðvikudaginn 16. júní klukkan 14. Athöfninni verður streymt á
facebook: Hvítasunnukirkjan í Keflavík.
Gilbert Leo Þórisson Sjöfn Anna Halldórsdóttir
Steinunn J. Leo Þórisdóttir Jón Garðar Viðarsson
og barnabörn
Ástkær sambýlismaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
ÖRN EINARSSON
prentari,
Kópavogi,
lést á hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð 3. júní.
Útför fer fram frá Digraneskirkju
þriðjudaginn 15. júní klukkan 13.
Hlekk á streymi má nálgast á www.mbl.is/andlat,
https://youtu.be/yHk6myYdRwo
Sigríður Sigurðardóttir
Guðmundur Arnarson Mina Johnsen
Már Arnarson Ásta Björg Þorbjörnsdóttir
Anna María Arnardóttir Þorvarður Kristófersson
barnabörn og barnabarnabörn
Elsku faðir okkar,
GISSUR SIGURÐSSON
fréttamaður,
verður jarðsunginn frá Selfosskirkju
þriðjudaginn 22. júní klukkan 13.
Guðbjörg Gissurardóttir
Helga Auðardóttir
Gissur Páll Gissurarson
Jón Grétar Gissurarson
Hrafnhildur Gissurardóttir