Morgunblaðið - 12.06.2021, Síða 40

40 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. JÚNÍ 2021
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1800
www.hjarta.is
Elsku besta
tengdamamma.
Ég var svo heppin að kynnast
Tomma þínum fyrir tæpum ára-
tug og þar með þér og Kára þín-
um. Þetta var í desember 2011.
Ég man þegar við hittumst fyrst
og mér var tekið opnum örmum
ásamt Anítu og Eggerti mínum
sem þá voru 15 og 10 ára. Á þess-
um tíu árum höfum við eytt mikl-
um tíma saman og margt gerst
og breyst síðan. Mér og börn-
unum leið eins og við hefðum
alltaf verið hluti af fjölskyldunni
og þau fóru strax að kalla ykkur
ömmu og afa. Og það var nú oft
að ég kíkti um helgar í heimsókn
með börnin okkar Tomma þó að
hann væri á sjó. Þú passaðir allt-
af vel upp á þína og sást til þess
að allir þínir væru jafnir og
fengju jafnt. Þú varst alltaf glöð
og kát og þér fannst ekkert betra
en að vera með fólkinu sem þú
Jóhanna Hólmfríð-
ur Óskarsdóttir
✝
Jóhanna Hólm-
fríður Ósk-
arsdóttir fæddist
19. desember 1947.
Hún lést 29. maí
2021.
Jóhanna Hólm-
fríður var jarð-
sungin 10. júní
2021.
elskaðir og elskaði
þig. Ég hjálpaði til
við að flytja með
ykkur tvisvar og
Aníta mín færði
okkur tvo gleðigjafa
á þessum árum,
langömmubörnin
Natalie og Nóa, sem
þér þótti afar vænt
um. Minningarnar
eru ótal margar og
mjög svo skemmti-
legar og þær munum við ávallt
geyma í hjartanu okkar og deila
áfram til afkomenda okkar allra.
Elskum þig alltaf. Takk enda-
laust fyrir allt og sjáumst síðar.
Þín
Rúrí, Aníta og fjölskylda
og Eggert.
Elsku Jóhanna frænka.
Ég er ekki að ná því að þú sért
farin, það voru nákvæmlega 55
dagar á milli ykkar systra. Þú
varst mín stoð og stytta í gegn-
um útför mömmu, hélst í hönd
mína og studdir mig, nú mun ég
ekki einu sinni vera viðstödd þína
útför. Ég vildi virkilega vera þar,
það veist þú best af öllum, við
áttum svo gott samtal fyrir
nokkrum vikum síðan. Ég get
bara ekki gengið í gegnum þá
raun sem einangrunin á Íslandi
hefur í för með sér. – Það veist
þú. En ég mun sitja hérna megin
Atlantshafsins og fylgjast með
útförinni.
Þú varst mér alltaf svo góð –
svona extra mamma, þær voru
ófáar útilegurnar sem við fjöl-
skyldurnar fórum saman, meira
að segja eftir að við Bjarki byrj-
uðum að vera saman, þá var
skundað í Galtalæk með mismik-
ið óvelkomið öl með. Sterkar í
minningunni eru líka allar ferð-
irnar í Þorlákshöfn, veðurspáin
kannski ekki alltaf jafn bjartsýn
og pabbi var, en þá var bara gist
hjá ykkur í þær nætur sem þurfti
til að komast heim - eftir að hafa
kannski þurft tog-hjálp í þrengsl-
unum, þetta var fyrir Suður-
strandarveginn.
Búðin þín, litla og sæta, með
öllu sem litlum stelpum fannst
spennandi. Að koma austur og fá
að fara í búðina og skoða allt og
stundum kaupa eitthvað eða ef
þú gafst okkur eitthvað – bara
frábært.
Eftir Suðurstrandarveginn er
mér svo sterkt í huga eitt skipti
þegar ég var í heimsókn hjá
mömmu, þetta var þegar mamma
átti enn þá bíl, þá sagði hún að
hún hefði ekki farið austur í ár og
daga. Þá ákváðum við bara að
skella okkur í heimsókn og fara
Suðurstrandarveginn. Kári var
að vísu á sjó en þið Anna Magga
voruð heima. Að sjálfsögðu tekið
á móti okkur með skonsum og
með þeim, einhverra hluta vegna
þróaðist umræðan út í stærð, já
eða smæð, á fólki, við mældum
okkur allar, svo kom Tómas heim
frá sjónum og skemmdi allt þar
sem hann var svo langur.
Mikið óskaplega á eftir að
vera tómt hjá Kára okkar, hann
sem hugsaði svo vel um þig, hann
var jú á sjúkrahúsi þegar útför
mömmu var en þá hoppaði Tóm-
as beint í skarðið, þið voruð og
eruð svo heil sem fjölskylda, allir
hugsa vel um alla.
Hér er kveikt á tveimur kert-
um allan sólarhringinn, engla-
kertin fyrir ykkur tvær sem
kvödduð með svo stuttum fyrir-
vara, þið eruð samt þrjár engla-
systur sem allar voru mér svo
kærar, fyrir aftan kertin er
mynd af ykkur þremur, þið áttuð
líka bræður sem farnir eru. Fyrir
mér er heil kynslóð farin sem var
mér svo góð. Mamma sem var
mér allt og hugsaði svo vel um
stelpurnar, Björk sem var auka-
mamma fyrir mér, hún hugsaði
líka vel um Matthildi og Guðnýju
áður en þær fóru á leikskóla, og
svo Jóhanna sem var gleðipinn-
inn í hópnum.
Mig langar að skrifa mikið
meir þar sem minningarnar eru
óteljandi, eins og þegar Bjarki
sagði mömmu sinni frá því að þú
hefðir kvatt, þá kom strax upp
hvað það var gaman þegar við
vorum í Húsgagnahöllinni og
hittum ykkur Kára og Önnu
Möggu þar.
Þú varst svo góð við ömmu og
afa, og já bara alla, þú varst best!
Kveðja frá
Kolbrúnu (Kollu) í Svíþjóð.
Það er fallegur
vordagur í Uppsöl-
um, eftirvænting
og spenna í lofti.
Von á fasteignasal-
anum á hverri stundu enda á að
fara að sýna húsið, við á leið
heim eftir margra ára búsetu
erlendis. Þá hringir síminn, þú
ert á línunni og ég heyri strax
að það er eitthvað að, fimm ára
barátta við krabbameinið hafin.
Ég gat ekki ímyndað mér
þegar leiðir okkur lágu fyrst
saman í læknadeildinni fyrir
nær 30 árum að við yrðum
svona nánar vinkonur. Þú svo
mikil skvísa, falleg, opin og
skemmtileg, á margan hátt ólík
mér en samt ekki. Fólk kynnist
vel á svona löngum námstíma
og er við útskrifuðumst vorum
við hluti af nánum hópi sem
stórt skarð er nú höggvið í. Þú
ákvaðst að sérhæfa þig í barna-
lækningum, vildir sinna þessum
viðkvæma og dýrmæta hópi
sjúklinga, sem eftir á að hyggja
kom kannski ekki á óvart, dýra-
vinurinn sem þú varst. Veik
börn og dýr svo ósjálfbjarga og
varnarlaus. Gigtarlækningar
barna urðu þitt sérsvið, þú
barst hag sjúklinga þinna ávallt
fyrir brjósti, samviskusöm og
nákvæm.
Við bjuggum í næsta ná-
grenni hvor við aðra í fleiri ár í
Svíþjóð en ég áttaði mig ekki á
því hvað þú varst mikill Svíi í
þér fyrr en ég sá þig í þessu
sænska umhverfi. Þú og fjöl-
skylda þín voru hluti af vina-
hópi sem varð fjölskylda okkar
þarna úti. Við fögnuðum afmæl-
um barnanna, útskriftum og
öðrum áföngum og hátíðisdög-
um í lífinu saman. Þrátt fyrir
heimflutning minn fór ég reglu-
lega til Svíþjóðar eða allt þar til
Covid skall á og ætíð reyndum
við að hittast. Það var alltaf
gaman að ræða málin við þig,
þú sást hlutina oft frá öðru
sjónarhorni, varst ráðagóð og
ætíð hreinskilin. Ég fylgdist
með baráttu þinni við þennan
skæða sjúkdóm, endurteknum
aðgerðum, fylgikvillum, auka-
verkunum, verkjum og vanlíð-
an. Ég dáðist að því hvernig þú
tókst á við þetta allt af mikilli
þrautseigju. Þú hafðir gaman af
að hlaupa og æfa og reyndir að
byggja upp styrk og þol á milli
meðferða. Það var ótrúlegur
kraftur í þér, þú sem varst svo
fíngerð. Þú lifðir virkilega lífinu
og lést sem sjúkdómurinn væri
ekki til staðar. Varst á ferð og
flugi, stundum á ansi fjarlæga
staði en mér stóð ekki alltaf á
sama svo veik sem þú varst.
Ástand þitt fór hríðversnandi
frá áramótum en það var erfitt
að fylgjast með því hvernig
sjúkdómurinn tók yfirhöndina
og allt stefndi í eina átt. Er
kallið kom og gullvagninn sótti
þig sit ég eftir með sorg, reiði
og söknuð í hjarta. Fjöldinn all-
ur af góðum minningum verður
nú svo dýrmætur en ég er einn-
ig þakklát fyrir að hafa kynnst
þér, kæra vinkona.
Á þessum tíma sem er liðinn
frá andláti þínu hefur hugur
Sóley Ómarsdóttir
✝
Sóley Ómars-
dóttir fæddist
8. júní 1969. Hún
lést 1. apríl 2021.
Útför Sóleyjar
fór fram 9. júní
2021.
minn dvalið oft hjá
Guðjóni og börnun-
um ykkar, Ómari
Kára, Írisi og
Söru. Ég sendi
þeim, foreldrum
þínum, systkinum
og öðrum aðstand-
endum mínar inni-
legustu samúðar-
kveðjur. Hvíl þú í
friði yndislega vin-
kona, minningin
mun lifa.
Margrét Agnarsdóttir.
Það er með sorg í hjarta sem
við kveðjum elsku Sóley okkar
sem nú fer í sína hinstu för.
Nú, þegar styttist í árlega sum-
ardvöl okkar fjölskyldunnar í
Svíþjóð, er skrýtið að hugsa til
þess að þetta sumar verður án
Sóleyjar sem hefur verið órjúf-
anlegur hluti af fjölskyldum
okkar og öllum okkar stundum
í Svíþjóð.
Þeim sem kynntust henni
kom ekki á óvart að hún hafi
valið sér að verða læknir því
hún var ávallt að hugsa um vel-
ferð allra og mátti ekkert aumt
sjá. Hún valdi sér barnalækn-
ingar sem sérfag og starfaði á
Astrid Lindgren-barnasjúkra-
húsinu sem er hluti af Karol-
inska-stofnuninni og varði þar
árið 2015 doktorsritgerð um
móðurmjólkurnæringu fyrir-
bura. Hún starfaði auk þess við
gigtarlækningar á börnum og
var yfirlæknir á því sviði á Kar-
olinska. Hún var í framlínu á
sínu sviði og það hefur þurft
mikinn styrk til að sameina
þessa miklu samúð sem ein-
kenndi hana og erfið tilfelli
meðal sjúklinga hennar. Þegar
Sigríður, móðir bræðranna, lést
nóttina eftir fjölskylduveislu í
Stokkhólmi sumarið 2015 þá
var það Sóley sem gaf hvergi
eftir við að hnoða í hana lífi og
síðan þegar orrustan var töpuð,
sú eina sem hafði til þess styrk
að sjá til þess að Sigga lægi
þægilega í rúmi sínu, vel til
höfð. Hins vegar birtist sam-
úðin meðal annars í því hversu
mikill dýravinur hún var og
gerðum við mikið grín að því
hvernig hún ofdekraði öll gælu-
dýr sem enduðu í fanginu á
henni en sem dæmi fengu kan-
ínurnar ætíð hreinsað og skorið
salat af sömu gæðum og fjöl-
skyldan.
Hér sitjum við, slegin yfir
þessum endi, og spyrjum af
hverju þetta hafi farið svona en
vitum ósköp vel að við því fáum
við aldrei nein svör. Sóley hafði
svo mikið að gefa og miklu að
miðla af sinni einstöku innsýn
og þekkingu. Hún hafði ein-
stakt lag á að lesa í aðstæður
og varpaði iðulega fram spurn-
ingum sem gat verið erfitt að
svara en hollt að ræða.
Við minnumst allra sumar-
kvöldanna sem við sátum sam-
an á pallinum og dáðumst að
sólarlaginu ásamt því að smella
enn einni myndinni af því. Allra
vetrarkvöldanna sem við sátum
fyrir framan arininn með rauð-
vínsglas og nutum samverunn-
ar og síðast en ekki síst jólanna
og áramótanna síðustu sem
veikindin settu óneitanlega
mark sitt á. Þá var það að sjálf-
sögðu engin önnur en Sóley
sem sá til þess að það yrði
stemning og mætti klyfjuð af
alls kyns jólapeysum, áramóta-
höttum og dóti sem allir voru
skikkaðir í og svo var þetta
sem betur fer myndað í bak og
fyrir. Þegar við lítum til baka
áttum við okkur á því hvernig
hvert og eitt okkar datt inn í
ákveðin hlutverk þegar fjöl-
skyldurnar okkar sameinuðust
og þá var Sóley klárlega sú sem
sá um íþróttir, heilsu og
skemmtanahald í fjölskyldunni.
Við fráfall Sóleyjar er stórt
skarð hoggið í okkar litlu fjöl-
skyldu, þó nær hjartarótum
þeirra sem stóðu henni næst.
Missirinn er mikill en enginn
sem þekkti Sóley mun gleyma
henni, minning hennar mun
lifa.
Guðjóni og börnum þeirra
vottum við okkar dýpstu sam-
úð.
Steingrímur og Þórhildur.
Sú harmafregn barst á skír-
dag að bekkjarsystir okkar Sól-
ey Ómarsdóttir væri fallin frá á
besta aldri. Er það þriðja
skarðið sem höggvið er í hóp
sem taldi 20 nemendur. Bless-
unarlega vorum við ekki hreinn
strákabekkur, þrjár stúlkur
björguðu því. Sóley ásamt hin-
um tveimur lét strákapör og
stöðugt mas yfir sig ganga,
miklu oftar en skynsamlegt var
í kennslustundum. Oftar en
ekki var henni þó skemmt og
tísti þá í henni af hlátri. Skaust
svo og hitti vinkonurnar úr öðr-
um bekkjum í frímínútunum til
að hlaða batteríin. Sóley var
hvers manns hugljúfi með hlýtt
bros og sindrandi augu,
skemmtileg og fjörug. Hún var
afburða námsmaður og tók
virkan þátt í félagslífinu, virtist
hafa lítið fyrir stórgóðum ein-
kunnum í MR. Vorið 1989
skundaði bekkurinn út í lífið
eftir mótandi árin í mennta-
skólanum og hélt til frekara
náms. Sóley fór í læknisfræði
strax um haustið með mörgum
öðrum úr árganginum, því námi
lauk hún með glæsibrag.
Meðal heimsókna til Íslands
var mæting í stúdentsafmæl-
isfögnuði þar sem fjöldi mið-
aldra fólks lætur eins og það sé
tvítugt aftur. Eins og það eru
með eindæmum skemmtilegir
endurfundir brá óvæntum
skugga á eitt árið. Þegar bekk-
urinn hittist í 30 ára stúdents-
afmælinu fyrir tveimur árum
færði hún okkur heilsutíðindin
þungbæru af hispursleysi og
hugrekki, baráttan við meinið
var löngu hafin. Læknirinn Sól-
ey vissi vísast að það gat
brugðið til beggja vona. Eðli-
legt er að spyrja: hver er sann-
girni lífsins? Hún átti eftir
bestu ár ævinnar, uppskerutím-
ann sjálfan. Seinni hluta starfs-
ferilsins þegar menntunin og
reynslan er verðmætust fyrir
samfélagið sem fær krafta
hennar ekki notið lengur. Sam-
verustundir með fjölskyldunni
biðu ótalmargar. Þess í stað er
lífinu lokið þegar seinni hálf-
leikur var rétt hafinn. Við sem
eftir stöndum getum einungis
yljað okkur við frábærar minn-
ingar frá menntaskólaárunum
um fjörugu, kláru og síbrosandi
Sóleyju sem setti svo eftir-
minnilega mark sitt á þessi
mikilvægu ár. Foreldrum,
systkinum, eiginmanni og börn-
um hennar vottum við okkar
dýpstu samúð. Hvíl í friði elsku
Sóley, takk fyrir allt gamalt og
gott.
F.h. 6.Y. úr MR 1989,
Egill Tryggvason.
Í dag er góð vinkona okkar
borin til hinstu hvílu eftir bar-
áttu við illvígan sjúkdóm sem á
endanum hafði betur. Með frá-
falli hennar hefur stórt skarð
myndast í vinahópinn sem ekki
verður bætt. Sóley var ein af
þessum einstöku konum sem
geta allt, verið eiginkona og
móðir, læknir og vísindamaður
og auk þess tekið vel á móti
vinum og vandamönnum á fal-
legu heimili fjölskyldunnar í
Sollentuna. Jákvæð, glöð og
endalaust gaman að hitta. Allar
þær óteljandi minningar um
ferðalög og samveru sem við
áttum með Sóleyju og fjöl-
skyldunni hennar munu ylja
okkur um ókomna tíð. Með
þessum fátæklegu orðum vilj-
um við votta Guðjóni, Ómari
Kára, Írisi, Söru, foreldrum
hennar, systkinum og öðrum
aðstandendum innilega samúð,
bænir okkar og hugsanir eru
hjá ykkur á þessum erfiðu tím-
um.
Elísabet og Einar Jón.
✝
Gunnlaugur
Pétur Valdi-
marsson frá Kolla-
fossi í Miðfirði
fæddist 25. mars
1950 á Hvamms-
tanga. Hann lést
25. maí 2021.
Foreldrar hans
voru Valdimar
Daníelsson, f. 14.
des. 1901, d. 19.
mars 1974, og Guð-
björg Sigurlaug Gunnlaugs-
dóttir, f. 18. maí 1919, d. 27. des.
1993.
Systkini Gunnlaugs: Helgi
Ingvar, f. 24. júní 1931, d. 3. jan.
2006, Dóra Magnheiður, f. 17.
des. 1954, og Ásmundur Smári,
f. 2. júlí 1956. Uppeldisbróðir
Gunnlaugs er Sigurður Eiríks-
son, f. 27. sept. 1940.
Ingi Karl Sigríðarson, f. 17. okt.
1982. Guðbjörg á þrjú börn,
Daníel Frey f. 27. sept. 2001,
Úlfar Mána, f. 21. maí 2009, og
Perlu Lind, f. 21. október 2011.
3) Jóhann Fannar, f. 12. júlí
1985. Jóhann á tvö börn, Jökul
Mána, f. 25. feb. 2015, og Mar-
gréti Báru, f. 14. des 2016. 4)
Valdimar Halldór, f. 12. júlí
1985. Sambýliskona hans er Al-
dís Olga Jóhannesdóttir, f. 24.
júlí 1976. Valdimar á þrjá syni
úr fyrra sambandi, Viktor Kára,
f. 14. júlí 2006, Róbert Sindra, f.
14. feb 2011, og Tómas Braga, f.
6. jan. 2015. 5) Ólöf Eik, f. 19.
júlí 1988. Eiginmaður hennar er
Gunnar Pétursson, f. 14. sept.
1983. Dóttir þeirra er Áróra
Eik, f. 12. nóv. 2009.
Útför Gunnlaugs fer fram frá
Melstaðarkirkju í dag, 12. júní
2021, klukkan 14.
Streymt verður frá athöfn-
inni. Stytt slóð á streymið:
https://tinyurl.com/uray6mf/.
Virkan hlekk má einnig finna
á:
https://www.mbl.is/andlat/.
Börn Gunnlaugs
eru fimm: 1) Þor-
björg, f. 14. apríl
1980. Móðir hennar
er Guðrún Ragna
Sveinsdóttir, f. 5.
nóv. 1947, d. 13.
apríl 2009. Sam-
býlismaður Þor-
bjargar er Bene-
dikt Þór
Kristjánsson, f. 10.
mars 1979, þau
eiga tvo syni, Bjarna Þór, f. 4.
ágúst 2000, og Guðna Rafn, f.
16. september 2002.
Gunnlaugur átti fjögur börn
með fyrrverandi sambýliskonu
sinni, Önnu Rósu Jóhanns-
dóttur, f. 25. nóv. 1958, en þau
slitu sambúð haustið 1997. 2)
Guðbjörg Sigurlaug, f. 23. nóv.
1981. Sambýlismaður hennar er
Gulli frændi hefur verið kallað-
ur í sumarlandið. Það var erfitt að
fá þær fréttir en við trúum því að
þar líði honum vel. Það er farið að
fenna yfir minningar okkar systra
um árin hans á Kollafossi en við
eigum margar góðar minningar
um tímann með honum eftir að
hann flutti aftur í Húnaþingið frá
Dalvík. Gulli var alltaf með annan
fótinn á Gilsbakkanum hjá for-
eldrum okkar og það voru oft líf-
legar umræðurnar við eldhús-
borðið þegar Gulli kom í mat eða
kaffisopa, hann hafði jú vissulega
sterkar skoðanir á ýmsum málum.
Við systur ólumst upp við það að
Gulli frændi var með okkur á jól-
um og áramótum, hann mundi
alltaf eftir afmælisdögunum okk-
ar og seinna barnanna okkar.
Hann sendi okkur alltaf jólakort
eftir að við fórum að búa og fylgd-
ist með því sem á daga okkar
dreif. Síðustu mánuði er eins og
eitthvað hafi breyst, heilsa hans
fór að dala, það gustaði ekki jafn
mikið af honum og við eigum
minningar um, hann varð maður
fárra orða. Það er skrítið að hugsa
til þess að Gulli muni ekki kíkja í
kaffi til mömmu og pabba næst
þegar við komum heim á Gils-
bakkann.
Elsku Tobba, Gugga, Valdi, Jói,
Óla og fjölskyldur, hugur okkar er
hjá ykkur á þessum erfiðu tímum.
Skrifuð á blað
verður hún væmin
bænin
sem ég bið þér
en geymd
í hugskoti
slípast hún
eins og perla í skel
við hverja hugsun
sem hvarflar til þín.
(Hrafn Andrés Harðarson)
Inga Rut og Valbjörg Rós.
Gunnlaugur Pétur
Valdimarsson