Morgunblaðið - 19.06.2021, Blaðsíða 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 19. JÚNÍ 2021
✝
Sólberg Jóns-
son fæddist 29.
ágúst 1935 í Bol-
ungarvík. Hann lést
á Ísafjarðarspítala
8. júní 2021.
Foreldrar hans
voru Elísabet
Bjarnadóttir hús-
móðir, verkakona
og bóndi, f. 9.5.
1895, d. 26.8. 1980,
og Jón Guðni Jóns-
son, sjómaður, bóndi og verk-
stjóri í Bolungarvík, f. 20.1. 1899,
d. 5.1. 1958. Sólberg var næst-
yngstur af sjö systkinum. Systk-
ini Sólbergs voru Friðrik Pétur,
f. 1921, d. 1995, Ingibjörg Jóna, f.
1923, d. 2001, Guðmundur
Bjarni, f. 1926, d. 1996, Guðrún
Halldóra, f. 1928, Georg Pétur, f.
1931, andaðist á fyrsta ári, Karit-
as Bjarney, f. 1937.
Sólberg kvæntist 19. maí 1956
eftirlifandi eiginkonu sinni Lucie
Einarsson, f. 3.9. 1936 í Struer
Danmörku. Foreldrar hennar
voru Ásgeir Einarsson og Marie
Einarsson. Sólberg og Lucie eiga
fimm börn. Þau eru: Ásgeir, f.
1955, kvæntur Margréti Gunn-
arsdóttur. Þau eiga Maríu, f.
1977, Sólberg, f. 1981, Eyrúnu, f.
1991, og sex barnabörn. Bjarni, f.
1956. Hann kvæntist Sólveigu
Kjartansdóttur, þau skildu. Þau
víkur. Sólberg beitti sér ötullega
fyrir samvinnu sparisjóða og var
einn stofnenda Sambands ísl.
sparisjóða árið 1967 og sat í
stjórn þess og gegndi ýmsum
ábyrgðarstöðum í áratugi. Sól-
berg sat í stjórn Íshúsfélags Bol-
ungarvíkur, Vélsmiðju Bolung-
arvíkur og var skoðunarmaður
reikninga hjá sveitarfélaginu í
mörg ár. Sólberg var einn af
þeim sem beitti sér fyrir stofnun
Lionsklúbbs Bolungarvíkur árið
1959 og starfaði þar meðan heils-
an leyfði.
Jökulfirðir, skógrækt, göng-
ur, skíði og sund seinni árin áttu
hug hans allan. Keypti hann jarð-
irnar Leiru og Kjós árið 1962.
Hóf hann skógrækt á jörðunum
árið 1964 og tók síðar þátt í skjól-
skógaverkefni Vestfjarða þar til
hann kvaddi. Hann var alltaf op-
inn fyrir að prófa ný yrki og
finna út hvernig best væri að
rækta skóg í sælureit þeirra
hjóna. Á veturna stundaði hann
skíðaíþróttina af kappi, var
mættur upp á Dal ef lyftur voru
opnar og fór ótal skíðaferðir í
Alpana og Dólómítana.
Útför Sólbergs Jónssonar fer
fram frá Hólskirkju í Bolung-
arvík í dag, 19. júní 2021, og
hefst athöfnin kl. 14.
Streymt verður frá útförinni.
Stytt slóð á streymið:
https://tinyurl.com/3dntnnrf/.
Virkan hlekk á streymi má
finna á:
https://mbl.is/andlat/.
eiga Eyþór, f. 1987,
Önnu Lucie, f. 1989,
Elísabetu, f. 1991.
Sambýliskona
Bjarna, Guðrún
Lára Kjartans-
dóttir, f. 1952, d.
2009. Bjarni á sjö
barnabörn. Elísabet
Jóna, f. 1958, gift
Guðjóni Jónssyni.
Þau eiga Vilborgu,
f. 1990, Hjörleif, f.
1991, Sólrúnu, f. 1991, og Aðal-
heiði, f. 1993. Sölvi, f. 1959,
kvæntur Birnu Guðbjartsdóttur.
Þau eiga Snævar Sölva, f. 1985,
Tómas Rúnar, f. 1987, Bergþór
Örn, f. 1994, og þrjú barnabörn.
María, f. 1963, börn hennar eru
Júlíanna, f. 1999, og Aníta Rós, f.
2004.
Sólberg bjó alla ævi í
Bolungarvík. Hann rétt náði að
ljúka gagnfræðaprófi frá Hér-
aðsskólanum á Núpi áður en
hann lagðist inn á Vífilsstaðahæli
með berkla. Útskrifaðist hann
þaðan rétt fyrir tvítugsafmælið
og flutti til Bolungarvíkur og hóf
störf á skrifstofu Einars Guð-
finnssonar. Hann varð spari-
sjóðsstjóri hjá Sparisjóði
Bolungarvíkur 1961 og gegndi
stöðunni til starfsloka árið 2000,
jafnframt sá sparisjóðsstjóri um
rekstur Lífeyrissjóðs Bolungar-
Kári segir að það mikilvægasta
sem börn geta gert sé að velja sér
almennilega foreldra, ég segi að
það sama gildi um tengdaforeldra
og ég var svo heppinn að eignast þá
bestu. Ég hitti tengdapabba fyrst
fyrir yfir 40 árum á leið í fyrstu
ferðina á Leiru. Leiruferðin var eitt
stórt ævintýri og ári seinna var ég
tengdur fjölskyldunni og mættur í
fyrsta hádegismatinn í Miðstræt-
inu. Áður en ég var búinn að afhýða
tvær kartöflur var Sólberg búinn
að borða fiskinn og byrjaður á
grautnum sem hann borðaði gang-
andi í kringum borðið meðan hann
upplýsti okkur um gang mála í Vík-
inni, áður en hann hlustaði á frétt-
irnar. Þetta var upptakturinn að
áframhaldandi samskiptum okkar.
Hann var maður framkvæmdanna,
hann var laginn við að fá alla til
þess að taka til hendinni og hann
var alltaf þátttakandi og vann allra
mest svo öllum fannst sjálfsagt að
vera með. Hann var sparisjóðs-
stjóri í Bolungarvík og sem slíkur
fylgdist hann vel með öllu og var öll
uppbygging plássins honum efst í
huga. Sælureitur Sólbergs var
Leiran og Jökulfirðirnir, og þar átt-
um við saman óteljandi ánægju-
stundir. Á þessu svæði höfðum við
allt, nóg af berjum, sveppum og sil-
ungi. Á Leiru kenndi hann mér
borgarbarninu að leggja net og
veiða silung og fóru ófáir tímar í
þessa iðju okkar. Skógrækt átti
hug hans allan á sumrin. Erfitt var
að stunda skógrækt á Leiru, en
landið er ekki frjósamt. Það var til
lausn á því, sem sérfræðingarnir í
skógræktinni ráðlögðu, blessuð
lúpínan. Eins og við var að búast
tók tengdapabbi þessu ráði með
trompi. Hann átti stærsta lúpínu-
skóg norðan Djúps. Á Leiru lærði
ég að allt er hægt ef viljinn er fyrir
hendi. Þó að Sólberg hafi verið með
skerta lungnavirkni vegna berkla
sem að hann fékk sem ungur mað-
ur, gat hann verið þindarlaus og
þreyttist hann ekkert á löngum
göngutúrum um landareignina. Við
fylgdumst með breytingum
Drangajökuls, óðum jökulárnar án
vandræða. Verkefnin voru enda-
laus, breyttum árfarvegum með
stunguskóflum, byggðum skemm-
ur, hrútakofa og virkjun. Slógumst
við jökulána, notuðum stórvirk
tæki sem voru flutt á svæðið, ekk-
ert verkefni of stórt, aðeins hugsað
í lausnum og framkvæmt. Og ekki
má gleyma að allir voru með.
Barnabörnin elskuðu afa sinn og
fengu frá fæðingu að taka þátt í æv-
intýrunum á Leiru og fylgja honum
eftir á skíðum út um allt. Þau voru
rétt farin að ganga þegar þau
fylgdu afa sínum, sulluðu í jökul-
ánni og nutu samverunnar. Ég á
eftir að sakna stundanna okkar þar
sem við vökvuðum lífsblómið og
leystum öll vandamál heimsins.
Slagurinn við elli kerlingu var
nokkur erfiður síðustu árin og
þrekið minnkað, ekki síst vegna
innilokunar í covidinu. Minn maður
hafði alltaf hlutverk, gætti hennar
Lucie sinnar og skráði dagbók.
Eins og hans var von og vísa endaði
hann þessa tilvist með stæl, kláraði
að skrifa í dagbókina kl. 10 og skildi
við þessa veröld þremur tímum síð-
ar. Ég votta tengdamömmu og
tengdafólki samúð mína.
Guðjón Jónsson.
Það fyrsta sem kom upp í huga
mér þegar elsku afi féll skyndilega
frá var þakklæti. Ég er svo þakklát
fyrir að hafa notið samveru hans og
umhyggju fyrir mér og mínum.
Þakklát fyrir að ungi Bolvíkingur-
inn sem barðist við skæða berkla á
Vífilsstöðum hafi kynnst ævintýra-
gjörnu dönsku starfsstúlkunni.
Þakklát fyrir að hún hafi viljað setj-
ast að í Bolungarvík, óraveg frá
Jótlandi og fjölskyldu sinni.
Þarna hófst ævintýrið sem ég
hef verið hluti af. Sögusviðið spann-
ar allt frá Leirunni að Ölpunum og
inn í þetta tvinnast Volvoar, bátar,
margar kynslóðir af skíðapörum og
kvöldlognið á Leirufirði. Undir óm-
ar alpajóðl í bland við vælið í lómn-
um og gaggið í tófunni.
Minningarnar eru ótal margar
og lærdómurinn er mikill. Afi
kenndi mér að róa, við tvö úti á
Leirufirði. Það var auðvitað ekki
bara róðrarkennsla heldur einnig
æfing í þrautseigju og vinnusemi.
Við vorum líka skíðafélagar. Elsta
barnabarnið naut góðs af því að
fara ein með afa upp á Dal áður en
öll hersingin af barnabörnum kom í
fjölskylduna. Fékk bingóstöng og
pylsu eftir túrinn, mátti ekki segja
ömmu. En auðvitað vorum við þá
búin að skíða fyrir andvirði korts-
ins, aldrei færri en átta ferðir sama
hvernig viðraði. Mér fannst við frá-
bær saman.
Þegar afi fór í árlega skíðaferð
erlendis þá fékk hann þjónustu líkt
og atvinnumenn á heimsmæli-
kvarða eiga að venjast. Reyndar
var sú þjónusta alla daga, allan árs-
ins hring. Fylgdarliðið var þó mun
fámennara en hjá atvinnumönnum
en síst afkastaminna. Eins manns
herinn hún amma sá til þess að
hann fékk hollt að borða alla
morgna, hvíld til endurheimtar og
hreint sett af dressi við hæfi. Morg-
unverðardress, skíðadress, kvöld-
verðardress og ferðadress. Já þau
eru mörg dressin sem koma upp í
hugann þegar ég hugsa til baka.
Bátadress, sparisjóðsdress, Leiru-
dress, ullardress og jóladress. Sum
dress duga þó ævina út eins og
brúni sloppurinn merktur Vél-
smiðjunni, honum fylgir pensill og
blá derhúfa með eyrnaleppum.
Enda ástæðulaust að endurnýja
það sem virkar.
Afi átti allt til alls. Þótt verald-
lega hluti hafi ekki skort þá var það
fjölskyldan sem var hans aðalfjár-
sjóður. Umhyggjan fyrir okkur
barnabörnunum og síðar langafa-
börnunum var ómetanleg. Alltaf
áttum við skjól hjá ömmu og afa og
alltaf var pláss á eldhúsbekknum.
Alltaf tími fyrir einn Rakka eða
froskabrandara og aldrei tæmdist
rauði Ópalpakkinn.
Nú er einum kafla ævintýrsins
um Lucie og Sólberg lokið og næsti
tekinn við. Elsku amma mín, án þín
hefði þetta ekki orðið svona eftir-
minnilegt og missir þinn er mikill.
Eflaust er nóg að gera hjá okkar
manni núna. Kannski er einhver
bátsbotn sem þarf að mála eða
tvær til þrjár plöntur sem þarf að
pota í jörð.
María.
Þá hefur Sólberg afi kvatt þessa
jarðvist og er þá skarð fyrir skildi.
Við bræðurnir þekkjum ekki til-
veruna öðruvísi en að afi hafi verið
hluti af henni og á uppvaxtarárum
okkar í Bolungarvík var hann stór
stærð. Ein fyrsta minningin sem
kemur upp í hugann var þegar afi
fékk Stöð 2 á Miðstrætið og var
okkur bræðrunum tjáð að hann
væri sá fyrsti í víkinni. Það var raf-
mögnuð stund þegar við störðum á
svartan myndlykilinn í sjónvarps-
holinu og engu líkara en afi hefði
fundið hið heilaga gral. Í framhald-
inu lögðum við leið okkar til ömmu
og afa hvern sunnudag svo við gæt-
um barið helgidóminn augum og
var okkur ávallt höfðinglega tekið.
En það var ekki einungis á helgi-
dögum sem afi varði tíma með
barnabörnunum sínum heldur naut
hann þess við hvert tækifæri. Án
efa eru stundirnar með ömmu og
afa í Leirufirði minnisstæðastar.
Þar fengum við krakkarnir að
dvelja með þeim dögum saman,
sumar eftir sumar, og var sá tími
draumi líkastur. Á Leiru, eins og
paradísin hans afa var kölluð, hlup-
um við um frjáls eins og í ævintýri.
Klifrað var í klöppinni neðan við
húsið, veiddur silungur á stöng, ró-
ið á hvíta árabátnum upp jökulána,
vaðið í sjónum og stappað í leirnum
á fjöru, ömmu til mikillar ánægju
þegar farið var að ganga á fata-
birgðirnar. Í kvöldroðanum vitjuð-
um við netanna með afa og fórum
jafnan í langa göngutúra með
smurt nesti þar sem lærisveinarnir
voru fræddir um landið og náttúr-
una. Afi var ávallt með vasaklút á
sér ef snýta þyrfti mannskapnum
og eftir því sem árin liðu fjölgaði
hausunum sem þurfti að sinna í
þeim efnum. Eitt sumarið þegar
barnafjöldinn var á barmi þol-
marka og grængulir taumarnir
komnir niður að höku í öðru hverju
andliti eftir bátsferð í svölum mót-
vindi, hafði útsjónarsami spari-
sjóðsstjórinn á orði: „Mikið vildi ég
óska þess að ég ætti utanborðsmót-
or sem gengi fyrir hor.“
Afi elskaði að fara með okkur
krakkana á skíði og lá leiðin oftar
en ekki inn á Ísafjörð. Staðalbún-
aðurinn í hvíta Grand Cherokee-
jeppanum var rauður Opal, Calif-
orniu-rúsínur og hljóðsnældur með
Tíról-tónlist sem hann hafði keypt í
skíðaferðunum ytra. Óhindrað
fengum við að ganga í sjóðinn og
hló afi hástöfum þegar smávaxnir
farþegarnir byrjuðu að jóðla með
fullan munninn af sælgæti. Ekki
þótti okkur verra þegar hann bauð
fermingarbarni hvers árs út með
sér á skíði og var ekki laust við að
maður væri smá montinn að eiga
afa sem gat skíðað niður brattar
brekkurnar eins og unglingur, allt
fram á níræðisaldur.
Eftir því sem árin færðust yfir
minnkaði geta til stórra athafna en
ungur var afi í anda fram á síðasta
dag og þótti fátt skemmtilegra en
að vera með unga fólkinu og fá
fréttir af því hverjir voru að trúlof-
ast. Hann skrifaði í dagbók á hverj-
um degi og gerði áætlanir fyrir
trjágróðursetningar sumarsins á
Leiru. Í því áhugamáli steig sannur
andi hans fram og orð indversks
skálds rifjast upp: „Sá sem plantar
trjám, vitandi að hann mun aldrei
njóta ávaxta þeirra, er byrjaður að
skilja tilgang lífsins.“
Snævar Sölvi Sölvason,
Tómas Rúnar Sölvason og
Bergþór Örn
Sölvason.
Elsku afi.
Ég get varla trúað því að þú sért
farinn. Það eru bara tvær vikur síð-
an við hittumst og vorum að spjalla
um að fara saman á Leiru seinna í
sumar.
Þú varst slappur en ég fór full-
viss um að þú myndir jafna þig. Þú
gerðir það alltaf.
Þú varst frábær afi. Þú last fyrir
okkur barnabörnin, lékst við okkur,
við fórum saman á Leiru, að sigla, á
skíði. Þú kenndir mér að meta jóðl
og landgræðslu. Þú kenndir mér að
standa með mínu og varst einn
minn helsti stuðningsmaður. Fleyg
voru orðin þín fyrir fimm árum
þegar þú sagðir að það væri gott að
hafa mig sem hjúkrunarfræðing
þegar þú kæmist á efri árin. Átt-
ræður varstu auðvitað ekki komin á
þau enn!
Elsku afi, ég sakna þín svo mik-
ið. Sakna spjallsins við þig, Leiru-
ferðanna, samverunnar og allra
litlu hlutanna sem gerðu þig að
besta afa sem ég get ímyndað mér.
Ég ætla að hætta núna, þú eydd-
ir hvort eð er aldrei rosalegum tíma
í lestur, þú varst alltaf með milljón
hugmyndir sem þú vildir koma í
gagnið sem fyrst og ég býst við að
það sé eins á nýjum stað.
Ég elska þig.
Anna Lucie.
Elsku afi.
Síðustu daga höfum við hugs-
að mikið til þín og erum ótrúlega
þakklátar fyrir allar þær
skemmtilegu stundir sem við höf-
um átt með þér.
Eitt af því fyrsta sem kemur
upp í hugann eru allar okkar
ómetanlegu stundir á Leirunni,
þar sem við eyddum dögunum í
fjallgöngum, endalausum leikj-
um og höfðum gaman. Þú gerðir
allt fyrir okkur, bjóst jafnvel til
golfvöll þó að nánast enginn úr
ættinni spilaði golf. Fyrsta skotið
var yfir jökulána, og þar sem
flest okkar kunna ekkert í golfi
týndum við nánast öllum kúlun-
um á fyrsta degi. Þú kenndir okk-
ur líka að vinna á Leiru en við
eyddum ótal dögum í að gróður-
setja tré með þér, mála húsin og
pallinn, steypa nýjar stoðir,
smíða útvegg og jafnvel að hand-
steypa stíflu. Þrátt fyrir vinnuna
fundum við alltaf tíma til að
borða harðfisk með þér, spjalla
og að fara í netin.
Eitt af því skemmtilegasta
sem við gerðum þegar við kom-
um vestur til ykkar ömmu var að
vakna eldsnemma til að fara með
þér í morgungöngutúr um höfn-
ina. Það sem amma, mamma og
pabbi vissu ekki er að við fengum
alltaf nammi eða ís (og auðvitað
Opal) í göngunni og við gerðum
samkomulag við þig um að allt
ætti að vera búið áður en við
kæmum til baka í Miðstrætið. Í
hvert skipti sem við komum vest-
ur til ykkar vorum við alltaf vel-
komin og þið hugsuðuð svo vel
um okkur. Þú sást til þess að það
var alltaf til nóg af gosi og snakki
þegar við komum.
Við hugsum líka til allra skíða-
ferðanna með þér, bæði innan-
lands og í Austurríki og Ítalíu. Í
Austurríki og Ítalíu skíðaðirðu
með okkur út um allt og auðvitað
var allur dagurinn nýttur. Okkur
leiddist heldur aldrei að vera með
þér í lyftum þar sem við spjöll-
uðum saman yfir Opal. Í hvert
skipti sem við fórum vestur að
keppa á skíðum varstu alltaf
mættur fyrstur í brekkurnar og
fórst ekki fyrr en allar lyftur
voru lokaðar. Þú minntist einnig
á það við alla að barnabörnin þín
væru að keppa.
Það var alltaf svo gaman að
vera með þér og við hlógum mik-
ið saman en þú komst oft með svo
fyndnar athugasemdir. Eins og
þegar þú minntist á að mamma
væri svo morgunstirð á skíðum
(þó svo að hún væri maraþon-
hlaupari). Við hlógum líka lengi
yfir því þegar þú minntist á að
pabbi gæti ekki orðið góður á
skautum því að hnén hans voru
ekki það góð (þegar pabbi hefur
aldrei farið á skauta). Þú varst
líka fyrstur með allar fréttir og
alltaf gaman að heyra allt sem
hafði gerst. En þú varst ekki
bara fyndinn heldur alveg frábær
afi og varst alltaf að hugsa um
okkur. Lýsandi dæmi er að síð-
ustu ár spurðirðu okkur í hverju
símtali eða heimsókn hvernig við
hefðum það og ef okkur vantaði
eitthvað gætum við ávallt leitað
til þín og ömmu.
Elsku afi, við munum sakna
þín mikið en fyrst og fremst er-
um við svo ótrúlega heppnar að
hafa átt þig sem afa. Þínar
Vilborg, Sólrún og
Aðalheiður.
Elsku Sólberg afi. Þú varst besti
langafi í heimi. Öllum þykir svo
vænt um þig. Það hefði verið gott
að hitta þig einu sinni í viðbót til að
kveðja þig.
Það var gaman að fara með þér
á skíði. Þú varst svo fjörugur og
skemmtilegur, góður og um-
hyggjusamur. Þú gafst okkur alltaf
kók og Milka-súkkulaði þegar mað-
ur kom til þín. Afmælið þitt á Leiru
var svo skemmtilegt. Takk fyrir að
gera Leiruna, þennan flotta stað.
Ég á svo margar minningar þaðan.
Ég er mjög þakklát fyrir allar
skemmtilegu og yndislegu stund-
irnar sem ég átti með þér. Og elsku
Lucie amma, þú varst góð við hann
afa og rosa góð við alla í kringum
þig. Vona að þú munir eiga góðan
tíma hér á jörðinni áður en þú ferð
til afa og þið byrjið að dansa og
hafa gaman saman.
Þín
Ásta Ninna.
Sykrið, ekki sykurinn, heyr-
umstumst og sjáumstumst. Vest-
firðingar hafa alla tíð verið stór-
furðuleg mikilmenni, Sólberg afi
minn var þar engin undantekning.
Ég vann nokkur sumur hjá afa
við skógrækt og viðhald í Leir-
ufirði. Til viðbótar við erfið veður-
skilyrði í Leirufirði þá er mjög erfið
aðkoma vegna þess að á fjöru fellur
hálfur fjörðurinn út og breytist í
leirur. Smá hafalda frá Grænlandi,
snjór og kuldi stöðvaði afa aldrei.
Skóg skyldi rækta og til þess notuð
öll tól og tæki. Tonn af finnskri
mold, nóg af áburði ásamt tugþús-
undum ungra trjáa af margvísleg-
um toga voru flutt með bátum.
Landið skyldi lesið og hentug
svæði fundin. Aðferðir þróuðust
með árunum og ótrúlegt þykir mér
enn að sjá hvað sum trén hafa náð
að dafna.
Afi var alltaf stórtækur í öllu
sem hann tók sér fyrir hendur og
hafði alltaf nóg fyrir stafni. Höfð-
inglega var tekið á móti vinum og
ferðalöngum. Lucie amma var
ómetanlegur hluti af þessum æv-
intýrum. Til viðbótar við skógrækt
þurfti að smíða viðbyggingar, reisa
stíflu og varnargarða. Allt til þess
að skapa paradís handa afkomend-
um. Framkvæmdir í bland við
harða og stórbrotna náttúru var
paradísin mín. Allt var þetta drifið
áfram af bakveikum ellilífeyris-
þega. Auðvitað var stundum skotið
aðeins of hátt. Við reyndum við
golfvöll og sundlaugin endaði á
teikniborðinu. Að ég tali ekki um
hina alræmdu vegagerð sem átti
sér stað í firðinum, þegar vegspotta
var bætt við fjallveg á jörðinni, nið-
ur í sjálfan fjörðinn. Pjakkurinn ég
var látinn sjá um eldamennskuna
fyrir afa og Hjalta ýtukarl, forsoðn-
ar kjötbollur og 1944-rétti. Þeir
fengu kaldan mat, ódrekkanlegt
kaffi og mulning hjá kokkinum,
sem eitt sinn voru samlokur þar
sem ég hafði notað bakpokann sem
kodda. Móttökur ömmu við komu á
Leiru og almennileg máltíð varð að
himnasendingu. Latteliðið á Ísa-
firði ákvað þó að veginum skyldi
fargað. Ekki af þeirri ástæðu að
þetta var án efa hættulegasti vegur
landsins heldur vildu þeir gera
jörðina að friðlandi. Hefðu þeir
sömu jafnt sem aðrir fengið höfð-
inglegar móttökur ef þeim hefði
dottið í hug að heimsækja fjörðinn.
Afa var samt létt þegar hann var
sýknaður af kæru vegna slóðagerð-
ar.
Best var alltaf ástæðan sem þú
gafst mér fyrir öllum þessum fram-
kvæmdum. Þú værir orðinn svo
gamall og þyrftir því að nýta tím-
ann vel. Aldrei sást aldurinn á
verklaginu þar sem aðeins þú, afi,
hefðir komið jafn miklu í verk. Þú
varst kominn á áttræðisaldurinn
þegar við grófum skurði undir allt
húsið til að bæta við grunnstoðum.
Einu skiptin sem aldurinn virtist í
raun hrjá þig voru þegar þú varst
Sólberg Jónsson
Ástkær móðir mín, tengdamóðir, amma
og langamma,
ÁSDÍS MARELSDÓTTIR,
Brúnavegi 13,
Reykjavík,
lést 7. júní á LSH Fossvogi.
Útförin fer fram frá Hjallakirkju fimmtudaginn
24. júní klukkan 15.
Eyrún Helgadóttir Guðbrandur Jónatansson
Bjarnveig Guðbrandsdóttir Bjarni Jónsson
Jónatan Guðbrandsson Rúna Sif Rafnsdóttir
og barnabarnabörn