Morgunblaðið - 06.10.2021, Side 25

MENNING 25
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 6. OKTÓBER 2021
M
yndi maður sjá kvik-
myndir frá Kostaríku, ef
ekki væri fyrir kvik-
myndahátíðir á borð við
RIFF? Nei, sennilega ekki, nema
mögulega ef Bíó Paradís flytti inn
eina eða tvær slíkar. Og út á það
ganga hátíðir á borð við RIFF að
miklu leyti; að fara og sjá það sem al-
mennt er ekki hægt að sjá í íslenskum
bíóum, skyggnast inn í aðra menning-
arheima og sjá þetta listform, kvik-
myndina, í víðara samhengi.
Clara sola er í hinum svokallaða
Vitrana-flokki en í honum eru þær
kvikmyndir sem keppa um aðalverð-
laun hátíðarinnar, Gullna lundann, og
ættu því allar að vera þess virði að
sjá, átta talsins. „Vel gerðar fram-
sæknar myndir sem oft ögra við-
teknum gildum í kvikmyndagerð og
vísa veg kvikmyndalistarinnar til
framtíðar,“ svo vitnað sé í tilkynningu
um flokkinn.
Clara Sola, sem í íslenskri þýðingu
heitir Alein, segir af Clöru nokkurri,
fertugri konu sem býr úti í skógi vax-
inni sveit í Kostaríku með fjölskyldu
sinni og er talin búa yfir náðargáfu.
Hún á að geta læknað sjúka og vera
skyggn, eins og sést glöggt í upphafi
myndar þegar guðhrædd móðir
hennar stýrir samkomu þorpsbúa
sem bíða þess að æðri máttur bæn-
heyri þá í gegnum Clöru.
Clara gengur ekki heil til skógar,
hvorki andlega né líkamlega. Hún er
með skakkan hrygg og þarf nauðsyn-
lega að komast í aðgerð en móðir
hennar leyfir það ekki þó svo það
myndi losa Clöru undan stöðugum
sársauka. Hún segir guð hafa skapað
Clöru með þessum hætti og því
sköpunarverki megi ekki breyta. Og
án sársaukans mun Clara mögulega
missa krafta sína, að talið er. Þá er
Clara með skertan þroska, lítt fær í
mannlegum samskiptum og virðist
eiga auðveldara með að tengjast dýr-
um en mönnum. Þannig er sjónum
áhorfandans ítrekað beint að lífrík-
inu eins og Clara sér það. Alls konar
skordýr, plöntur, skrautfiskar og
glitrandi kóngulóarvefir eru meðal
þess sem ber fyrir augu í heitum lit-
um og fallegri myndatöku Sophie
Winqvist Loggins og besti vinur
Clöru, hvíta merin Yuca. Clara er
sannkallað barn náttúrunnar en
spurningin er hvort hún búi yfir þeim
mætti sem fólk telur hana búa yfir.
Þegar ungur og karlmannlegur
vinnumaður, Santiago, hefur störf á
bænum verður Clara hugfangin af
honum en frænka hennar á tánings-
aldri, María, rennir líka til hans hýru
auga. Clara og María daðra báðar við
vinnumanninn en með ólíkum hætti,
önnur að verða 15 ára en heldur að
hún sé fullorðin og hin fertug en hag-
ar sér að flestu leyti eins og barn.
Fimmtán ára afmæli Maríu nálgast
en slík afmæli sem þykja mikil tíma-
mót hjá ungum stúlkum í Kostaríku
og vegleg veisla er undirbúin að þar-
lendum sið.
Þetta er falleg mynd, bæði að útliti
og innihaldi og merkilegt, í ljósi gæð-
anna, að þetta sé fyrsta kvikmynd
Mesén í fullri lengd en hún er fædd
árið 1988. Þá er ekki síður athyglis-
vert að þetta sé fyrsta kvikmynda-
hlutverk Wendy Chinchilla Araya,
sem leikur Clöru, en hún er dansari
og leikur hér af miklu öryggi. Hlut-
verk Clöru er krefjandi að mörgu
leyti, skapsveiflur miklar í stöku at-
riðum og innri barátta og sársauki
sýnileg í svip Arayu. Aðrir leikarar
eru sannfærandi í hlutverkum sínum
og ekki síst þegar litið er til þess að
enginn þeirra er lærður í faginu.
Clara sola líður hægt áfram,
stundum fullhægt og hefði gjarnan
mátt slá í klárinn af og til. Þegar líð-
ur að afmælisveislu Maríu magnast
þó upp ákveðin spenna og mörk hins
náttúrulega og yfirnáttúrulega verða
óskýr. Endirinn fannst mér skrítinn í
ljósi þess sem á undan var gengið og
get ég ekki farið nánar út í þá sálma
án þess að spilla fyrir þeim sem vilja
sjá myndina.
Clara sola, eða Alein, er samt sem
áður áhugaverð kvikmynd sem kem-
ur manni á óvart.
Barn náttúrunnar
Stórgóð Wendy Chinchilla Araya í hlutverki Clöru. Araya er dansari og túlkar aðalpersónuna bráðvel.
Bíó Paradís og RIFF Heima
Alein/ Clara Sola bbbmn
Leikstjórn: Nathalie Álvarez Mesén.
Handrit: Maria Camila Arias og Nathalie
Álvarez Mesén. Aðalleikarar: Daniel
Castañeda Rincón, Wendy Chinchilla
Araya og Ana Julia Porras Espinoza.
Belgía, Kostaríka og Þýskaland, 2020.
108 mín. Sýnd á Alþjóðlegri kvikmynda-
hátíð í Reykjavík, RIFF.
HELGI SNÆR
SIGURÐSSON
KVIKMYNDIR
Tónleikaröðin
„Bleikur októ-
ber“ hefst í Bú-
staðakirkju í dag
með hádegistón-
leikum kl. 12.05.
Fram koma ten-
órsöngvarinn
Kolbeinn Jón
Ketilsson og Jón-
as Þórir kantor
kirkjunnar sem
leikur á flygilinn. Í tilkynningu
segir að á efnisskránni verði
skemmtileg tenórlög, íslensk og er-
lend.
Kolbeinn Jón er að góðu kunnur
og hefur átt farsælan feril í óperu-
húsum erlendis auk þess að hafa
komið margoft fram í Íslensku óp-
erunni. Kolbeinn Jón býr í Noregi
en kemur reglulega fram á ís-
lensku tónleikasviði, samhliða því
að syngja víða um lönd, ekki síst á
Norðurlöndum. Hann nam við Nýja
tónlistarskólann og við Tónlistar-
háskólann í Vín.
Á eftir tónleikunum verður boðið
upp á hressingu og tekið á móti
framlögum til styrktar Ljósinu.
Kolbeinn og Jónas
Þórir koma fram
Kolbeinn Jón
Ketilsson
„Samræða um
það hvernig
virkja megi sköp-
unarkraftinn“ er
yfirskrift erindis
Lóu Hlínar
Hjálmtýsdóttur
sem er undir
hatti „Menningar
á miðvikudög-
um“ í Bókasafni
Kópavogs kl.
12.15 í dag. Lóa Hlín ræðir um hug-
myndavinnu, barnabókaskrif,
myndasögugerð, jákvæð áhrif sjón-
varpsgláps og fleira sem örvað get-
ur sköpunargleðina.
Lóa Hlín er myndasöguhöfundur,
rithöfundur, teiknari, tónlistar-
maður og meðlimur í hljómsveitinni
FM Belfast. Hún er kunn fyrir
myndasögur sínar sem birtast aðal-
lega sem einn rammi og fjalla um
hversdagsleikann. Hróður hennar
hefur borist víða en myndasaga
hennar um störutilhneigingu Reyk-
víkinga birtist í The Guardian 2019.
Lóa Hlín fjallar um
sköpunarkraftinn
Lóa Hlín
Hjálmtýsdóttir