Morgunblaðið - 03.03.2022, Page 50

50 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. MARS 2022
✝
Brynjólfur Þór-
isson fæddist í
Reykjavík 6. októ-
ber 1958. Hann
lést 23. febrúar
2022. Foreldrar
hans eru Þórir
Gíslason tann-
læknir, f. 8. desem-
ber 1936, og Helga
Sigurjónsdóttir
kennari, f. 13.
september 1936, d.
5. janúar 2011. Föðurforeldrar
Brynjólfs voru Gísli Friðrik
Petersen, prófessor og yf-
irlæknir röntgendeildar Land-
spítalans, f. 21. febrúar 1906,
d. 18. júlí 1992, og Sigríður
Guðlaug Brynjólfsdóttir hús-
móðir, f. 23. febrúar 1910, d.
18. ágúst 1996. Móðurforeldrar
og eiga þau dótturina Herdísi
Ölbu, f. 21. ágúst 2019, Eva
Írena uppeldisfræðingur, f. 3.
nóvember 1987, maki Bob Sta-
ar verkfræðingur, f. 16. júní
1988, Áki Elí, f. 17. mars 1999,
landfræðingur og nemi, og
Hilmir Már, f. 16. mars 2001,
nemi.
Brynjólfur stundaði skyldu-
nám í Kópavogsskóla og Víg-
hólaskóla, stúdentspróf frá
Menntaskólanum í Kópavogi.
Hann dvaldist í Peking við nám
í kínversku í eitt ár, útskrif-
aðist 1986 frá Háskólanum í
Gautaborg með B.Sc. í stærð-
fræði. Hann lauk námi frá
verkfræðideild Háskóla Íslands
í tölvunarfræði 2002.
Brynjólfur starfaði hjá Skýrr
árin 1986 til 1988, hjá Raunvís-
indastofnun 1988 til 1990, hjá
Hafrannsóknastofnun 1991 til
1992 og hjá Fiskistofu frá 1992
til dauðadags.
Útför Brynjólfs fer fram frá
Digraneskirkju í dag, 3. mars
2022, kl. 15.
hans voru Sigurjón
Gestsson, bílstjóri
og bóndi, f. 25.
apríl 1912, d. 20.
maí 1961, og Her-
dís Jónsdóttir hús-
móðir, f. 8. júní
1900, d. 31. októ-
ber 1989. Systkini
Brynjólfs eru Gísli
Friðrik, læknir og
MBA í viðskipta-
fræði, f. 12. nóv-
ember 1969, d. 23. nóvember
2004, og Herdís fóstra, f. 8.
júní 1963, maki Ingvi Kristján
Guttormsson flugstjóri, f. 2.
september 1963. Börn þeirra
eru Guttormur Arnar verk-
fræðingur, f. 26. júní 1985,
maki Ingigerður Erlingsdóttir
verkfræðingur, f. 1. maí 1982,
Kær mágur minn er fallinn frá
allt of snemma aðeins 63 ára. Binna
hitti ég fyrst á heimili foreldra hans
er hann kom heim frá námi í Sví-
þjóð en þá höfðum við Herdís systir
hans ruglað saman reytum. Hann
kom fyrir sem rólyndismaður, yf-
irvegaður og ekki maður margra
orða.
Kynni okkar þróuðust svo með
árunum í vinskap sem aldrei bar
skugga á.
Það fyrsta sem ég tók eftir í her-
berginu hans var stórt plötusafn
sem hann átti og naut hann þess að
hlusta á átrúnaðargoð þess tíma.
Binni var stoð og stytta fyrir móður
sína í hennar veikindum og svo þeg-
ar Þórir faðir hans fluttist á hjúkr-
unarheimili hefur Binni sinnt hon-
um einstaklega vel og var það
ómetanlegt fyrir okkur Herdísi þar
sem við búum erlendis og fyrir það
erum við þakklát.
Binni hafði gaman að ferðalög-
um og fór víða. Nám í Kína í eitt ár
að læra kínversku, Svíþjóð í há-
skólanámi, fór til margra borga í
Evrópu og heimsótti Asíu og
Bandaríkin. Heimsmaður. Eins
sótti hann ráðstefnur árlega síð-
ustu ár í Kaupmannahöfn í vegan
fræðum og eftir þeim lifði hann.
Það var hægt að ræða pólitík enda-
laust og vorum við sjaldnast sam-
mála þar sem gerði samræðurnar
enn skemmtilegri. Hann stundaði
hlaup, spilaði borðtennis hjólaði og
stundaði jóga. Hugsaði ávallt vel
um heilsuna.
Hann hafði húmor og ekki síst
fyrir sjálfum sér.
Það verður seint sagt að hann
hafi verið handverksmaður en
ágætisverkstjóri og rak á eftir mér
þegar honum fannst málningar-
vinnan ganga hægt í íbúðinni hans
og lét sig svo hverfa á æfingu. Tölv-
ur áttu hug hans allan og þar var
hann á heimavelli. Hann var mjög
fær í sínu starfi og virtur af sínum
samstarfsfélögum.
Elskulegur tengdafaðir minn
hefur nú misst báða syni sína og er
missir hans mikill.
Börnin okkar Herdísar minnast
frænda síns með hlýju og þakka fyr-
ir samfylgdina. Hvíl í friði kæri
Binni og hafðu þökk fyrir allt.
Ingvi Kristján Guttormsson.
Það er þannig með vinnufélaga
að maður segir þeim ekki endilega
að manni þyki vænt um þá. Okkur
þótti vænt um Binna sem mætti í
Dalshraunið með bakpoka og kaffi-
bolla í bítið á skrifstofuna, tilbúinn
að takast á við verkefni dagsins. Það
fór ekki mikið fyrir honum, allt að
því feimnislega boðið góðan dag og
svo var hann sestur við borðið sitt.
Vinnudagurinn hafinn og þá var
ekki við hæfi að slóra. Ef vandamál
komu upp var hann til staðar til að
leysa úr og það var gott að leita til
hans með hvað sem var sem tengd-
ist vinnunni hans. Hann var svo
óskaplega fróður um flókin tölvu-
kerfi og kunni þau svo vel að það var
aldrei langt í svör um það sem spurt
var um.
Binni gladdist með manni þegar
vel gekk og klappaði manni á bakið
og hvatti mann áfram þegar blés á
móti. Hann var vinur vina sinna, af-
ar trúr og traustur starfskraftur og
félagi sem vildi öllum vel. Hann var
samkvæmur sjálfum sér og stóð á
sínu þegar á reyndi.
Hann talaði ekki mikið um eigin
hagi en það var ekki vegna feimni
heldur af eðlislægri hæversku.
Binni var hlýr og góður félagi sem
tók þátt í flestu því sem gert var á
vinnustaðnum til skemmtunar.
Okkur er minnisstætt bjórsmakk
þar sem bindindismaðurinn Binni
mætti með sódavatn og vegan
súkkulaði. Hann kom með okkur á
veitingastaði og pantaði sér gos og
vegan rétti, hann lét ekki gott partí
fram hjá sér fara enda mikill húm-
oristi.
Það voru ekki bara tölvumálin
sem hann var séní í, hann var af-
skaplega fróður um vegan lífsstíl og
hafði lifað sem slíkur í rúm 10 ár.
Hann lumaði á Íslandsmeistaratitli í
borðtennis og var annt um heilsuna.
Hann hljóp, hjólaði og stundaði
jóga. Það er mikill missir fyrir fjöl-
skyldu hans og Fiskistofufjölskyld-
una að hann sé nú kominn í
draumalandið og skilur hann eftir
sig stórt skarð í hjörtum okkar hjá
Fiskistofu.
Fyrir hönd samstarfsmanna á
Fiskistofu sendum við fjölskyldu
og vinum Binna samúðarkveðjur,
minningin um góðan dreng mun
lifa.
Anna Sigríður Vilhelmsdóttir
og Svana Helgadóttir.
Góður og traustur vinur, Brynj-
ólfur, eða Binni eins og hann var
ætíð kallaður, er skyndilega fallinn
frá á besta aldri.
Kynni okkar Binna hófust strax
í barnaskóla og höfum við fylgst að
allar götur síðan auk þess sem við
bjuggum báðir í sömu götunni,
Hrauntungunni í Kópavogi. Það
sem fyrst og fremst hefur tengt
okkur órjúfanlegum vináttubönd-
um í gegnum lífið var sameiginleg-
ur áhugi okkar á borðtennis. Binni
var snjall og strax á unglingsárum
hafði hann komið sér upp heima-
tilbúnu borðtennisborði í bílskúrn-
um heima hjá sér. Við þetta borð-
tennisborð voru leiknar ófáar
rimmurnar og alltaf enduðu leikir í
bróðerni. Það má með sanni segja
að Binni hafi kynnt mig fyrir
íþróttinni en hann byrjaði að æfa
hana þegar hann var 14 ára. Borð-
tennis var íþróttin hans, íþrótt sem
hann átti eftir að stunda alla ævi,
þó með hléum. Hann byrjaði í
Gerplu, fór síðan í Víking og HK.
Hann varð m.a. Íslandsmeistari í 1.
flokki karla í einliðaleik og síðar Ís-
landsmeistari í 2. deild með meist-
araflokki HK. Binni stundaði ým-
islegt fleira, var í skokkhópum og
fór í sund og hjólaði.
Einkennandi í fari Binna var
umfram allt rólyndi og hæverska,
það var ekki asi eða hávaði þar sem
hann fór um, þvert á móti. Það bjó í
honum rólyndur einfari sem lét sér
fátt um finnast hvað öðrum kynni
að finnast um hann, hann fór sínar
eigin leiðir, þannig var hann. Á
menntaskólaárum okkar fórum við
eitt sumarið til Gautaborgar í Sví-
þjóð í vinnu- og ævintýraleit.
Skemmst er frá því að segja, að
ferðin var eitt stórt ævintýri, þótt
minna væri um vinnu um tíma, þar
sem við misstum hana fljótlega.
Við ákváðum að hengja ekki haus
við atvinnumissinn, enda alvöru-
menn úr austurbæ Kópavogs, þess
í stað mættum við í biðröð fyrir ut-
an sænsku Vinnumálastofnunina í
Gautaborg um miðja nótt, þannig
urðum við framarlega í röðinni fyr-
ir vikið við opnun í birtingu, allt
gert til að auka atvinnumöguleika
okkar.
Brynjólfur var raunagóður og
traustur vinur og ekki síst var
hann ræktarsamur við nærum-
hverfi sitt. Það sem einkennir góða
vináttu er að henni sé hlúð og við-
haldið, Binni kunni þá list. Við höf-
um verið duglegir að fara reglulega
í bíó og vorum nýbúnir að ákveða
að búa okkur til sérstaka bíódaga.
Ekki verður hjá því komist að
nefna hversu hjálplegur og rækt-
arsamur hann var við foreldra sína,
bæði í veikindum móður sinnar
sem lést fyrir nokkrum árum og nú
aldraðan föður sinn sem dvelur á
hjúkrunarheimili og sér nú á eftir
seinni syni sínum. Binni heimsótti
einnig reglulega aldraðan föður
minn á heimili hans í Hrauntungu
6 þar sem þeir tóku spjallið um það
helsta sem var í pípunum hverju
sinni, þetta voru góðar stundir hjá
þeim báðum. Heimili okkar var oft
eins og annað heimili Binna, það
vissi hann líka alla tíð mætavel og
undanfarin ár hefur hann verið
með okkur á stórhátíðum og öðrum
tyllidögum þar sem við munum nú
sakna nærveru hans. Ég sendi föð-
ur hans og fjölskyldu mínar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Blessuð og kær sé minning um
minn góða vin Brynjólf Þórisson.
Sigurður Valur.
Brynjólfur
Þórisson
HINSTA KVEÐJA
Ég lifi’ í Jesú nafni,
í Jesú nafni’ eg dey,
þó heilsa’ og líf mér hafni,
hræðist ég dauðann ei.
Dauði, ég óttast eigi
afl þitt né valdið gilt,
í Kristí krafti’ eg segi:
Kom þú sæll, þá þú vilt.
(Hallgrímur Pétursson)
Þín systir
Herdís.
✝
Jón Sigurðsson
frá Svalbarði í
Glerárþorpi fædd-
ist 2. nóvember
1928. Hann lést á
Sjúkrahúsinu á Ak-
ureyri 19. febrúar
2022. Foreldrar
hans voru Sigurður
Guðmundsson, f.
19.11. 1894, d.
31.10. 1972, og
Guðrún Jónsdóttir,
f. 18.12. 1888, d. 28.1. 1979.
Systkini Jóns voru fimm talsins.
kvæntur Sólveigu Sigurjóns-
dóttur, 2) Gunnar Jónsson,
kvæntur Maríu Þrúði Agnars-
dóttur, 3) Pétur Már Jónsson, 4)
Regína Jónsdóttir, maki Guð-
mundur Örn Halldórsson, 5)
Sigurlaug Jónsdóttir, 6) Guðrún
Margrét Jónsdóttir, d. 20.4.
1967, 7) Guðmundur Óli Jóns-
son, 8) Guðrún Margrét Jóns-
dóttir, gift Kristjáni Hrannari
Jónssyni. Barnabörnin eru 15
talsins og barnabarnabörnin 16.
Jón bjó alla sína tíð á Akureyri,
lengst af í Stafholti 22 og í Kiða-
gili 3 frá árinu 2004. Jón var alla
tíð sjómaður.
Jarðarförin fór fram í kyrr-
þey að ósk hins látna.
Þau voru Finnur
Sigurðsson, Kristín
Sigurðardóttir,
Guðmundur Sig-
urðsson, Margrét
Sigurðardóttir og
Guðrún R. Sigurð-
ardóttir. Þau eru
öll látin nema Guð-
rún.
Hann kvæntist
Margréti Jóns-
dóttur þann 25.12.
1955 og eignuðust þau átta
börn: 1) Sigurður Jónsson,
Þitt starf var farsælt, hönd þín hlý
og hógvær göfgi svipnum í.
Þitt orð var heilt, þitt hjarta milt
og hugardjúpið bjart og stillt.
(Jóhannes úr Kötlum)
Elsku pabbi, nú ert þú farinn í
ferðalagið langa og við vitum að
vel hafi verið tekið á móti þér í
draumalandinu. Mikið sem það er
tómlegt að sjá þig ekki sitja í
stólnum þínum og horfa á fótbolt-
ann eða að sjá þig sitja við eldhús-
borðið og leggja kapal með
mömmu.
Þín er sárt saknað og minning
þín mun lifa í hjarta okkar allra.
Það er erfitt að kveðja en
margar góðar minningar hlýja á
svona stundum.
Þó sólin nú skíni á grænni grundu
Er hjartað mitt þungt sem blý.
Því burt varst þú kallaður á örskammri
stundu,
Í huganum hrannast upp sorgarský.
Fyrir mér varstu ímynd hins göfugu og
góða,
Svo fallegur, einlægur og hlýr.
En örlög þín ráðin – mig setur hljóða,
Við hittumst samt aftur á ný.
Megi algóður guð þína sálu nú geyma,
Gæta að sorgmæddum, græða djúp
sár.
Þó kominn sért í aðra heima
Mun minning þín lifa um ókomin ár.
(Sigríður Hörn Lárusdóttir)
Elsku pabbi, takk fyrir að vera
pabbi okkar.
Hittumst aftur.
Kveðja frá börnunum þínum.
Sigurður, Gunnar, Pét-
ur, Regína, Sigurlaug,
Guðmundur og Guðrún.
Í dag kveð ég Nonna tengda-
pabba minn til 30 ára. Þegar ég
kynntist Nonna fyrst fyrir 30 ár-
um var hann mikið niðri í Bót að
dytta að Eyrúnu trillunni sinni,
milli þess sem hann fór á sjó til
veiða. Nonni var sjómaður af lífi
og sál og hafði gaman af að vera í
verbúðinni sinni og taka spjall við
hina karlana í Bótinni. Nonni
reyndist mér alltaf vel og var mér
sannur tengdafaðir. Ég tók strax
eftir þvi hversu barngóður hann
var og barnabörnin hændust að
honum alla tíð, svo blíður og góð-
ur afi sem hann var. Þegar ég og
hans yngsta dóttir giftum okkur í
Reykjavík 2. desember 1995, þá á
ég svo fallega minningu um þegar
hann stoltur leiddi sína fallegu
dóttur inn kirkjugólfið. Nonni og
Magga bjuggu í Stafholti 22 þeg-
ar ég bættist inn í þessa dásam-
legu fjölskyldu og í eldhúsinu fóru
samræðurnar fram. Þar var oft
margt um manninn yfir hátíðir og
aðra daga, þar sem talað var um
veðrið, hvort hann væri að ganga í
norðanátt, hvort það væri bræla,
lítið eða mikið fiskerí, kvótinn var
ræddur og hvaða bátar væru á
sjó. Þau tóku oft í spil og þar var
fólk með skiptar skoðanir á
hvernig spilið þróaðist. Já, það
var oft líf og fjör í Stafholtinu
enda dásamlegt fólk sem þar bjó.
Þar sem ég er alinn upp í Reykja-
vík vissi ég lítið um norðanfólkið.
Eitt sinn þegar ég var nýbúinn að
kynnast Nonna þá spurði ég hann
hvar hann hefði alist upp og hann
sagði mér að hann hefði alist upp í
Sandgerði og hélt ég lengi vel að
Nonni hafi alist upp suður með sjó
og sagði ég mínu fólki það þegar
það spurði mig um hag Nonna, en
sem betur fer var þetta nú leiðrétt
hjá mér að fara með svona vitleys-
isgang og Nonni hló dátt að þess-
um misskilingi. Árið 2005 flutti ég
og mín fjölskylda til Akureyrar og
þar sem börnin okkar hjóna voru
orðin þrjú talsins þá langað mig til
að þau myndu alast upp við að
vera nálægt ömmu og afa, því
góða og gefandi fólki. Oft fóru
börnin okkar til ömmu og afa að
horfa á enska boltann með afa sín-
um, sem var mikill Arsenal-mað-
ur og hafi miklar skoðanir á gengi
síns liðs og amma að gefa þeim
eitthvað góðgæti á meðan. Þær
eru margar minningarnar sem ég
á um Nonna og þær geymi ég í
hjarta mínu.
Hvíl í friði elsku Nonni.
Þinn tengdasonur
Kristján (Stjáni).
Afi minn. Pabbinn sem ég átti
ekki. Maðurinn sem ég bar
ómælda virðingu fyrir. Maðurinn
sem ég leit upp til alla daga.
Maðurinn sem mér fannst vera
langstærstur, bestur og klárastur
í heiminum. Maðurinn sem var
aldrei reiður við mig eða svekktur
út í mig.
Afi, með vasaklút í vasanum, í
skyrtu og lopapeysu yfir, með
trefil og húfu rétt tyllta á höfuðið
og alls ekki yfir eyrunum. Með fil-
terslausan Camel í munninum,
löngu slökkt í sígarettunni og
helst með aðra bak við annað eyr-
að og með vesældardropa úr nef-
inu. Afi, sem var svo oft niðri í Bót
spjallandi við karlana.
Svona man ég svo vel eftir þér.
Ég labbaði niður í Bót frá Staf-
holtinu og þar varst þú, ískaldur á
höndunum, aldrei í vettlingum,
spjallandi eða brasandi í verbúð-
inni.
Þú varst mér alltaf svo ofarlega
í huga og auðvitað munt þú alltaf
vera það. Ég man að ég gerði allt-
af trillu í skólanum við öll tæki-
færi sem mér gafst. Ég smíðaði
trillu í smíðum og teiknaði þig og
trilluna þína í myndmennt.
Minningarnar eru svo svaka-
lega sterkar á þessum árum. Vá,
hvað ég elskaði þig mikið.
Þegar þú baðst mig um að
skrifa EA122 á einhverja appels-
ínugula fána, með tvöfaldri skrift.
Það var forljótt hjá mér, ég vissi
það sjálf, en auðvitað sagðirðu að
þetta væri glæsilegt. Ég sá þig
nota þessa fána og hugsaði með
mér hversu fallegt það var af þér.
Þegar við vorum að moka snjó í
Stafholtinu. Vá, hvað mér fannst
þú sterkur. Ég hugsaði hvernig
þú gætir eiginlega sett svona
mikið í skófluna. Þú bjóst til
ferning úr snjónum og tókst
hann svo í skófluna. Ég man að
ég reyndi að gera eins. Ég átti
ekki roð í þig.
Þegar við fórum í berjamó
með ömmu þá var amma búin að
fylla dolluna áður en við vissum
af, þó með hálft lyngið með í doll-
unni. Þú, með örugglega
minnstu dolluna, varst varla bú-
inn með botnfylli þegar amma
var búin að fylla sína, en samt
sem áður með langfallegustu og
stærstu berin og varla lauf í doll-
unni. Á meðan ég var örugglega
að spá í lynginu í sokkunum mín-
um.
Þegar þú spilaðir við mig áður
en amma kom heim úr vinnunni
frá Kristnesi. Það var auðvitað
rommý eða yatzy og oftar en
ekki fékk ég auka köst því kastið
mitt var svo „lélegt“.
Þegar ég var nýkomin með
bílpróf og við fórum að veiða í
Fnjóská. Ferðin hófst um sex-
leytið um morguninn að mig
minnir. Ég viðurkenni að ég er
ekki sú besta til að fara í veiði-
ferð með en ég vil meina að fé-
lagsskapurinn hafi verið upp á
10. Mér, sem var í gúmmítúttum,
stóð alls ekki á sama þegar þú,
aldraður maðurinn, klifraðir nið-
ur bratta brekku og hélst í reipi
sem lá niður brekkuna að ánni.
Ég man að ég hugsaði guð minn
almáttugur vertu með mér í liði
núna. Þegar við vorum loksins
komin að ánni náði ég einum laxi
en missti hann að sjálfsögðu. Þó
að enginn lax hafi verið veiddur
þá var þetta ógleymanleg ferð
sem mér þykir óendanlega vænt
um.
Afi, ég sakna þín svo innilega
mikið. Ég get ekki lýst því
hversu þakklát ég er fyrir það
hversu góður þú varst við mig og
hversu góðir vinir við vorum.
Afastelpa að eilífu.
Þín Telma, músin sem læðist.
Telma Dögg Stefánsdóttir.
Elsku afi Nonni, ég sit hér með
tárin í augunum að skrifa minn-
ingargrein um þig, ég minnist
þeirra góðu stunda þegar ég var
lítil stelpa og kom norður til Ak-
ureyrar í Stafholtið góða til þín og
ömmu. Ég vildi hvergi annars
staðar vera en hjá þér og ömmu á
jólum, páskum og á sumrin. Ég
ferðaðist lítið með mömmu og
pabba á sumrin því ég vildi alltaf
vera á Akureyri hjá þér og ömmu,
þar leið mér best. Stafholtið, fal-
lega heimilið ykkar, var alltaf opið
öllum, alltaf veitingar á borðum
og gestir og þú afi minn alltaf með
tópas í skyrtuvasanum fyrir
barnabörnin þín sem þú elskaðir
og varst svo stoltur af. Ég er elsta
barnabarnið þitt og var mikil afa-
og ömmustelpa og fannst fátt
betra en að vera í dekri hjá ykkur,
elsku afi. Ég minnist ófárra ferð-
anna niður í Bót þar sem ég man
að þú varst öllum stundum í bátn-
um þínum Eyrúnu EA og í ver-
búðinni þinni, þar leið þér alltaf
svo vel. Á unglingsárum fór ferð-
unum norður til Akureyrar að
fækka en alltaf vildi ég heimsækja
þig og ömmu og vera í dekri hjá
ykkur. Afi Nonni var einstaklega
mikill barnakarl og þegar ég eign-
aðist Anítu mína 21 árs var afi
alltaf að spyrja um fallegu prins-
essuna mína og þú varst svo
ánægður með hana og hafðir ófá
orðin um hvað þér fannst hún lítil
og falleg. Ég er ykkur ömmu æv-
inlega þakklát fyrir þegar þið
komuð í ferminguna hjá Anítu
minni fyrir fjórum árum, þið
fluguð dagsferð til Reykjavíkur til
þess að taka þátt í þessum stóra
degi okkar og þið vissuð bæði
hvað þetta var mér mikilvægt.
Elsku afi, ég er svo sár yfir að
ég hafi ekki náð að kveðja þig, ég
var alltaf á leiðinni norður og
aldrei hvarflaði það að mér að ég
myndi aldrei hitta þig aftur.
Elsku afi, hvíldu í friði. Við pöss-
um öll saman upp á elsku ömmu,
þangað til næst elsku afi.
Þitt barnabarn
Margrét Rut.
Jón Sigurðsson