Morgunblaðið - 03.03.2022, Síða 54

✝
Þórarinn
Gíslason fædd-
ist 16. júlí 1921 á
Höfða í Dýrafirði.
Hann lést á hjúkr-
unarheimilinu
Skjóli í Reykjavík
10. febrúar 2022.
Foreldrar hans
voru Gísli Sig-
hvatsson, f. 16.4.
1871, d. 1.7. 1945
og Jóna Elíasdótt-
ir, f. 28.5. 1878, d. 6.3. 1959.
Þórarinn var yngstur 9 systk-
ina en þau voru:
Guðjón, f. 15.6.
1902, d. 24.7. 1983,
Jóhann Guð-
bjartur, f. 3.5.
1903, d. 14.6. 1985,
Jóna Elíasína, f.
6.11. 1904, d. 16.4.
1999, Sighvatur, f.
19.11. 1906, d.
19.8. 1987, Guð-
mundur Kristján, f.
25.2. 1910, d. 23.9.
2006, Guðrún Elíasbet, f. 25.8.
1912, d. 20.2. 2002, Hallgrímur,
f. 14.1. 1912, d. 8.12. 1997, Mar-
grét, f. 17.9. 1917, d. 13.7. 1998.
Þórarinn giftist 2.10. 1950
Soffíu Magnúsdóttur, f. 2.10.
1920, d. 25.5. 1988.
Dætur þeirra eru Áslaug
Þórarinsdóttir, f. 9.2. 1951, og
Anna María Þórarinsdóttir, f.
31.12. 1955.
Þórarinn giftist Þorbjörgu
Jónsdóttur í ágúst 1989. Þor-
björg var f. 9. ágúst 1934, d.
13. ágúst 2000.
Stjúpdóttir hans er Inga Lísa
Middleton, f. 9. desember 1964.
Barnabörnin eru þrjú, eitt
stjúpbarnabarn og átta barna-
barnabörn.
Þórarinn fór á vélanámskeið
á Ísafirði veturinn 1940-1941
og tók vélstjórapróf í Reykja-
vík árið 1946. Hann tók „hið
meira mótornámskeið“ Fiski-
félags Íslands 1945-1946. Við-
aukanámskeið við Meiramót-
ornámskeið Fiskifélags Íslands
tók hann árið 1947.
Hann vann sem vélstjóri á
flutningaskipum og lengst af á
tankskipinu Þyrli þar til slys-
farir urðu til þess að hann kom
í land. Um miðjan áttunda ára-
tuginn stofnaði hann fyrirtækið
Vökvaleiðslur og tengi í
Reykjavík sem hann rak í 25
ár.
Útförin fór fram í kyrrþey
að ósk hins látna.
Nú er Þórarinn, minn ást-
kæri stjúpfaðir og trausti, góði
vinur í tæp fimmtíu ár, kominn
yfir móðuna miklu. Ég sé hann
fyrir mér með sitt geislandi
bros, umvafinn ástvinum í
Sumarlandinu, sem hann talaði
svo oft um og þráði að komast
til.
Ég kynntist honum fyrst
þegar ég var níu ára gömul og
við mamma fluttum í drunga-
legt hús við Traðarkotssund í
Reykjavík. Ég var myrkfælin
og vildi ekki fara ein inn ef
mömmu seinkaði á leið heim úr
vinnunni. Lék mér þess í stað í
garðinum fyrir utan. Þórarinn
rak fyrirtækið Vökvaleiðslur
og tengi á jarðhæðinni og þeg-
ar fór að kólna í veðri buðu
hann og Einar vinnufélagi
hans mér að koma inn á verk-
stæðið. Þeir útbjuggu lítið
borð og færðu mér mjólk og
kex. Ég teiknaði, spjallaði við
þá félaga og fylgdist með þeim
útbúa háþrýstislöngur þar til
mamma kom heim. Þórarinn
stofnaði fyrirtækið eftir að
hann kom í land eftir farsælan
starfsferil sem vélstjóri á
flutningaskipum og það óx og
dafnaði jafnt og þétt næstu 25
árin. Þegar það flutti inn á
Suðurlandsbraut fékk ég að
fara í stuttar sendiferðir fyrir
hann á hjólinu, en hann sá líka
um að hjólið væri vel smurt og
öruggt. Og þegar fyrirtækið
flutti í Sóltún fékk ég að skrifa
menntaskólaritgerðir á skrif-
stofunni á kvöldin á hrað-
skreiðri rafmagnsritvél á með-
an hann vann í bókhaldinu.
Hann las yfir afraksturinn, við
spjölluðum um heima og geima
og drukkum te. Hann var alltaf
rólegur og yfirvegaður, talaði
ekki mikið, en var góður hlust-
andi og miðlaði af visku sinni.
Þegar ég var óþolinmóð sagði
hann alltaf: „Allt hefur sinn
tíma og allt tekur sinn tíma.
Þú verður að treysta, Inga
mín.“
Svona liðu árin, Þórarinn
kom í heimsókn öðru hvoru og
gerði við saumavélina okkar,
kíkti á bílinn sem var alltaf að
bila, gerði við þvottavél heima
hjá ömmu, alltaf jákvæður og
með sinn dillandi hlátur. En
hann stoppaði aldrei lengi því
hann vann mikið í fyrirtækinu
og átti eigin fjölskyldu.
Löngu síðar, eftir að ég var
komin út til Bretlands í nám,
hringdi mamma. Hún sagði
mér að setjast niður því hún
væri með stórar fréttir. Hún
og Þórarinn, sem var orðinn
ekkjumaður, höfðu fundið ást-
ina saman og ætluðu að gifta
sig! Ég þurfti ekkert að setjast
heldur dansaði um af ham-
ingju. Þórarinn og mamma
nutu lífsins þau 11 ár sem þau
áttu saman. Þau fluttu í fallegt
hús í Hátúni og ræktuðu rósir
sem hafði alltaf verið draumur
hennar. Þau ferðuðust mikið
bæði innanlands og utan og
Þórarinn hellti sér í andleg
áhugamál með mömmu; þau
fóru á alls kyns námskeið og
voru í bænahring. Þegar
mamma veiktist 9 árum síðar
var hann hennar stoð og stytta
og hugsaði um hana af miklum
kærleika og alúð allt til loka.
Hann var natinn við Sunnevu
dóttur mína, hún elskaði að
baka með honum afabrauð,
sýsla í garðinum og greiða á
honum hárið. Og ekki síst að
leika sér með honum í dótinu á
vinnustofunni hans fyrir aftan
hús, undir dúndrandi harmon-
ikkutónlist, en hann gat gert
við allt sem bilaði og henti
aldrei neinu nýtilegu.
Ég spurði Þórarinn nýlega
hverju hann þakkaði langt líf
og góða heilsu. „Ég held að
ástæðan sé sú að ég hef alltaf
forðast að reiðast eða verða
stressaður,“ svaraði hann bros-
andi með blik í auga. Blessuð
sé minning þessa góða manns.
Inga Lísa.
Þá hefur minn kæri mágur
fengið hvíldina eftir að hafa lif-
að farsælu lífi í heila öld. Hann
var ástkær eiginmaður Þor-
bjargar systur minnar seinustu
ellefu ár ævi hennar, bar hana
á höndum sér og reyndist fjöl-
skyldu okkar afar vel. Hann
var mikill mannkostamaður,
traustur og reglusamur, frem-
ur fáskiptinn en gat leikið á
als oddi í góðra vina hópi og
kunni margar skemmtilegar
sögur og dillandi hlátur hans
hljómar enn í eyrum mér.
Hann var mjög verklaginn og
vandvirkur og virtist geta lag-
fært flesta hluti úr málmum og
tré. Þau keyptu sér gamalt
hús við Hátún og umbreytti
hann því og lagfærði svo úr
varð glæsilegt heimili með fal-
legum garði þar sem þau
ræktuðu enskar rósir í gróð-
urhúsi með fallegum bóndarós-
um í kring. Stórt sírenutré,
gullregn og eplatré voru til
mikillar prýði ásamt blóma-
beðum með fjölærum jurtum.
Seint get ég fullþakkað honum
aðstoð hans og bróður míns
við nýbyggt húsið mitt á Álfta-
nesi. Hjónaband hans og syst-
ur minnar var mjög farsælt
þar sem þau nutu þess að
ferðast til fjarlægra landa þó
England væri alltaf í forgrunni
vegna búsetu systur minnar
þar á 7. áratugnum og brúð-
skaupsferðin var farin til Isle
of White, eyjarinnar fallegu
við suðurströnd Englands.
Seinasta ferðin þeirra saman
var heimsferð með stóru lysti-
skipi sem reyndist systur
minni erfið þegar veikindi
hennar ágerðust. Þegar hún
hresstist aftur keyptu þau sér
skoðunarferð til Kína. En þeg-
ar á reyndi treysti hún sér
ekki til fararinnar. Til að
gleðja hana keypti Þórarinn
sér litla kvikmyndavél og ein-
beitti sér að því kvikmynda
allt markvert í ferðinni. Við
heimkomuna færði hann henni
12 tíma sýningarefni svo hún
gæti upplifað ævintýrið með
honum, en þetta er lýsandi
fyrir hugulsemi hans. Að lok-
um vil ég þakka ég þér, kæri
Þórarinn, fyrir vináttu þína og
umhyggju og bið góðan Guð að
blessa minningu þína.
Erla Jónsdóttir.
Þórarinn Gíslason
54 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. MARS 2022
✝
Hulda Ósk
Ágústsdóttir
fæddist í Reykja-
vík 11. janúar
1931. Hún lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Grund við
Hringbraut 23.
febrúar 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Anna
Kristín Jónsdóttir
frá Köldukinn í
Haukadal og Ágúst Benedikts-
son. Systir Huldu, sammæðra,
er María Eyþórsdóttir f. 2.8.
1940.
Eiginmaður Huldu Óskar
var Rögnvaldur Ragnar Gunn-
laugsson, f. 23.10. 1920, d.
18.3. 1998. Þau eignuðust fjög-
maki hennar er Amy Alice
Riches. c) Hulda María Val-
geirsdóttir, maki hennar er
Javier Paniagua Petisco. 4)
Gunnlaugur Rögnvaldsson f.
13.6. 1961. Fyrir átti Rögn-
valdur Ragnar þrjár dætur,
þær Sigríði Steinu, Sigríði
Báru og Þórdísi.
Hulda Ósk bjó í miðbænum í
Reykjavík ásamt systur, móð-
ur og stjúpföður, Eyþóri Þor-
grímssyni, og lauk hefðbund-
inni skólagöngu frá
Austurbæjarskóla. Öll fullorð-
insárin bjó Hulda Ósk á Fálka-
götu 2. Þar ráku þau hjónin
verslunina Ragnarsbúð á
horni Fálkagötu og Suðurgötu
í áratugi.
Eftir að heilsan var farin að
gefa sig flutti Hulda Ósk að
Norðurbrún og síðan að
Grund við Hringbraut, þar
sem hún lést.
Útförin fer fram frá Nes-
kirkju í dag, 3. mars 2022,
klukkan 13.
ur börn. 1) Dreng-
ur, andvana fædd-
ur. 2) Anna
Rögnvaldsdóttir f.
1.11. 1953, d.
11.12. 2014. Maki
Þórarinn Sigur-
geirsson. Þeirra
sonur er Ragnar
Þórarinsson. 3)
Ragna Rögnvalds-
dóttir f. 2.4. 1957.
Fyrrverandi maki
Valgeir Gestsson. Þeirra börn
eru a) Harpa Ósk Valgeirs-
dóttir, maki hennar er Óskar
Þór Þráinsson. Börn þeirra:
Valur Kári Óskarsson, Heiða
Unnur Óskarsdóttir og Ragna
Hlín Óskarsdóttir. b) Ragn-
heiður Ásta Valgeirsdóttir,
Elsku amma mín.
Einu sinni var tími, þar sem
við stóðum hlið við hlið og það var
röð inn eftir búðinni. Þú af-
greiddir á góða rafmagnskassan-
um og ég á þessum gamla með
tölunum sem þurfti að þrýsta inn
og taka í handfang til að opna
peningaskúffuna. Þú kenndir
mér að reikna það sem átti að
gefa til baka með einfaldri aðferð,
þá gat ekki kassinn sagt manni
það eins og í dag. Búðin gekk í
gegnum ótal breytingar frá því
ég fór að skottast um og vigta
banana. Stundum lét fólk skrifa,
svo komu kreditkortin sem voru
straujuð. Breyting tímans og
stórmarkaðir opnuðu.
Þú stóðst ein lengi vel síðustu
ár búðarinnar og ég kom og leysti
þig af þegar það var hádegishlé í
Hagaskóla, vinnulaunin voru
samloka og malt í gleri úr kald-
asta kókkæli landsins.
Svo tók við nýr tími og ég fór í
háskólann. Öll þriðjudagskvöld
settumst við saman og borðuðum
kvöldmat og ræddum nýjustu
fréttir og heimsmálin. Þá var
engin búð lengur. En alltaf áttum
við þetta jafningjasamtal, þú
varst klár í kollinum, með gagn-
rýna hugsun og hefðir farið langt
ef þú hefðir farið í skóla.
Svo komu langömmubörnin
þín í heiminn og lífið fór á fullt.
Ég sakna þess að spjalla, fá
okkur huggulega köku og kaffi á
Hressó, gefa öndunum brauð, fá
okkur kjúkling úr Melabúðinni
og alltaf knús og koss á munninn.
Ég var stelpan þín, með svo fal-
lega húð og bakið hans afa. Ég er
alltaf með kveikt á útvarpinu eins
og þú, finnst gaman að hlusta á
útvarpsleikrit eins og þú, læt ekki
segja mér hvað sem er eins og þú.
Þú sagðir mér oft síðasta árið
að þú nenntir ekki að lifa með
enga sjón og litla heyrn en það er
samt vont að kveðja.
Ég sé þig í móanum heima í
Dölunum með tíkina hans afa
þíns sem þér þótti svo vænt um,
hlustandi á fuglana með sól í
kinnum, skvísusólgleraugu og
dagblað á höfðinu. Ég vona að ég
fái að heimsækja þig þangað ein-
hvern daginn.
Stelpan þín,
Harpa Ósk.
Elsku amma.
Ég man hvað þú reyndir alltaf
að éta á mér andlitið þegar ég var
lítil með endalausum kossum og
knúsum.
Litla skottan ég í heimsókn á
Fálkagötunni sem trítlaði í skáp-
inn undir stiganum í leit að dóti, í
eldhúsið í leit að matarkexi eða í
skúffuna með öllum VHS-spólun-
um til að finna heimildamyndina
um hagamúsina.
Hvaðan þessar sterku og flottu
hendur mínar kæmu var spurn-
ing sem þú veltir oft fyrir þér á
meðan þú skoðaðir þær vandlega
og kreistir þær aftur og aftur.
Ég man hvað ég var hissa þeg-
ar ég heyrði þig tala reiprenn-
andi ensku og hvað það var gam-
an að hlusta á sögur frá þér úr
sveitinni og frá þinni barnæsku.
Öll þau fallegu, skemmtilegu og
fræðandi samtöl sem við áttum
mun ég geyma í hjarta mér.
Elsku amma, minning þín lifir
í þeim minningum sem ég eign-
aðist með þér.
Hulda María Valgeirsdóttir.
Ein af fyrstu minningunum
mínum af ömmu minni er senni-
lega í Ragnarsbúð sem hún rak
með afa mínum á horni Fálka-
götu og Suðurgötu. Ég sat oft
bak við að teikna á meðan amma
var að vinna, og kom reglulega
fram til að sýna ömmu eitthvað
sniðugt sem ég var að gera eða til
að laumast í góðgæti í búðinni.
Amma talaði alltaf um það að ég
hefði verið að kenna henni að lesa
myndasögur og teiknaði ég mikið
af þeim handa henni í búðinni.
Þess á milli sniglaðist ég um búð-
ina sem í minningunni var eins og
risastór frumskógur fullur af alls
konar spennandi ævintýrum.
Amma var algjör miðbæjarpía
og þegar ég var yngri fórum við
oft niður í bæ, enda í göngufæri.
Eyddum góðum tíma niðri á
Tjörn að gefa öndunum eftir að
hafa fengið andabrauð úr bakarí-
inu á horninu, og enduðum al-
mennt niðri hjá Tíu dropum til að
fá okkur pönnukökur með rjóma
og heitt súkkulaði.
Á efri árum dró amma sig
meira til hlés en var ég einstak-
lega þakklát að hún kom á mynd-
listasýninguna mína í fyrra og
hreifst hún mjög af verkinu mínu
um hrímþursana til forna. Á þeim
nótum vil ég kveðja hana með er-
indi úr Völuspá:
Sal sér hún standa
sólu fegra,
gulli þaktan
á Gimlé.
Þar skulu dyggvar
dróttir byggja
og um aldurdaga
yndis njóta.
(Völuspá)
Ragnheiður Ásta
Valgeirsdóttir.
Í dag kveð ég Huldu frænku
eins og ég kallaði hana alltaf.
Ég hef þekkt hana frá því ég
man eftir mér, hún kom alltaf á
sumrin í sveitina og var þá yf-
irleitt mánuð í einu, henni leið vel
í sveitinni. Á milli okkar mynd-
aðist góð vinátta sem hélst alla
tíð. Þegar ég flutti til Reykjavík-
ur þá fór ég oft í heimsókn til
Huldu frænku og áttum við
margar góðar stundir þar sem
við töluðum um allt mögulegt og
hlógum mikið. Þegar Hulda
frænka tók sig til og fór að læra á
bíl þá kom ég til hennar í hverri
viku og hlýddi henni yfir það sem
hún þurfti að læra í bóklega nám-
inu fyrir bílprófið og svo setti ég
henni fyrir það sem hún átti að
vera búin að læra þegar ég kæmi
næst. Þetta minntist hún oft á
eftir að hún tók prófið, hvað ég
hefði gert fyrir hana, að nenna að
koma og hlýða henni yfir. Ég var
rúmlega tvítug þegar þetta var
og hún var þakklát fyrir þessa
hjálp. Alltaf var gaman að koma
til Huldu frænku. Í gegnum árin
hringdum við oft hvor í aðra og
voru það oft löng símtöl og alltaf
gat ég komið henni til að hlæja.
Elsku frænka, ég þakka þér fyrir
öll árin sem við áttum samleið.
Vor hinsti dagur er hniginn
af himnum í saltan mar.
Sú stund kemur aldrei aftur,
sem einu sinni var.
(Halldór Kiljan Laxness)
Hvíl í friði.
Ingunn.
Hulda Ósk
Ágústsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Kveðjuorð til mömmu.
Draumkvæði um brú
Úr leggjum, völum
og lokasjóði,
svifmjúkum punti,
seigum rótum,
fléttum lyngjurta
lesnum á heiði,
stöfum dalgeisla
skal Dreyrá brúuð.
Dreyrá skal brúuð
við bjarta hljóma
hamars á steðja
og hvin af ljáum,
kliðan skilvindu,
kall smala,
jórtur búfjár
á blíðum aftni.
…
Sýnist brúin ótrygg?
Ægir það dreng að treysta
hennar strengjum,
þar sem straumurinn er mestur?
Þú skalt ekki hræðast:
Þér mun hún geng.
Þér mun hún geng
þegar stálvirkið brestur.
(Ólafur Jóhann Sigurðsson)
Ragna
Rögnvaldsdóttir.
Minningarkort
fæst á nyra.is eða
í síma 561 9244
Sálm. 86.5
biblian.is
Þú, Drottinn,
ert góður og fús
til að fyrirgefa,
gæskuríkur öllum
sem ákalla þig.
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744