Morgunblaðið - 03.03.2022, Side 56

56 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. MARS 2022
✝
Brynja fæddist
23. febrúar
1984 á Landspít-
alanum í Reykja-
vík. Hún lést 11.
febrúar 2022.
Foreldrar
Brynju eru Aldís
Guðmundsdóttir, f.
17. janúar 1963, og
Pétur Þór Brynj-
arsson, f. 25. des-
ember 1961, þau
skildu.
Móðurforeldrar hennar eru
Eginmaður Brynju er Brynj-
ar Þór Sigurðsson, f. 24. júní
1982.
Börn Brynju eru Camilla
Hjördís, f. 15. janúar 2003,
Fannar Þórir, f. 17. júlí 2004,
Pétur Sólan, f. 25. desember
2006, Tinna Dís, f. 2. júlí 2009,
og Aníta Aldís, f. 16. nóvember
2017.
Brynja ólst upp í Hafnarfirði
og bjó lengstan hluta ævinnar
þar. Íþróttir áttu hug hennar
allann þar til hún lenti í slæm-
um meiðslum á hné og varð að
hætta í íþróttum. Hún vann hin
ýmsu störf um ævina, þó mest-
ur tími hennar færi í barnaupp-
eldi.
Útförin fer fram frá Fríkirkj-
unni í Hafnarfirði í dag, 3. mars
2022, klukkan 13.
Guðmundur Albert
Guðjónsson, f. 15.
okt. 1937, d. 27. apr-
íl 2018, og Ásrún
Sigurbjartsdóttir, f.
25. mai 1938.
Föðurforeldrar
hennar eru Ásta
Pálsdóttir, f. 20.
apríl 1940, og
Brynjar Fransson, f.
16. júlí 1939.
Systkini Brynju
eru Daníel, f. 1980, Þórdís, f.
1988, og Aron, f. 1994.
Elsku elsku Brynja mín.
Hversu erfitt og óraunverulegt
það er að setjast niður til að skrifa
um þig minningargrein, ástin mín.
Að þú hafir aðeins fengið tæp
38 ár í þessu lífi er svo ósann-
gjarnt og sárt. En ljósið í myrkr-
inu er að þú hefur skilið eftir þig
önnur líf sem eru börnin þín fimm.
Ég mun aldrei gleyma degin-
um sem þú fæddist, ástin mín, því-
líkt stoltur nýbakaður faðir sem
ég var og hringdi út um allt í
tíkallasíma til að segja frá fæð-
ingu þinni, að það væri komin
stelpa.
Þú sýndir snemma hversu mik-
ill dugnaðarforkur þú varst, alltaf
svo dugleg og vildir alltaf vera að
hjálpa til og gera eitthvað fyrir
aðra. Eitt er svo sterkt í minning-
unni um þig, það er hve þér fannst
gott að láta kitla þig undir iljun-
um, alveg sama þótt þú værir orð-
in fullorðin.
Þú varst mikil íþróttastelpa,
sama hvort það var í fótbolta eða
frjálsum enda varðstu Austur-
landsmeistari í frjálsum á sínum
tíma. Það var áfall fyrir þig,
Brynja mín, þegar þú sleist lið-
band í hné og gast ekki spilað fót-
bolta eftir það.
Þú varðst ung móðir, aðeins
sautján ára gömul þegar þú eign-
aðist þitt fyrsta barn, síðan komu
tvö til viðbótar með stuttu milli-
bili, þannig að það var nóg að gera
hjá þér sem ungri móður.
Það er eftirminnilegt þegar þú
skipulagðir ferð til Tenerife, þeg-
ar Binni afi þinn varð áttræður,
fyrir tuttugu manns eða svo og
gerðir það með þvílíkum glæsi-
brag að sómi var að.
Lífið hefur ekki alltaf farið um
þig mjúkum höndum, ástin mín,
þú varst alltaf hugrökk og komst
einhvern veginn í gegnum það
með hugrekkinu einu saman, en
að lokum gastu ekki meir.
En falleg minning mín um þig,
með þitt fallega bros, mun alltaf
vera í hjarta mínu, ástin mín.
Góða ferð í sumarlandið, ástin
mín.
Ávallt elskuð, aldrei gleymd.
Nú næðir vindur og nóttin kemur
og nú er friður í hjarta þér,
þú átt að vita það öðru fremur
að englar Drottins þeir vaki hér.
Úti vindurinn vex og dvínar,
hann vekur öldur við kalda strönd
og ber um himininn bænir þínar
þær berast áfram um draumalönd.
Á meðan birta í brjósti lifir
þá bið ég Guð minn að vernda þig,
ég bið um ást fyrir allt sem lifir
og englar Drottins þeir styðji mig.
Í myrkri finnur þú máttinn dofna
á meðan vindur um landið fer.
Þín augu lokast, þú ert að sofna
og englar Drottins þeir fylgja þér.
(Kristján Hreinsson)
Pabbi.
Þetta er það erfiðasta sem ég
hef þurft að skrifa og ég veit ekki
hvar ég á að byrja. Ég hef alltaf
elskað þig út af lífinu og mun
ávallt gera. Frá því að við vorum
litlar stelpur, þú fjórum árum
eldri en ég, þá leit ég alltaf upp til
þín. Þú varst mín helsta fyrir-
mynd og ég vildi gera allt eins og
þú. Þú skrifaðir alltaf svo fallega,
teiknaðir fullkomlega og varst svo
hæfileikarík í íþróttum og auðvit-
að vildi ég vera eins. Þú æfðir
skíði, ég vildi æfa skíði, þú æfðir
frjálsar, ég vildi æfa frjálsar, þú
æfðir fótbolta svo ég fylgdi þínu
fordæmi.
Elsku Brynja sem var mér allt-
af svo kær. Þú passaðir svo vel
upp á mig frá því ég fæddist og
vildir allt fyrir mig gera. Ef sögur
eru sannar þá varst þú lítil fjög-
urra ára snúlla að reyna að skipta
á litlu systur þinni. En á móti
gerði ég allt eins og þú baðst um,
eins og að leyfa þér að klæða mig í
dúkkuföt þegar ég var þriggja ára
gömul í mömmó. Þolinmæði þín í
minn garð var óendanleg. Ég fékk
að fylgja þér og vinum þínum í
hvaða leik sem er og var þá bara
súkkulaði-kleina svo ég gæti verið
með. Ég var svo myrkfælin sem
barn, svo oft fékk ég að kúra til
fóta hjá þér og auðvitað þurfti að-
eins að kitla fætur líka.
Á efri árum leitaði ég enn til þín
þegar ég fæddi minn eldri son. Þá
varst þú sjálf búin að eignast
Anítu litlu aðeins sex mánuðum
áður. Það var ótrúlega dýrmætt
að geta leitað til þín varðandi hin
ýmsu ráð móðurhlutverksins og
fengið stuðning frá þér þegar ég
þurfti á að halda. Við áttum saman
yndislegar stundir með börnin
okkar og ég er svo ótrúlega þakk-
lát fyrir það. Ég er þakklát fyrir
systrakvöldin okkar, ísrúntana,
kósýkvöldin, löngu spjöllin, hlát-
ursköstin og allar þær stundir
sem ég átti með þér.
Elsku fallega systir mín, þú
munt alltaf eiga stóran stað í
hjarta mínu, ég sakna þín svo
gríðarlega mikið og mun gera þar
til við sameinumst á ný.
Þín systir,
Þórdís.
Í dag eru afi og amma að stíga
þyngstu spor sem þau hafa stigið
á sinni löngu ævi. Að þurfa að
fylgja henni Brynju okkar til graf-
ar eftir einungis 38 ára samfylgd.
Það er þyngra en tárum taki.
Brynja var næst elsta barna-
barnið okkar og gleðin var ósegj-
anlega mikil þegar þessi fallega
stúlka fæddist. Loksins komin
stúlka í fjölskylduna. Við vorum
svo heppinn að þetta fallega
barnabarn okkar hændist mikið
að afa og ömmu og fengum við því
að njóta gleðinnar af miklum sam-
vistum við hana á hennar
bernsku- og unglingsárum.
Ávallt var gleði og gaman í
kringum Brynju. Brynja var svo
lítil, að hún var bara nýfarin að
ganga, þegar afinn fór að fara með
hana í sundlaugina. Með armkúta
á handleggjunum sínum trítlað
þetta litla skott beint að sundlaug-
arbakkanum og stökk út í. Fólk
saup hveljur og leit í forundran á
afann. En þetta fannst þeirri
stuttu mjög gaman. Alltaf jafn
hugrökk og kappsöm og lærði því
fljótt að synda. Brynja var mikil
keppnismanneskja og keppti í
frjálsum íþróttum með góðum ár-
angri, en varð því miður fyrir
meiðslum á hné og varð að hætta
keppni.
Hún Brynja okkar var með
hlýtt og gott hjartalag. Hún vildi
öllum vel. Hún var mjög glaðsinna
með smitandi hlátur. Fyrir okkur
afann og ömmuna vildi hún ávallt
allt gera.
Þegar átttugasti afmælisdagur
afans nálgaðist, andaði hann því
út úr sér við Brynju að það hefði
lengi verið draumur hans að að
geta haldið upp á daginn, helst
með öllu sínu fólki í útlöndum.
Brynja var fljót til svars og sagði
„Afi minn; þá látum við þann
draum rætast.“ Brynja tók þegar
til óspilltra málanna að undirbúa
ferð til Tenerife og lauk hún þess-
um góða undirbúningi með mikl-
um sóma. Það var því 20 manna
hópur og einn laumufarþegi sem
fóru til Tenerife. Allur undirbún-
ingur og framkvæmd hjá Brynju
var til mikillar fyrirmyndar, þann-
ig að þetta ferðalag og afmælis-
fagnaður verður ógleymanlegur.
Síðastliðið haust fluttist Brynja
til Danmerkur ásamt eiginmanni
sínum og litlu dóttur þeirra, henni
Anítu. Tilhlökkun og von um góða
tíma framundan áttu hug þeirra
allan. En ýmislegt fer öðruvísi en
ætlað er og engin ræður sínum
næturstað. Amman og afinn voru í
myndsímsambandi við Brynju. Í
síðasta símtali við ömmuna, sem
voru líka síðustu orðin sem amm-
an heyrði frá henni, voru „amma
ég elska ykkur“.
Sorg okkar og söknuður er
nánast óbærilegur.
Ég sendi þer samúð mína
því sálin sem núna dó
svo lofsverð mun lengi sýna
ljósið sem þarna bjó.
Er lofum við ljósið bjarta
á leið sem er stundum myrk
þá þökkum við þessu hjarta
sem þráði að veita styrk.
Nú hjartað er hætt að tifa
en hlý eru okkar tár
því minningar munu lifa
í meira en þúsund ár.
(Kristján Hreinsson)
Megi ljósið okkar ljúfa hvíla í
friði og ró.
Með ást og þökk fyrir allt það
sem Brynja okkar gaf okkur.
Amma Ásta og afi Brynjar.
Það er þyngra en tárum taki að
skrifa minningargrein um elsku-
legu bróðurdóttur mína, Brynju
Hjördísi Pétursdóttur eða
Brynju, eins og við nefndum hana
alltaf. Hún var kölluð burt í blóma
lífsins allt of snemma, aðeins
tæpra 38 ára gömul. Ég sit harmi
sleginn af sorg og söknuði að
reyna af veikum mætti að koma
einhverjum minningum um hana í
orð. Ég minnist þess þegar
Brynja fæddist. Hún var glaðlegt
barn, með gullfallegt rautt hár og
var afar ánægjulegt að fylgjast
með uppvexti hennar. Það var svo
auðvelt að umgangast hana. Við
vorum alla tíð nánir vinir. Við náð-
um einstaklega vel saman. Smit-
andi hlátur hennar endurómar í
hjarta mínu. Það var alltaf gaman
þegar við hittumst. Það skarð sem
Brynja skilur eftir sig verður ekki
fyllt.
Það er margs að minnast við fá-
fall hennar. Ég minnist þess þeg-
ar við hjónin komum með Ástu
okkar úr ættleiðingarferðinni frá
Kína síðla kvölds, dauðþreytt eftir
margra klukkustunda ferðalag frá
Peking og engin orka eftir.
Brynja var ásamt fleiri fjölskyldu-
meðlimum, stödd heima hjá okkur
í móttökunefndinni. Þegar heim
var komið, tók Brynja litlu stúlk-
una okkar í fang sér, fór inn í
svefnherbergi og svæfði hana.
Þetta var svo líkt Brynju. Hún
vildi alltaf láta gott af sér leiða.
Árið 2019 fór stórfjölskyldan í sól-
arlandaferð til Tenerife í tilefni 80
ára afmælis föður míns. Brynja
skipulagði ferðina af mikilli sam-
viskusemi og myndarskap. Hún
hefði ekki getað gert neitt betur í
skipulagningunni, allt gekk upp.
Ég er mjög þakklátur fyrir þessa
ferð, sem var dásamleg í alla staði.
Mér fannt óendanlega vænt um
Brynju mína og er ekki ennþá far-
inn að skilja að samverustundir
okkar verða ekki fleiri. Þetta er
svo ósanngjarnt og óraunveru-
legt. Lífið leikur svo sannarlega
ekki alltaf við mann eða tekur þá
stefnu sem fólk óskar sér. Að leið-
arlokum vil ég þakka elsku
Brynju minni fyrir allt það góða
sem hún gaf mér og mínum.
Ég kveiki á kertum mínum
við krossins helga tré.
Í öllum sálmum sínum
hinn seki beygir kné.
Ég villtist oft af vegi.
Ég vakti oft og bað.
Nú hallar helgum degi
á Hausaskeljastað.
Í gegnum móðu’ og mistur
ég mikil undur sé.
Ég sé þig koma, Kristur,
með krossins þunga tré.
Af enni daggir drjúpa,
og dýrð úr augum skín.
Á klettinn vil ég krjúpa
og kyssa sporin þín.
Þín braut er þyrnum þakin,
hver þyrnir falskur koss.
Ég sé þig negldan nakinn
sem níðing upp á kross.
Ég sé þig hæddan hanga
á Hausaskeljastað. –
Þann lausnardaginn langa
var líf þitt fullkomnað.
Að kofa og konungshöllum
þú kemur einn á ferð.
Þú grætur yfir öllum
og allra syndir berð.
Þú veist, er veikir kalla
á vin að leiða sig.
Þú sérð og elskar alla,
þó allir svíki þig.
Ég fell að fótum þínum
og faðma lífsins tré.
Með innri augum mínum
ég undur mikil sé.
Þú stýrir vorsins veldi
og verndar hverja rós.
Frá þínum ástareldi
fá allir heimar ljós.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)
Ég bið Guð að vaka yfir öllum,
sem eiga um sárt að binda vegna
fráfalls Brynju minnar. Megi
hann blessa minningu hennar um
ókomna tíð.
Palli frændi,
Páll Brynjarsson.
Brynja Hjördís
Pétursdóttir
HINSTA KVEÐJA
Elsku Brynja.
Nú næðir vindur og nóttin kemur
og nú er friður í hjarta þér,
þú átt að vita það öðru fremur
að englar Drottins þeir vaki hér.
Úti vindurinn vex og dvínar,
hann vekur öldur við kalda strönd
og ber um himininn bænir þínar
þær berast áfram um draumalönd.
Á meðan birta í brjósti lifir
þá bið ég Guð minn að vernda þig,
ég bið um ást fyrir allt sem lifir
og englar Drottins þeir styðji mig.
Í myrkri finnur þú máttinn dofna
á meðan vindur um landið fer.
Þín augu lokast, þú ert að sofna
og englar Drottins þeir fylgja þér.
(Kristján Hreinsson)
Elsku Brynja, hvíl í friði,
Ragnhildur
Ragnarsdóttir.
Það eru full fjöru-
tíu ár síðan ég fyrst
kom við á Fagurhóls-
mýri og fékk kaffi hjá þeim góðu
hjónum Sigurgeiri og Guðmundu.
Síðan hef ég átt þar vinum að
mæta.
Andrúmsloftið í Neðribænum
var þeirrar gerðar að bæði gestum
og heimamönnum hlaut að líða vel.
Það var andrúm hógværðar og
stillingar. Og enn þykir mér það
vera til staðar hjá þeim mörgu og
góðu afkomendum þeirra, sem
fylla þar ganga.
Með aldri varð Munda á Fag-
urhólsmýri lotleg og bar mjög með
sér lúa langrar ævi. En bakvið auð-
Guðmunda
Jónsdóttir
✝
Guðmunda
Jónsdóttir,
kölluð Munda,
fæddist 26.desem-
ber 1929. Hún lést
12. febrúar 2022.
Jarðarför Guð-
mundu fór fram 26.
febrúar 2022.
mjúkt og allt að því
afsakandi yfirborð
skein þar inni fyrir
óbrotin sál konu sem
stóð fyrir sínu. Hafði
sínar meiningar og
þorði óhrædd að
færa þær fram. Mér
eru minnisstæð sam-
töl við eldhúsborðið á
Fagurhólsmýri og
skynjaði þar í fari
beggja ævafornra
menningu sem var í senn sveita-
menning og heimsmenning.
Í Öræfunum ríkti frá því löngu
fyrir daga Guðmundu Jónsdóttur,
og ríkir enn, einkennilegt og dýr-
mætt bland af menningu þeirra
sem búa fjarri heimsins glaumi og
þeirra sem samt sjá víða. Meðan
foraðsmiklar jökulár einangruðu
sveitina þá leysti þessi einangrun
úr læðingi afl uppfinninga og snilli
sem skaraði langt framúr því
venjulega. Hinir fyrstu sem skrif-
uðu reisubækur af Íslandi stóðu
orðlausir og undrandi frammi fyrir
býsnum þeirra manna sem þau
Guðmunda og Sigurgeir röktu ætt-
ir sínar til. Og svosem til sönnunar
að þetta var ekki bara fyrri alda
skrök þá liggur það nærri að Skaft-
fellingar hafi fyrstir manna á Ís-
landi skilið og kunnað að nýta sér
rafmagn og þeir rafvæddu sínar
sveitir langt á undan öðrum. Þar
voru menn af Fagurhólsmýri í
fremstu röð meðal jafningja.
Enn nú stærri varð svo sú bylt-
ingin í túnfætinum á Fagurhóls-
mýri þegar þangað hófst á stríðs-
árunum áætlunarflug sem færði
heimsbyggðina svo nærri. Mér eru
minnisstæð fyrstu samtöl mín við
gömlu hjónin á Fagurhólsmýri um
þessa tengingu við Reykjavík og
þar með alla heimsbyggðina. Þau
voru þá sjálf ung. Allt svo stutt frá
en samt langt. Öðrum megin frum-
stæð, hálftæknivædd og efnalítil
sveit, hinum megin iðandi kvörn
vaxtar og hraðra breytinga.
Ekki að ég hafi ekki vitað þetta
fyrri. En þetta var samt ævintýri
sem um sumt minnti á karlinn sem
sat á krossgötum um nótt og lét
aldrei freistast fyrr en réttur var að
honum hangiflotsskjöldur. Þau
Guðmunda og Sigurgeir höfðu set-
ið á þessum þversagnakenndu
krossgötum og hagnýtt sér að
skynsamlegu marki en samt haldið
áfram að vera þau hógværu og átt-
hagatryggu náttúrubörn sem enda
fylgdi þeim alla tíð. Það var ekki
þeirra háttur að ærast yfir einum
flotskildi.
Það voru mér forréttindi að eiga
vini og nú afkomendur á þessum
einstaka stað, Fagurhólsmýri. Fyr-
ir það vil ég þakka með fátækleg-
um orðum og biðja guðina þess að
áfram ríki þar á Mýrinni andi
þeirra hjóna Sigurgeirs og Guð-
mundu.
Bjarni Harðarson.
Munda, eins og hún var jafnan
kölluð, var, mætti segja, fóstran
okkar sumarbarnanna, sem nutum
þess að fá að dvelja á Fagurhóls-
mýri hjá þeim Sigurgeiri, manni
hennar og að ógleymdum ömmu
Guðnýju og Jóni afa. Það var mikil
tilhlökkun á vorin og ævintýralegt
að fá að fara með flugvél í sveitina,
en þá var hún Skeiðará enn óbrúuð.
Við vorum oft fjögur saman börnin
og stundum fleiri og síðar bættust
börnin þeirra hjóna í hópinn, svo
glatt var oft á hjalla. Það var alla-
vega mikið hlegið og grínast og
Munda tók alltaf þátt í gleðskapn-
um og var hrókur alls fagnaðar.
Henni tókst alltaf með lagni að eiga
við okkur krakkana og við hlýddum
því sem hún bað okkur að snúast
fyrir sig og heimilið. Ekki man ég
til þess að hún hafi þurft að brýna
raustina við okkur, enda var hún
skapgóð, aldrei reið, alltaf jákvæð
og kom fram við okkur af virðingu,
hvert og eitt og gaf sér jafnan tíma
til að spjalla við okkur um daginn
og veginn.
Það lék allt í höndunum á henni
Guðmundu. Uppáhaldskjötboll-
urnar mínar voru þær sem Munda
gerði. Allt sem hún matbjó var ljúf-
fengt og fallegir voru litlu kjólarnir
sem hún saumaði á dætur sínar.
Það hefur þurft að hafa skipulags-
hæfileika til að komast yfir að
hugsa um svona stórt heimili svo
vel færi, þegar fjölmennast var,
bæði inni- og útiverk, en í þá daga
þurfti að koma mjólk í mat ásamt
öðrum verkum. Hún Munda var
fróðleiksfús, nægjusöm og
hjartahlý og vildi öllum vel. Hún
var ein af þeim sem hugsuðu fyrst
og fremst um aðra en sjálfa sig og
hvað gera þyrfti til að bæta hag
þeirra. Hún tókst á við efri árin af
æðruleysi og með jafnaðargeði. Ég
á henni mikið að þakka, það verður
aldrei fullþakkað, en frændfólk
mitt á Mýrinni lagði grunninn fyrir
mig og ég held að það sama megi
segja um mörg okkar sumarbörn-
in, grunn sem við höfum síðan
byggt á. Við lærðum náttúrulega
að vinna hin ýmsu verk í sveitinni,
öðluðumst verksvit og það að vinna
saman sem heild í glöðum hópi, því
alltaf var hægt að horfa á björtu
hliðarnar og bara brosa að hinu. Á
þessum árum var það í hávegum
haft að margar hendur ynnu létt
verk. Oft var átaksvinna í gangi
eins og títt er í sveitum og vinnu-
fúsar hendur unnu þá jafnan sam-
an eftir getu. Fullorðna fólkið
gleymdi því samt ekki að við börn-
in, ung að árum, vorum til í að fá
öðru hvoru leikhlé, fara kannski í
klettaklifur, veiðitúr eða könnunar-
leiðangur. Hef ég oft dáðst að því
hversu vel hún Munda treysti okk-
ur til að fara varlega í þessum ferð-
um og ekki man ég til þess að nein
óhöpp hafi átt sér stað. Oft buðu
þau hjón líka upp á ógleymanlega
bíltúra um sveitina fögru. Í seinni
tíð hef ég oft hugsað hvað þetta
hefur fléttast vel saman hjá þeim,
þannig að sveitadvölin í minning-
unni hefur verið sem sæludraumur
alla tíð síðan.
Það er gott þegar maður eldist
að eiga góðar minningar frá æsku-
árunum. Takk, elsku Munda fyrir
allt. Minningin um gæðastundir
með þér mun alltaf ylja mér um
hjartaræturnar. Hvíl í friði.
Guðný A. Valberg.