Morgunblaðið - 03.03.2022, Side 57

MINNINGAR 57
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. MARS 2022
✝
Kay Wiggs
fæddist í
Selma, Norður-
Karólínu í Banda-
ríkjunum, 8. ágúst
1941. Hún lést á
heimili sínu á Hell-
issandi 21. febrúar
2022. Foreldrar
hennar voru Oscar
Vernon Wiggs Sr.,
f. 23.4. 1917, d.
15.9. 2006 og Ma-
mie Harper Wiggs, f. 16.8. 1911,
d. 31.5. 1991. Systkini Kay eru
Verna Jo Ellis, f. 26.7. 1944, Osc-
ar Vernon Wiggs Jr., f. 23.1.
1949 og Betsy Mozingo, f. 25.6.
1952. Þann 3. mars 1983 giftist
Kay eftirlifandi eiginmanni sín-
um Ómari Vigni Lúðvíkssyni
trésmíðameistara, f. 3.3. 1948 á
Hellissandi. Foreldrar hans
voru Lúðvík Albertsson, f. 13.7.
1912, d. 8.8. 1987 og Verónika
Hermannsdóttir, f. 23.6. 1918, d.
5.2. 2005. Börn Ómars og Kay
eru Lísa Anne, f. 20.4. 1983,
læknaritari, gift Ted Chessor og
eru þau búsett í Clarksville TN,
Bandaríkjunum. Ari Bent, f. 1.8.
1985, sérfr. hjá Deloitte, kvænt-
ur Ásu Gunni Sigurðardóttur.
Börn þeirra eru Gunnar Bent, f.
21.8. 2012, Sigmar Bent, f. 2.8.
2014 og Harpa Guðný, f. 23.11.
Kay fékk snemma áhuga á
tónlist og var það nágrannakona
hennar sem kenndi henni á pí-
anó. Tólf ára gömul var hún far-
in að leika á orgel í messum í
heimabæ sínum. Á meðan á
námi hennar stóð hélt hún
reglulega tónleika í heimabæ
sínum þar sem fólk beið í eft-
irvæntingu að hlusta á hana. Að
loknu námi bauðst faðir hennar
til að innrétta herbergi á heimili
þeirra undir tónlistarkennslu.
Kay hugnaðist það ekki því hún
hafði mikla ævintýraþrá og
sköpunargleði og langaði til að
leika á orgel og stjórna sínum
eigin kórum. Þessi ævintýraþrá
skilaði Kay til Íslands þar sem
tónlistaráhugi hennar auðgaði
samfélagið. Hún setti m.a. upp
söngleikina Oklahoma, Fiðl-
arann á þakinu og Söngvaseið,
stofnaði bjöllukór sem var ein-
stakt á Íslandi, stjórnaði Jökla-
kórnum sem var samkór kirkju-
kóra á Snæfellsnesi og var
meðstjórnandi Lúðrasveitar
Snæfellsbæjar. Kay var virkur
þátttakandi í samfélaginu og
var m.a. stofnfélagi í Soroptim-
istaklúbbi Snæfellsness og tók
þátt í starfi Kvenfélags Hellis-
sands og Lionsklúbbnum Þern-
unni. Á síðari árum einbeitti
Kay sér að samverustundum
með barnabörnum sínum og
voru það hennar dýrmætustu
stundir.
Útförin fór fram í kyrrþey.
2018. Þau eru búsett
á Hellissandi.
Kay ólst upp í
Selma, Norður-
Karólínu í Banda-
ríkjunum. Þar gekk
hún í grunnskóla.
Eftir að skyldunámi
lauk fór hún í nám í
East Carolina Uni-
versity í Greenville í
Norður-Karólínu.
Þar lauk hún BS-
gráðu í tónlistarkennslu og meist-
aragráðu í tónlist. Til að byrja
með starfaði hún sem tónlistar-
stjóri í kirkjum í Norður-
Karólínu. Síðar fluttist hún til
Atlanta í Georgíu þar sem hún
m.a. stofnaði sína eigin hljómsveit
og söng með sinfóníuhljómsveit.
Árið 1979 fluttist Kay til Íslands
og gerðist tónlistarkennari og
skólastjóri við Tónlistarskólann í
Neshreppi utan Ennis. Að auki
kenndi hún tónfræði við grunn-
skólann í Neshreppi utan Ennis.
Hún tók einnig við starfi org-
anista Ingjaldshólskirkju og kór-
stjóra kirkjukórsins árið 1981
ásamt því að gerast organisti og
kórstjóri í Hellna-, Búða- og
Staðastaðarkirkju. Hún starfaði
sem tónlistarkennari til ársins
2008 og organisti og kórstjóri til
ársins 2014.
Elsku mamma, þetta gerðist
svo snöggt. Ég hélt alltaf í vonina
að við ættum framundan bjartari
tíma og þú gætir notið barnanna
lengur. Þú varst svo jákvæð að ég
gat ekki verið annað. Mikið er ég
heppinn að pabbi og þú hafi fundið
hvort annað. Það var söngurinn
sem sameinaði mömmu og pabba.
Ein af mínum fyrstu minningum
er af þeim að spila og syngja sam-
an. Þar sem mamma var að kenna
pabba sálmana fyrir messurnar.
Ég og Lísa kvörtuðum ekki þó að
við heyrðum ekkert í teiknimynd-
unum fyrir þeirra söng. Þó að
mamma væri oft upptekin á hin-
um og þessum tónleikum eða
messum þá fundum við systkinin
það aldrei. Við vorum alltaf í
fyrsta sæti. Mamma las fyrir okk-
ur öll kvöld á ensku og talaði við
okkur fyrstu árinu á ensku en með
tímanum fór íslenskan að ná und-
irtökum. Er mér minnisstætt þeg-
ar við fórum síðast til Bandaríkj-
anna árið 2016 talaði hún lengi
íslensku við þjón á veitingastað en
skellihló þegar hún áttaði sig á því
að hún væri að tala íslensku.
Mamma var svo skipulögð að það
er erfitt að finna sögur af mistök-
um, enda var hún ekki fljótfær
heldur varfærin.
Mömmu fannst gaman að vera í
kringum fólk og naut þess að
stjórna kórum og spila. En hún
sagði líka að gott væri að vera
heima og eiga gæðastundir sam-
an. Mamma hafði gaman að því að
horfa á söngleiki og var reglulega
horft á Mary Poppins og Sound of
Music. Aladdin og Beauty and the
Beast voru einnig í uppáhaldi og
spilaði hún á píanóið lögin úr þeim
myndum fyrir okkur. Við systk-
inin vorum bæði í tónlistarskólan-
um hjá henni. Lísa var á básúnu
og ég á gítar og það kom fyrir að
mamma skipulagði heimatónleika
þar sem við spiluðum saman og
hún stjórnaði.
Við fórum á hverju ári til
Bandaríkjanna að hitta ömmu og
afa. Á kvöldin var setið í ruggu-
stólum og drukkið íste og oftar en
ekki komu nágrannar afa og
ömmu í heimsókn. Ég fann það að
hún sogaði fólk til sín. Nærvera
hennar var svo góð. Afi og amma
áttu sumarbústað við ströndina og
þar var yndislegt að vera. Pabbi
og afi fóru á bátnum og lögðu net
og á meðan veiddi ég krabba og
amma og mamma gerðu krabba-
kökur. Ég man bara eftir einni úti-
legu en þá gleymdust dýnurnar og
grunar mig að pabbi hafi átt að
bera ábyrgð á því. Mömmu kynnt-
ist ég kannski bara í seinni hálf-
leik en þvílíkur hálfleikur og hefðu
Gunnar Bent og Sigmar Bent sagt
að amma sín hefði skorað þrjú
mörk og gjörsigrað andstæðing-
inn. Það var ást við fyrstu sýn þeg-
ar þú leist barnabörnin fyrst aug-
um. Þau óskuðu alltaf eftir því að
fá að gista og þú naust þess að
hafa þau í faðmi þínum og dekra
við þau. Voru þetta dýrmætar
stundir sem ég veit að þau munu
varðveita alla tíð. Þið Harpa
Guðný voru svo miklar vinkonur
og gerði hún það að leik sínum að
hlaupa til þín í fangið þitt og hvíl-
ast í faðmi þínum. Börnin dýrkuðu
þig og dáðu.
Elsku mamma mín, við elskum
þig og munum alltaf gera. Aldrei
var of oft kysst og faðmast, þinn
faðmur var svo hlýr og mjúkur.
Það er vont að eiga ekki mömmu
en ég veit að þú vakir yfir pabba,
mér, börnunum, Ásu Gunni, Lísu
og Ted.
Þinn sonur,
Ari Bent.
„Gjöriði svo vel, komdu bara
inn,“ var yfirleitt kveðjan sem
maður fékk þegar maður bankaði
á dyrnar hjá Kay og Ómari. Kay
var alltaf tilbúin að taka á móti
fólki sama hvernig stóð á. Hún var
afskaplega glaðlynd kona og bros-
ið hennar lýsti upp heilu herberg-
in. Hún var einstaklega jákvæð og
ekkert var of erfitt – svörin voru
alltaf: „ekkert mál, ég redda
þessi“, með sínum skemmtilega
bandaríska hreim.
Ég hef oft velt fyrir mér hversu
magnað það hefur verið fyrir Kay
að taka ákvörðun að flytjast til Ís-
lands fyrir rúmum 40 árum síðan.
Hún var þá tæplega fertug, ein-
stæð og barnlaus. Hana þyrsti
augljóslega í ævintýri úr því hún
tekur þessa afdrífaríku ákvörðun.
Að hugsa sér að flytja til Íslands
sem var nú ekki einn af þekktustu
stöðunum á þeim tíma – og ekki
bara það heldur flytja á Hellis-
sand sem var ekki beint í alfara-
leið. Þessi ákvörðun hennar var
ekki bara gæfuspor fyrir Ómar og
hans fjölskyldu heldur líka fyrir
mig – og fyrir það er ég ákaflega
þakklát.
Frá okkar fyrstu kynnum hefur
Kay alltaf sýnt mér mikinn áhuga
og alltaf verið mjög umhugað um
velferð mína og heilsu. Ef ég fékk
einhverja kvefpest eða eitthvað
slíkt hringdi hún á hverjum degi
til að athuga hvernig ég hefði það.
Það lýsir svo vel hennar innri
manni – hún hafði mikla sam-
kennd og henni var mjög umhug-
að að öðrum liði vel. Ef maður
spurði hana hins vegar hvernig
hún hefði það þá hafði hún það
alltaf ágætt – þó svo að maður
vissi að það væri kannski ekki al-
veg rétt. Hún vildi bara ekki búa
til neitt vesen og vildi ekki valda
öðrum áhyggjum.
Börnin okkar Ara Bents voru
svo sannarlega heppin að eiga
ömmu Kay. Góðmennska og kær-
leikur hennar gagnvart þeim var
alltaf svo mikill og vildi hún allt
fyrir þau gera. Eftir skóla fóru
strákarnir okkar alltaf heim til
ömmu og afa þangað til við, for-
eldrarnir, kæmum heim úr
vinnunni. Það var alltaf hugsað vel
um þá og þeim gefið að borða og
þar sinntu þeir oftar en ekki
heimalestrinum. Það hafa verið
einstök forréttindi að hafa ömmu
og afa í námunda við okkur og
skólann.
Elsku Kay, ég er þér ævinlega
þakklát fyrir okkar kynni, ég er
þér ævinlega þakklát fyrir að hafa
komið til Íslands og sest hér að og
stofnað fjölskylduna þína – því sú
ákvörðun leiddi mig á þann stað
sem ég er í dag. Mér þykir óend-
anlega vænt um þig og vona að
þér líði vel á þeim stað sem þú ert í
dag. Þú munt alltaf eiga sérstakan
stað í hjarta mínu.
Þangað til við hittumst næst.
Þín tengdadóttir,
Ása Gunnur.
Hún Kay er dáin. Við hjónin
sátum hljóð, það var sorgardagur.
Minningarnar streyma fram um
þessa frábæru konu sem kom
hingað til okkar eins og send af
himnum ofan. Hún var ráðin hing-
að sem kennari við tónlistarskól-
ann. Hún kom frá Bandaríkjun-
um, vel menntuð með
meistaragráður í tónlist og mikla
starfsreynslu. Hún hafði meðal
annars starfað sem organisti og
kórstjóri við dómkirkju í Atlanta-
borg. Hún var í ævintýraleit. Ég
var í hópi þeirra sem komu henni
fyrir við komu hennar til landsins.
Það var mikil spenna í kringum
komu hennar og margir veltu fyr-
ir sér hvernig þetta myndi ganga.
Hún talaði bara ensku og átti að
kenna börnunum. Á þessum tíma
töluðu flestir í þorpinu ekki mikla
ensku. Áhyggjurnar hurfu fljótt
því þessi glæsilega kona með sín-
um sterka og fallega persónuleika
náði fljótt til fólksins og börnin
leiddu hana um þorpið og kenndu
henni íslensku. Þau lærðu líka af
henni hennar tungumál. Það leið
ekki á löngu þar til allir voru farn-
ir að elska hana Kay. Hún var ráð-
in til tveggja ára, en svo kviknaði
ástin, brottför frestað og hún hóf
búskap með Ómari. Árin hennar
hér urðu 43 alls. Mér finnst sem
ég hafi notið mikilla forréttinda að
hafa starfað með henni. Fyrst við
tónlistarskólann og síðar í kirkj-
unni þar sem hún tók við starfi
organista Ingjaldshólskirkju og
stjórnaði kórnum í 30 ár.
Kay var mjög trúuð kona og
henni gekk mjög vel að aðlagast
okkar kirkjuvenjum og siðum,
hún var alltaf svo jákvæð og æðru-
laus. Þau hjónin eignuðust börnin
Lísu Anne og Ara Bent. Ómar var
meðhjápari í kirkjunni og börnin
voru tekin með í kirkjuna í burð-
arrúmi þegar þurfti að messa.
Hún kom sannarlega með kraft og
nýjan hljóm í tónlistarlífið hér.
Með sína miklu hæfileika, dugnað
og jákvæðni hreif hún fólk með
sér til starfa. Hún vildi bæta hljóð-
færakost tónlistarskólans og
hvatti til þess að keyptar væru
bjöllur og stofnuð bjöllusveit, sú
fyrsta hér á landi. Þetta voru
ógleymanlegir tímar og ekki hægt
að lýsa með fáum orðum hvað hún
vann frábært starf og gerði mikið
fyrir okkar byggðarlag. Tel ég
okkur vera ríkari eftir veru henn-
ar og starf hér. Hún kynnti okkur
allskonar nýja tónlist, kórinn æfði
lög úr söngleikjum, setti upp sýn-
ingar svo eftirminnilega. Einnig
stuðlaði hún að þátttöku kórsins í
samstarfi kirkjukóra af Snæfells-
nesinu, t.d. með þátttöku í
kristnitökuhátíðinni.
Hún var ákaflega vönduð
manneskja á allan hátt. Hún vildi
ganga frá málefnum tónlistar-
félagsins þegar hlutverki þess
lauk og færa skólanum og kirkj-
unni það sem eftir stóð. Okkar síð-
asta samvera í kirkjunni var í
haust þegar nýja píanóið sem var
keypt fyrir peningagjöf tónlistar-
félagsins var vígt. Þar með lauk
formlega sögu þess félags og þótti
mér vænt um að Kay gat verið
með okkur. Ég vil fyrir hönd
kirkjukórsins þakka allar þær
dásamlegu stundir sem við áttum
saman í gegnum árin.
Við hjónin söknum kærrar vin-
konu og þökkum fyrir allt. Elsku
Ómar, Lísa Anne, Ari Bent og
fjölskyldan öll, okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Þorbjörg og Kristinn Jón.
Elsku Kay, nú er þinni þrauta-
göngu lokið, baráttunni við illvígt
mein. Þú sem varst alltaf svo von-
góð um að heilsan færi að lagast.
Þú hafðir svo mikið að lifa fyrir,
yndislega fjölskyldu og þér svo
mikils virði að geta notið ömmu
barnanna þinna.
Það var fyrir um það bil 43 ár-
um að ferskur vestanblær bar þig
hingað til okkar, með kraft og
ýmsar nýjungar í menningar- og
tónlistarlífið í byggðarlaginu. Þú
veittir tónlistarskólanum forstöðu
til starfsloka og varst organisti og
söngstjóri Ingjaldshólskirkju í yf-
ir 30 ár. Allt var þetta unnið af fag-
mennsku og samviskusemi, enda
fjölmenntuð í þeim fræðum frá
Bandaríkjunum. Þú hefðir sann-
arlega getað staðið þig á stærri
vettvangi, auðvitað lítið úrval efni-
viðar hér í fámenninu. En hér
valdirðu að vera þar sem þú
fannst ástina í lífi þínu, hann Óm-
ar, sem varð þinn trausti föru-
nautur. Eftirminnilegt er þegar
þú, fyrstu árin þín hér, æfðir með
Tónkórnum og settir á svið lög úr
hinum ýmsu söngleikjum, t.d.
Fiðlaranum á þakinu, Oklahoma,
Söngvaseið o.fl. Þvílík veisla að fá
að vera þátttakandi í því og síðar
þegar þú á tónleikum stjórnaðir
kirkjukórnum, spilaðir á píanóið
og söngst einsöng í Ave María.
Það sýndi vel hæfileika þína. Það
var okkur hjónum mikils virði að
vera í kórnum allan þinn tíma þar,
kæra mágkona, og njóta hæfileika
og leiðsagnar þinnar. Fyrstu
bjöllusveitina á Íslandi stofnaðir
þú hér sem var ótrúlega skemmti-
leg nýjung. Það er margs að minn-
ast frá áratuga samveru í söng og
leik verandi tengd fjölskyldu-
böndum sem engan skugga bar á.
Þú varst dugleg að rækta fjöl-
skylduböndin bæði hér heima og
við fólkið þitt í þínu gamla heima-
landi. Þú notaðir fríin frá starfi
flest árin meðan heilsa leyfði til
ferðalaga þangað, við vissum að
þú hafðir líka hug til að ferðast og
sjá heiminn í víðara ljósi. Það var
gott að koma að dyrum hjá ykkur
hjónum og heyra þig kalla að inn-
an: „Velkomin, gjörðu svo vel.“
Þessi orð hljóðna nú. Þessara orða
og svo margs fleira munum við
sárt sakna en mestur söknuður
verður hjá fjölskyldu þinni. Elsku
Ómar, Ari Bent, Lísa Anne og
fjölskyldur, innilegar samúðar-
kveðjur frá okkur fjölskyldunni,
Guð blessi minningar ykkar um
góða eiginkonu, mömmu og
ömmu.
Auður og Smári.
Kay Wiggs
Innilegar þakkir sendum við öllum þeim
sem sýndu okkur samúð og hlýhug við
andlát og útför elskulegu eiginkonu minnar,
móður, tengdamóður, ömmu og
langömmu,
STEFANÍU ÞORVALDSDÓTTUR,
Eskivöllum 1, Hafnarfirði.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki
líknardeildar Landspítalans, HERU og Ljóssins fyrir faglega
umönnun, hlýtt viðmót og stuðning.
Kristján Ágúst Baldursson
Jórunn Fregn Víglundsdóttir Árni Ingi Steinsson
Hilda Bára Viglundsdóttir Sigurður G. Gunnarsson
Baldur Kristjánsson Brynja Þórsdóttir
Finnur Kristjánsson Anna Kara Eiríksdóttir
barnabörn og barnbarnabörn
Hjartans þakkir fyrir hlýhug, samúð og
fallegar kveðjur vegna andláts og útfarar
elskulegrar móður minnar, tengdamóður,
ömmu, langömmu og langalangömmu,
GUÐRÚNAR SAMÚELSDÓTTUR,
Háaleitisbraut 43, Reykjavík.
Við þökkum starfsfólki hjartadeildar Landspítalans
við Hringbraut fyrir einstaklega alúðlega umönnun.
Ingibjörg Anna Ólafsdóttir Marteinn Gunnarsson
Ágúst Daði Guðmundsson Kristrún Markúsdóttir
Guðmundur G. Þórarinsson
Ólafur Helgi Samúelsson Elín Ragnhildur Jónsdóttir
Þóra Guðrún Samúelsdóttir Stefán Jónsson
Kolbrún G. Samúelsd. Hodge Don Hodge
Samúel Jón Samúelsson Berglind Ýr Gylfadóttir
langömmubörn og langalangömmubörn
Ástkær móðir mín, tengdamóðir, amma
og langamma,
JÓHANNA ANDRÉSDÓTTIR,
Hæðargarði 33, Reykjavík,
sem lést 5. febrúar, verður jarðsungin frá
Fríkirkjunni í Reykjavík föstudaginn 4. mars
klukkan 11.
Einar Snorri Sigurjónsson Edda Hannesdóttir
Guðrún Birna Einarsdóttir Einar Garðarsson
Ragnar Einarsson Linda Benediktsdóttir
og barnabarnabörn
Hjartans þakkir fyrir fallegar kveðjur, samúð
og hlýhug vegna andláts og útfarar föður
okkar, tengdaföður, afa og langafa,
ÓLAFS BJÖRGÚLFSSONAR
tannlæknis.
Kristín Ólafsdóttir Örn Svavarsson
Bergljót Ólafsdóttir Arnar Stefánsson
Ingunn Hilmarsdóttir
Bergljót Arnardóttir Henrik Bøgesvang Basse
Þórunn Arnardóttir Magni Helgason
Margrét Birta Björgúlfsdóttir
Ólafur Björgúlfsson
Teitur Björgúlfsson
og barnabarnabörn
Ástkær faðir minn, frændi og vinur,
HINRIK PÁLSSON
frá Ólafsvík,
lést á Dvalar- og hjúkrunarheimilinu Jaðri í
Ólafsvík mánudaginn 21. febrúar. Útförin fer
fram frá Ólafsvíkurkirkju laugardaginn
5. mars kl. 13. Jarðsett verður frá Brimisvallarkirkju. Streymt
verður frá www.kirkjanokkar.is.
Þóra Hinriksdóttir
Helga Guðrún Gunnarsdóttir