Morgunblaðið - 13.05.2022, Qupperneq 23

MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 13. MAÍ 2022
✝
Eiður Páll
Sveinn Krist-
mannsson fæddist í
Reykjavík 24. febr-
úar 1968. Hann lést
27. apríl 2022.
Hann var yngst-
ur fjögurra sona
hjónanna Kristínar
Þorsteinsdóttur, f.
1938, d. 2017, og
Kristmanns Eiðs-
sonar, f. 1936, d.
2020. Eldri bræður hans eru
Gauti, f. 1960, Þorsteinn, f. 1963,
og Kristmann Egill, f. 1965.
Fyrri kona hans er Gná Guð-
jónsdóttir framkvæmdastjóri, f.
1963, og eru börn þeirra 1)
Birna Dís, f. 1987, börn hennar
eru a) Feras Jakob, f. 2014, b)
2011, b) Thelma Rún, f. 2013,
maki Katrínar er Stefán Hjart-
arson, f. 1986.
Eiður Páll ólst upp í Hlíð-
unum í Reykjavík. Eftir grunn-
skóla fór hann í Menntaskólann í
Hamrahlíð en hætti námi og fór
að vinna ýmis störf, um hríð í
Húsasmiðjunni en tók svo til
starfa hjá Vífilfelli og vann þar
frá 1993-2016, fyrst sem verk-
stjóri, síðan sem lagerstjóri til
2008, en lengst af var hann for-
stöðumaður vöruhúsa, flutninga
og þjónustu. Frá 2016-2021 vann
hann sem sérfræðingur í fram-
leiðslustýringu og greiningu hjá
Icelandic Water Holdings.
Eiður Páll var virkur í fé-
lagsmálum, m.a. í áhugamanna-
félaginu Hávarði Ísfirðingi, en
einkum í Maltvískífélaginu þar
sem hann var í stjórn um hríð og
einnig var hann meðlimur í Odd-
fellowstúkunni Þórsteini.
Eiður Páll verður jarðsung-
inn frá Háteigskirkju í dag, 13.
maí 2022, klukkan 15.
Laila Sól f. 2016, c)
Tarek Elías, f.
2018. 2) Kristmann,
f. 1988, 3) Ásdís, f.
1990, maki hennar
er Andri Már Haga-
lín, f. 1989, barn
þeirra Aþena Sif, f.
2017. Sonur Gnár
er Hinrik Örn Sig-
urðsson, f. 1985.
Seinni kona Eiðs er
Ólöf Gísladóttir
ráðgjafi, f. 1963, og eru börn
hennar: 1) Gísli Bjarnason, f.
1981, barn hans er Steinrún
Dalía, f. 2006. 2) Rebekka Hall-
grímsdóttir, f. 1989, barn henn-
ar er Anton Breki, f. 2012. 3)
Katrín Hallgrímsdóttir, f. 1991,
börn hennar eru a) Theódóra, f.
Elskulegur bróðir minn kvaddi
á dögunum eftir erfið en skamm-
vinn veikindi.
Við fiskarnir vorum nánir eins
og við allir bræðurnir fjórir.
Palli eins og ég kallaði hann
alltaf af gömlum vana var fæddur
24. febrúar 1968 en ég 25. febrúar
fimm árum fyrr. Móður okkar var
boðið að bíða fram yfir miðnætti
með fæðingu hans svo við ættum
sama afmælisdag. Hún afþakkaði
og við fengum hvor sinn, sem við
nýttum okkur miskunnarlaust
þegar tímar liðu. Í upphafi var
hann skírður Páll Sveinn og þar
festist Pallanafnið í íhaldssömum
huga mínum en Eiðsnafninu
bættu foreldrar okkar við þegar
afi Eiður dó 1972.
Palli bróðir var afar skemmti-
legur maður eins og allir vita sem
til hans þekktu. Skapgóður, glað-
lyndur og örlátur. Hann var
gæddur miklum kostum.
Við Lísa, Palli og Ólöf fórum í
tveggja vikna ferð til Tenerife
2020 í litlum Covid-glugga, þá
dettur honum í hug að framlengja
um tvær vikur í viðbót sem við og
gerðum í stórskemmtilegri ferð.
Svo var hann farinn að pæla í
frekari framlengingu en plágan
kom í veg fyrir það og við náðum
síðasta flugi heim. Dæmigert fyr-
ir skemmtilegt hugmyndaflug
hans og uppátæki.
Félagsmál voru hans hjartans
mál allt frá handboltaárum hans
með Val og síðar Fram en hann
komst í meistaraflokk þar. Hann
sat í stjórn Maltviskífélags
Reykjavíkur og dyggur félagi
Oddfellow-reglunnar.
Það er átakanlegt að horfa á
eftir slíkum kappa í blóma lífsins.
Hann og Ólöf kona hans ferðuð-
ust mikið og eyddu sínum fríum í
það. Hann hlakkaði til frekari
ferðalaga um heiminn og hafði
hugsað sér að setjast í helgan
stein á eynni Krít eða Tenerife.
Ég gæti sagt ótal skemmtilegar
sögur af kappanum þar sem hann
var botnlaus gleðigjafi, dásamleg-
ur bróðir og vinur, en ég þarf ekki
að vera langorður þar sem fleiri
minningar birtast á þessum vett-
vangi og þið sem hann þekktuð
eigið aragrúa af.
Við hinstu kveðju birtist þakk-
læti og ást í huga mínum.
Frá mínum dýpstu hjartarót-
um votta ég Ólöfu, börnunum og
öðrum sem þótti vænt um hann
samúð.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Þorsteinn
Kristmannsson.
Stutt er lífið –
lítið eitt af von sem deyr,
dálítið af draumum
- og síðan ekki söguna meir.
(Úr frönsku, þýð. Magnús Ásgeirsson)
Yngsti bróðir minn Eiður Páll
er látinn eftir stutt en illvíg veik-
indi. Það var gríðarlegt áfall fyrir
alla fjölskylduna og ekki síst okk-
ur bræður hans. Án hans erum
við ekki lengur heilir, það vantar
stóran hluta í lífið því hann átti
svo mikið í öllum sínum nánustu.
Hann var svo lífsglaður og
skemmtilegur, félagslyndur og
uppátækjasamur, orðheppinn og
hreinlega sniðugur. Sem mann-
eskja var hann hlýr og alltaf þeg-
ar hann kom í heimsókn meðan
börnin voru yngri talaði hann æv-
inlega fyrst við þau, sagði brand-
ara sem þau hlógu dátt að og grín-
aðist í þeim. Hann var vissulega
yngstur okkar bræðra og þurfti
að glíma við það framan af ævi
enda við gaura að etja. En hann
lærði fljótt að snúa á okkur með
hugmyndaríki sínu. Ef hann fékk
ekki að lesa Moggann fyrstur
settist hann bara andspænis eldri
bróðurnum og las blaðið öfugt!
Hann elskaði Tinna og vélritaði
upp allan textann úr bókunum sér
til gamans og ef einhver ætlaði að
stelast í poppið hans þá brimsalt-
aði hann litla geil og bauð frekj-
unni að smakka og bróðirinn sá
snerti ekki á meiru það kvöldið.
Hann hætti í skóla snemma þar
sem hann fór ungur að eignast
börn og þegar hann var 22 ára var
hann hann orðinn fjögurra barna
faðir. Síðar settist hann á skóla-
bekk í Endurmenntun HÍ og
lagði stund á viðskiptafræði.
Hann vann lengst af í Vífilfelli og
vann sig upp í stjórnandastöðu
þar og síðar hjá Icelandic Glacial.
En það sem mér er minnisstæð-
ast þegar ég kom í Vífilfell, stund-
um til að hitta hann eða með
skólabekki barnanna minna, þá
var augljóst að hann átti svo góð
samskipti við undirmenn sína á
lagernum og í framleiðslunni.
Krökkunum þótti ekki ónýtt að
koma og sjá hvar kókið varð til og
undir leiðsögn Eiðs Páls varð túr-
inn að litlu ævintýri. Þannig var
hann, skóp lítil ævintýri úr öllum
sínum samskiptum við fjölskyldu
og vini og hann var ómissandi á
gleðistundum sem verða því mið-
ur ekki fleiri með honum héðan
af. Það er mikill missir að þessum
góða dreng sem litaði líf okkar
allra með persónuleika sínum,
kátínu og uppátækjum. Hann var
sannkallaður gleðigjafi og við
söknum hans sárt.
Gauti Kristmannsson.
Það má með sanni segja að þeir
skemmtilegu og góðu eru kallaðir
til á undan okkur hinum. Elsku-
legur bróðir og mágur var kall-
aður allt of fljótt frá okkur. Það er
ósanngjarnt og sárt að missa þig.
Þú varst hraustur, heilbrigður og
hafðir gaman af því að lifa lífinu.
Eiður var magnaður maður og
alltaf glaumur og gleði í kringum
hann. Ekki var annað hægt en að
taka eftir honum þegar hann var
á staðnum með sína háu og djúpu
bassarödd. Eiður var félagslynd-
ur, kraftmikill, duglegur og hafði
gaman af því að ferðast. Við ferð-
uðumst mikið saman með Mal-
tviskífélaginu um Skotland, enda
var hann á heimavelli þar. Við fór-
um einnig til Spánar, Marrakech,
borgarferðir og í bústaði. Við
þekktum tvo menn sem höfðu
þann skemmtilega ósið að vera
aldrei svangir þegar við settumst
inn á veitingahús að fá okkur
millimál (þeir fengu sér ekkert);
þig Eið Pál og föður þinn Krist-
mann Eiðsson sem kvaddi okkur
fyrir einu og hálfu ári. Og þó, þið
fenguð alltaf smá að borða því það
leið aldrei langur tími þar til
krumlurnar ykkar voru komnar á
okkar diska. Þú hafðir gaman af
því að ferðast, enda varstu búinn
að sjá hálfan heiminn með henni
Ólöfu þinni. Það má með sanni
segja að þú hafir dottið í stóran
lukkupott þegar þú kynntist
henni Ólöfu. Þið voruð saman í
þessum potti í 12 ár. Við fjögur
ætluðum að fara á Tenerife í
ágúst en því miður förum við án
þín en við efumst ekki um það að
þú munt vaka yfir okkur.
Elsku Eiður, við gætum skrif-
að svo margt og mikið um þig. En
það sem við viljum minnast mest
er hvað þú varst blíður, yndisleg-
ur, skemmtilegur og góður.
Elsku Ólöf, börn og fjölskyldur
við biðjum góðan guð að vaka
yfir ykkur.
Við elskum ykkur endalaust.
Kristmann bróðir og
Herdís mágkona.
Elskulegur frændi minn, vinur
og bekkjarbróðir okkar er fallinn
frá langt fyrir aldur fram, aðeins
54 ára, eftir stutt en erfið veik-
indi. Okkur langar að minnast
hans með nokkrum orðum.
Við Eiður Páll vorum þre-
menningar, þar sem ömmur okk-
ar voru systur og var mikill sam-
gangur þegar þær voru á lífi.
Mikið var ég glöð þegar ég byrj-
aði í 3. bekk í Hlíðaskóla haustið
1975 og sá þá hvar frændi var
mættur í sama bekk. Það kom
snemma í ljós hvað Eiður Páll var
afburðagreindur, var því ári á
undan í grunnskóla. Hans af-
burðaþekking kom snemma í ljós
í kennslustundum, þar sem hann
var jafnvígur í raungreinum og
tungumálum. Ég minnist þess
sérstaklega hvað hann var vel að
sér í íslensku og ensku og var Eið-
ur ungur þegar hann byrjaði að
aðstoða föður sinn Kristmann
Eiðsson við þýðingar. Frændi var
mjög fróðleiksfús og einstaklega
hnyttinn í tilsvörum, vildi oftar en
ekki að kennarar gerðu betur
grein fyrir máli sínu þegar þeir
voru að útskýra og þurftu þeir að
hafa sig alla við að svara pilti. Fal-
legt heimili Stellu frænku og
Kristmanns við Engihlíð 16 stóð
alltaf opið öllum krökkum, bræð-
urnir fjórir voru með efri hæðina
út af fyrir sig og var þar oft ansi
fjölmennt. Árgangurinn sem var
saman í grunnskóla hefur alla tíð
verið samhentur hópur og alltaf
hist á fimm ára fresti. Það verður
ansi tómlegt að hafa ekki Eið Pál
meðal okkar á næsta ári þegar við
höldum upp á 40 ára útskriftaraf-
mæli. Minning um litríkan, bros-
mildan og góðan dreng mun lifa.
Við bekkjarsystkinin og ár-
gangurinn sendum aðstandend-
um innilegar samúðarkveðjur á
þessum erfiðu tímum.
Sigríður K. Andrésdóttir
og útskriftarárgangur 1983
frá Hlíðaskóla.
Góði yndislegi vinur minn, Eið-
ur Páll Sveinn, er fallinn frá allt of
snemma. Það eru margar spurn-
ingar sem leita á hugann en lítið
um svör.
Þegar hugsað er til baka um
ýmislegt sem við gerðum saman
þá kemur hlýja og söknuður um
þá tíma og hvað hefði getað orðið í
framtíðinni. Við Eiður áttum góða
vináttu okkar í milli og töluðum
nánast daglega saman. Stundum
voru samtölin stutt en oftar löng
um allt milli himins og jarðar.
Vinátta okkar átti sér lítil tak-
mörk og leituðum til hvors annars
með ýmiss konar vangaveltur.
Eiður hafði einstaklega góða
kímnigáfu og það var alltaf gam-
an að vera með Eið á mannamót-
um, kom vel fyrir sig orði og orð-
heppinn með eindæmum.
Í mörg ár fórum við reglulega
saman í leikfimi og þar áttum við
oft gott spjall um lífsins gang,
stundum þegar við vorum inni í
búningsklefa þá kom Eiður oftar
en ekki með athugasemdir með
sinni háværu röddu, eins og t.d.
„Kolbeinn, tókst þú hárblásarann
minn?“ Þá litu menn á mig og átt-
uðu sig á því að ég hafði engan til-
gang með hárblásara, þetta lýsti
Eiði vel, ávallt hnyttinn og til í
smá spaug enda var Eiður mikill
prakkari. Eiður hafði stóran per-
sónuleika, útgeislun og sterka
nærveru og fór ekkert fram hjá
fólki þegar Eiður mætti á svæðið.
Eiður hitti oft naglann á höfuðið
með orðum sínum, eftirminnileg
eru orð hans; „að við þurfum að
gæta okkur á því að eftir því sem
við verðum eldri verðum við
þrjóskari og frekari og hann yrði
örugglega karlfauskur í þokka-
bót“.
Við höfðum alltaf eitthvað sam-
eiginlegt fyrir stafni, t.d. að
minna hvor annan á að fara á
ávallt á fundi í okkar kæru Odd-
fellow-stúku Þórsteini, fórum
nokkrum sinnum saman á fót-
boltaleiki erlendis og einnig með
okkar vinum í matarferðir erlend-
is. Ýmiss konar viðskipti og vöru-
stjórnun voru mikið rædd enda
okkar áhugamál líka. Við rædd-
um oft um efri árin, hvað við vild-
um gera og allskonar hugmyndir
komu upp eins og t.d. að reka bar,
bridge og skákstofu eða íslenskan
veitingastað á Krít eða á Spáni þó
meira í gamni en alvöru en samt
vorum við sammála um að þegar
skrokkurinn væri orðinn lúinn
ætti að eyða tíma sínum í heitari
löndum.
Það er sárt að heyra ekki frá
Eiði, eins og „hægæ, berrrasss-
aður, hvað segirðu gamli“. Kunn-
ugleg orð sem hljóma í hausnum á
mér nú um stundir.
Ég sakna Eiðs, samtalanna,
hlátursins, og besservisser-full-
yrðinga frá honum um ýmislegt
sem hann hafði jafnvel ekki
hundsvit á en ávallt með skoðanir,
þá var oft gaman og mikið hlegið.
Eiður sá oftar en ekki gaman-
sömu hliðarnar á ýmsum málum
og ekki bar að taka lífinu of alvar-
lega, þá væri það væri svo leið-
inlegt.
Lífið færir okkur gjafir og tek-
ur einnig frá okkur og ég er þakk-
látur fyrir þá gjöf að hafa haft Eið
í mínu lífi og verið hluti af hans
undanfarna áratugi. Eiður var
góður maður og kærleiksríkur.
Við sjáumst seinna elsku lang-
besti vinur.
Elsku Ólöf, Hinrik, Birna,
Kristmann, Ásdís, Gísli, Re-
bekka, Katrín og aðstandendur,
mínar innilegustu samúðarkveðj-
ur til ykkar kæra fjölskylda.
Kolbeinn Már Guðjónsson.
Elsku Eiður minn. Í dag kveð
ég þig kæri og dýrmæti vinur.
Fyrstu kynni okkar Eiðs eru
mér minnisstæð. Ég flutti með
son minn í kjallarann en Eiður
bjó ásamt fjölskyldu á efstu hæð-
inni. Á þessum árum átti ég það
til að vera með mörg járn í eld-
inum á sama tíma og ætlaði að
sjóða snuð sonar míns áður en ég
færi að versla. Þegar ég kom til
baka tók Eiður sposkur á móti
mér og sagðist hafa brotist inn í
kjallarann því það hafi verið farin
að finnast sérkennileg brunalykt
úr íbúðinni. Mér brá og sagði að
ég hafi líklega gleymt snuðunum
í potti á hellunni. Þá kímdi hann
og sagði „ég hélt að þú værir
svona listakona að vinna með
smelt“. Ég gat ekki annað en
skellihlegið.
Ég flutti í Nökkvavoginn í
ágúst 1993 og flutti svo síðar vest-
ur í bæ í desember sama ár. Þrátt
fyrir að hafa aðeins búið í kjall-
aranum í hálft ár varði vinskapur
okkar allt til hans hinsta dags.
Eiður gat séð skondnu hliðarn-
ar á flestu. Sonur minn, Örn, var
frekar seinn til máls og kominn á
þriðja ár þegar hann fór loks að
tala. Fram að þeim tíma fóru allar
hans samræður fram á „dle dle“-
tungumálinu hans. Eftir það kall-
aði Eiður Örn alltaf „dle dle litla“.
Þegar Örn varð eldri þá spurði
hann „Hvernig hefur dle dle litli
það?“ Þegar hann talaði um yngri
strákinn minn þá sagði hann
„Margeir er Örvar.“
Eina nótt í júní 2003 bauðst
Eiður til að passa fyrir mig því ég
vildi fagna að hafa lokið námi frá
HÍ. Held að hann hafi aðallega
verið til í að passa af því að það
var box í boði á stöð sem ég var
með. Þessa nótt mætti ég með
ókunnan mann inn á stofugólf
heima hjá mér. Eiður var ekki
sáttur. Það var smá störukeppni
og þétt handaband milli þeirra.
Hann var ekki til í að samþykkja
þennan náunga enda passaði Eið-
ur vel upp á mig með væntum-
þykju og elsku. Þessi ókunni mað-
ur á stofugólfinu, maðurinn í
mínu lífi, varð síðan besti vinur
Eiðs.
Er synir mínir luku grunn-
skóla bað ég Eið að útvega þeim
vinnu á lagernum á Vífilfelli. Eið-
ur tilkynnti þeim það strax að þó
að mamma þeirra hefði hjálpað
við að redda þeim starfi þá væri
það þeirra að halda því. Hann
sagði mér margar skemmtilegar
sögur af þeim í vinnunni og hældi
þeim báðum fyrir dugnað.
Þegar við Kolli minn giftum
okkur var eins og Eiður væri að
gefa mig frá sér til síns besta vin-
ar. Hann var svo flottur í tauinu
og fékk lánaðan forstjórabílinn og
Kristmann yngri var bílstjórinn
okkar.
Eiður var besti vinur okkar
hjóna og með Kolla í Oddfellow.
Jólastemningin kom þegar okkur
mökum var boðið á jólafundina,
árshátíðirnar gerði Eiður
skemmtilegar, við nutum maka-
ferðanna á vorin og á haustin með
Eiði og Ólöfu. Ég er svo þakklát
fyrir allar þessar skemmtilegu og
fallegu minningar.
Eiður, með sterka nærveru,
hávær, skemmtilegur, jákvæður,
húmorískur og fallegi vinur minn.
Það vissu allir þegar Eiður var
mættur. Þar sem Eiður Páll
Sveinn, maðurinn með langa
nafnið var, þar var gaman.
Bæ elsku vinur og verndari.
Ólöf, Hinrik, Birna, Krist-
mann, Ásdís, Gísli, Rebekka og
Katrín mínar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Eiður, þína skál.
Þórhalla
Arnardóttir.
Í dag er elsku langbesti vinur
okkar Eiður Páll Sveinn Krist-
mannsson jarðsettur eftir stutta
baráttu við krabbamein. Eiður
var vinur og „frændi“ dætra okk-
ar, ávallt kátur og hress. Maður-
inn sem hreif alla með sér hvar
sem hann kom. Fallegur maður
innan sem utan og alltaf til í
glens.
Við minnumst Eiðs með gleði,
gleði, gleði. Við áttum margar
skemmtilegar stundir saman,
ferðuðumst víða og þótt liði eitt-
hvað á milli samskipta þá var allt-
af mikill og náinn vinskapur. Við
minnumst þín og förum yfir minn-
ingar. Þú varst alltaf fremstur í
gleði og glaum. Maðurinn sem all-
ir tóku eftir. Maðurinn sem í
brúðkaupinu okkar hafði það að
markmiði að dansa við allar konur
í veislunni og í fórst létt með.
Maðurinn sem bjó til magnað at-
riði á torginu í Brussel með því að
fá alla á torginu í Viva Espania-
dans. Maðurinn sem stýrði Hur-
tigbussen í Danmörku. Maðurinn
sem hafði gleðina að leiðarljósi.
Þú elsku Eiður varst stór og
sterkur karakter sem mikil eft-
irsjá er að og sviðið var þitt.
Það var okkur dýrmætt að hitt-
ast fyrir meðferðina þína og ná að
fara yfir minningar og lífið og þú
svo æðrulaus. Þú lagðir okkur lín-
urnar og nú er okkar að fylgja því.
Við sitjum hér fjölskyldan og vit-
um að það er bara einn þú og
minning þín lifir.
FKF er málið.
Innilegar samúðarkveðjur
elsku Ólöf, börn, barnabörn og
bræður. Missir ykkar er mikill.
Guðrún Inga, Sigurður
(Siggi), Sigrún Björk og
Bylgja Björk.
Við minnumst Eiðs og kveðjum
góðan félaga. Við vorum sjö sem
kynntumst haustið 2000 í Endur-
menntunardeild Háskóla Íslands,
öll á miðjum aldri og höfum haldið
hópinn síðan.
Eiður tók fljótt forystuna í
okkar hópi, hann var óhræddur
við að segja sínar skoðanir, já-
kvæður, drífandi, skemmtilegur
og fljótur að skilja hismið frá
kjarnanum. Það voru engin
vandamál hjá honum, aðeins
verkefni til þess að leysa og hafa
gaman af um leið. Hann skilur svo
sannarlega eftir mjög stórt skarð
í okkar hópi, það var alltaf betri
stemning í hópnum þegar hann
mætti á svæðið. Það er í raun
óskiljanlegt að svona góður mað-
ur þurfi að fara svona fljótt, ekki
alltaf gott að átta sig á hvað þess-
um ágæta manni sem öllu ræður
gengur til. Eftir sitja minningar
um góðan dreng sem gott er að
hlúa að, hans verður sárt saknað.
Um leið og við þökkum Eiði sam-
fylgdina sendum við fjölskyldu
hans okkar innilegustu samúðar-
kveðjur. Blessuð sé minning
hans.
Kveðja frá MÚ-hópnum,
Atli, Haraldur, Hildur, Ólöf,
Rannveig og Sigmar.
Eiður P. S.
Kristmannsson
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, amma
og langamma,
INGIBJÖRG VIGFÚSDÓTTIR
frá Kirkjubóli í Vaðlavík,
lést á heimili sínu, Safamýri 53 í Reykjavík,
mánudaginn 9. maí.
Baldur Davíðsson
Davíð Baldursson
Kristín S. Baldursdóttir
Vigfús Baldursson
barnabörn og barnabarnabarn