Morgunblaðið - 07.06.2022, Side 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 7. JÚNÍ 2022
✝
Lilja Guðrún
Eiríksdóttir
fæddist í Reykjavík
12. júlí 1932. Hún
andaðist á Hjúkr-
unarheimilinu Eir
24. maí 2022. For-
eldrar hennar voru
Eiríkur Krist-
jánsson, f. 11. mars
1889, d. 16. júní
1949, og Sigríður
Guðmundsdóttir, f.
23. júlí 1903, d. 30. mars 1959.
Systkini hennar eru: Guðmunda
Sigríður, f. 1929, d. 2015, Óskar,
f. 1930, d. 2016, Dagbjört, f.
1934, d. 1947, Bragi, f. 1936, d.
2013, Hulda, f. 1939, og Fríða, f.
1947.
Guðrún giftist 24. apríl 1952
Viðari Þorsteinssyni, f. 3. apríl
1931. Foreldrar hans voru Berg-
ljót Helgadóttir, f. 17. júlí 1906,
d. 14. nóvember 1963, og Þor-
steinn Ingvarsson, f. 12. mars
1908, d. 11. mars 1974.
Börn þeirra eru: 1) Baldvin, f.
28.5. 1952, 2) Kjartan, f. 15.10.
24.8. 1963, gift Jóni Aðalsteini
Hinrikssyni, f. 24.5. 1959, Jón
átti fyrir tvær dætur. 5) Helgi
Viðarsson, f. 14.3. 1969, kvænt-
ur Magdalenu M. Stefaniak, f.
22.10. 1980, dóttir þeirra er Elín
María, f. 2011.
Guðrún ólst upp við Kirkju-
teig í Reykjavík og stundaði
nám við Laugarnesskóla. Hún
starfaði um tíma hjá Bókbands-
stofunni Arnarfelli og þess má
geta að þau Viðar kynntust ein-
mitt þar, þá 17 og 18 ára gömul.
Þau hófu sinn búskap á Lang-
holtsvegi 152 árið 1950. Árið
1968 fluttu þau ásamt börnum
sínum í Fossvoginn þar sem þau
höfðu byggt sér gott heimili í
raðhúsi við Hjallaland 16. Þar
bjuggu þau til ársins 2004 er þau
fluttu að Grænlandsleið í Graf-
arholti. Hún starfaði á heimilinu
lengst af, tók að sér ýmis verk-
efni í gegnum árin og starfaði
síðar hjá G. Pálssyni ehf. Áhuga-
málin voru margvísleg í gegnum
tíðina og má þar nefna hann-
yrðir, garðyrkju, krossgátur og
golfiðkun. Hún gekk í Golfklúbb
Reykjavíkur árið 1973 og vann
hún til margra verðlauna á far-
sælum golfferli.
Útför Guðrúnar fer fram frá
Bústaðakirkju í dag, 7. júní
2022, kl. 13.
1955, kvæntur
Kristínu V. Sam-
úelsdóttur, f. 11.3.
1955, börn þeirra
eru: a) Kristinn
Viðar, f. 9.7. 1980,
kvæntur Guðnýju
Huldu Ingibjörns-
dóttur, f. 12.4.
1983, dætur þeirra
eru Viktoría Hild-
ur, f. 2007, og Em-
ilía Katrín, f. 2011,
b) Anna Lilja, f. 13.9. 1985, í
sambúð með Magnúsi Inga
Magnússyni, f. 8.2. 1985, sonur
þeirra er Kjartan Leó, f. 2020. 3)
Lilja, f. 17.12. 1958, gift Skúla
Magnússyni, f. 12.6. 1953, þeirra
börn eru: a) Magnús Viðar, f.
27.3. 1979, kvæntur Öglu Mörtu
Sigurjónsdóttur, f. 1.4. 1977,
börn þeirra eru Erna Lilja, f.
2006, og Atli Viðar, f. 2011, b)
Guðrún, f. 3.6. 1981, í sambúð
með Davíð Ragnarssyni, f. 5.2.
1980, dætur hennar eru Júlía
Dagbjört, f. 2002, og Lísa María,
f. 2007. 4) Anna Viðarsdóttir, f.
Ég horfi á hana hneppa káp-
unni, brjóta slæðuna í hyrnu, setja
hana á höfuð sitt og binda undir
höku. Draga fram bleikan varalit
og setja nett á varirnar. Ég tek svo
í útrétta hönd hennar og við göng-
um af stað út í búð. Þetta er ein af
fyrstu minningum mínum um
móður mína.
Dillandi hlátur og glettið bros
einkenndu hana. Úrræðagóð og
lausnamiðuð. Ég sá það seinna
meir hvað hún hafði gott verkvit og
var ráðagóð. Kostir sem ég taldi
svo sjálfsagða af því ég þekkti ekk-
ert annað og hafði ekki neinn sam-
anburð. Hélt að allar mömmur
væru svona.
Hún var hagsýn og það var
hugsað fyrir öllu. Setti sjálf perm-
anent í fíngert hárið og klippti sig
sjálf. Það var ekki að sjá að ófag-
lærður hefði farið um þetta hár,
svo flott var þetta hjá henni. Stöku
sinnum fór hún með pabba til Kára
rakara, vinar þeirra, og hann
skerpti á línunum. Hann var alltaf
jafn hissa hvað hann þurfti lítið að
laga þetta hjá henni.
Fyrstu árin var hún dugleg að
sauma á okkur systkinin fatnað og
prjóna. Hún kenndi mér að prjóna,
sauma út og sauma á saumavél.
Sjálf sat hún aldrei auðum hönd-
um. Alltaf með eitthvert verkefni í
höndunum og þau eru ófá handa-
vinnuverkefnin sem hún hefur
klárað í gegnum ævina. Hún
kenndi mér að ráða krossgátur,
myndagátur og allskonar þrautir.
Seinni árin, þegar handavinnan
minnkaði hjá henni, tóku krossgát-
urnar alfarið við.
Ég man eftir atviki þegar við
bjuggum á Langholtsveginum og
ég, rúmlega fjögurra ára, hafði
læst mig inni á baðherbergi í ein-
hverju ógáti og varð hrædd. Þegar
mamma áttaði sig á þessu, sótti
hún dagblað og prjón. Renndi
blaðinu undir hurðina, pikkaði lyk-
ilinn úr skránni svo að hann datt á
blaðið og hún dró lykilinn yfir til
sín og opnaði. Fyrir mér voru
þetta eins og galdrar og ég var
frelsinu gríðarlega fegin. Eins
þegar ég sem unglingur hafði
keypt mér nýtt loftljós og var eitt-
hvað óþolinmóð í að fá það sett
upp. Pabbi vann langan vinnudag
og ég sá að ég þurfti að bíða. En
mamma náði sér í koll og skrúf-
járn. Vippaði sér upp á kollinn, los-
aði gamla ljósið niður og upp með
það nýja. Ég var svo hissa og hafði
ekki hugmynd um að mamma væri
rafvirki ofan á allt saman. Ég man
á þessu augnabliki hvað ég fylltist
mikilli aðdáun á henni og fannst
eins og hún gæti hreinlega gert
allt.
Mamma reiddist mér aldrei,
fyrir utan eitt skipti. Þá hafði ég
farið í bíltúr sem endaði með
óvæntri göngu upp á Esju 1984.
Fannst þetta mikið afrek og þegar
ég sagði frá afrekum mínum fékk
ég skammir. Aldrei að fara neitt
svona án þess að láta vita. Hvað ef
eitthvað kæmi fyrir? Hverjir viss-
um að við værum þarna? Þetta var
auðvitað alveg rétt hjá henni og
eftir þetta byrjaði þessi dásamlega
tilkynningaskylda. Hringja og láta
vita þegar farið var í ferðalag og
þegar komið var á leiðarenda. Mér
þykir alveg ótrúlega vænt um
þessi samskipti okkar. Stundum
símtal, stundum SMS í síma
pabba, en svo stór hluti af ferða-
laginu.
Söknuðurinn er stingandi sár.
Glaðlega móðir mín, sem hélt
gleðinni fram á háan aldur, er sofn-
uð svefninum langa. Nú er aðal-
verkefnið að hlúa að elsku pabba.
Hvíl í friði.
Anna.
En hamingjan geymir þeim
gullkransinn sinn
sem gengur með brosið til síð-
ustu stundar,
fær síðan kvöldroða á koddann
sinn inn
kveður þar heiminn í sólskini og
blundar.
(Þorsteinn Erlingsson)
Elsku mamma mín hefur kvatt
okkur að sinni og eftir sitja dásam-
legar minningar sem ylja um
ókomin ár. Brosmild, glöð og alltaf
svo ánægð með fjölskylduna. Hún
var svo klár, úrræðagóð og sérlega
glögg á margt í tilverunni. Við
börnin hennar fengum gott upp-
eldi og þótt hún væri ekki að
skammast eða skipta sér af öllu, þá
vissum við hvað mátti og fengum
fyrir vikið meira sjálfstæði og
ábyrgðarkennd.
Ég er þakklát fyrir að hafa
fengið að stíga mín fyrstu skref á
golfvellinum undir leiðsögn for-
eldra minna. Jafnvel þótt mamma
segðist ekki vera góð í að leiðbeina,
hef ég nú samt tekið mér hana til
fyrirmyndar og hugsa til hennar í
hvert sinn sem ég fer á golfvöllinn.
Hún hafði einstaka mýkt sem er
gott að muna eftir þegar maður
þarf að losna við stress eða stíf-
leika. Miðað við hvað hún hafði
ávallt fallega framkomu, þá kom
það aðeins á óvart þegar ég heyrði
hana tala við golfkúluna sem hafði
farið aðeins af leið. „Jæja, vertu þá
þarna“ sagði hún með þjósti og
ýmislegt sem við höfum ekki fleiri
orð um. Það var svo dásamlegt að
kynnast annarri hlið á mömmu og
við áttum margar góðar stundir í
golfinu.
Eftir situr þakklæti fyrir svo
margt. Síðustu árin, þegar heilabil-
un gerði vart við sig, fékk pabbi
nýtt hlutverk og hefur af einstakri
nærgætni hugsað vel um mömmu.
Við fjölskyldan erum líka einstak-
lega þakklát öllu starfsfólkinu í
Maríuhúsi og einnig á Eir þar sem
hún bjó síðustu tvo mánuðina.
Það er huggun harmi gegn að
eiga margar og góðar minningar
um bestu mömmu í heimi.
Lilja.
Fyrir rúmum mánuði var haldið
upp á brúðkaupsafmæli, sem væri
kannski ekki í frásögur færandi
nema að þessi tilteknu hjón voru
að halda upp á 70 ár í vígðri sam-
búð. Þessi hjón eru amma mín og
afi.
Og ég var stödd, ásamt fjöl-
skyldunni, með þeim að fagna
þessum merku tímamótum. Amma
hafði áhyggjur af því að Kjartan
Leó, sonur minn, fengi ekki að
borða. Hún skipaði mér að gefa
barninu að borða og það næsta
sem ég vissi var að flatbrauðssneið
með hangikjöti var hent ástúðlega
að mér. Ég hló og amma tók undir
með sínum einstaka dillandi hlátri
en endurtók að gefa barninu sneið-
ina. Þetta var síðasta stundin okk-
ar saman.
Það var alltaf svo skemmtilegt
að koma til ömmu og afa í Hjalló.
Dillandi hlátur ömmu lék um
heimilið og var afi aldrei langt und-
an að taka undir með henni. Jólin
voru alltaf haldin hátíðleg og sátu
allir saman við langborð. Ófáu hóp-
myndatökurnar í stiganum sem
enduðu undantekningarlaust í
hlátrasköllum. Grettir, heimilis-
kötturinn, náði aldrei almennilega
beygjunni inn í eldhús og endaði
nánast inni í kústaskáp þar sem
hann kom á harðaspretti þegar
hann heyrði í dósaopnaranum hjá
ömmu. Við hlógum alltaf jafn dátt
yfir þessu háttalagi hans.
Í minningunni fóru þau ósjaldan
til útlanda að spila golf. Og þá fékk
maður eitthvert extra gott út-
lenskt sælgæti þegar heim var
komið.
Mér þótti það merkilegt og var
afar stolt af því að amma spilaði
golf og fór holu í höggi á undan afa.
Ég óska þess að ég geti eins og
amma tekið upp hanskann, kylfu
og bolta og slegið jafn mikið í gegn
og amma gerði.
Ég vona að dillandi hláturinn
sem einkenndi ömmu lifi áfram í
okkur afkomendum.
Góða ferð í sumarlandið þar
sem viðrar alltaf vel fyrir níu holur.
Og ekki hafa áhyggjur, elsku
amma mín, ég skal sjá til þess að
Kjartan Leó fái nóg af flatkökum
með hangikjöti.
Anna Lilja Kjartansdóttir.
Amma Gunna er fallin frá, 89
ára að aldri. Við minnumst hennar
sem afskaplega hlýrrar og góðrar
ömmu sem gegndi stóru hlutverki
á uppvaxtarárum okkar, þegar við
vorum á leikskólanum Kvistaborg
og svo í Fossvogsskóla. Þegar
skóladvöl dagsins lauk, fórum við
iðulega heim til ömmu og afa í
Hjallalandið. Þar tók amma Gunna
alltaf brosandi á móti okkur og við
settumst uppí stofu og horfðum á
Tomma og Jenna á gömlum VHS-
spólum. Amma Gunna átti alltaf
suðusúkkulaði og laumaði nokkr-
um molum í skál til okkar ásamt
flösku af kók úr sódastream-tæk-
inu.
Minningarnar úr Hjallalandi
eru margar og góðar, enda safn-
aðist fjölskyldan saman þar við
ýmis tækifæri. Á sunnudögum var
alltaf lamb og við nýttum okkur
það óspart ef við vorum ein heima
eða bara í nágrenninu. Um jól og
áramót hittist öll stórfjölskyldan
saman hjá ömmu og afa og ára-
mótapartíin munu seint gleymast.
Þar fögnuðum við saman, fullorðn-
ir og börn, og frændurnir allir jafn
spenntir yfir flugeldunum sem
ömmu fundust fallegir. Hún hélt
sig samt í hæfilegri fjarlægð uppi á
svölum eða inni í stofu. Amma var
yndislegur gestgjafi og hafði svo
gaman af því að vera umkringd
fjölskyldunni. Hún tók alltaf fagn-
andi á móti okkur og maður fór
aldrei svangur frá henni.
Amma Gunna var líka mikil
barnagæla. Henni fannst fátt
skemmtilegra en að hitta okkur
barnabörnin og síðar barnabarna-
börnin. Við eigum ekki bara ynd-
islegar minningar með ömmu sem
börn sjálf, heldur vorum við svo
lánsöm að hún var langamma
barnanna okkar.
Gleðin og hláturinn einkenndi
ömmu. Við eigum fjölmargar
minningar af henni að hlæja að afa
eða okkur og henni fannst allt
skemmtilegt. Hún var ljúf og ynd-
isleg kona. Það fór ekki mikið fyrir
henni en hins vegar var hún
áhugasöm um mann og hlustaði af
athygli, á milli þess sem hún brosti
og hló. Það kom okkur því ræki-
lega á óvart, fyrir örfáum árum
síðan, þegar við spiluðum með
henni golf. Þar heyrðum við hana í
fyrsta sinn á ævinni blóta og svo
mikið að hörðustu sjómenn hefðu
roðnað. Það sýndi okkur að hún
hafði metnað fyrir golfinu og líka
að hún hafði skap, þótt hún sýndi
okkur það ekki að öllu jöfnu. Við
erum svo þakklát fyrir það að hafa
fengið að sjá þessa hlið á ömmu og
hefðum viljað fara enn fleiri golf-
hringi með henni. Erum þó þakk-
lát fyrir þessa sem við fengum en
amma og afi stunduðu golfið af
miklum áhuga í meira en 40 ár.
Síðustu ár hefur heilsan hjá
ömmu Gunnu verið brigðul. Fyrir
kom að hún áttaði sig ekki á því
hver við vorum. En gleðin var aldr-
ei langt undan og við fundum að
hún var alltaf hamingjusöm að sjá
okkur. Við fengum fjölmörg tæki-
færi til að hitta hana, enda fjöl-
skyldan einstaklega dugleg að hitt-
ast þegar einhver á afmæli. Við
erum þakklát fyrir hverja stund og
munum minnast ömmu með mikilli
hlýju.
Kæra amma, takk fyrir allt sem
þú gafst og gerðir fyrir okkur. Við
pössum upp á afa.
Drottinn gaf og Drottinn tók,
lofað veri nafn Drottins. (Job.
1.21.)
Magnús Viðar og
Guðrún.
Hjartahlý, brosmild og alltaf
hlæjandi. Þannig minnist ég ömmu
minnar. Endalausar góðar minn-
ingar úr Hjallalandinu. Ég man
eftir mér og frændsystkinum mín-
um, búin að sníkja út allt súkkulaði
í húsinu, líka bökunarsúkkulaðið.
Aldrei sagði hún nei. Stundum
þurfti þó að senda hana Guðrúnu
frænku ef það þurfti aðeins að
sannfæra ömmu. Í Hjallalandinu
var ósjaldan risapúsl sem náði yfir
allt borðstofuborðið. Þar sátu þau
saman, amma mín og afi, samrýmd
og flott. Ég heyri ennþá hláturinn
hennar þegar hún raðaði niður
nokkrum púslum í röð, á meðan
aðrir stóðu á gati. Þannig var hún,
brosmild og alltaf hlæjandi. Ég fór
með þeim og pabba í golf á yngri
árum. Mitt verkefni var að draga
kerrur. Ég var kannski ekki sá
hressasti með það en að loknum
hringnum fékk ég oft eitthvert
góðgæti úr golfskálanum. Amma
sá til þess. Hvíldu í friði elsku
amma mín. Við afi eigum eftir
nokkur högg áður en við komum
yfir á næstu braut til þín.
Kristinn Viðar
Kjartansson.
Elskuleg mágkona okkar, hún
Gunna eins og hún var alltaf köll-
uð, er látin eftir erfið veikindi. Við
vorum ungir sveinar rétt fyrir 1950
þegar Viðar, bróðir okkar, kom
með unga stúlku á heimilið í Litla
Skipholt á Bráðræðisholtinu.
Hann kynnti þessa ungu og ein-
staklega fallegu stúlku fyrir for-
eldrum okkar. Hún var vinnufélagi
Viðars í bókbandsstofunni Arnar-
felli og við sáum öll í fjölskyldunni,
hvað verða vildi. Þau trúlofuðust
fljótlega og um það leyti fór fjöl-
skyldan að byggja nýtt hús að
Langholtsvegi 152. Á þessum tíma
voru peningar af skornum
skammti og laun oft greidd mjög
óreglulega. Gunna hafði náð að
safna nokkrum peningum af spar-
semi, sem henni var svo eðlislæg.
Hún lagði því peningana til hús-
byggingarinnar og árið 1950 flutti
fjölskyldan í nýja húsið. Ingvar,
elsti bróðir okkar og Lillý, kærasta
hans, fengu kjallaraíbúðina. Við
ungu sveinarnir fluttum á miðhæð-
ina með foreldrum okkar en Viðar
og Gunna eignuðust risíbúðina.
Hinn 24. apríl 1952 gengu
Gunna og Viðar í hjónaband og
áttu því 70 ára platínubrúðkaup
fyrir stuttu. Ingvar og Lillý voru
einnig gift og fljótlega komu mörg
börn í húsið og fylltu það gleði og
miklu fjöri. Íbúar hússins mynd-
uðu eina samhenta stórfjölskyldu.
Foreldrar okkar lögðu mikinn
metnað í að gera garðinn í kring-
um húsið góðan og fallegan og varð
hann sannkallaður skrúðgarður
sem fékk viðurkenningu frá Fegr-
unarfélagi Reykjavíkur. Gunna og
Viðar voru mjög hjálpleg í allri
vinnu við garðinn.
Gunna var afar hlýleg ung kona
og mjög elsk að börnum. Börnin
þeirra Viðars voru stolt hennar.
Gunna og Viðar voru einstaklega
samhent hjón með mikinn og góð-
an húmor. Þau voru bæði glaðlynd
og höfðu góða nærveru. Okkur var
öllum ljóst að þau bjuggu í afar
ástríku hjónabandi. Líklega hefur
Viðari verið ljós hin gullna regla
vandaðra samskipta að sé karl-
maðurinn sérstaklega góður við
eiginkonu sína, með mikilli um-
hyggju, kærleika og virðingu,
komi það margfalt til baka frá eig-
inkonunni. Í slíku umhverfi líður
börnum vel og öðlast góðan
þroska, enda urðu börn þeirra
mannvænleg.
Viðar fór að stunda golf af mikl-
um krafti í GR og brátt fór Gunna
að stunda æfingar með honum og
náði góðum árangri. Þau hjón
reyndust góðir kylfingar og gaman
er að skoða verðlaunagripi þeirra í
hillu og glerskáp. Þau stunduðu
golfið langt fram eftir aldri. Gunna
var greind kona og fróð, enda var
hún vel lesin. Bókasafn þeirra
hjóna er fjölbreytt og glæsilegt.
Þar eru margar bækur sem Viðar
batt inn af miklu listfengi. Við vott-
um Viðari bróður okkar, börnum
þeirra Gunnu, tengdabörnum og
öðrum afkomendum okkar dýpstu
samúð.
Kristinn Björgvin Þor-
steinsson og Þorsteinn
Helgi Þorsteinsson.
Lilja Guðrún
Eiríksdóttir
Eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir, afi og
langafi
SIGURÐUR ODDSSON
tæknifræðingur frá Ísafirði og
Akureyri.
lést laugardaginn 4. júní í Kópavogi.
Hrefna H. Hagalín
Oddur Sigurðsson Guðbjörg Brá Gísladóttir
Kristín Sig. Hagalín Einar Garðar Hjaltason
Arna Sig. Hagalín Fjalar Sigurðarson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
GUÐMUNDUR INGI GUNNLAUGSSON,
fv. bæjar- og sveitarstjóri,
lést 4. júní sl.
Útför fer fram frá Selfosskirkju föstudaginn
10. júní klukkan 14.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hans er bent á styrktar- og líknarsjóð Oddfellowa.
María Busk
Ingibjörg Guðmundsdóttir Sveinn Skorri Skarphéðinsson
Guðmundur Ingi Guðmunds. Bylgja Brynjarsdóttir
María H. Guðmundsd. Busk Daði Sigurjónsson
Katrín Ó. Guðmundsd. Busk
Íris Guðmundsdóttir Sindri Guðmundsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
JENNÝ ÞÓRISDÓTTIR,
Vallarbarði 9,
Hafnarfirði,
lést á krabbameinsdeild Landspítalans á
Hringbraut mánudaginn 30. maí. Útför
hennar fer fram í Fríkirkju Hafnarfjarðar
fimmtudaginn 9. júni klukkan 13.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hennar er bent á Krabbameinsfélagið.
Guðmundur Hjörleifsson
Helga Laufey Guðmundsd. Arnar Borgar Atlason
Róbert Atli Guðmundsson Valgerður María Sigurðard.
barnabörn og langömmubörn