Morgunblaðið - 21.06.2022, Blaðsíða 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 21. JÚNÍ 2022
✝
Sigurður
Oddsson fædd-
ist á Ísafirði 13.
september 1944.
Hann lést á hjúkr-
unarheimilinu
Sunnuhlíð í Kópa-
vogi 4. júní 2022.
Foreldrar Sig-
urðar voru Oddur
Oddsson, bakari, f.
10.04. 1913, d.
18.10. 1998, og
Sigrún Árnadóttir, húsfreyja, f.
15.11.1914, d. 21.06. 2004.
Systir Sigurðar er Árný Her-
borg Oddsdóttir, f. 2.1. 1942,
eiginmaður hennar er Kristján
Friðbjörnsson, f. 2.5. 1942.
Hinn 3.10. 1964 kvæntist
Sigurður Hrefnu Kristínu
Hrafnsdóttur Hagalín, f. 21.5.
1942.
Börn þeirra eru Oddur, f.
18.1. 1965. Eiginkona hans er
urður Patrik. Áður átti Arna
dótturina Hrefnu Hagalín.
Sambýlismaður hennar er Ingi
Lárusson, dætur þeirra eru
Heiða Ísey og Milla Sóley. Áður
átti Fjalar soninn Atla Óskar.
Sigurður ólst upp á Ísafirði.
Eftir hefðbundna skólagöngu
fór hann í Iðnskólann á Ísafirði
og lærði netagerð hjá Netagerð
Vestfjarða. Vann hann við það
í nokkur ár. Hann dreif sig svo
til Noregs í tækniskóla og
lærði byggingartæknifræði sem
hann lauk við vorið 1971. Var
hann þá búinn að ráða sig hjá
Vegagerð ríkisins á Akureyri.
Hann vann þar til ársins 2008.
Eftir það var hann með sjálf-
stæðan rekstur, eða þar til
hann veiktist í mars 2010.
Sigurður var ötull í félags-
málum og var t.d. formaður
íþróttafélagsins Þórs 1980-
1984. Hann var gerður að heið-
ursfélaga þar árið 2020. Sig-
urður gekk í Oddfellowregluna
árið 1984 og gegndi þar fjöl-
mörgum trúnaðarstörfum.
Útför hans fer fram í Digra-
neskirkju í dag, 21. júní 2022,
klukkan 13.
Guðbjörg Brá
Gísladóttir, f. 11.4.
1978. Börn þeirra
eru Alfa Brá,
Hrafn og Yrsa. Áð-
ur átti Oddur
börnin Sigurð,
Rúnu og Maren.
Sigurður er kvænt-
ur Önnu Löllu
Patay og synir
þeirra eru Marinó
og Leó.
Kristín, f. 5.6. 1968, eig-
inmaður hennar er Einar Garð-
ar Hjaltason, f. 21.1. 1955,
þeirra börn eru Viktor Máni og
Hrafnhildur Eva. Áður átti
Einar börnin Hjalta, Eddu
Katrínu og Kolbein sem er lát-
inn.
Arna Sigrún, f. 16.1. 1970,
eiginmaður hennar er Fjalar
Sigurðarson, f. 27.1. 1964. Börn
þeirra eru Helga Rakel og Sig-
Í dag fylgjum við pabba til
hinstu hvílu. Hetjunni okkar, sem
er búinn að berjast í tæp 13 ár.
Okkur varð það ljóst snemma á
lífsleiðinni að pabbi var enginn
venjulegur maður. Hann varð
alltaf að prófa allt og fór stundum
offari í því. Hann er einn af fáum
sem fór fram af brjótnum í Bol-
ungarvík á dráttarvél og hrygg-
brotnaði hann við það. Lengi gat
hann ekki gengið en hann var
þrjóskur og komst í gegnum
þetta á unglingsárum sínum.
Þegar við systkinin lítum til
baka þá hellast yfir okkur minn-
ingar og alltaf er pabbi önnum
kafinn. Ef eitthvað bjátaði á,
hvort sem það var stórt eða
smátt, þá var pabbi alltaf fyrstur
til að koma manni til aðstoðar.
Hann var mjög ráðagóður og eng-
in verkefni voru honum óleysan-
leg. Hann hlustaði á okkur og var
fljótur að taka ákvarðanir og
leysa málin.
Hans aðaláhugamál var vinnan
og aftur vinnan og félagsstörfin,
fyrst sem formaður Þórs og svo í
Oddfellow. Svo Garðshorn eða
bústaðurinn. Hann þurfti að
stækka því barnabörnunum fjölg-
aði ört. Síðan breyttist allt þegar
hann fékk fyrstu heilablæð-
inguna.
Pabba verðum við ævinlega
þakklát fyrir svo margt. Þakklát
fyrir lífið sem hann gaf okkur,
fyrir allt sem hann kenndi okkur,
fyrir trúna sem hann hafði á okk-
ur og ástina sem hann sýndi okk-
ur.
Englar Guðs þér yfir vaki og verndi
pabbi minn
vegir okkar skiljast núna, við sjáumst
ekki um sinn.
En minning þín hún lifir í hjörtum hér
því hamingjuna áttum við með þér.
Með englum Guðs nú leikur þú og lítur
okkar til
nú laus úr viðjum þjáninga, að fara
það ég skil.
Og þegar geislar sólar um gluggann
skína inn
þá gleður okkur minning þín, elsku
pabbi minn.
(Denver/Guðrún Sigurbjörnsdóttir)
Fótspor pabba verða aldrei
fyllt og hans er sárt saknað.
Oddur, Kristín
og Arna.
Mágur minn og vinur, Sigurð-
ur Oddsson, er allur. Eftir 13 ára
erfið veikindi hefur hann fengið
hvíldina, hvíldina sem hlýtur að
vera góð eftir þessi erfiðu ár.
Sigga hef ég þekkt nær alla mína
ævi – og frá öndverðu höfum við
saman deilt henni Hrefnu systur
minni. Veikindin ollu miklum
breytingum á högum þeirra hjóna
því að hann var ávallt orkumikill,
vinnusamur og félagslyndur, og
lék á als oddi í spjalli við vini og
kunningja.
Sem unglingur var Siggi í ýms-
um störfum, en fór svo að starfa
hjá Netagerð Vestfjarða hjá þeim
Guðmundi Sveins, Muggi og fleiri
góðum mönnum. Eljusemin var
þar mikil en líka gjarnan slegið á
létta strengi og var Siggi sæll
með sinn hlut þar. Segja má að í
netagerðinni hafi sagnaheimur-
inn verið griðastaður sem veitti
hvíld frá hefðbundnum lögmál-
um.
Hrefna studdi Sigga til mennta
og velgengni í starfi og fjöl-
skyldulífi. Svo fór að þau fluttu til
Noregs þar sem hann nam tækni-
fræði. Þau fóru utan ásamt börn-
um sínum, Oddi og Kristínu, og
dvöldust þar næstu árin. Börnun-
um fjölgaði ytra því að meðan á
námsdvölinni stóð fæddist svo
hún Arna Sigrún. Að námi loknu
héldu þau til Akureyrar og varði
Siggi starfsævinni sem deildar-
stjóri hjá Vegagerðinni en sá
vinnustaður skipaði fyrir vikið
stóran og mikilvægan sess í lífi
fjölskyldunnar.
Siggi var ötull í félags- og trún-
aðarstörfum. Hann var meðal
annars virkur í oddfellowstarfi og
þá var hann formaður íþrótta-
félagsins Þórs á níunda áratugn-
um. Fyrir framlag sitt fékk hann
gullmerki félagsins og hlaut svo
sæmdarheitið heiðursfélagi Þórs
fyrir tveimur árum. Hvort
tveggja mikil viðurkenning sem
hann mat mikils.
Það var gaman að heimsækja
þau norður og þaðan var farið í
margar ferðirnar um Norður-
landið, Siggi gjörþekkti bæði
náttúruna og svo fólkið sem við
hittum í sveitunum – það var sem
hann þekkti hvern einasta karl á
Norðurlandi! Þau eignuðust líka
yndislegan sumarbústað í
Fnjóskadalnum, þar áttum við
margar góðar stundir. Hann var
líka mikið fyrir að vera með
barnabörnunum sem voru líf hans
og yndi. Gaman var að fylgjast
með honum gantast og leika við
börnin en hann var einstaklega
þolinmóður við þau og lét margt
eftir þeim sem þau höfðu gaman
af. Krakkarnir fundu líka að það
var gott að vera í faðmi afa og
voru fljót að hlaupa til hans þegar
þau hittu hann og áttu einstakt
samband við afa sinn.
Skemmtilegasta ferðin sem við
Snorri fórum í með þeim Sigga og
Hrefnu var þó Noregsferðin okk-
ar. Fórum við þá með Norrænu til
Bergen og var bíllinn hans Sigga
með í för, frá Bergen var svo farið
í vikukeyrslu til Oslóar, víða
stansað á leiðinni og margt
skemmtilegt og fróðlegt skoðað,
heimsóttum m.a. Þóru vinkonu
mína Þórleifs í Jessheim. Já,
þetta var einhver skemmtilegasta
ferð sem við höfum farið og auð-
vitað átti alltaf að fara í aðra!
Elsku Siggi minn, hjartans
þakkir fyrir allt sem við áttum
saman og ég bið góðan Guð að
fylgja þér í ferðinni sem þú legg-
ur í núna.
Elsku Hrefna mín, Oddur,
Kristín, Arna og fjölskyldur, inni-
legar samúðarkveðjur til ykkar
allra, hugurinn verður með ykk-
ur.
Auður H. Hagalín.
Þakka þér fyrir afi hversu góð-
ur þú varst við okkur barnabörn-
in. Alltaf tilbúinn að leika og
bralla eitthvað með mér. Áhuga-
málin okkar voru bílar, sleðar,
fjórhjól og má ekki gleyma
Garðshorni eða fara með þér í bú-
staðinn. Ég gleymi aldrei ferðinni
okkar til Ólafsfjarðar á sleða-
keppnina þar. Og dýrasta pylsan í
heiminum var keypt. Afi var alltaf
aðeins að drífa sig og keyrði inn á
Dalvík aðeins of hratt og var
stoppaður af löggunni 25000 kall
kostaði þessi pylsa hann elsku afa
minn. Það sem við gátum hlegið
að þessu öllu saman seinna meir.
Síðast rifjaði ég þetta upp með
þér á Landakoti um jólin og þú
fórst að hlæja. Ég gleymi líka
aldrei bíltúrunum okkar afa sem
enduðu alltaf annað hvort í ís í
Brynju eða pylsu í Olís. Pylsu
með kartöflusalati, nammi namm.
Árin tvö sem ég bjó hjá ykkur
ömmu voru yndisleg. Þá varst þú
mér sem pabbi og stóðst með mér
í öllu því sem ég tók mér fyrir
hendur. Auðvitað breyttist allt við
áfallið en alltaf þegar við hittumst
kom fallega brosið. Ég vildi hafa
þetta stutt en þegar við hittumst
næst verður aftur gaman og leikið
og við fáum okkur ís eða pylsu.
Saknaðarkveðjur
Viktor Máni.
Við Siggi Odds ólumst báðir
upp á Ísafirði og við urðum bestu
vinir áður en við byrjuðum í skóla.
Við vorum heimagangar hvor á
annars heimili og foreldrar hans
voru mér góðir. Siggi var alltaf
vel til fara og mamma hans prjón-
aði á hann fínar peysur. Eitt sinn
var ég heima hjá honum og
mamma hans sýndi mér fallega
útprjónaða peysu sem hún var að
klára á Sigga. Ég hafði misst
mömmu 10 ára en þetta var eitt-
hvað seinna og ef til vill hefur hún
lesið eitthvað úr svipnum mínum
því seinna færði hún mér alveg
eins peysu sem mér fannst stór-
kostlegt. Þetta er mér enn minn-
isstætt á gamals aldri. Siggi var
hugmyndaríkur, skemmtilegur
og óvanalega kappsamur. Þegar
unglingsárin byrjuðu fórum við
að æfa Atlas heima hjá Sigga og
fannst við styrkjast mjög og
verða voða flottir. Við eins og
krakkar á Ísafirði unnum við hvað
sem var á sumrin og stundum á
skólatíma ef landburður var af
fiski. Kappið í Sigga var svo mikið
að til dæmis ef við vorum að binda
skreið vildi hann keppa að því að
binda flesta baggana yfir daginn
eða ef við vorum að vinna í löndun
þá var mikið mál að vera fyrstur
með stíuna. Það var gaman að
kappinu í honum og hann varð
dugnaðarmaður. Ég held að þetta
kapp og að geta gert það sem
maður setur sér hafi fylgt honum
alla tíð. Við unnum saman við
byggingu brjótsins í Bolungarvík
og þá vorum við sko orðnir karlar
í krapinu. En í þeirri vinnu slas-
aðist Siggi alvarlega, hann hrygg-
brotnaði og alveg ótrúlegt að
hann skyldi ná sér af þeim
meiðslum. Að lokinni skólagöngu
fór ég suður til náms og nokkrum
árum seinna fór Siggi til Noregs
að læra tæknifræði, þá orðinn
fjölskyldumaður. Það var mjög
gaman að örlögin færðu okkur
saman á ný í Noregi þar sem ég
starfaði í þrjú ár. Þetta var alveg
sérstakt því á þessum tíma
bjuggu systir mín og mágur með
sína fjölskyldu í Osló, en þau voru
vinir Hrefnu og Sigga. Ég í bjó
Dröbak og Hrefna og Siggi í Gjö-
vík. Milli okkar varð ótrúlega
mikill samgangur miðað við fjar-
lægð og gaman að umgangast á
ný. Sérstaklega er gott að minn-
ast heimsókna okkar til Gjövík.
Hrefna og Siggi einstök að heim-
sækja, vináttan endurlífguð og
sérstakt að eiga þennan tíma
saman fullorðnir. Þegar Siggi
lauk námi hóf hann störf hjá
Vegagerðinni staðsettur á Akur-
eyri. Hann var deildarstjóri yfir
framkvæmdum á Norðuraustur-
landi. Starfstími hans allur varð á
Akureyri. Mikið varð ég glaður
þegar minn gamli vinur þáði boð í
sjötugsafmælið mitt. Hann hafði
orðið fyrir heilablóðfalli nokkrum
árum árum áður og hann vissi al-
veg hvað það hafði skert hann
mikið. En þarna kom hann í fjöl-
skylduna mína sem hann um-
gekkst í uppvextinum, þekkti alla
og umvafði ekki síst Helgu systur
sem var húsmóðir á heimilinu
mínu fram að fermingu. Þetta
varð mikil gæðastund fyrir okkur
báða. Margt var brallað á árunum
okkar Sigga og margt er orðið
gleymt en minning um dugmik-
inn, skemmtilegan og kappsfullan
mann sem náði sínum markmið-
um situr eftir.
Ég votta Hrefnu, Oddi, Krist-
ínu og Örnu og þeirra börnum
innilega samúð og þakka allt sem
var.
Gunnbjörn
Guðmundsson.
Siggi vinur okkar er fallinn frá.
Siggi var maðurinn hennar
Hrefnu æskuvinkonu minnar á
sjötta áratug og hann var á sínum
tíma heimagangur á æskuheimili
mínu. Siggi var hár og spengileg-
ur maður, frekar hnarreistur og
flottur á velli. Hann var metnað-
argjarn og dugmikill og mjög
fylginn sér. Hann var í eðli sínu
fyrirliði, það sást strax í uppvext-
inum þegar maður fylgdist með
vinahópnum en hann og Gunn-
björn bróðir voru bestu vinir. Við
Sverrir vorum flutt frá Ísafirði
þegar Hrefna og Siggi urðu par
en vorum svo lánsöm að seinni
þrjú árin sem við bjuggum í Nor-
egi féllu með námsárum Sigga í
Gjövík í Noregi. Síðan hefur okk-
ur alltaf fundist að við þekktum
börnin þeirra svo vel þótt við
byggjum alltaf í sitt hvorum
landshlutanum heima og heiman.
Það var sérstakt að vera með
þeim í Gjövik og við eigum frá
þessum tíma einstakar minning-
ar. Þau voru svo heppin að fá rað-
hús til leigu svo virkilega fór vel
um þau á námstímanum og í
lengjunni þeirra bjuggu t.d.
kennarar í skólanum. Þessu fólki
kynntumst við öllu enda var um-
gengni þeirra við Hrefnu og
Sigga á jafnréttisgrundvelli sem
er merkilegt þegar við hugsum til
baka. Þegar Arna litla var fædd
ræddum við nafn á hana eins og
við öll ættum sérstaka hlutdeild í
barninu og dóttir okkar eignar
sér reyndar nafnið. Þetta voru
dásamleg ár sem gott er að dvelja
við. Eftir að Hrefna og Siggi
fluttu heim og til Akureyrar, en
þar vann hann sem deildarstjóri
hjá Vegagerðinni, héldum við
góðu sambandi. Sigga hundleidd-
ist í Reykjavík og vildi alltaf drífa
sig norður. Í minningunni eru
samverustundir fyrir sunnan
færri og óminnisstæðari en heim-
sóknir okkar til Akureyrar alveg
eins og í Gjövik áður. Siggi var
óþreytandi í vinnunni sinni og ég
held hann hafi elskað hana. Hann
var virkur í félagslífi, m.a. í Odd-
fellow, og í Þór er hann fyrrver-
andi formaður og seinna heiðurs-
félagi. Alls staðar eignaðist hann
vini og alls staðar vildi fólk fá
hann með. Fyrir svona mann var
gífurlegt áfall að fá alvarlegt
heilablóðfall fyrir 12 árum svo vel
á sig kominn að öllu leyti. Honum
var kippt úr sambandi. Öll þessi
ár hefur líf hans verið annað,
brotthvarf úr vinnu, breytt staða í
félagslífi og hægfara dregið sig í
hlé frá vinum. Það hefur verið
aðdáunarvert að fylgjast með
hvað Hrefna hefur staðið þétt við
hlið hans á þessum tíma þegar
þátttakan í samfélaginu þvarr
hægt og hægt með óviðráðanleg-
um afleiðingum. Allt þar til í
haust bjó Siggi heima án dagvist-
ar eða annarra úrræða og Hrefna
var stoð hans og stytta. Ég hlakk-
aði mikið til þegar þau ákváðu að
flytja suður en þau voru varla bú-
in að koma sér fyrir þegar covid
skall á með öllum sínum takmörk-
unum. Síðastliðið haust fékk
Siggi aftur áföll og komst ekki
heim eftir það. Hann var nýkom-
inn á Sunnuhlíð þegar hann lést.
Elsku vinkona og kæru Oddur,
Kristín og Arna. Við vottum ykk-
ur og fjölskyldum ykkar innilega
samúð við leiðarlok pabba ykkar.
Hann var mikill sómamaður.
Jóna, Kristján, Orri, Geirný, Jón
Einar og Rannveig senda samúð-
arkveðjur.
Rannveig Guðmundsdóttir
og Sverrir Jónsson.
Mig langar til að minnast vinar
míns og fyrrverandi samstarfs-
félaga, Sigga Odds, í nokkrum
orðum. Leiðir okkar Sigga lágu
fyrst saman á Vegagerðinni á Ak-
ureyri þegar hann kom þangað til
starfa sem tæknifræðingur. Ég
var þá með vinnuflokk og var
Siggi minn yfirmaður. Mér leist
nú ekkert of vel á hann í byrjun
en við náðum fljótt saman, enda
var gott að eiga við Sigga því
hann tók alveg tillit til þess sem
undirmenn hans lögðu til. Þá var
hann alltaf boðinn og búinn að
leysa úr hvers kyns vandamálum
og skipti þá engu hvort hlutirnir
voru gerðir alveg eftir bókinni
eða ekki. Siggi fann alltaf lausn
og hikaði ekki við ákvarðanatök-
ur.
Siggi Odds var einn af mínum
bestu samferðamönnum í lífinu
og við höfum brallað margt sam-
an, bæði í tengslum við vegagerð,
sem og utan vinnu. Mér eru sér-
lega minnisstæð ýmis atvik þegar
upp komu ágreiningsmál er
tengdust landeigendum eða bíl-
stjórum í vegagerðinni. Siggi náði
alltaf að leysa úr öllum vanda
enda var hann mjög góður í
mannlegum samskiptum og sér-
lega lunkinn við að lempa ýmis
mál. Einu sinni var kvenkyns
landeigandi afar ósáttur yfir
framkvæmdum á hennar landi.
Þá hringdi ég í Sigga og bað hann
koma til að miðla málum. Siggi
hreinlega tók konuna, sem var
hálfskælandi yfir öllu saman, á
hné sér, þerraði tárin og leysti
málið. Eftir þetta náðum við land-
eigandinn vel saman, ég drakk
margoft kaffi hjá henni og kláraði
vegaframkvæmdina án frekari
vandræða.
Siggi átti það til að taka rispur,
eins og það var kallað, og tók ég
oft þátt í því. Enginn erfði vitleys-
isganginn í slíkum rispum við
hann, því hann reyndist fólki allt-
af vel og var sérlega greiðvikinn.
Sem dæmi um greiðvikni Sigga
þurfti konan mín einu sinni að
fara suður til læknis og ég var
eitthvað tvístígandi með það að
fara frá vinnu og heimilinu í viku.
Þá sagði Siggi: „Þú átt ekki að
láta svona drengur. Þú ferð suður
með konuna og ég sé um hitt.“
Siggi stóð við þetta og kom við á
heimilinu og kíkti á krakkana á
hverjum degi en við vorum svo
gott sem nágrannar þegar hann
bjó í Löngumýrinni.
Eftir að Siggi fékk heilablæð-
inguna fórum við oft í bíltúra
saman eitthvað út í sveit og með-
an hann bjó enn á Akureyri náði
ég í hann einu sinni í mánuði og
við fórum saman í kaffi uppi á
Vegagerð. Þá var alltaf gott að
koma í kaffi til Hrefnu og Sigga
en í mörg ár hafði ég þann sið að
drekka kaffi með þeim á gamlárs-
dag.
Takk fyrir samfylgdina kæri
vinur. Við tökum kannski rispu
síðar.
Hrefnu og börnum sendi ég
mínar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Ingi Ragnar
Sigurbjörnsson.
Sigurður
Oddsson
✝
Hreinn Guð-
bjartsson
fæddist 4. júlí
1938. Hann lést 26.
maí 2022.
Foreldrar hans
voru Karítas Hann-
esdóttir, f. 16. okt.
1908, d. 19. jan.
1980, og Guðbjart-
ur Jónas Jóhann-
esson, f. 9. nóv.
1909, d. 5. maí
1997.
Hreinn ólst upp í Miklagarði
í Dalasýslu hjá foreldrum sín-
um og systkinum. Systkini hans
eru: Haukur, f. 28. sept. 1930,
d. 4. jan. 2013. Reynir, f. 21.
okt. 1934, d. 17. okt. 2019. Hall-
dóra, f. 24. sept. 1936. Hrafn-
hildur, f. 2. mars 1941. Svan-
hildur, f. 7. des. 1942. Margrét
Indríður, f. 9. júní 1948. Jó-
hannes Smári, f.
11. sept. 1953.
Hreinn giftist
Ásgerði Ásmunds-
dóttur, f. 6. janúar
1940, d. 10. febr-
úar 2021.
Dætur þeirra
eru: 1) Kristín, f. 2.
nóvember 1960, d.
26. júlí 2021. 2)
Guðrún, f. 15. októ-
ber 1961. 3) Mar-
grét Guðfinna, f. 9. janúar
1963. 4) Hrefna, f. 27. febrúar
1968.
Hreinn og Ásgerður skildu.
Hreinn giftist eftirlifandi
eiginkonu sinni, Margréti Sæ-
björnsdóttur. Hún á þrjá syni;
Guðbjart, Gunnar og Óla.
Hreinn hvílir í Útskála-
kirkjugarði. Útförin fór fram í
kyrrþey 9. júní 2022.
Elsku bróðir minn, Hreinn
Guðbjartsson frá Miklagarði í
Dalasýslu, síðast í Melteigi 19 í
Garði, er látinn. Hann fékk að
kveðja okkur í svefni á uppstign-
ingardag, 26. maí 2022.
Ég vil kveðja hann og óska að
hann hvíli í friði.
Vertu sæll elsku bróðir minn,
þessi kveðja er frá systur þinni
Svanhildi og fjölskyldum mínum.
Aðstandendum þínum sendum
við okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Svanhildur
Guðbjartsdóttir.
Hreinn
Guðbjartsson