Morgunblaðið - 11.07.2022, Síða 16

16 UMRÆÐAN
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 11. JÚLÍ 2022
✝
Árni Stefán
Gunnarsson
fæddist á Ísafirði
14. apríl 1940. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi aðfara-
nótt 1. júlí 2022.
Foreldrar hans
voru Gunnar Stef-
ánsson, f. 24. mars
1915, d. 31. janúar
1951, og Ásta Árna-
dóttir, f. 6. júlí 1911, d. 4. júní
2002.
Systir Árna er Valgerður Þor-
björg Gunnarsdóttir, síðar Fri-
driksson, f. 8. desember 1942.
Maki hennar var Jónas Gunnar
Friðriksson, f. 16. ágúst 1932, d.
20. ágúst 2018. Þeirra synir eru
Gunnar, Friðrik og Jónas Fri-
driksson. Öll eru þau búsett í
Bandaríkjunum.
Árni kvæntist eftirlifandi eig-
inkonu sinni, Hrefnu Filipp-
usdóttur, f. 30. janúar 1942, og
voru þau gift í hartnær sex ára-
tugi. Dætur þeirra eru: 1) Sigríð-
ur Ásta, f. 14. október 1963.
Maki Rúnar J. Aðalsteinsson, f.
17. október 1957. Börn þeirra
ingar sf. ásamt öðrum og rak í
rúmt ár. Þá starfaði hann á veg-
um Hjálparstofnunar kirkjunnar
árið 1985 við hjálparstarf í Eþí-
ópíu.
Hann var framkvæmdastjóri
hjá Slysavarnafélagi Íslands
1991-1992 og síðan fram-
kvæmdastjóri Heilsustofnunar
NLFÍ í Hveragerði til ársins
2004.
Árni var í bæjarstjórn Reykja-
víkur 1970-1974 áður en hann
var kjörinn alþingismaður Norð-
urlands eystra árin 1978-1983.
Árin 1987-1991 sat Árni á þingi
fyrir Alþýðuflokkinn. Hann var
forseti neðri deildar 1979 og
1989-1991.
Árni sinnti auk þessa marg-
víslegum öðrum störfum og fé-
lagsmálum. Hann var meðal ann-
ars formaður Starfsmannafélags
Ríkisútvarpsins og Blaðamanna-
félags Íslands í nokkur ár, í
stjórn Landverndar og í landnýt-
ingarnefnd og ritari Alþýðu-
flokksins um árabil. Hann
gegndi einnig stjórnarstörfum í
Þróunarsamvinnustofnun Ís-
lands um hríð og var formaður
stjórnarnefndar Ríkisspítalanna.
Hann var virkur í starfi Sam-
fylkingarinnar frá stofnun henn-
ar, sem og formaður Bók-
menntafélags jafnaðarmanna.
Útför Árna verður gerð frá
Dómkirkjunni í Reykjavík í dag,
11. júlí 2022, klukkan 13.
eru Árni Að-
alsteinn, f. 8. febr-
úar 1996, og Hrefna
Kristín, f. 26. júlí
2002. 2) Gunn-
hildur, f. 17. nóv-
ember 1983.
Árni lauk mið-
skólaprófi í Reykja-
vík og stundaði síð-
an flugnám um
tíma. Þá kynnti
hann sér fjölmiðla
og blaðamennsku í Bandaríkj-
unum. Stundaði nám í heilsu-
hagfræði við Endurmennt-
unarstofnun Háskóla Íslands
1995-96.
Hann var blaðamaður við Al-
þýðublaðið og síðar fréttastjóri
1959-1965, ritstjóri 1976-1977 og
1985-1987. Þá var hann einnig
fréttamaður og varafréttastjóri
við Ríkisútvarpið 1965-1976 og
fréttastjóri um hríð. Árið 1976
var hann fréttaritstjóri Vísis.
Hann var fréttamaður Rík-
isútvarpsins á vettvangi þegar
eldgos hófst í Heimaey í janúar
1973 og skrifaði bókina Eldgos í
Eyjum.
Árni stofnaði Útvarpsauglýs-
Elsku hjartans pabbi minn.
Ég skrifa til þín til að kyrra
hugann þessa undarlegu daga
sem liðnir eru frá því þú kvaddir.
Til þín, sem var minn besti vinur
og ráðgjafi. Til þín, sem ég gat
leitað til með allar mínar sorgir
og gleði, reiði og uppgjöf, vand-
ræði, valkvíða, ákvarðanir og
ástríðu. Til þín sem gerðir allt
gott, gafst ráð og bentir mér á
valkosti. Og hlustaðir umfram
allt.
Við vorum tengd í huga og
hjarta.
Í uppvexti pabba voru erfið-
leikar og sorg og lítið fé milli
handa. Hann missti föður sinn í
flugslysi tíu ára gamall, föður
sem hann dáði og saknaði alla tíð.
Ólst upp hjá einstæðri móður
ásamt yngri systur við sífellda
flutninga á milli leiguíbúða, strit
móður við að hafa í sig og á,
kröpp kjör og litla skólagöngu.
Það lýsir líðan hans best þegar
hann stóð upp í Dómkirkjunni,
við minningarathöfn um þá sem
fórust með Glitfaxa, flugvél Flug-
félags Íslands, gekk út áður en
séra Bjarni las upp nafn föður
hans og fór að selja dagblaðið
Vísi sem hann gerði eftir skóla.
Þá var engin áfallahjálp og að-
stoð við börn í erfiðum aðstæð-
um.
En pabbi átti skjól hjá góðu
fólki, systkinum í Næfurholti á
Rangárvöllum hvar hann dvaldi
mörg sumur og leið undur vel.
Hann hélt alla tíð tryggð við bæ-
inn og fólkið og afkomendur þess
og fór svo að ég dvaldi þar sjálf
mörg sumur sem barn og dóttir
mín einnig. Öll þrjú deildum við
sömu hlýju minningunum þaðan
þó lífsbaráttan væri ólíkt sú
sama.
Jöfnuður, samhygð, náunga-
kærleikur og aðstoð við þá sem
minna mega sín. Allt þetta ein-
kenndi líf pabba. Hann tók víða
að sér verkefni sem flest voru í
nafni mannúðar, réttlætis og
jöfnuðar. Hann vildi gera gagn,
bæta hag og tækifæri fólks,
skilja, hlusta og vera til staðar,
sýna í verki umhyggju og bæta
stöðu svo fremi hann gat og gerði
ekki mannamun.
„Hann var drengur góður“,
voru orð sem rituð voru frá vin-
konu í samúðarkveðju til mín eft-
ir að hann kvaddi. Það eru orð að
sönnu.
Nú hefði pabbi sagt komið gott
af mærð í hans garð.
Tæpan mánuð vantað uppá
sextíu ár af hjónabandi foreldra
minna.Hann var gæfumaður að
deila lífinu með mömmu og við
systur að eiga þau sem foreldra,
tvö nánast einbirni, sem fædd-
umst með tuttugu ára millibili.
Pabbi var besti afi í heimi og
mikill barnakall, allir fengu sinn
tíma, hlýju, samtal, heilræði, sög-
ur og samveru. Hann var til stað-
ar fyrir alla, reynslubankinn allt-
af opinn og vel sóttur af
fjölskyldu og vinum.
Við sem stóðum honum næst
sitjum eftir tóm og sorgmædd en
samt svo full af góðum minning-
um. Hann tók snarpa glímu við
veikindi síðustu mánuði þó upp-
haf þeirra megi rekja tvö ár aft-
ur. Hann fékk ekki ósk sína upp-
fyllta, vildi fara snögglega ef á
annað borð yrði hann sóttur. En
englar í mannsmynd á líknar-
deildinni gerðu allt sem hægt var,
fyrir það vil ég þakka þeim af öllu
mínu hjarta.
Við pabbi áttum ekkert ósagt
er hann kvaddi. Fuglasöngur og
friður fyllti bjarta sumarnóttina.
Það verður erfitt að kveðja og
enginn kemur í hans stað.
Farðu í friði elsku pabbi, friður
Guðs þig blessi og hafðu þökk
fyrir allt og allt.
Sigríður Ásta.
Elsku pabbi
Mikið er það nú skrýtið að sitja
hérna og skrifa um þig minning-
argrein. Um þig er svo ótalmargt
hægt að skrifa, enda hefur þú átt
bæði langa og viðburðarríka ævi.
Erfið barnæska við kröpp kjör
hafði á þig mikil áhrif og fylgdi
þér að vissu leyti til dauðadags.
En þessi lífsreynsla tók einnig
þátt í að móta þig og gera þig að
þeim mikla jafnaðarmanni sem
þú varst. Þú máttir ekkert aumt
sjá og tókst oftar en ekki að þér
að hjálpa öðrum, bæði mönnum
og málleysingjum. Þú varst ráða-
góður og alltaf til í að hlusta,
ræða og hugga. Ég vil þakka þér
fyrir öll okkar samtöl í gegnum
tíðina, þau hafa verið mér lær-
dómsrík og góð.
Ég þakka einnig fyrir það góða
pólitíska og móralska uppeldi
sem ég hef fengið hjá þér. Sann-
girni, réttlæti og jöfnuður voru
orð sem höfð voru að leiðarljósi.
Einnig sú staðreynd að allir
menn séu jafnir, en að ekki allir
hafi fengið líkum möguleikum út-
hlutað í lífinu. Þú vannst ötullega
að því alla ævi að reyna að jafna
kjör og möguleika fólks, hvar
sem það var á lífsstiganum. Þessa
hugsjón vona ég og trúi að ég taki
með mér út í lífið.
Þú þreyttist aldrei á því að
segja okkur systrum hversu
stoltur þú værir af okkur. Þínir
eigin takmörkuðu möguleikar til
skólagöngu urðu til þess að það
var þér kappsmál að við myndum
mennta okkur og læra eins mikið
og við mögulega gætum. Þú ósk-
aðir þess oft að þú hefðir sótt
skóla lengur og betur, enda varð
skortur á skólaskírteinum þér
stundum fjötur um fót í atvinnu-
lífinu. En þrátt fyrir það þá
komstu þér vel fyrir og áttir lang-
an og farsælan feril sem bæði
blaðamaður, alþingismaður og
framkvæmdastjóri. Síðastliðna
viku hafa margir af þínum fyrr-
verandi starfsmönnum haft sam-
band við mig og lýst því hversu
góður yfirmaður þú varst, rétt-
látur og sanngjarn og alltaf til í
að hlusta.
Þú áttir góðan lífsins förunaut
í henni mömmu. Ykkur vantaði
aðeins nokkra daga upp á 60 ára
hjónaband, það er ákveðið afrek
sem ber að minnast.
Ég lýk mínum orðum með ljóði
skáldsins Erlu, sem mér finnst
lýsa þér og þínum hugsjónum vel:
Vertu alltaf hress í huga
hvað sem kann að mæta þér
Lát ei sorg né böl þig buga
baggi margra þyngri er
Vertu sanngjarn, vertu mildur
vægðu þeim sem mót þér braut
Bið þinn Guð um hreinna hjarta
hjálp í lífsins vanda og þraut
Treystu því að þér á herðar
þyngri byrði ei varpað er
En þú hefur afl að bera
orka blundar, næg í þér
Þerraðu kinnar þess er grætur
þvoðu kaun hins særða manns
sendu inn í sérhvert hjarta
sólargeisla kærleikans
Gunnhildur Árnadóttir
(Gunnsa).
Elsku afi minn. Orð geta ekki
lýst sorgartilfinningunni sem ég
fann fyrir þegar símtalið barst
mér til Danmerkur um að þú
værir farinn. Minningar flæddu
inn í hugann, af barnæskunni
sem ég var svo heppin að eyða
með ykkur ömmu. Veiðiferðin að
Þingvallavatni sem ég vildi svo
mikið endurtaka á þessu ári, bíl-
túrarnir í Næfurholt þegar þú
spilaðir gamlar sinfóníur og dæg-
urlög allt of hátt og tún ferðirnar
með hundinn okkar Mars þar
sem við gátum talað endalaust
um allt og ekkert.
Kvöldið sem þú fórst sat ég ein
við höfnina í Svendborg með fæt-
urna í sjónum og horfði á him-
ininn sem þú litaðir svo fallega
appelsínugulan. Einmanna mar-
glytta strauk sér þá við fæturna
mína og flaut í kringum mig rest-
ina af kvöldinu. Þú vissir að mar-
glyttur væru uppáhaldsdýrið
mitt og er ég er sannfærð um að
þetta hafi verið þín hinsta kveðja
áður en þú færir eitthvert sem
við mannkynið ekki vitum hvað
eða hvar er.
Ég mun líklegast aldrei hætta
að heyra setninguna „sæl gullið
mitt“ í huganum en þannig byrj-
uðu öll símtöl og tölvupóstar frá
þér. Ég fann alltaf sömu tilfinn-
ingu um að vera elskuð af þér
þegar þetta beið mín á hinum
enda símans.
Þú kenndir mér að lifa lífinu
einn dag í einu og ekki hugsa um
mistök fortíðinnar.
Þú kenndir mér að nýta hvern
dag eins og það væri enginn
morgundagur.
Þú kenndir mér að það að leyfa
slæmum hugsunum og sorg að
taka yfir hugann væri tíma-
eyðsla.
Þú varst hugulsamur, gjaf-
mildur og yndislegur.
Það mun enginn koma í stað-
inn fyrir þig elsku afi minn. Ég
lofa þér að hugsa vel um hann
Mars sem þér þótti svo óendan-
lega vænt um og ömmu sem var
þín fyrsta og hinsta ást.
Við munum aldrei hætta að
sakna þín.
Hrefna Kristín.
Elsku afi.
Það er með kærleik og þakk-
læti í hjarta sem ég skrifa þessi
orð til þín. Þau 26 ár sem ég fékk
með þér einkenndust af góðri vin-
áttu og væntumþykju sem ég
mun hugsa til daglega það sem
eftir er. Mars liggur hérna hjá
mér og starir tómlegum augum
út í loftið, það er greinilegt að
hann finnur til söknuðar enda
varst þú hans bjargvættur og
elskaðir hann eins og þitt eigið
barn.
Dagurinn í dag er dagurinn
sem ég vildi að kæmi aldrei en
þarf nú að horfast í augu við það
að veiðiferðirnar okkar, sögu-
stundir og hlátursköst verði ekki
fleiri í bili allavega.
Ég myndi sennilega fylla
Moggann ef ég ætti að telja upp
alla þá mikilvægu hluti sem þú
kenndir mér en það allra mikil-
vægasta sem ég tek frá þér er að
við hvert einasta fall er ekkert
annað í stöðunni en að standa upp
og halda áfram vegferð sinni.
Þennan hugsunarhátt tók ég með
mér út í lífið og lifi eftir þegar
upp koma erfiðir tímar.
Ég naut síðustu dagana með
þér þrátt fyrir erfiða tíma, við
hlustuðum saman á tónlist, tón-
list sem þú sagðir að minnti þig á
gamla tíma og spjölluðum um
skemmtilegar minningar sem við
áttum saman. Ég sagði þér að ég
elskaði þig og að þú hafir verið
mér góður afi, daginn eftir sofn-
aðir þú svefninum langa vitandi
að þú stóðst afahlutverkið og
gætir lokið jarðvist þinni í sátt og
samlyndi.
Takk fyrir allt saman afi, takk
fyrir að vera trúr þér og þínum
og hafa alltaf verið til staðar fyrir
þína nánustu.
Sú skilyrðislausa ást og þolin-
mæði sem þú sýndir mér alla tíð
hjálpaði til við að móta manninn
sem ég er í dag og fyrir það verð
ég þér ævinlega þakklátur.
Þinn dóttursonur,
Árni Aðalsteinn.
Elsku bróðir minn
Minn besti vinur allt frá barn-
æsku. Ég man ekki eftir sjálfri
mér án þess að þú sért þar með í
minningunni. Þú varst ekki hrif-
inn af því að hafa litlu systur
hangandi á eftir þér, en ég fann
alltaf felustaðina þína.
Allt breyttist svo þegar pabbi
fórst í flugslysinu, þú varst tíu
ára og ég átta. Þá byrjuðu flutn-
ingarnir á milli íbúða sem voru
vandfundnar í þá daga. Við fund-
um griðastað í Næfurholti á
Rangárvöllum hjá því yndislega
fólki sem þar bjó, og reyndist
okkur betur en nokkur fjöl-
skylda. Mamma okkar barst fyrir
því að halda okkur fjölskyldunni
saman og tókst það fyrir hennar
dugnað, en ungur fórst þú að
vinna, til þess að hjálpa til.
Þú fórst á rækjubáta 13 eða 14
ára gamall, við seldum blöð,
happadrættismiða eða hvað ann-
að sem hægt var að selja. Þig
langaði alltaf að mennta þig, en
það varð að bíða. Samt sem áður
menntaðir þú þig sjálfur, last allt
sem þú náðir í og var ekki neglt
niður. Þú kenndir sjálfum þér á
ritvél og ég dáðist að því hvernig
fingurnir flugu þegar þú þurftir
að koma frá þér grein. Þú varst
nýorðinn 19 ára þegar þér bauðst
nokkurra vikna námskeið í blaða-
mennsku í Bandaríkjunum, og
eftir það varst þú óstöðvandi.
Þú kynntist og giftist þinni frá-
bæru konu Hrefnu Filippusdótt-
ur hún studdi þig og styrkti í einu
og öllu. Þið eignuðust tvær dæt-
ur, Sigríði Ástu og Gunnhildi,
sem ávallt hafa verið mér og okk-
ur eins og okkar eigin dætur.
Ég þarf ekki að rekja þau
margvíslegu störf og fram-
kvæmdir bróður míns, það munu
áreiðanlega aðrir gera, en það
var svo margt sem hann gerði,
sem lýsir honum sem manneskju.
Hann var svo sannarlega maður
margra hæfileika.
Hann mátti ekkert aumt sjá,
ferðalög hans sem fréttamaður til
Víetnam og síðar í hjálparstörf til
Eþíópíu höfðu áhrif á hann til
æviloka. Hann styrkti foreldra-
lausa stúlku frá Eþíópíu, sá um
uppihald og námskostnað í mörg
ár. Hann aðstoðaði ungan mann
frá Eþíópíu, kom honum til Ís-
lands til menntunar, hann sá um
að margt ungt fólk frá Ungverja-
landi kom til Íslands með hans
hjálp til vinnu yfir sumartímann,
og svo ótrúlega margt annað sem
hægt væri að telja upp.
Hann elskaði íslensku náttúr-
una og að fara í veiði, þekkti
hverja á og átti sína uppahalds-
staði. Hann var mikill unnandi
lista og tónlistar.
Í þau tæpu 60 ár sem ég hef
búið erlendis slepptum við aldrei
hendinni hvort af öðru. Fyrir
tíma tölvunnar hringdumst við
eða skrifuðumst mikið á milli.
Þau hjónin/fjölskyldan komu
oft í heimsókn til okkar og við fór-
um heim. Þegar tölvubylgjan
kom, var hann ekki lengi að
kynna sér það og gerði það okkur
auðveldara að hafa samband. Við
töluðumst við tvisvar til þrisvar í
viku. Rifumst um pólitík, ástand-
ið í heiminum og persónuleg mál-
efni. Stundum ósammála en
kvöddumst alltaf í kærleika.
Ég mun sakna þess að heyra
ekki rödd hans á línunni með orð-
unum: „Hæ ástin mín,“ og svo
ótalmargs annars. Guð blessi
minningu þína og færi þínum
elskuðu frið.
Valgerður Gunnarsdóttir
Fridriksson.
Hann Árni Gunnarsson mágur
minn er látinn eftir erfið veikindi.
Langskólagenginn var hann
ekki en lærði þeim mun betur í
skóla lífsins. Hann ólst upp í
Reykjavík, bar út blöð, seldi Vísi,
stundaði skíði og handbolta, fór á
leiklistarnámskeið hjá Ævari,
söng í kór, en sumrin voru best er
hann dvaldi í Næfurholti. Það var
hans uppáhaldsstaður í heimin-
um alla tíð.
Hann hóf blaðamennsku hjá
Alþýðublaðinu, þá frétta-
mennsku við Ríkisútvarpið, ritaði
bók um Heimaeyjargosið, ferðað-
ist um Viet Nam í stríðinu, vann
fyrir Rauða krossinn í Eþíópíu og
fyldist með Kröflueldum, varð
ritstjóri á Vísi, alþingismaður og
loks framkvæmdastjóri Heilsu-
stofnunar í Hveragerði og hér er
stiklað á stóru.
Ferðalög voru hans yndi, inn-
an lands og utan. Við fórum til
Washington DC á 200 ára afmæli
Bandaríkjanna með fjölskyldum
okkar og ferðuðumst víða um
fylkin í kring. Meðal annars um
Buffalo Gap í Virginíu, þar sem
við gengum á fjöll með skógfræð-
ingum og Íslandsvininum Earny
Dickerman. Ógleymanlegt.
Hrefna og Árni byggðu sér hús
í Ungverjalandi í samvinnu við
Svavar Jónatansson verkfræðing
og konu hans Mörtu Magnúsdótt-
ur. Þangað var gaman að koma.
Húsið var suðvestan við Balaton
vatn og þaðan var auðvelt að
ferðast um sléttur Ungverjalands
eða til nágrannaríkja, eins og
Króatíu, en þar fórum við eftir há-
lendinu í suður og síðan heim með
ströndinni.
Nú verða ferðalögin ekki fleiri
en minningin lifir um góðan vin
og traustan.
Haukur Filippusson.
Nýorðinn 82 ára er mágur
minn Árni Gunnarsson fallinn frá.
Margir munu minnast hans enda
vinmargur og vel kynntur hvar-
vetna sem hann kom að málum í
okkar litla þjóðfélagi. Og hann
kom víða við. Starfsævi hans var
einstaklega fjölbreytt og spann-
aði blaða- og fréttamennsku,
stjórnmálastörf, rekstur heilsu-
stofnunar og alþjóðlegt hjálpar-
starf svo stiklað sé á stóru.
Árni var sjálfmenntaður í
bestu merkingu þess orðs, mikill
lestrarhestur og fjölfróður, og
kom þar víða við í fagurbók-
menntum sem og sögu og hvers-
kyns fróðleik.
Í þessum línum vil ég einkum
minnast eins þáttar í fari hans
sem á síðari árum tengdi okkur
betur en áður og var hans sterk-
asta hugsjón. Hann var jafnaðar-
maður og áhugamaður um fram-
gang jafnaðarstefnunnar.
Hann mun snemma hafa tekið
þátt í starfi ungra jafnaðarmanna
og hann var enn ungur að árum er
hann var kjörinn á þing fyrir Al-
þýðuflokkinn 1978. Það hljóta að
hafa verið spennandi tímar fyrir
unga menn þegar flokkurinn sóp-
aði til sín fylgi og náði að mynda
14 manna þingflokk. Við tóku erf-
iðir tímar og sviptingar í lands-
málum en Árni átti eftir að vinna
þingsæti aftur í tvígang. Árni var
eins og áður segir jafnaðarmaður
að lífsskoðun og var svo til hinstu
stundar.
Fyrir nokkrum árum bar ég
undir hann skjöl sem ég hafði
rekist á á vef Alþjóðasambands
jafnaðarmanna og voru frá þeim
tíma þegar Willy Brandt stýrði
þeim samtökum. Árni þekkti
þessi skjöl og sagði þau hafa haft
mikil áhrif á sig þegar hann las
þau fyrst. Það varð úr að skjölin
voru þýdd og birt á vef Bók-
menntafélags jafnaðarmanna en
það félag hafði Árni ásamt nokkr-
um félögum nýlega endurvakið en
upphaflega var félagið stofnað um
1930. Við vorum á einu máli um
nauðsyn þess að efla fræðslu um
grundvallarhugmyndir jafnaðar-
stefnunnar, sem oft vilja gleym-
ast eða eru rangtúlkaðar í al-
mennri umræðu.
Fyrir nokkrum misserum kom
upp sú hugmynd að rétt væri að
gefa út að nýju bók Gylfa Þ. Gísla-
sonar um jafnaðarstefnuna en
bókin hafði lengi verið ófáanleg.
Að fengnu leyfi afkomenda Gylfa
tók Árni að sér að sjá um verkið.
Hann réðst einnig í að rita for-
mála um Gylfa að endurútgáfunni
og var því verki nánast lokið er
hann féll frá. Tveim vikum fyrir
andlát hans áttum við gott samtal
og þar var hugurinn enn við póli-
tíkina, flokkinn og jafnaðarstefn-
una. Við vorum sammála um að
engin friðarhreyfing væri öflugri
en hin alþjóðlega hreyfing jafn-
aðarmanna.
Árni var skemmtilegur í við-
ræðu og góður sögumaður. Gam-
an var að vera nálægt þegar hann
komst á flug við að segja sögur af
mönnum og atvikum, ekki síst frá
árunum er hann starfaði við Rík-
isútvarpið. Allt sagt með góðum
húmor en góðvilja til samstarfs-
manna lífs og liðinna.
Nú er góður maður genginn og
hans verður þannig minnst.
Árni Stefán
Gunnarsson