Morgunblaðið - 18.07.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 18. JÚLÍ 2022
✝
Þórdís Jósefína
Guðjónsdóttir
fæddist 22. desem-
ber 1942 á Ás-
bjarnarstöðum á
Vatnsnesi í Vestur-
Húnavatnssýslu.
Dísa ólst þar upp
við hefðbundin
sveitastörf og varð
fljótt dugleg til
allra verka, jafnt
utan dyra sem inn-
an. Hún fór snemma að heiman
til að hjálpa öðrum, nýorðin 14
ára fór hún að Illugastöðum í
sömu sveit til hjálpar við heim-
ilisstörf og barnagæslu. Sextán
ára tók Dísa að sér ráðskonu-
starf við Sjúkrahúsið á
Hvammstanga. Síðar fór hún í
vist á Skallabúðir á Snæfells-
nesi. Veturinn 1962-1963 var
Dísa ásamt Siggu systur sinni
við nám í Húsmæðraskólanum á
Varmalandi en þar kynntist hún
samtímis; Kór Átthagafélags
Strandamanna, Húnakórnum
og Kirkjukór Árbæjarsóknar.
Þórdís var ljóðskáld og komu
ljóð hennar út á ólíkum vett-
vangi í gegnum tíðina. Í febr-
úar síðastliðnum kom út eftir
hana ljóðabókin Þytur í haust-
skógi.
Foreldrar Þórdísar voru
Guðjón Daníel Jósefsson og Sig-
rún Sigurðardóttir og var hún
elst í systkinahópnum. Hin eru
Ingibjörg Sigríður, Steinunn
Margrét, Loftur Sveinn, Kristín
Ragnheiður og Guðrún Oddný.
Þórdís giftist Þorgeiri Ingva-
syni, þau slitu samvistir. Börn
þeirra eru Sigrún Linda og
Þórir Viðar. Þórir á dæturnar
Rán, hennar móðir er Arna
Gunnarsdóttir, og Röskvu og
Eir, móðir þeirra er Marte
Røed.
Seinna giftist Þórdís Sigurði
Erni Arasyni. Þau slitu sam-
vistir.
Eftirlifandi sambýlismaður
Dísu er Kristján Grétar Jóns-
son.
Þórdís verður jarðsungin frá
Árbæjarkirkju í dag, 18. júlí
2022, klukkan 13.
vinum fyrir lífstíð.
Hún vann síðan
ýmis störf á lífs-
leiðinni, m.a. í Leð-
uriðjunni, hjá Póst-
inum og síðar ýmis
skrifstofustörf. Á
fullorðinsárum
lauk Dísa námi til
stúdentsprófs í öld-
ungadeild Mennta-
skólans við Hamra-
hlíð og síðan einnig
BA-námi í íslensku frá Háskóla
Íslands, hvoru tveggja með
fullri vinnu. Að þessu námi
loknu vann hún hjá Orðabók
Háskólans og síðar Náms-
gagnastofnun. Einnig starfaði
Dísa lengi við prófarkalestur.
Þórdís var mikil handa-
vinnukona og eftir hana liggja
margir dýrgripir. Hún hafði
ríkan áhuga á söng og tók mik-
inn og virkan þátt í kórstarfi og
var um tíma í þremur kórum
Mamma er dáin og hvað segir
maður þá?
Ég ætla að nota hennar eigin
orð og kveðja hana með ljóði eftir
hana sjálfa.
Kveðja
Á björtu sumarkvöldi
horfin kvölin
þú farin inn í sólarlagið
þar sem blómin drúpa höfði
og kyrrðin hvíslar
góða nótt.
Þökk fyrir allt.
(Þórdís Guðjónsdóttir)
Farðu í friði mamma mín. Þín
verður saknað.
Sigrún Linda.
Það er ekki ýkja langt síðan,
þegar litið er til baka, að við systk-
inin á Ásbjarnarstöðum vorum öll
þar heima við leik og störf. En nú
er komið að kveðjustund, Dísa
systir okkar er farin í sína hinstu
ferð.
Hún varð fljótt hörkudugleg til
allra verka, áræðin og ráðagóð,
líklega hefur hún snemma fundið
til ábyrgðar á okkur þar sem hún
var elst í systkinahópnum. Aðeins
sextán ára gerðist Dísa um tíma
ráðskona á Sjúkrahúsinu á
Hvammstanga. Sennilega myndu
fáir ef nokkrir unglingar á hennar
aldri leika það eftir.
Dísa hafði yndi af hestum og
notaði þá töluvert. Eitt haustið
sem oftar fór hún í göngurnar og
var á Brún hans pabba. Þegar
komið var fram í Hlíðardal sá
Dísa að fjárhópur slapp til baka,
setti hún þá hestinn á brattann og
komst fyrir féð. Var eftir því tekið
hvað stelpan á Ásbjarnarstöðum
var dugleg, vel ríðandi og með
góðan hund.
Þegar hugsað er aftur í tímann
finnst okkur að Dísa hafi alltaf
verið að sýsla eitthvað þarflegt til
gagns og gamans, bæði úti og inni.
Á unglingsaldri lærði hún á píanó,
fyrst hjá séra Sigurði Norland í
Hindisvík og í framhaldi af því hjá
Sigríði Kolbeins á Melstað. Stöku
sinnum spilaði hún við messur í
Tjarnarkirkju.
Leið Dísu lá snemma suður og
stundaði hún þar ýmiss konar
vinnu og síðar kom eigið heimili
og búskapur. Það var alltaf gam-
an í sveitinni þegar hún og Geiri
komu með börnin í heimsókn, þá
voru þau hjónin liðtæk við ýmis-
legt sem var verið að fást við. Þau
voru ekki há í loftinu systkinin
Linda og Þórir þegar þau urðu
eftir í sveitinni hjá afa sínum og
ömmu, öllum til gleði og ánægju.
Stóra systir var alltaf tilbúin að
gefa okkur sem yngri vorum góð
ráð og leiðbeiningar, svo sem þeg-
ar fyrstu börnin okkar fóru að
fæðast. Hún var einkar lagin í
höndunum og saumaði og prjón-
aði fatnað og margt fleira nýtilegt
sem við systkin, meðal annarra,
nutum góðs af. „Spyrja Dísu“ var
orðið máltæki hjá sumum okkar,
því við vissum að hjá henni fengj-
um við svör við flestu sem við ekki
kunnum.
Guðrúnu langar að þakka sér-
staklega fyrir umburðarlyndið og
þolinmæðina við unglinginn sem
fékk húsaskjól og fæði á mennta-
skólaárunum. Það var örugglega
ekki alltaf auðvelt að hafa
„minnstu systur“, sem þóttist allt
mega, á heimilinu. En Dísa sýndi
aldrei neitt nema umhyggju og
hækkaði aldrei róminn.
Dísa var einstaklega nákvæm
og vandvirk í öllum sínum störf-
um og fengu bæði stórfjölskyldan,
vinnustaðir og allir kórarnir
hennar að njóta þess en hún var
mjög virk í kórastarfi alla sína
ævi. Auk þeirra kóra sem hún
stundaði reglulega kom fyrir á
góðum stundum á seinni árum að
búinn var til svokallaður Ásbjarn-
arstaðakór sem samanstóð af okk-
ur systkinunum, mökum og af-
komendum. Þá var oft glatt á
hjalla.
Dísa og Grétar sungu saman
bæði í Húnakórnum og Kór Átt-
hagafélags Strandamanna árum
saman. Þau nutu þess líka að
ferðast saman, bæði innanlands
og utan. Fóru t.d. í söngferðir til
margra landa með kórunum.
Grétar studdi Dísu ávallt og
reyndist henni afar vel í veikind-
um hennar, það gerðu börnin
hennar einnig og við þökkum
þeim öllum af alhug.
Við erum þakklát fyrir að hafa
átt Dísu „stóru systur“ og munum
alltaf sakna hennar.
Þúsund þakkir fyrir að vera
svona góð sál, það vantar fleiri
slíkar á þessa jörð.
Með ást, virðingu og væntum-
þykju frá systkinum.
Loftur Sveinn Guðjóns-
dóttir, f.h. systkina.
Þegar ég hugsa um Dísu
frænku sé ég fyrir mér brosandi
konu í stuttermabol og gallabux-
um. Ævinlega mætt norður að
hjálpa mömmu ef þurfti að rigga
upp veislu. Hláturmild og rögg-
söm. Strax farin að skreyta
brauðtertur með ferskri stein-
selju að sunnan, sjaldséðri plöntu
á þessum slóðum annars. Drífandi
kona og nákvæm, framúrskarandi
nákvæm reyndar. Ég leyfi mér að
efast um að Dísa hafi nokkurn
tíma kastað til höndunum við
nokkurt verk, nokkuð viss um að
hlutirnir hafi verið gerðir rúmlega
hundrað prósent á hennar vakt.
Dísa var líka bráðskörp, var
klár kona og hafði augu sem sam-
ræmdust því. Stundum gat
augnaráðið verið nokkuð fast án
þess að mörg orð fylgdu því sem
hún var að hugsa. Hún hafði góð-
an húmor og jafnvel aðeins kaldan
á köflum eins og oft hjá greindu
fólki. Allir þessir kostir Dísu, og
fleiri til, endurspeglast vel í síð-
asta verkinu sem hún skilur eftir
sig; ljóðabókinni hennar Þytur í
haustskógi sem hún gaf út síðasta
vor og er afskaplega vönduð og
vel lukkuð bók í alla staði.
Stuttu áður en Dísa dó sagði
hún við mig að það væri skrýtið
þetta líf. Og það er rétt. Lífið er
skrýtið og eftir því sem maður
verður eldri því skrýtnara verður
það – á margan hátt. Mér þykir
ótrúlega leitt að Dísa frænka
skyldi ekki fá að njóta efri áranna
betur. Það finnst mér rúmlega
skrýtið en aðallega bara dapur-
legt. Mig langar samt að leyfa
gleðinni að hafa yfirhöndina þeg-
ar ég hugsa til Dísu frænku um-
fram alla depurð því sjúkdómar
og dauði eru ekki fólkið sem þeir
leggjast á, fólk er gert úr lífi og
gleði. Þannig var Dísa frænka.
Elsku Grétar, Linda, Þórir og
yngri kynslóðir aðstandenda.
Innilegar kveðjur til ykkar allra,
þið eigið Dísu ennþá í ykkur og
minningunum.
Mér finnst ekkert betur við
hæfi en að leyfa Dísu frænku
sjálfri að eiga hér lokaorðin.
Vormánuður
Í morgunljóma
læðist fram nýtt vor.
Blómin í garði mínum
blá og gul og hvít
brosa til mín
á sólbrúnni mold
fölgræn brum depla augum
móti birtunni.
Ég lít vongóð til veðurs.
(ÞJG)
Margrét Guðrún
Ásbjarnardóttir.
Elsku Dísa mín er farin á nýjar
lendur, þar sem allt er gott og
enginn þjáist, veikindin tóku yfir,
sem voru meiri en mann grunaði,
hún var ekki týpan, sem kvartaði.
Þar sem covidið hamlaði heim-
sóknum vissi maður ekki hversu
langt veikindin voru gengin. „Ég
veit eiginlega ekki hvernig ég hef
það,“ svaraði hún er ég spurði. Við
kynntumst á Varmalandi námsár-
ið 62-63. Völdumst þrjár í númer,
sem kallað var. Þar hnýttust vin-
áttubönd sem hafa haldið í 60 ár,
reyndar náði allur hópurinn, 42
stúlkur, afar vel saman og sauma-
klúbbur hefur starfað með mikl-
um ágætum öll þessi ár. Oft var
hlegið og gantast hjá okkur í núm-
erinu, sér í lagi í vaskakróknum.
Af einhverjum ástæðum byrjuð-
um við að kalla okkur Bakka-
bræður, sórumst sem sagt í fóst-
bræðralag, Dísa var Gísli, Hildur
Eiríkur og ég Helgi. Það var eftir
njólaævintýrið eftirminnilega
sem nafngiftin festist ærlega við
okkur. Þannig var að eldhúshópn-
um var ætlað að tína njóla sem
áttu að fara í salat eða súpu, minn-
ir mig. Ekki leist Bakkabræðrum
vel á það. Njólasalat gæti alls ekki
verið gott fyrir bragðlaukana.
Tókum samt við plastpokum sem
hver og ein fékk og þrömmuðum
af stað. Dáðumst að dugnaði
hinna sem voru ansi röskar að
fylla pokana, svo var haldið til
baka, í leiðinni kipptu bræður upp
einum njóla og létu í sína poka.
Steinunn skólastýra hristi bara
hausinn. „Algjörir Bakkabræð-
ur“. Dísu „bró“ var margt til
margt lista lagt, hafði fallega
söngrödd, enda dugðu ekki minna
en tveir kórar reyndar þriðji líka,
því hún var í einum fámennum
sem söng oft við jarðarfarir. Í kór-
starfinu kynntust þau Grétar.
Áttu þau góða samleið og stóðu
vel hvort með öðru í veikindum
beggja, sem og öðru. Dísa dreif
sig í stúdentspróf á sínum tíma
enda gædd afburðargáfum, fór
svo í íslensku í Háskólanum þar
sem hún blómstraði, fékk m.a. 1.
verðlaun fyrir frumsamið ljóð,
„Lindamosi“, sem er einmitt í
ljóðabókinni „Þytur í haustskógi“,
sem henni tókst að klára þrátt
fyrir að vera orðin sárþjáð. „Óska-
börnin mín,“ sem hún kallaði ljóð-
in sín. Óskabörn átti hún líka fyr-
ir, Sigrúnu Lindu og Þóri, sem
hún var afar stolt af og elskaði.
Ekki var ástin minni gagnvart
ömmustelpunum með fallegu
nöfnin, Rán, Röskvu og Eir. Góð
kona sagði um bókina, „hún er fal-
leg bæði að innan og utan“. Þar er
ég sammála, kápan fellur svo vel
að innihaldinu. Ljóðin hennar
Dísu, þau gera mann meyran, því-
lík orðasnilld, sem hún bjó yfir.
Þau munu halda minningu hennar
á lofti, þeim sem njóta. Ég bið
góðan Guð að blessa allt hennar
fólk og gefa þeim styrk.
Sakna þín elsku bró, takk fyrir
allt.
Guðlaug Guðjónsdóttir
(Dulla).
Þá hefur enn ein gegnheila,
trausta og sanna íslenska konan
orðið að játa sig sigraða fyrir því
sem allra bíður. Það var vitað að
hverju stefndi, en alltaf fylgir
þessu högg og tómleikatímabil.
Síðan kemur söknuðurinn og eft-
irsjáin.
Við Þórdís störfuðum á sama
vinnustað í tæpa tvo áratugi og
einnig vorum við saman í kóra-
starfi um enn lengri tíma. Það var
sama hvor vettvangurinn var; allt-
af var samviskusemin og ná-
kvæmnin til staðar og ekki voru
hávaðinn og lætin. Ætíð sama yf-
irvegaða framkoman. Það var
með ólíkindum að fylgjast með
hversu nákvæmlega og yfirvegað
hún las hverja efnisgrein, hverja
setningu og hvert orð og íhugaði
hvort eitthvað mætti betur fara.
Í söngstarfinu var sama uppi á
teningnum. Hún fór yfir sína rödd
og texta heimafyrir og mætti vel
undirbúin á æfingar og alla við-
burði. Þess vegna var hún ávallt
leiðtogi sinnar raddar.
Það var síðsumars 2019, en þá
dvaldi Þórdís á Vífilsstöðum, að
hún fékk til sín gríðarmikinn
pappírsbunka, en það voru ljóð
sem hún hafði samið í gegnum tíð-
ina. Þórdís tók strax til við að fara
í gegnum bunkann og fljótlega
kom upp sú hugmynd að velja úr
þessu ljóðasafni og gefa út á bók.
Þá hófst hún þegar handa við val-
ið og var það ærið verk og tók sinn
tíma.
Síðan tók hin eiginlega vinna
við, yfirfara hvert ljóð frá orði til
orðs og velta hverju orði fyrir sér
og máta hvort önnur orð pössuðu
betur.
Þessa vinnu vann Þórdís af
aðdáunarverðri nákvæmni og
þrautseigju.
Hér er dæmi um ljóð í bókinni:
Leit
Hvers leitum við mannanna börn
langt yfir skammt
til hvers er endalaus leikur
með brothætt gler
vitum við ekki
eða vitum samt
að hamingjan býr hérna
rétt hjá þér – og mér
Ljóð Þórdísar bera vitni um
næma tilfinningu fyrir náttúrunni
og náttúruöflunum svo og mann-
legum tilfinningum og samskipt-
um.
Til allrar hamingju kom ljóða-
bókin Þytur í haustskógi út í febr-
úar 2022 áður en heilsu Þórdísar
tók verulega að hraka og ekki
leyndi sér gleðin hjá henni að fá
þetta barn sitt í hendurnar.
Um leið og ég þakka Þórdísi
frábært samstarf, samvinnu og
vináttu síðustu ára votta ég Grét-
ari sambýlismanni hennar og
börnum hennarv Þóri Viðari og
Sigrúnu Linduv mína innilegustu
samúð. Einnig fá systkini Þórdís-
ar innilegar samúðarkveðjur.
Þessi verða svo mín lokaorð:
Þegar dauðinn þjáning tók,
úr þrautatilverunni,
þá var lífsins ljóðabók
lokað hinsta sinni.
Eiríkur Grímsson.
Þórdís Jósefína
Guðjónsdóttir
✝
Þráinn Þor-
steinsson hús-
gagnasmiður
fæddist á Akur-
eyri 19. nóvember
1935. Hann lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Grund 30.
júní 2022.
Þráinn var son-
ur hjónanna Þor-
steins Stef-
ánssonar
greiðslukona og sjúkraliði, f.
16.10. 1937, d. 9. mars 2008.
Seinni sambýliskona Þráins
var Rannveig Lovísa Leifs-
dóttir, f. 8.8. 1936.
Börn Þráins og Huldu eru:
1) Fjalar, f. 25.8. 1960. 2)
Svanlaug Ida, f. 1.6. 1966. 3)
Berglind Jóna, f. 3.3. 1969.
Barnabörnin eru sex tals-
ins.
Útför Þráins hefur farið
fram í kyrrþey.
húsasmiðs, f. 4.11.
1902, d. 28.10.
1964, frá Nýjabæ í
Kelduhverfi, og
Ólu Guðnýjar Sig-
ríðar Sveinsdóttur
húsmóður, f. 27.8.
1906, d. 9.6. 1994,
frá Naustahvammi
í Norðfirði.
Eiginkona Þrá-
ins var Hulda
Jónsdóttir, hár-
Núna kveð ég góðan vin minn,
Þráin Þorsteinsson, sem lést á
hjúkrunarheimilinu Grund 30.
júní sl. Ég kynntist Þráni árið
2009 og urðum við strax mjög
góðir vinir. Alltaf var gaman hjá
okkur þegar ég kom og heimsótti
þig og mömmu í Gullsmárann og
þú sagðir mér margar skemmti-
legar sögur. Ég náði að kveðja
þig kvöldið fyrir ferðina löngu og
er ég þakklát fyrir það. Ég kveð
þig með söknuði og með sömu
orðum og þú kvaddir mig alltaf -
Guð veri með þér.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Blessuð sé minning þín elsku
Þráinn minn og sendi ég innileg-
ar samúðarkveðjur til barnanna
þinna: Berglindar, Svanlaugar og
Fjalars og fjölskyldna þeirra.
Hvíl í friði elsku vinur.
Þín
Jóhanna Helga
Haraldsdóttir.
Þráinn Þorsteinsson
Morgunblaðið birtir minning-
argreinar endurgjaldslaust
alla útgáfudaga.
Óheimilt er að taka efni úr
minningargreinum til birting-
ar í öðrum miðlum nema að
fengnu samþykki.
Skil | Þeir sem vilja senda Morg-
unblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðs-
ins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi
liður, „Senda inn minning-
argrein,“ valinn úr felliglugg-
anum.
Skilafrestur | Ef óskað er eftir
birtingu á útfarardegi verður
greinin að hafa borist eigi síðar en
á hádegi tveimur virkum dögum
fyrr (á föstudegi ef útför er á
mánudegi eða þriðjudegi).
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt
að senda lengri grein. Lengri
greinar eru eingöngu birtar á
vefnum. Hægt er að senda ör-
stutta kveðju, HINSTU
KVEÐJU, 5-15 línur. Ekki er
unnt að tengja viðhengi við síðuna.
Minningargreinar
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi, langafi og langalangafi,
GUÐMUNDUR MAGNÚSSON
frá Reyðarfirði,
fv. fræðslustjóri á Austurlandi,
lést á Hrafnistu í Hafnarfirði
föstudaginn 8. júlí.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju miðvikudaginn 20. júlí
klukkan 13. Þeim, sem vilja minnast hans, er bent á
Parkinsonsamtökin eða Blindrafélagið.
Anna Arnbjörg Frímannsdóttir
Sigríður Guðmundsdóttir Hermann Hermannsson
Magnús Guðmundsson Anna Dóra Árnadóttir
Rósa Hrund Guðmundsdóttir Jóhann Guðnason
Guðm. Frímann Guðmunds. Anna Heiða Gunnarsdóttir
Arnbjörg Guðmundsdóttir Leó Geir Arnarson
og fjölskyldur