Morgunblaðið - 06.10.2022, Qupperneq 39

MINNINGAR 39
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 6. OKTÓBER 2022
✝
Gígja Jóhanns-
dóttir fæddist
15. nóvember 1932
á Akureyri. Hún
lést 19. september
2022 á LSH við
Hringbraut.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Jó-
hann Friðgeir
Steinsson, tré-
smíðameistari á Ak-
ureyri, f. á
Ytri-Kálfsskinni á Árskógs-
strönd 4. nóvember 1892, d. 18.
júlí 1973, og Sigríður Guðbjörg
Jóhannsdóttir, f. á Siglunesi 19.
nóvember 1894, d. 19. febrúar
1962.
Systur Gígju voru: Jóhanna, f.
22.10. 1922, d. 5.7. 2010, hús-
móðir í Reykjavík, Soffía, f. 21.1.
1925, d. 26.6. 2018, húsmóðir og
verslunarmaður á Akureyri, Að-
albjörg, f. 23.5. 1927, d. 24.12.
2007, húsmóðir og hár-
greiðslumeistari í Ósló, Sigríður
Jóhanna, f. 11.11. 1929, d. 23.6.
2021, húsmóðir, hjúkrunarfor-
stjóri og skólastjóri í Reykjavík,
Marsibil Baldvina, f. 6.5. 1931,
húsmóðir í Kópavogi.
Gígja giftist 25. júlí 1959
Valdimari Ólafssyni, f. 18. októ-
þjóð. 2) Viðar Snær, f. 6. apríl
1997 í Reykjavík. 3) Gígja Björk,
f. 17. apríl 2007 í Reykjavík.
Gígja ólst upp á ástríku heim-
ili á Akureyri þar sem hún lauk
hefðbundinni skólagöngu og
grunnskólaprófi, hún lauk prófi
frá Tónlistarskólanum á Ak-
ureyri 1950 og Tónlistarskól-
anum í Reykjavík 1954, hún sótti
tíma hjá Ruth Hermanns á Ak-
ureyri og í Reykjavík 1948-1955
og prófessor Ernst Morávek í
Vín 1955-1957, var við náms- og
starfsþjálfun í Orkney Springs,
Virginíu í Bandaríkjunum 1969.
Hún starfaði sem fiðluleikari í SÍ
1951-1974; fiðlukennari við Tón-
listarskólann á Akureyri 1957-
1959, Tónlistarskóla Keflavíkur
1963-1964; Tónlistarskóla Kópa-
vogs 1964-1965 og Tónmennta-
skóla Reykjavíkur (Barnamús-
íkskólann) 1963-2010 og
fiðlukennari og deildarstjóri við
Tónlistarskólann í Reykjavík
1972-2003. Félags- og trún-
aðarstörf: Formaður vinnuhóps
menntamálaráðuneytisins og
tónlistarskólanna er vann að
gerð námskrár í fiðluleik 1982-
1983. Gígja gaf út tvær kennslu-
bækur; Fyrstu fiðlugripin og lög-
in, I. og II. hefti útg. 1988. Eftir
að hún lét af störfum vegna ald-
urs hjá tónlistarskólunum hélt
hún áfram einkakennslu heima í
nokkur ár.
Útför Gígju fer fram frá Bú-
staðakirkju í dag, 6. október
2022, klukkan 13.
ber 1933 í Reykja-
vík, löggiltur end-
urskoðandi í
Reykjavík, hann
lést í Reykjavík 16.
september 2021.
Foreldrar hans
voru Ólafur Sig-
urjón Dagfinnsson,
verkamaður í
Reykjavík, f. 21.
september 1900 í
Reykjavík, d. 24.
febrúar 1975 í Reykjavík, og
Þórlaug Valdimarsdóttir, hús-
freyja í Reykjavík, f. 24. júní
1903 á Sóleyjarbakka, Hruna-
mannahreppi í Árnessýslu, d. 9.
mars 1972 í Reykjavík.
Sonur Gígju og Valdimars er
Jóhann Friðgeir, óperusöngvari
og löggiltur fasteignasali í
Reykjavík, f. 12. desember 1967 í
Reykjavík, eiginkona hans er Íris
Björk Viðarsdóttir, skrif-
stofustjóri í Reykjavík, f. 8. des-
ember 1968 í Reykjavík. Börn
þeirra eru: 1) Valdimar Viktor,
viðskiptafræðingur í Svíþjóð, f.
6. júlí 1987 í Reykjavík, maki
hans er Ragnhildur Hauksdóttir,
læknir í Svíþjóð, f. 31. október
1990 í Reykjavík. Barn þeirra er
Þóra Björk, f. 14.2. 2022 í Sví-
Elsku, elsku mamma mín, nú
ertu farin í burtu frá okkur, kom-
in til pabba sem hefur beðið eftir
þinni komu í eitt ár. Þið voru svo
samrýnd að ég veit að loksins er-
uð þið saman á ný. Ég veit líka að
þú varst umvafin englum alla tíð
sem nú hafa tekið þig til sín í sitt
himnaríki ásamt öllum öðrum
sem á undan hafa farið. Það er
margs að minnast og söknuður
minn er mikill, elsku mamma
mín. Þú kenndir mér endalaust
af lífsins siðum og gildum, sem
ég hef varðveitt og reynt að fara
eftir í lífsins ólgusjó, er hafa
reynst mér vel.
Mamma var góður mann-
þekkjari, sem ég er nokkuð viss
um að ég hef erft frá henni að
einhverju leyti. Hún hafði gaman
af fólki og sagði oft við mig þegar
ég var að hneykslast á einhverj-
um og við ræddum saman:
„Hvernig heldur þú að heimur-
inn væri ef við værum öll eins og
þú?“ Í uppeldi mínu lagði hún
mikla áherslu á þá getu að kunna
að setja sig í spor annarra, sem
er góð regla sem mamma tileink-
aði sér í hvívetna, notaði hana
mikið bæði í kennslu og hinu
daglega lífi. Hún var alltaf að
miðla til annarra og var því kenn-
arastarfið alveg einstaklega góð-
ur starfsvettvangur fyrir hana.
Ofarlega var í huga hennar og
mikið talaði hún um árin sem hún
varði við fiðlunámið í Vín í Aust-
urríki, en þar þurfti hún að velta
hverri krónu fyrir sér til að ná
endum saman, en henni fannst
alveg ómögulegt hvernig nútíma-
fólk nýtti ekki betur heimsins
veigar, en vissulega var það allt
rétt hjá henni.
Við þrjú ferðuðumst mjög
mikið á mínum yngri árum og á
ég endalausar minningar sem
munu ylja mér í hjarta um
ókomna tíð. Endalausar skoðun-
arferðir í kirkjur og söfn, en mik-
ið gekk oft á í þessum ferðum og
man ég sem lítill polli að mamma
sat frammi í sem aðstoðarbíl-
stjóri við hlið pabba, sem keyrði
vagninn, og leiðbeindi honum
með stóra landakortabók í fang-
inu. Sérstaklega er mér minnis-
stætt þegar þau villtust í Mílanó
á Ítalíu á miðjum degi og fundu
ekki leið út úr borginni fyrr en
um kvöldið.
Mamma var sterkur karakter
með stórt hjarta og vildi alltaf
allt fyrir alla gera. Mikið var um
veisluhöld á heimilinu og var hún
mjög dugleg við að láta mig
hjálpa til frá unga aldri við það
sem gera þurfti, en þegar hlut-
irnir voru ekki alveg að ganga
upp og mikið gekk á þá sagði hún
oft og kallaði upp yfir sig: „Jör-
undur og Sófeníus“ í stað þess að
blóta.
Eftir að pabba fór að hraka í
sínum veikindum fyrir um tíu ár-
um nýtti hún alla sína orku í
umönnun hans á þeirra heimili,
það var alveg einstakt að fylgjast
með, sérstaklega undir lokin,
hvernig hún náði að burðast með
hann í öllu sem þau gerðu, því
ekki var hún sjálf burðug að sjá,
svo sterkur var viljinn hennar.
Þau voru einstaklega samrýnd
alla ævi og áttu að baki sextíu og
tveggja ára farsælt hjónaband.
Sólargeislar hennar voru
barnabörnin og barnabarnabarn-
ið er fæddist fyrr á þessu ári sem
hún var svo lánsöm að kynnast.
Elsku mamma, hvíldu í friði, ég
kem til þín seinna.
Þinn sonur,
Jóhann Friðgeir.
„Er ekki gaman saman!“ sagði
Gígja ætíð á mannamótum,
stórum sem smáum, hóf upp glas
sitt og skálaði. Þessi orð koma
fyrst upp, þegar ég læt hugann
reika í gegnum tíðina og sam-
veruna með elsku tengdamömmu,
en þau eru mjög lýsandi fyrir
hana. Hún var einstaklega já-
kvæð og lífsglöð, elskaði að taka á
móti fólki og slá upp dýrindis
veislum þar sem mikið var lagt í
undirbúning og vandað til verka.
Fallega uppdúkuð borð, sem búið
var að dekka daginn áður með
sparistellum og öllu tilheyrandi,
svignuðu undan kræsingum sem
hún eldaði eftir kúnstarinnar
reglum. Þá skipti ekki máli hvort
einungis væri von á okkur, litlu
fjölskyldunni, systrum, mágkon-
um eða öðrum.
Í dag kveð ég elsku hjartans
tengdamóður mína í hinsta sinn.
Ég var einungis 16 ára þegar ég
kynntist henni fyrst og man ég
þann dag eins gerst hefði í gær.
Falleg, geislandi af innri fegurð
og kærleika umfaðmaði hún mig
fljótt sem sína eigin dóttur.
Því er ekki ofsögum sagt að
Gígja hafi verið kennari af guðs
náð. Að vera fiðlukennari var ekki
einungis hennar starf heldur lífið
sjálft. Hún brann fyrir því að
kenna og koma þekkingu sinni
áfram. Hún elskaði nemendur
sína sem og sín eigin börn, gaf
tíma sinn af alúð og nákvæmni.
Það var alveg sérstakt að fylgjast
með því hvað nemendur hennar
héldu áfram góðu og innilegu
sambandi við hana þótt vaxin
væru úr grasi og orðin fullnuma
fiðluleikarar á framabraut. Þau
voru dugleg að hafa samband og
leyfa henni að fylgjast með því
sem þau væru að gera. Ég get
ekki annað en brosað yfir minn-
ingunni um jólin hjá okkur, en á
aðfangadagskvöld átti Gígja alltaf
flesta pakkana undir trénu og við
vorum langt fram yfir miðnætti
að bíða eftir að hún kláraði að
opna alla pakkana sem hún fékk
senda héðan og þaðan úr heim-
inum frá fyrrverandi nemendum,
svo ekki sé talað um öll jólakortin
og kveðjurnar, sem tók tímann
sinn að lesa.
Það er fallegt að nafnið Gígja
þýðir strengjahljóðfæri, en Gígja
spilaði með Sinfóníuhljómsveit
Íslands í yfir 20 ár, ásamt því að
kenna í mörgum tónlistarskólum,
þ.á m. Tónmennta- og Tónlistar-
skóla Reykjavíkur þar sem hún
stjórnaði einnig skólahljómsveit-
unum. Það var alveg sérstakt,
seinna á lífsleiðinni, þegar ég sat
við hlið hennar á ótal mörgum
tónleikum og/eða viðburðum, að
hún átti erfitt með að sitja án þess
að hreyfa hendurnar og stjórna
músíkinni úr sínu sæti, sem varð
til þess að oft gleymdi ég mér og
fylgdist meira með henni en því
sem var í gangi á sviðinu sjálfu.
Hún var einstaklega barngóð
og gaf sig ávallt að börnum alls
staðar þar sem við komum. Þau
hændust að henni á móti sem og
barnabörnin þrjú, hún elskaði
þau út af lífinu og nýtti einnig
hvert tækifæri til að kenna þeim
eitthvað nýtt og þegar þau sneru
heim úr pössun eða heimsókn frá
ömmu voru þau alltaf búin að
bæta við þekkingu sína að ein-
hverju leyti.
Hún er nú komin í faðm elsku
Valda síns sem lést einungis fyrir
ári. Þau voru sem eitt.
Hinsta kveðja til þín elsku
Gígja, eins og þú varst vön að
kveðja okkur:
Takk fyrir að vera til.
Minning þín lifir í hjarta okkar.
Þín
Íris Björk.
Mig langar til þess að minnast
Gígju Jóhannsdóttur í örfáum
orðum. Gígja var fyrsti kennarinn
minn fyrir utan móður mína sem
ég var svo heppin að fá að læra
hjá þegar ég var fimm ára gömul í
Barnamúsíkskólanum sem heitir
nú Tónmenntaskóli Reykjavíkur.
Eldri systir mín Sigurlaug var
byrjuð hjá henni og ég linnti ekki
látum fyrr en ég fékk líka að læra
á fiðlu. Ég var svo hrifin af henni
strax í fyrsta tímanum þegar hún
sagði mér að strjúka boganum
blíðlega yfir strengina eins og ég
væri að strjúka kisu. Hún var svo
skemmtileg, með geislandi per-
sónuleika og fallegt bros og tindr-
andi og skarpt augnaráð, svo ekki
sé minnst á dillandi hláturinn.
Hún náði svo vel til ungra barna
þótt hún væri líka stundum
ströng. Svo fannst okkur svo snið-
ugt að hún héti Gígja sem er ann-
að orð yfir fiðlu.
Hún kenndi okkur flestum af
eldri kynslóð fiðluleikara á Ís-
landi því að hún kenndi einnig
kennslufræði í Tónlistarskólan-
um í Reykjavík og útskrifaði fjöl-
marga fiðlukennara og þar á með-
al mömmu sem var ekki minna
hrifin af henni en ég. Hún var
mjög hvetjandi en notaði líka sál-
fræði á okkur og við kepptumst
við að læra skemmtilegu lögin í
Doflein fyrir hana svo að við gæt-
um líka farið að spila litlu fiðlu-
konsertana Reading og Viotti.
Hún var frumkvöðull í fiðlu-
kennslu á Íslandi og flestir af
hennar nemendum urðu atvinnu-
menn í tónlist og af eldri kynslóð
fiðluleikara í Sinfóníuhljómsveit
Íslands geta margir þakkað henni
handleiðsluna. Námsefni hennar
var stórkostlegt, Gígja var stofn-
un og áður en Suzuki-námsefnið
tók að ryðja sér til rúms hér á
landi var að finna Gígju sem hafði
farið sem ung kona til Þýskalands
til náms.
Ég er henni svo þakklát fyrir
að hafa smitað mig unga af fiðlu-
ástinni og síðast þegar ég hitti
hana baksviðs eftir „Unga ein-
leikara“-tónleikana okkar í
Hörpu þar sem hún var vafalaust
að hlusta á fyrrverandi nemanda
þá tók hún mig í fangið og ruggaði
mér fram og til baka eins og hún
gerði þegar ég var lítil. Ég kveð
hana með þakklæti og votta fjöl-
skyldu hennar samúð mína. Eftir
gjöfult ævistarf sitt bið ég engl-
ana að spila fyrir hana. Megi hún
hvíla í friði.
Sigrún Eðvaldsdóttir.
Fyrstu skrefin í hljóðfæra-
námi ungs tónlistarfólks eru mik-
ilvæg og geta skipt sköpum varð-
andi framtíð þess í tónlistinni.
Það var svo sannarlega gæfuspor
fyrir mig að Gígja Jóhannsdóttir
kom inn í líf mitt þegar ég hóf hjá
henni nám í fiðluleik ung að aldri
við Tónmenntaskóla Reykjavíkur
haustið 1977.
Á þessum tíma hafði Gígja
þegar aflað sér töluverðrar
reynslu á sviði fiðlukennslu og
var hún full af eldmóði og áhuga
en það einkenndi einmitt hennar
kennsluhætti enda er afrakstur
hennar á því sviði ómetanlegur
þar sem fjöldinn allur af nemend-
um hennar lagði tónlistina fyrir
sig.
Ég geymi margar góðar minn-
ingar frá fiðlutímum mínum í
súðarherberginu á efri hæðinni í
Tónmenntaskólanum. Jólatón-
leikar nemenda Gígju voru alltaf
hátíðlegir þar sem foreldrar og
systkini nemenda hennar voru
samankomin og Valdimar lét sig
aldrei vanta. Vortónleikarnir í
Austurbæjarbíói voru ávallt mik-
ið tilhlökkunarefni og hljómsveit-
unum okkar stjórnaði Gígja af
röggsemi og gleði.
Það fór alltaf einstaklega vel á
með okkur Gígju, hún var kát, hlý
og hvetjandi, það var alltaf stutt í
dillandi hláturinn.
Fiðlan var henni kær og þar
tengdumst við Gígja órjúfanleg-
um böndum, fyrir það er ég henni
ávallt þakklát.
Ég votta Jóhanni Friðgeiri og
fjölskyldu innilega samúð mína.
Sif Margrét Tulinius.
Þegar ég var tíu ára gömul
flutti ég úr sveitinni á mölina og
Gígja varð fiðlukennari minn í
Barnamúsíkskólanum. Þar opn-
aðist upp fyrir mér nýr heimur,
fiðlutímar tvisvar í viku, tónfræði,
kór og hljómsveit og fullt af
krökkum sem höfðu áhuga á tón-
list. Gígja var í sérflokki. Hún
byrjaði tímana á að heilsa mér
með handabandi og horfa bros-
andi í augu mér með hlýju og
virðingu eins og væri ég fullorð-
inn einstaklingur. Þannig endaði
hún líka tímana. Þessi skýri
rammi utan um námið vissi á góða
framvindu. Hún hafði einlægan
áhuga á kennslunni, var hress og
hlý, stóð með manni og það var
ekki hægt annað en að æfa sig vel
fyrir Gígju. Þegar ég flutti um
miðjan vetur til Afríku skipulagði
Gígja kveðjutónleika fyrir mig.
Við héldum góðu sambandi og
þegar ég kom heim aftur fór ég
aftur til Gígju og þá í Tónlistar-
skólanum í Reykjavík. Að loknu
stúdentsprófi innritaðist ég í
fiðlukennaradeild og þar var
Gígja aðalkennarinn. Þá sá ég
sem fullorðin hvað hún var skipu-
lögð og vandvirk í að miðla fræð-
unum. Litli bróðir minn, Sibbi,
hóf seinna fiðlunám hjá henni og
bæði erum við starfandi hljóð-
færaleikarar og -kennarar í dag.
Gígja hafði áhrif! Fyrir stuttu
heimsótti ég hana og hrósaði
henni fyrir alla þá mörgu fiðlu-
leikara sem hún hafði komið til
manns. Þá brosti hún sínu fallega
brosi og sagði á sinn glaðhlakka-
lega hátt: „Mér fannst þetta bara
svo svakalega gaman!“ Þar er
komin skýringin á góðum kenn-
ara og góðum vini.
Með þakklæti í hjarta sendi ég
fjölskyldu Gígju hugheilar sam-
úðarkveðjur. Guð blessi minningu
Gígju.
Svava
Bernharðsdóttir.
Gígja
Jóhannsdóttir
- Fleiri minningargreinar
um Gígju Jóhannsdóttur bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
Minningarkort
fæst á nyra.is eða
í síma 561 9244
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
GYLFI JÓNSSON
fv. flugstjóri,
lést á bráðamóttöku Landspítalans,
Fossvogi, þriðjudaginn 27. september.
Útför hans verður auglýst síðar.
Guðrún Lára Bergsveinsdóttir
Bergsveinn Þór Gylfason Steinunn Steingrímsdóttir
Elín Gylfadóttir Haraldur Karlsson
Lára Fanney Gylfadóttir Ragnar Árni Ragnarsson
barnabörn og barnabarnabarn
Útför elsku móður okkar, tengdamóður,
ömmu og langömmu,
ÞÓRUNNAR M. INGIMARSDÓTTUR,
fer fram frá Hafnarfjarðarkirkju
miðvikudaginn 12. október klukkan 13.
Hún lést á Torrevieja á Spáni 30. maí.
Bálför fór fram þar í landi. Jarðsett verður í Kirkjugarði
Hafnarfjarðar.
Ingimar Friðrik Jóhannsson
Kristín Hraundal
Pálína Ósk Hraundal Ísak Einarsson
barnabörn og barnabarnabörn
Elsku ástkæra mamma okkar,
tengdamamma, amma og langamma,
EYGLÓ HALLGRÍMSDÓTTIR
lést 28. september á dvalarheimilinu
Ísafold. Útför hennar fer fram frá
Digraneskirkju, fimmtudaginn 13. október
klukkan 13.
Örn Karlsson
Benedikt Karlsson
Sóley Karlsdóttir Per Brosstad
Laufey Karlsdóttir Guðmundur G. Sigurbergsson
barnabörn og barnabarnabörn