Morgunblaðið - 21.12.2022, Blaðsíða 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 21. DESEMBER 2022
✝
Guðný Ragna
Gunnþórsdóttir
fæddist á Borg-
arfirði eystri 17.
ágúst 1938. Hún
lést 10. desember
2022 á Landspít-
alanum.
Foreldrar henn-
ar voru Gunnþór
Eiríksson og Hildur
Grandjean Hall-
dórsdóttir. Guðný
var þriðja í röð átta systkina,
Guðrún Jónína (látin), María
Karólína (látin), Eiríkur, Magn-
ús, Hulda Sigurbjörg, Reynir og
Hjördís.
Guðný var tvígift, fyrri eigin-
maður hennar var Halldór Vil-
hjálmur Jónsson, f. 29. febrúar
1916. Þau skildu 1976.
Börn þeirra eru: 1) Björn Mar-
inó, f. 26. ágúst 1963, maki Gun-
illa Carlberg. Börn Björns af
fyrra hjónabandi: a) Birta Sofia,
dóttir hennar er Isabella, b) Ósk-
ar Alm, sambýliskona hans er
Moa, c) Erik.
og vann lengi á Kleppsspítala og
gerðist síðar ráðskona í vega-
gerð. Það má segja að þar hafi
grunnurinn að framtíðarstarfinu
verið lagður en hún var alla sína
tíð viðloðin eldamennsku og var
það hennar ástríða.
Guðný bjó sín fyrstu hjúskap-
arár í Reykjavík með Vilhjálmi
og flutti fjölskyldan svo austur á
Breiðdalsvík árið 1974 þar sem
Guðný tók að sér að reka sum-
arhótel í Staðarborg fyrir vin-
konu sína. Þar ílengdust þau og
um haustið tók Guðný að sér að
reka mötuneyti og verbúð fyrir
sjómenn og verkafólk.
Guðný kynntist Skafta, eftir-
lifandi eiginmanni sínum, 1977
og giftust þau 2004. Þau byggðu
Hótel Bláfell á Breiðdalsvík og
ráku það allt til ársins 1997. Eftir
það fóru þau til Reykjavíkur og
ráku þar fyrirtæki og síðan lá
leiðin austur á Hornafjörð þar
sem þau ráku veitingahús í nokk-
ur ár.
Árið 2006 fluttu þau í Hvera-
gerði og hafa búið þar síðan
ásamt því að dveljast sumarlangt
á æskuslóðum Guðnýjar á Borg-
arfirði eystri þar sem Skafti hef-
ur stundað sjómennsku á sumrin.
Útför Guðnýjar fer fram frá
Hveragerðiskirkju í dag, 21. des-
ember 2022, kl. 13.
2) Þórhildur, f. 9.
júní 1965, maki
Níels Ragnarsson.
Börn þeirra eru a)
Bjartur, b) Arnar,
unnusta hans er
Sigríður Kristín, c)
Dagur. 3) Jónína, f.
9. júní 1965, sonur
hennar er Vilhjálm-
ur Þór.
Eftirlifandi eigin-
maður Guðnýjar er
Skafti G. Ottesen, f. 3. október
1947, börn hans af fyrra hjóna-
bandi eru Hannes Þór, Oddgeir
Ágúst og Trausti.
Guðný ólst upp á Borgarfirði
eystri, fyrst hjá foreldrum sínum
á Bakkastekk en síðar hjá
ömmusystkinum sínum Birni og
Maríu.
Guðný fór snemma að vinna
fyrir sér í fiskvinnslu á Borg-
arfirði og fluttist svo til Reykja-
víkur 16 ára gömul þar sem hún
fór í vist hjá tannlæknahjónum.
Hún vann svo hin ýmsu störf,
meðal annars á veitingahúsum
Elsku mamma, það er okkur
systrum ótrúlega sárt að kveðja
þig, klettinn í lífi okkar, og að
við getum aldrei hitt þig aftur
eða hringt í þig til að spjalla eða
fá ráð. Margar skemmtilegar
minningar koma upp í hugann
því það var alltaf gaman að vera
þar sem þú varst, aldrei neitt
vesen og ekki verið að gera of
mikið úr hlutunum.
Við minnumst skemmtilegu
utanlandsferðanna með þér og
systrum þínum, til dæmis þegar
við fórum til Lúxemborgar fyrir
allmörgum árum. Það átti að
dvelja á fínu hóteli og leigja
bílaleigubíl svo hægt væri að
skutlast til Þýskalands að versla
smá. En hver átti að keyra?
Engin okkar var vön að keyra í
útlöndum. „Ég keyri,“ sagðir þú,
þrátt fyrir að þú værir sennilega
versti bílstjórinn af okkur öllum
og það endaði með því að þú
varst rekin úr bílstjórasætinu
þegar flutningabílstjórarnir lágu
á flautunni á okkur þar sem við
siluðumst áfram á 60 km hraða
á hraðbrautinni. Þetta segir
meira en mörg orð um það hvað
þú varst alltaf óhrædd við að
láta bara vaða.
Við erum þakklátar fyrir allt
sem þú kenndir okkur, að vera
heiðarlegar, duglegar og sam-
viskusamar. Það var góður og
mikill skóli fyrir okkur að vinna
við hlið ykkar Skafta á hótelinu
ykkar, Hótel Bláfelli á Breið-
dalsvík, sem þið byggðuð upp
saman af miklum myndarbrag
og unnuð þar saman hlið við hlið
sem eitt.
Þið Skafti unduð ykkur best
seinni árin á Bakkastekk á
Borgarfirði eystra, gamla æsku-
heimilinu þínu. Þar dvölduð þið
öll sumur og fram á haust þar
sem Skafti stundaði strandveið-
ar. Þegar strákarnir okkar voru
yngri voru þeir sendir í sveitina
til ykkar og fengu að kynnast
sveitalífinu og eru þær minn-
ingar þeim afar kærar. Við
minnumst allra skemmtilegu
samverustundanna á Stekk með
ykkur Skafta á sumrin, þar sem
meðal annars var farið á sjós-
töng og veitt í soðið og auðvitað
var aflinn eldaður um kvöldið.
Takk fyrir allt elsku mamma,
þú varst einstök með stórt
hjarta og minningin um þig lifir
í hjörtum okkar og við munum
passa upp á Skafta þinn fyrir
þig.
Umhyggju og ástúð þína
okkur veittir hverja stund.
Ætíð gastu öðrum gefið
yl frá þinni hlýju lund.
Gáfur prýddu fagurt hjarta,
gleðin bjó í hreinni sál.
Í orði og verki að vera sannur
var þitt dýpsta hjartans mál.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Hvíl í friði elsku mamma.
Þórhildur og Jónína
(Lilla og Jóna).
Guðný Ragna
Gunnþórsdóttir
✝
Anna Ingólfs-
dóttir fæddist í
Reykjavík 10.
ágúst 1939. Hún
lést á Landspít-
alanum 7. desem-
ber 2022.
Anna var dóttir
hjónanna Hólm-
fríðar Jónasdóttur,
f. 24. október 1917,
d. 21. desember
2011 og Ingólfs
Rögnvaldssonar, f. 29. janúar
1917, d. 26. júlí 2007. Systkini
Önnu eru Þorbjörg, f. 1. sept-
ember 1941, Guðbjörg, f. 19.
júní 1945, Rögnvaldur, f. 4. júní
1947, d. 1. febrúar 2022 og Gísli
Jónas, f. 8. desember 1951.
Eiginmaður Önnu var Jörgen
Sigurjónsson, f. 12. nóvember
1935, d. 24. mars 2013. Þau gift-
ust 30. október 1963 og bjuggu
saman í Reykjavík og lengst af í
Mosfellsbæ. Anna og Jörgen
eignuðust eitt barn, Ingólf, f.
19. apríl 1958. Synir Ingólfs eru
Jón Andri, f. 19 nóvember 2001,
og Jörgen, f. 1. des-
ember 2005. Eig-
inkona Ingólfs er
Kristín Ásta Haf-
stein, f. 9. nóv-
ember 1967.
Anna gekk í Mið-
bæjarbarnaskólann
við Tjörnina í
Reykjavík og síðan
Gagnfræðaskóla
Vesturbæjar. Vann
hún ýmis störf, þar
á meðal í fiskvinnslu, við af-
greiðslu í efnalaug og bókabúð
og sem aðstoðarstúlka tann-
holdssérfræðings. Anna var
með þeim fyrstu sem útskrif-
uðust úr nýstofnuðum Sjúkra-
liðaskóla Íslands og hlaut
starfsleyfi sem sjúkraliði 30.
janúar 1977. Auk húsbyggingar
og náms stofnuðu Anna og
Jörgen til rekstrar á jarðefn-
isflutningum með fjárfestingum
í búnaði til slíkra verka.
Útför Önnu fer fram frá
Grafarvogskirkju í dag, 21. des-
ember 2022, klukkan 13.
Árið 1957 kynnist Anna síðar
eiginmanni sínum Jörgen Sigur-
jónssyni og að vori 1958 fæddist
þeim sonur. Sökum ungs aldurs
fóru Jörgen og Anna ekki að búa
fyrr en 1963. Jörgen átti eftir að
hlaupa af sér hornin. Anna vann í
fiski á Eiðsgranda og Jörgen við
höfnina hjá Eimskip. Anna bjó
hjá foreldrum sínum og systkin-
um með son sinn Ingólf á Bakk-
astíg þar til hún fór til Svíþjóðar í
lýðháskóla í Stokkhólmi. Eftir
skólann fékk hún vinnu á sótt-
varnarsjúkrahúsi í Stokkhólmi.
Sonur Önnu var þennan tíma í
góðu yfirlæti hjá ömmu, afa og
frændsystkinum á Bakkastíg.
Anna kom heim rétt eftir 1960 og
tóku þau Jörgen upp fyrra sam-
band og giftu sig 1963.
Anna var með þeim fyrstu sem
útskrifuðust úr nýstofnuðum
Sjúkraliðaskóla Íslands og hlaut
hún starfsleyfi sem sjúkraliði 30.
janúar 1977.
Um 1980 var ljóst að Anna
gekk ekki heil til skógar. Varð
ljóst að um alvarlegt krabbamein
var að ræða eða non-Hodgkin’s
lymphoma. Fór Anna í mjög erf-
iða geisla- og lyfjameðferð sem
læknaði krabbameinið. Í kjölfar
þess var hún sjúklingur með
geislabrennt smágirni og öll
vandamál sem því fylgja. Vegna
þessa lenti hún síðar í stóraðgerð
1996 með stíflað smágirni og
þarmalömun en aðgerðin tókst.
Þrátt fyrir þetta hjálpaði hún
syninum við undirbúning að brúð-
kaupi við að kvænast tengdadótt-
ur sinni Kristínu Hafstein í júní
sama ár. Auk framangreinds
greindist Anna með legháls-
krabbamein 2019 og fór í lyfja-
meðferð og geisla og var læknuð
en fylgikvillar gerðu hana ófæra
um að ganga.
Anna var svo lánsöm að fæðast
inn í ástríka fjölskyldu sem studdi
hana sem mest hún mátti á henn-
ar yngri árum og þegar aldur
færðist yfir endurgalt Anna
þennan kærleika til stórfjölskyld-
unnar sem mest hún mátti ásamt
eiginmanni sínum. Anna var vin-
sæl meðal systkinabarna sinna og
voru þau oft hjá henni. Anna hélt
alla tíð hesta og byggðu þau hjón
nokkur hesthús yfir ævina þar
sem stunduð var hestamennska á
meðan heilsan leyfði. Anna var
mikill dýravinur, átti hund í Barr-
holtinu, hann Bangsa.
Anna hafði yndi af því að skipu-
leggja ferðalög og afþreyingu af
ýmsu tagi og var þá ekkert til
sparað. Hún ferðaðist alloft með
foreldrum sínum og eiginmanni
meðan þeirra naut við. Síðar ferð-
aðist hún með syni, tengdadóttur
og sonarsonum til Feneyja þar
sem siglt var á síkjunum. Dvalið
var á yndislegum stað við Garda-
vatn á Ítalíu.
Anna hafði unun af því að elda
góðan mat og var sífellt opin fyrir
að reyna eitthvað nýtt í þeim efn-
um. Hún naut lista í hvívetna og
var um tíma áskrifandi að Sin-
fóníunni og elskaði að fara á ein-
söngstónleika og hlýða á ljóða-
söng. Anna var vel talandi á
sænsku og ensku. Þegar hún kom
í hóp fólks var hún óhrædd við að
halda uppi líflegum umræðum og
sá til að flestum liði vel og fólk
nyti sín.
Anna var hjartahlý, ráðagóð,
hvetjandi, skynsöm og umfram
allt mannvinur.
Elsku mamma, ég vil þakka
þér og pabba fyrir alla ást og um-
hyggju sem þið hafið veitt mér,
Kristínu minni og drengjunum
okkar í gegnum lífið. Megir þú
hvíla í friði í faðmi Guðs.
Meira á mbl.is/andlat
Þinn sonur,
Ingólfur.
Elskuleg tengdamóðir mín og
vinur, hún Anna, hefur nú kvatt
okkur. Alla tíð hefur hún staðið
eins og klettur mér við hlið,
einkasonar síns og gullmolanna
okkar tveggja og eigum við nú um
sárt að binda sem og náin fjöl-
skylda hennar og vinir.
Anna var ætíð hrókur alls
fagnaðar, þrátt fyrir erfið ár
vegna langvarandi heilsubrests.
Hún lét sig sko ekki vanta í hvers
kyns fögnuð þegar tækifæri gáf-
ust og söng þar og dansaði af
hjartans lyst og var oft og tíðum
forsprakki skemmtanahaldsins.
Unun hennar af að vera í faðmi
fjölskyldu og vina var aðdáunar-
verður eiginleiki og minnist ég
óteljandi og upplífgandi ferðalaga
með henni og fjölskyldu minni til
óteljandi og ógleymanlegra staða,
bæði hérlendis og erlendis. Alls
þessa naut hún í botn.
Anna var hafsjór af fróðleik og
fór fátt fram hjá henni og hafði
hún sterkar skoðanir á heimsins
málefnum og menningu og viðr-
aði þær skoðanir og viðhorf
ófeimin, á léttan og skemmtilegan
hátt. Hún var glettin í fasi í bland
við hlýju og yfirleitt tókst henni
að „krydda“ andrúmsloftið þar
sem nærveru hennar naut.
Mér og fjölskyldu minni var
hún einstök tengdamóðir, móðir
og amma sem ávallt var til staðar
hvort sem eitthvað bjátaði á eða
ekki. Hún var drengjunum mín-
um sem besta móðir og þeir og
einkasonur hennar áttu hjarta
hennar og hug alla tíð. Við mun-
um sakna tíðra og náinna sam-
skipta við hana og eru nú erfiðir
tímar fram undan, einkum þar
sem jólin eru að ganga í garð.
Ég þakka Önnu með einlægum
hlýhug fyrir allan stuðninginn,
hjálpina og væntumþykjuna sem
hún hefur sýnt mér og fjölskyldu
minni alla tíð, þakka henni sam-
fylgdina og bið góðan Guð að
varðveita hana í nýjum heim-
kynnum. Blessuð sé minning
elsku tengdamömmu, Önnu Ing-
ólfsdóttur.
Kristín Ásta Hafstein.
Anna amma var dýrmæt
manneskja.
Hún hugaði alltaf að öllum sín-
um nánustu og passaði upp á að
þeir hefðu það gott.
Fjölskyldan var í miklu uppá-
haldi hjá henni og hafði hún bæði
gaman af því að ferðast og skipu-
leggja ferðir sem við fjölskyldan
fórum öll saman í.
Það var einstaklega gott og
þægilegt að tala við hana ömmu,
sérstaklega ef maður var lítill í
sér. Þá sýndi hún manni skilning,
hlustaði, veitti hlýju og hug-
hreysti. Hún gat einfaldlega sett
sig í spor annarra og átti létt með
að líta alltaf á björtu hliðarnar.
Hún var sannur mannvinur.
Elsku amma, ég vil þakka þér
fyrir allar dýrmætu og fallegu
stundirnar sem við áttum saman.
Þú uppfylltir æsku mína af gæfu-
ríkum minningum. Það var ávallt
gaman að koma í heimsókn til þín
og afa að spjalla um lífið og til-
veruna með góða matnum sem þú
hafðir eldað. Þú varst fyrirmynd
og lærði ég mikið af þér hvað
varðar lífið. Sálin þín var einstök
og með dýrmætan boðskap, sem
flestir ættu að taka til sín. Þú
varst svo hvetjandi og varst svo
stolt af mér og Jörgen, sérstak-
lega fyrir frammistöðu okkar í
náminu, og munum við halda
áfram að sinna því hörðum hönd-
um. En nú ertu kominn til himna-
ríkis, til Jögga afa, langafa og
langömmu sem þú elskaðir svo
heitt. Ég bið að heilsa þeim öllum
og vona svo innilega að þú hafir
það gott þarna uppi.
Amma á efri hæðinni bjó
í heimsóknum til hennar maður hló og
hló
Nærvera hennar mann ávallt gladdi
fram að kvöldi til þegar maður hana
kvaddi
Hún var eins og engill með hjarta úr
gulli
hugði að öllum og ávallt studdi
Á erfiðum stundum gaf hún von,
eins og ljós í myrkri þegar í heimsókn
hún kom
Við amma gerðum margt saman
og hugði hún alltaf að það yrði gaman
í ferðir og bíltúra við fórum marga
seint mun ég þeim minningum farga
Anna var dugleg, góð og fróð
hugrökk og sjálfstæð eins og okkar
þjóð
En nú er hún Anna lögst í dvala
og til hennar einn dag mun ég fara
Þitt elskandi barnabarn,
Jón Andri.
Elsku systir mín, vinkona og
mágkona, Anna Ingólfsdóttir, er
látin eftir langa sjúkrahúslegu.
Margs er að minnast eftir langa
samfylgd. Anna var elst okkar
fimm systkina. Strax mjög ung
var hún dugleg að vinna og þegar
hún fékk launin tók hún gjarnan
litlu systur, mig, með í bæinn og
keypti eitthvað fallegt.
Anna var alla tíð mjög gjafmild
og þess nutu systkinabörnin oft.
Hún var snemma mjög mikið fyr-
ir sveitastörf og dýr, sérstaklega
hesta, og ekki var hún gömul þeg-
ar hún réð sig í kaupavinnu í sveit
og fékk að hafa mig með.
Hún og Jörgen maðurinn
hennar eignuðust hesta, byggðu
hesthús og stunduðu hesta-
mennsku. Um tíma var Anna með
reiðskóla fyrir börn og unglinga á
vegum Gusts hestamannafélags
og þar voru systkinabörnin ásamt
einkasyninum Ingólfi til hjálpar.
Seinna bjuggum við báðar í
„Mosó“, áttum báðar hunda sem
voru miklir vinir og hittumst nán-
ast daglega í kaffi hvor hjá ann-
arri. Fyrir jól bökuðum við laufa-
brauð saman, um páska var
föndrað páskaskraut.
Yngsta dóttir okkar og nafna
Önnu var mikið með henni á þess-
um árum í hestunum. Anna hafði
mjög gaman af tónlist og var fast-
ur áskrifandi að grænni tónleika-
röð Sinfóníuhljómsveitarinnar
um tíma og þegar elsta dóttir
okkar Braga fór að syngja á tón-
leikum hér heima mætti Anna
alltaf og með blómvönd.
Anna systir brá sér oft í mitt
hlutverk sem amma þegar ég
amman sem leiðsögumaður
ásamt afa Braga vorum að heim-
an vegna vinnu.
Anna eignaðist tvö barnabörn,
flotta stráka sem voru stolt henn-
ar og yndi. Anna, Ingólfur, Krist-
ín Ásta tengdadóttir hennar og
strákarnir voru mjög dugleg að
ferðast bæði hérlendis og erlend-
is og mikið ferðaðist hún með for-
eldrum okkar en systir elskaði að
ferðast og skoða sig um.
Endalausar minningar
streyma fram sem alltof langt er
að skrifa um. Snemma á þessu ári
misstum við bróður okkar, Rögn-
vald, blessuð sé minning hans.
Elsku Ingólfur, Kristín, Jón
Andri og Jörgen, ykkar missir er
mikill, megi algóður Guð styrkja
ykkur nú og um alla framtíð. Með
þessum orðum kveðjum við Bragi
elskulega systur og mágkonu
með þakklæti fyrir allt og allt.
Guð blessi minningu hennar.
Guðbjörg og Bragi.
Móðursystir mín Anna Ingólfs-
dóttir er látin. Það er sár og þung
tilhugsun. Fyrir stuttu heimsótti
ég hana á Vífilsstöðum þar sem
hún æðrulaus beið eftir plássi á
hjúkrunarheimili. Þótt líkams-
kraftarnir gæfu stöðugt eftir var
skörp hugsunin óskert og hún
hafði plön um hvernig það yrði
hjá henni þegar hún loksins fengi
herbergið sem hún hafði sótt um.
Anna frænka var með mikil-
vægustu persónum í lífi mínu allt
frá barnæsku. Hún var elst fimm
systkina og það var mikil sam-
heldni í fjölskyldunni á Bakk-
astíg. Við vorum oft gestir hjá
Fríðu ömmu og Ingólfi afa, og tíð-
ur samgangur var á milli heimila
systra móður minnar. Anna
frænka var afskaplega lifandi
persónuleiki og hláturmild og það
var alltaf mikið gleðiefni þegar
hún kom í heimsókn.
Sem stálpað barn var ég mjög
oft hjá henni, hjálpaði henni við
að skrifa reikninga og fór gjarnan
með henni upp í hesthús til að
moka og gefa hestunum hennar
og fara jafnvel með henni á hest-
bak. Hún átti fallegan Citroën og
við byrjuðum oft á því á leiðinni út
í hesthúsin í Kópavogi að stoppa í
sjoppunni í Fossvoginum og fá
okkur kók og BabyRuth – á þeim
tímum algjör veisla enda sælgæti
ekki daglega á borðum. Í önnur
skipti keyptum við rúnstykki með
birki og skruppum í kaffi til Nínu,
vinkonu Önnu, sem var einnig
mikil hestakona og líka geislandi
af lífsgleði. Talsefnið voru hestar
og hestarnir Þytur, Skírnir, Fífill
og síðar Gjafar voru hluti af fjöl-
skyldunni.
Unglingsárin komu með önnur
hugarefni hjá mér, af hestunum
tók söngurinn við. Við bjuggum
nú í Mosfellsbæ og ekki langt frá
bjó Anna frænka ásamt Jörgen
manni sínum og Ingólfi syni
þeirra. Alltaf gafst tími til að
skreppa í tesopa hjá frænku, með
hundinn okkar Perlu, hún átti
Bangsa sinn sem var dyggur
förunautur um árabil. Þegar ég
fluttist utan og kom heim var
ávallt fyrsta verkið að hringja í
Önnu frænku og þegar ég byrjaði
að syngja opinberlega var hún
ásamt Fríðu ömmu fastagestur.
Alltaf kom hún færandi hendi
með blómvönd eða annað fallegt
til að gleðjast með mér.
Anna frænka mín var sérstak-
lega rausnarleg og gjafmild
manneskja og hún var stöðugt að
hugsa um hvernig hún gæti glatt
fólkið sitt. Á borðinu fyrir framan
mig brennur kerti í englakerta-
stjaka sem hún færði mér er ég lá
á nýársdag í slæmri flensu, þegar
búin að afýsa einum tónleikum og
óvíst um hvernig tækist að ná
kröftum tímanlega.
Anna var mikill stuðningur fyr-
ir fjölskylduna, hún hugsaði ein-
staklega vel um foreldra sína og
þegar maðurinn hennar veiktist
alvarlega var hún honum stoð og
stytta fram á dánardag. Hún sjálf
átti við alvarleg veikindi að stríða
á lífsleiðinni sem settu mark sitt á
hana en hún bar sig afar vel. Son-
ur hennar, tengdadóttir og son-
arsynir voru henni mikið gleðiefni
og þau ferðuðust gjarnan saman
síðustu árin en ferðalög voru
hennar líf og yndi alla tíð.
Elsku frænka mín, nú ert þú
lögð af stað í þína hinstu ferð,
megi Guð gæta þín og geyma. Ég
geymi ótal dýrmætar minningar í
hjartanu og bið almættið að
styrkja Ingólf frænda, Kristínu,
Jón Andra og Jörgen í sorginni.
Rannveig Fríða
Bragadóttir.
Anna Ingólfsdóttir