Morgunblaðið - 21.12.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 21. DESEMBER 2022
✝
Jón Vídalín
Jónsson fæddist
á Herríðarhóli í
Ásahreppi í
Rangárvallasýslu
27. júní 1934. Hann
lést á hjúkr-
unarheimilinu Nes-
völlum í Reykja-
nesbæ 16.
nóvember 2022.
Foreldrar hans
voru hjónin Jón
Jónsson frá Hárlaugsstöðum, f.
1.2. 1897, d. 31.10. 1970, og Rósa
Runólfsdóttir frá Snjallsteins-
höfða, f. 8.2. 1908, d. 12.7. 1987.
Systkini Jóns Vídalíns eru:
Guðrún, f. 22.5. 1928, d. 16.3.
2014, Knútur, f. 20.7. 1929, d.
4.3. 2015, Sigurður, f. 23.7.
1931, d. 12.8. 2016, Sigrún, f.
18.1. 1933, d. 8.11. 2021, Her-
borg, f. 4.5. 1936, d. 7.12. 2005,
Helgi, f. 31.8. 1937, d. 12.1. 1997,
Inga, f. 3.8. 1939, Lóa, f. 29.5.
1941, Kristín, f. 26.6. 1943, Ásta,
f. 24.3. 1945, María, f. 20.10.
1947, d. 5.7. 1949, Maja, f. 21.6.
1950, Ólafur Arnar, f. 12.12.
1951, og Kristín Herríður, f.
21.10. 1953, d. 11.12. 1957.
Jón Vídalín, eða Nonni eins
og hann var alltaf kallaður, ólst
upp í stórum systkinahópi hjá
undir fót. Í rúman áratug
bjuggu þau vítt og breitt um
landið, má þar nefna Mundakot
á Eyrarbakka, Bakkagerði í Jök-
uldal, Strönd á Völlum og Hellis-
holt við Flúðir. Nonni var áhuga-
maður um nýtingu timburreka
og eyddi nokkrum sumrum á
þessum árum norður á Mel-
rakkasléttu við vinnslu rekavið-
ar. Þar naut hann útiveru og
sinnti áhugamáli sínu. Þegar
gæta tók heilsubrests hjá Vil-
borgu keyptu þau hjónin íbúð í
Vogum á Vatnsleysuströnd. Til
að byrja með vann Nonni hjá
varnarliðinu á Keflavíkurflug-
velli en þegar veikindi Vilborgar
ágerðust sagði hann starfi sínu
lausu og einbeitti sér að umönn-
un eiginkonu sinnar. Vilborg
andaðist 5. febrúar 2007.
Nonni var alla tíð mjög
áhugasamur um veiði í vötnum
og lækjum og sinnti henni allan
ársins hring meðan kraftar ent-
ust. Af þessum veiðiferðum hafði
hann mikla ánægju. Síðustu ævi-
árin dvaldi hann á hjúkrunar-
heimilinu Nesvöllum í Reykja-
nesbæ.
Útför Jóns Vídalíns var gerð í
kyrrþey að ósk hins látna frá
Kálfatjarnarkirkju á Vatns-
leysuströnd 2. desember.
foreldrum sínum á
Herríðarhóli. Hann
naut hefðbundinnar
barnafræðslu í far-
skóla, m.a. á Hár-
laugsstöðum og í
Kálfholti eins og
tíðkaðist á hans
uppvaxtarárum.
Hann fór snemma að
sækja vinnu þótt
alltaf væri hann með
annan fótinn á æsku-
heimilinu á Herríðarhóli. Hann
fór á vertíðir til Vestmannaeyja
1955-1967 og sinnti þar vinnu
bæði til sjós og lands. Á sumrin
var hann í búskapnum á Herr-
íðarhóli og aðstoðaði við upp-
byggingu þar, m.a. við byggingu
á fjósi, hlöðu og íbúðarhúsi.
Á þessum árum kynntist
Nonni eiginkonu sinni, Vilborgu
Gunnarsdóttur. Hún fæddist á
Akureyri 18. júlí 1924. Þau hjón-
in hófu búskap á jörðinni Kambi,
næstu jörð við Herríðarhól, árið
1971. Þar byggðu þau hjónin
upp mikinn húsakost, íbúðarhús,
vélaskemmu, hlöðu og fjárhús.
Þau juku við ræktun jarðarinnar
og stækkuðu bústofninn. Eftir
tæpan áratug í búskapnum á
Kambi ákváðu Nonni og Vilborg
að selja jörðina og leggja land
Þrautseigja og þolinmæði
– kostir sem að prýða þig.
Bjölluhlátur, birtuljómi,
barlóm lætur eiga sig.
(Anna Þóra)
Þessar ljóðlínur draga vel sam-
an mannkosti Nonna frænda.
Nonni var hæglátur maður sem
lét ekki mikið fyrir sér fara. Þrátt
fyrir áföll og andstreymi lífsins,
sem á köflum léku hann grátt, lét
hann aldrei buga sig. Þrautseigjan
og eljusemin var ódrepandi. Hann
gafst aldrei upp, enda þrjóskur frá
náttúrunnar hendi. Fæddur á
millistríðsárunum á barnmörgu
heimili, þar sem stundum var
þröngt um kost, þekkti Nonni ekki
annað frá unga aldri en vinnusemi
og útsjónarsemi. Nonni var ekki
vinamargur né kaus hann að
blanda geði við of marga. Hann
fór ekki alltaf sömu slóð og sam-
ferðamennirnir. Þeir sem komust
undir hrjúft yfirborðið kynntust
einstöku ljúfmenni, með mikla
hjartahlýju og náungakærleika.
Eftir því sem árin liðu fann maður
ríkari þörf hjá honum fyrir fé-
lagsskap og nærveru. Ég get ekki
annað en hugsað til þeirra góðu
nágranna og vina sem Nonni átti í
Vogunum og voru honum ómetan-
legir á síðustu æviárunum, hafi
þeir mikla þökk fyrir.
Andlát Nonna var þó ekki
óvænt, hann hafði átt við vaxandi
heilsubrest að stríða sl. misseri.
Eftir langa starfsævi líkamlegrar
vinnu er hvíldin á endanum vel-
komin. Þrátt fyrir að fátt væri
Nonna ómögulegt í lifandi lífi ef
hann setti undir sig höfuðið og
hófst handa við verkefnið, af sinni
þrjósku og eljusemi, varð hann
eins og aðrir að lúta í lægra haldi
fyrir skaparanum.
Elsku frændi, það er synd að
samferðin hafi ekki orðið lengri.
Einn dag munum við Nonni hitt-
ast í sumarlandinu, þar verða
veiðisögur og broslegar hliðar til-
verunnar reifaðar.
Á sólríkum vetrardegi þann 2.
desember sl. komu saman nokkrir
ættingjar og vinir Nonna í Kálfa-
tjarnarkirkju á Vatnsleysuströnd
til að fylgja honum síðasta spölinn.
Það var fámenn en hjartnæm at-
höfn. Útförin fór fram í kyrrþey
að einlægri ósk Nonna, í góðu
samræmi við hans persónuleika,
sem kærði sig lítt um glys og
glaum, en kunni þeim mun betur
að meta fegurð og kærleika sam-
ferðamannanna.
Oddur Þórir Þórarinsson.
Nonni frændi hefur kvatt.
Hann hefur sagt mér síðustu
veiðisöguna. Nonni var að jafnaði
ekki maður margra orða. Hann
lét ekki mikið yfir sér eða barst á,
heldur fór hann sínar eigin leiðir.
Hann var trúr sinni sannfæringu,
nægjusamur, nýtinn og fór vel
með það sem hann hafði. Það var
alltaf gott að koma til hans í Vog-
ana. Það var eins og maður hefði
alltaf hitt hann síðast í gær. Mað-
ur náði honum á flug með því að
ræða um veiði. Áhuginn fyrir
veiðinni var ódrepandi.
Nonni var verkmaður góður.
Hann var alltaf eitthvað að brasa,
innanhúss, í bílskúrnum, sinna
veiðarfærum eða eitthvað allt
annað. Hvort sem maður var með
honum í girðingarvinnu eða að
sinna húsaviðhaldi, þá vildi hann
alltaf leggja sitt af mörkum og dró
ekki af sér. Eftirminnilegastar
eru þó veiðiferðirnar. Þær voru
því miður ekki margar en þar var
Nonni á heimavelli. Hann var bú-
inn að hugsa þetta fram og aftur.
Hvar og hvenær væri helst veiði-
von og hvernig væri best að með-
höndla aflann.
Nú er dagur að kveldi kominn.
Heimsóknirnar til Nonna suður
með sjó verða ekki fleiri. Hvíl í
friði, Nonni, með hjartans þökk
fyrir samfylgdina.
Eggert Þröstur
Þórarinsson.
Jón Vídalín Jónsson
Skilyrðislaus um-
hyggja, traust vin-
átta, hlýtt bros og
dillandi hlátur.
Þetta er það sem
kemur fyrst upp í hugann þegar
ég sest niður til að minnast Krist-
ínar Jónsdóttur móðursystur
minnar, eða Krissu frænku, eins
og hún var alltaf kölluð á mínu
heimili. Nú hefur Krissa frænka
kvatt þennan heim, en eftir lifa
ljúfar minningar um góða konu.
Þær voru tvær systurnar, móð-
ir mín Arndís Jónsdóttir, sem lést
árið 1994, allt of ung, aðeins 56
ára, og Krissa frænka sem var
tveimur árum eldri. Þær voru ólík-
ar um margt, en það var alltaf
Kristín B.
Jónsdóttir
✝
Kristín B. Jóns-
dóttir fæddist
17. september 1935.
Hún lést 17. nóv-
ember 2022. Útför
hennar fór fram 19.
desember 2022.
sterkur systraþráður
á milli þeirra.
Í minningunni um
Krissu frænku var
alltaf eitthvað gott að
gerast, smáköku-
bakstur, sláturgerð,
heitt kakó og vöfflur
hjá móðurömmu á
Baldursgötunni, að
ógleymdu brasilíska
karríinu, uppskrift
sem hún kynnti fyrst
til sögunnar í fjölskyldunni. Hún
hafði fundið uppskriftina í dönsku
blaði fyrir áratugum, og hefur hún
fylgt fjölskyldunni allar götur síð-
an, með smábreytingum þó.
Uppáhaldsmaturinn hans pabba,
og síðan oft á borðum hjá minni
fjölskyldu, bæði á Íslandi og á
Spáni. Krissu frænku verður nú
minnst sérstaklega þegar karríið
góða verður borið á borð í framtíð-
inni.
Krissa frænka var einhvern
veginn alltaf til staðar, en nærvera
hennar aldrei yfirþyrmandi. Hlýja
og notalegheit einkenndu okkar
samskipti. Það var t.d. henni líkt
að lauma heimagerðu appelsínu-
marmelaði með góðri bók eða ljúf-
um geisladisk í jólapakkann til
mín. Hún var fagurkeri og áttum
við sameiginlegt áhugamál í ljúfri
ítalskri tónlist.
Krissa frænka var vel gift
Helga Sigvaldasyni verkfræðingi,
og áttu þau langa og fallega sögu
saman. Hún var mjög stolt af
dætrum þeirra þremur, og þegar
hún sagði mér frá barnabörnun-
um hreinlega ljómaði hún af stolti
og greinilegt að þau voru henni
mikils virði.
Á unglingsárunum passaði ég
Kristrúnu Höllu, yngstu dóttur
Krissu frænku. Ég man hvað ég
var montin barnapía, fannst ég
vera að passa fallegasta barnið í
Vesturbænum og svo var hún allt-
af í svo fallegum fötum. Hvítu ang-
úruhúfunni sem ég held að Krissa
frænka eða mamma hafi prjónað
gleymi ég seint. Eldri konur
stoppuðu mig stundum til að fá að
skoða handverkið og fallega barn-
ið í kerrunni.
Það var yndislegt að hitta
Krissu frænku svo hressa og káta
í fermingu Elísabetar, dótturdótt-
ur minnar, í ágúst sl. Þar lék hún á
als oddi, brosmild og geislandi.
Ekki grunaði mig þá að þetta væri
í síðasta skipti sem ég myndi sjá
hana. Stuttu síðar fréttum við af
alvarlegum veikindum hennar,
sem hún mætti af miklu æðruleysi.
Hún sagði mér í símtali að hafa
ekki áhyggjur af sér, þetta myndi
allt enda vel. Það væri óþarfi að
eyða miklu púðri í hana, hún væri
búin að eiga svo gott líf, og betra
væri að eyða kröftunum í að lækna
yngra fólk, sem ætti framtíðina
fyrir sér. Þetta lýsir henni svo vel.
Vildi allt það besta fyrir aðra, og
ekki vera fyrir neinum. Með dill-
andi hlátri og jákvæðni kvaddi hún
mig, og stuttu seinna var hún lögð
af stað í sumarlandið.
Það er á svona kveðjustundum
sem gott er að velta fyrir sér
hvernig lífi maður vill lifa, og
hvaða minningar maður vill skilja
eftir sig til þeirra sem eftir lifa, af-
komenda sinna og vina.
Eftirlifandi eiginmanni og
dætrunum þremur ásamt þeirra
fjölskyldum votta ég mína samúð.
Minningin um góða konu lifir
áfram, þótt Krissa frænka hafi
kvatt þetta líf. Blessuð sé minning
hennar.
Aðalheiður Karlsdóttir.
Raggý var
stjarna fjölskyld-
unnar, alltaf bros-
andi og hress. Sama
hversu veik hún var þá var alltaf
stutt í grínið. Sumarbústaðurinn
við Langá gerði það að verkum að
samverustundirnar voru ansi
margar ár hvert. Ég vil fyrst og
fremst þakka Raggý fyrir að hafa
tekið svona vel á móti mér í fjöl-
skylduna. Við tengdum mikið í
gegnum kennsluna og barnaupp-
eldi. Hún hafði endalausan áhuga
á að hlusta á allar sögur af barna-
börnunum og elskaði að segja
þeim Búkollu. Hún kenndi mér að
veiða og lánaði mér skíðin sín,
sumarföt og skó til að vaða yfir ár,
alltaf sama svarið, já ekkert mál.
Hún passaði börnin svo við Vífill
gætum rifjað upp „hvers vegna
þetta allt byrjaði“ eins og hún
sagði alltaf. Takk fyrir allar sam-
verustundirnar og öll símtölin.
Mér þykir rosalega vænt um allar
spítalaheimsóknirnar og símtölin
síðastliðna mánuði. Við ætluðum
að gera svo margt þegar veikindin
myndu lagast. Núna þurfum við
að halda minningunni um frábæra
mömmu, tengdamömmu og ömmu
á lífi.
Tinna Laxdal Gautadóttir.
Elsku Raggý hefur kvatt okkur
öll alltof snemma, þessi magnaða
manneskja sem hefur verið hjart-
að í gleðistundum fjölskyldunnar í
áratugi. Einstök kona með mikla
útgeislun, klár, góð og skemmti-
leg.
Okkur þykir ofurvænt um
minningarnar um stundir stórfjöl-
skyldunnar í sveitinni þar sem
fjórir ættliðir voru saman við veið-
ar. Og þar var Raggý í essinu sínu.
Hún elskaði að dvelja úti í nátt-
úrunni og við veiðiána, kannski
með rauðan Francis númer 12 á
flugustönginni og sinn besta vin
og veiðifélaga á bakkanum, Gústa
eiginmann sinn. Svo var veiðin
skráð í veiðibókina „Raggý og
Gústi“, einhvern veginn einn og
sami veiðimaðurinn. Og aldrei
vorum við hin með tærnar þar
sem þessar veiðiklær voru með
hælana. Samt enginn asi og ein-
Ragnheiður Erla
Rósarsdóttir (Raggý)
✝
Ragnheiður
Erla Rósars-
dóttir, Raggý,
fæddist 26. febrúar
1962. Hún lést 5.
desember 2022.
Útförin fór fram
15. desember 2022.
læg virðing fyrir
ánni og villtum lax-
inum.
Raggý var ekki
aðeins frábær veiði-
kona, hún var ein-
stök móðir og amma,
traust vinkona og
frábær kennari. Í
Kvennaskólanum
umvafði hún nem-
endur sína og sam-
starfsfélaga hlýju og
náði á sinn einstaka hátt að gera
efnafræðina að eins konar íþrótta-
keppni frumefnanna þar sem
nemendur fylgdust með af miklu
kappi.
Þau hjónin voru samrýnd og
vinmörg og bættu hvort annað
upp á svo sérstakan og kærleiks-
ríkan hátt. Aldrei var fallega bros-
ið hennar breiðara en í faðmi
barnanna og barnabarnanna. Þar
var hún alltumlykjandi.
Það var baráttuhugur í Raggý í
veikindunum. Þegar við heimsótt-
um hana á sjúkrahúsið fyrir stuttu
var hún staðráðin í að sigrast á
meininu og dvelja síðan langdvöl-
um í sveitinni, í Langá, vera innan
um gróðurinn, rækta meira og lifa
af landsins gæðum.
Raggý skilur eftir sig stóran
hóp ástvina sem syrgja en við
huggum okkar við endalaust fal-
legar minningar sem eru dýrmæt-
ar á sorgarstundum. Raggý verð-
ur alltaf í hjarta okkar og minning
um bjarta og fallega sál varðveit-
ist í glæsilegum hópi barna og
barnabarna þeirra Gústa sem
núna syrgja eiginkonu, móður og
ömmu. Við sendum Gústa, Vífli,
Katrínu Heru, Agli Óla, Ragnheiði
Gná og allri fjölskyldunni okkar
innilegustu samúðarkveðjur og
biðjum góðan Guð að geyma
minningu Raggýjar og gæta ykk-
ar allra.
Halldóra Vífilsdóttir og
Þór Sigfússon.
Hvernig kveður maður kæra
vinkonu sem kölluð er á braut allt
of snemma? Elsku fallega, dug-
lega, hispurslausa, klára, víðsýna
og skemmtilega Raggý er dáin.
Sorgin er mikil og sár en við erum
þakklát fyrir að hafa átt hana sem
vin.
Minningarnar eru margar enda
höfum við dansað, veitt, skíðað og
spilað golf saman í meira en 30 ár
eða rúmlega helminginn af ævi
okkar allra. Óteljandi veiðiferðir
þar sem var þrasað og masað enda
var hópurinn skírður „Þras og
mas“. Það rifjast upp góðar minn-
ingar af vorveiði í Grenlæk og
haustveiði í Tungufljóti þar sem
línan fraus í vatninu. Hópurinn fór
margar ferðir í Stóru-Laxá, í
Gljúfurá, Langá og árlega í Laxá í
Mývatnssveit þar sem ævintýrin
gerðust. Raggý var mikill veiði-
maður og keppnismanneskja og
því vörpuðu allir öndinni léttar
þegar hún var búin að setja í fisk –
og alltaf fékk hún fisk enda fiskin
af guðsnáð. Raggý var forsprakk-
inn að því að við konurnar í hópn-
um, ásamt fleirum, stofnuðum
kvennaveiðfélagið „Legin(n)“ og
fórum í góðar laxveiðiár á Vest-
urlandi þar sem margar konur
tóku sín fyrstu köst og nutu leið-
sagnar Raggýjar. Hún reyndi að
fá okkur með sér í skotveiði, en
þar drógum við línuna.
Golfið tók við af veiðiferðunum
og ekki minnkaði gleðin í hópnum,
alltaf líf og fjör, golfferðir innan-
lands og utan í smærri og stærri
hópum. Að sjálfsögðu var okkar
kona í hópi Einherja. Það verður
tómlegt að ganga út á golfvöllinn í
vor þegar einn félagann vantar,
við ætluðum að gera svo miklu
meira saman. Sennilega verður
minna spjallað á teignum því oft
þurfti að sussa á okkur en Raggý
fannst bara þægilegt að hafa spjall
í bakgrunni. Þrátt fyrir erfið veik-
indi mætti hún á golfvöllinn og tók
þátt eins og orkan leyfði þann dag-
inn.
Við eigum góðar minningar af
skemmtilegum gamlárskvöldum
saman þar sem húsið var fullt af
fjölskyldumeðlimum og öðrum
gestum sem fylgdu okkur. Öllum
var tekið opnum örmum og alltaf
nægt pláss í hlýjum faðmi Raggýj-
ar.
Elsku Gústi, Vífill, Katrín, Eg-
ill, Ragnheiður og fjölskylda,
missir ykkar er mikill en minning
góðrar konu lifir.
Áshildur (Ása), Benedikt
(Benni), Ari, Jóhanna,
Kolbrún (Kolla), Baldur.
Það er sárara en lýst verður að
kveðja hana Raggý mína langt
fyrir aldur fram. Allar götur síðan
við kynntumst í níu ára bekk
Hvassaleitisskóla hef ég litið á
hana sem sálarsystur mína og árin
hafa flogið hratt.
Raggý kenndi og elskaði það.
Hún var vísindakonan með and-
lega áhugann, óseðjandi forvitn-
ina og engan þekki ég sem las eins
mikið af eigin hvötum. Með henni
var samræðan alltaf djúp, opin og
lituð af þeim sterka vilja Raggýjar
að líta framhjá hindrunum, for-
dómum og svokallaðri þekkingu í
leitinni að nýrri hlið til að virða
fyrir sér í alltumlykjandi stórleik
lífsins. Hún talaði oft um hvernig
vísindin og nýöldin væru að tala
Elsku Guðrún
vinkona okkar er
fallin frá, hvað lífið
getur verið grimmt og ósann-
gjarnt. Þegar við vinkonurnar
settumst niður og létum minning-
arnar streyma þá var af nógu að
taka, sumt alls ekki prenthæft frá
villingaárum okkar en við eigum
endalaust skemmtilegar minning-
ar af henni Guðrúnu Elínu. Sól-
baðsstofan Aestas var fastur við-
komustaður á skvísuárunum
okkar enda vildum við allar vera
eins og Guðrún, sem var alltaf
kaffibrún og langsætust, hanga
uppi á stöð og rúnta um allar triss-
Guðrún Elín
Guðmundsdóttir
✝
Guðrún Elín
Guðmunds-
dóttir fæddist 26.
september 1970.
Hún lést 3. desem-
ber 2022.
Útför Guðrúnar
Elínar fór fram 15.
desember 2022.
ur. Svo voru nokkrar
hressar útilegur og
utanlandsferðir, en
seinni ár lifir sér-
staklega í minning-
unni skemmtileg
sumarbústaðarferð
sem við fórum í og
það var hlegið alla
nóttina og lítið sofið.
Hún Guðrún var
bara svo skemmti-
leg, alltaf glöð og
hress með sinn svarta húmor, það
var aldrei neitt vesen – bara
lausnir. Í sorginni er gott að eiga
minningar og margar myndir sem
við ætlum að varðveita. Missir
okkar allra sem þekktum Guð-
rúnu Elínu er mikill.
Elsku Biggi, Elísa, Arnór, Íris,
Rannveig, Gummi, Klara og aðrir
aðstandendur. Megi allir góðir
vættir vera með ykkur á þessum
erfiðu tímum.
Þórunn, Eyrún, Rósa,
Erla og Unnur.