Morgunblaðið - 21.12.2022, Blaðsíða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 21. DESEMBER 2022
✝
Málfríður
Andrea
Sigurðardóttir
fæddist í Reykjavík
6. mars 1923. Hún
lést 5. desember
2022 á Droplaug-
arstöðum í Reykja-
vík.
Málfríður var
dóttir hjónanna Sig-
urðar Oddssonar,
skipstjóra og haf-
sögumanns, f. 24. apríl 1874, d. 9.
apríl 1942, og Herdísar Jóns-
dóttur, húsfreyju í Reykjavík, f.
6. júlí 1884, d. 23. júní 1963.
Systkini Málfríðar voru Stein-
unn, Jón, Elín Valgerður, Oddur,
Þórleif, Sveinbjörn og Sigríður
Herdís, sem ein lifir systur sína.
Eiginmaður Málfríðar var
Hörður Þorgilsson múrara-
meistari, f. 16. febrúar 1923, d.
30. apríl 2016. Þau gengu í
hjónaband 24. nóvember 1945 í
Reykjavík. Börn þeirra hjóna
eru: 1) Sigurður, f. 3. apríl 1946,
kvæntur Sigríði Guðjónsdóttur,
f. 22. febrúar 1956. Börn Sig-
urðar og Ingibjargar Maríu Möll-
er, f. 12. júlí 1944, eru: Hörður, í
Bergþóru Oddgeirsdóttur, f. 1.
desember 1953, eru: Oddgeir, í
sambúð með Marin Björgu Guð-
jónsdóttur og eiga þau börnin
Úlf Berg, Orra Berg og óskírða
Oddgeirsdóttur. Börn Oddgeirs
og Christine Gregers, f. 14. októ-
ber 1979, eru Tristan Gregers og
Marinó Gregers. Barn Harðar og
Kristínar Láru Ragnarsdóttur, f.
8. maí 1952, d. 1. maí 1996, er
Guðrún, í sambúð með Rögnvaldi
Skúla Árnasyni og eiga þau son-
inn Hrólf Bóa.
4) Anna, f. 19. febrúar 1962,
gift Eiði Jónssyni, f. 28. sept-
ember 1957. Börn þeirra eru:
Andrea, gift Elfari Alfreðssyni
og eiga þau börnin Herdísi, Eið
og Köru; Arnór í sambúð með
Guðbjörgu Evu Guðjónsdóttur
og Hildur.
Málfríður ólst upp í foreldra-
húsum á Laugavegi 30 í Reykja-
vík. Hún tók gagnfræðapróf frá
Austurbæjarskólanum. Síðar fór
hún í Húsmæðraskóla Reykja-
víkur og Verzlunarskólann.
Fyrstu árin á vinnumarkaði
starfaði hún við skrifstofu- og
verslunarstörf ásamt því að
sinna húsmóðurstörfum og reka
heimili þeirra hjóna í Miðtúni 82.
Seinni ár vann hún hjá Fram-
kvæmdanefnd byggingaráætl-
ana og síðar Verkamannabústöð-
um Reykjavíkur.
Útförin fór fram 19. desember
2022 í kyrrþey.
sambúð með Krist-
ínu Pálsdóttur og
eiga þau börnin Vé-
dísi, Arnar Pál og
Sigurð Kára. Jó-
hann, kvæntur
Sigurbjörgu Jónu
Ludvigsdóttur og
eiga þau börnin
Jónu Diljá, Salvar,
Jökul og Tind.
Fríða, í sambúð með
Viktori Má Bjarna-
syni og eiga þau börnin Val
Bjarna og Ingibjörgu Móeyju.
Barn Sigurðar með Þórunni Sig-
ríði Þorgrímsdóttur, f. 27. ágúst
1951, er Ingibjörg Jara.
2) Þorgils, f. 14. september
1947, d. 15. nóvember 2016,
kvæntur Selmu Vilhjálmsdóttur,
f. 8. september 1948. Börn þeirra
eru: Hörður, kvæntur Anne Jo-
hannson og eiga þau börnin Villa
Þorgils og Svante Nils. Friðrik Ív-
ar, kvæntur Evu Thorgilsson og
eiga þau börnin Ebbu Mou Liv og
Bernhard Vidar.
3) Hörður, f. 29. nóvember
1949, var í sambúð með Báru
Kemp, f. 27. nóvember 1949, d. 1.
ágúst 2021. Börn Harðar og
Þá er mín kæra amma Fríða
farin yfir móðuna miklu. Hún
kvaddi sátt við allt og alla, tæplega
aldargömul. Eiginmaður hennar,
hann Hörður afi minn, lést árið
2017. Hún saknaði hans mikið en
yljaði sér við minningar um góðan
lífsförunaut.
Ég varð þeirrar gæfu aðnjót-
andi sem strákpatti að fá að rót-
ast með ömmu og afa í sælureit-
num þeirra í Öndverðarnesi á
sumrin. Þetta var algjör pardís
og þau hjón samhent í að fegra í
kringum sig. Bústað sinn byggðu
þau frá grunni með hjálp barna
sinna og voru óþreytandi við að
dytta að honum, gróðursetja tré
og runna og skipuleggja lóðina. Í
minningunni voru þau alltaf eitt-
hvað að bardúsa enda dugnaður
og vinnusemi þeim í blóð borin.
Það voru ófáar ferðirnar sem
farnar voru til að sækja lífrænan
áburð, setja niður plöntur eða
færa þær til. Þegar sólin skein
spræk á himninum fórum við
amma gjarnan í sólbað úti í laut
áður en hún smurði brauð með
kæfu handa mér og gaf mér heit-
an djús. Stundum skruppum við
með afa í golf eða í sundlaugina
og oftar en ekki lögðum við okkur
uppi á háalofti eftir hádegismat-
inn. Þetta voru áhyggjulausir
dýrðardagar og ég held að hvergi
hafi þeim liðið betur. Margt var
sér til gamans gert og stundum
fór afi með okkur ömmu í ísbíltúr
í Þrastalund. Það brást ekki að
þegar ég var búinn að loka hliðinu
að sumarbústaðahverfinu keyrði
afi af stað og ég varð að hlaupa til
að ná bílnum – fastir liðir. Stund-
um var efnt til fagnaðar í bú-
staðnum, þá gat verið spennandi
að liggja uppi á lofti og hlusta á
fullorðna fólkið spjalla áður en
svefninn sigraði ungan dreng.
Þegar bílprófsaldri var náð fór
ég oft í heimsókn til þeirra, sló
flötina og aðstoðaði þau við ein-
hver minniháttar verkefni. Ég
fékk leyfi til að líta við uppi í bú-
stað þegar ég vildi og fá lánað
golfsett hjá afa og stundum
skruppum við félagarnir eftir
vinnu í golf og sund í Öndverð-
arnesinu. Ef þau voru á staðnum
mætti manni alltaf alúð og hlýja
og oft var setið á pallinum með
þeim, spjallað og drukkið kaffi.
Þannig vil ég muna þau, kát og
glaðvær og umfram allt elskuleg
og hlý.
Verkefni daglegs lífs tóku við
þegar bernskuárin voru að baki og
við hittumst því sjaldnar en áður.
Ég var í nokkur ár í námi erlendis
en áður en ég fór út gáfu afi og
amma mér forláta vaxjakka sem
ég notaði næstum því daglega
meðan hann dugði. Eftir heim-
komuna var þráðurinn tekinn upp
að nýju, og þegar Védís dóttir mín
fór að æfa skauta í Laugardalnum
varð það að skemmtilegri hefð að
koma við hjá þeim í Miðtúninu.
Sjaldan brást það að amma spurði
hvort ég vildi ekki „taka einn aum-
ingja með afa“ og úr varð spjall,
ein pípa og oft skoðuð gömul
myndaalbúm.
Síðustu æviárin hefði ég viljað
hitta þau oftar en ég gerði. Nú er
langri og farsælli ævi lokið, en
amma Fríða mun alltaf eiga sinn
stað í hjörtum okkar sem hana
þekktum.
Hvíl í friði elsku amma mín.
Hörður Sigurðsson.
Ég hef sennilega aldrei séð
Reykjavík jafn fallega og daginn
sem amma mín Fríða kvaddi. Sól-
in skein skært en lágt, yfir öllu
hrím og örlítil þoka. Sjórinn var
lygn, Esjan hennar fjólublá og
glitrandi geislar í öllum gluggum
gerðu borgina sjálfa svo fagra;
viðeigandi kveðja fyrir Reykja-
víkurkonu í húð og hár. Amma
hafði stóran hluta af sínu lífi út-
sýni yfir Esjuna. Hún var alin
upp á Laugavegi 30 þar sem hún
horfði niður Vatnsstíginn, út á sjó
og fylgdist með skipunum. Þau
afi bjuggu svo á Holtsgötu með
pabba nýfæddan, þar sem hún
var víst mjög ánægð með útsýnið
og Esjan hefur líklega sést á þeim
tíma. Næst bjuggu þau á Lind-
argötu 54 og loks í Miðtúni 82 þar
sem á báðum stöðum var lengi
óhindrað útsýni út á Sundin. Hún
hefur kunnað best við sig norðan
megin á nesinu, með útsýnið
götumegin en sól og skjól í garð-
inum sunnanmegin. Og það sem
hún dáði sólina, það var ekkert
smá.
Amma flúði aldrei í skuggann
og ef eitthvað var erfitt sagði hún
að það væri best að syngja það úr
sér. Hún var orkumikil, hress,
sterk og alltaf með húmorinn og
góða grettu á lofti. Ég held að
henni hafi aldrei fallið starf úr
hendi, nema þá einmitt kannski ef
að sólin skein, þá var sólin í fyrsta
sæti. Annars gekk hún og synti,
plantaði trjám, prjónaði peysur og
trefla, hitaði kaffi, eldaði, bakaði,
smurði, saumaði, straujaði o.s.frv.
auk þess að vinna á skrifstofu.
Amma var beinskeytt og hrein-
skilin; henni fannst ég stundum
full draslaraleg til fara og hafði
ekki alveg húmor fyrir götóttum
gallabuxum og úfnu hári. En hún
tók strax eftir því og hafði orð á ef
henni fannst eitthvað huggulegt
og passa vel saman, það breyttist
aldrei. Og núna í haust sagði ég
henni að ég yrði að fara heim að
hafa mig til, ég væri að fara í leik-
hús – ég þurfti að endurtaka það
nokkrum sinnum af því að hún
gleymdi því jafnóðum, en í hvert
skipti nánast henti hún mér út
með orðunum: „Ó! Drífðu þig! Þú
átt eftir að krulla hárið!“
Hún var sem sagt farin að
gleyma ýmsu þó að hún myndi það
mikilvægasta en alltaf var hún hún
sjálf inn við beinið. Hún sagði einu
sinni við mig að hún myndi ansi
langt aftur, svo ég spurði áhuga-
söm hvað hún myndi. Ja, hún
mundi það nú ekki alveg! Hló dátt
og gretti sig.
Amma Fríða lagði okkur
ömmustelpunum oft lífsreglurnar
þessi síðustu ár og hvatti okkur
áfram, sagði okkur að standa í
báðar lappir, þora og trúa á okkur
sjálfar. Hún vildi ekki að við sæj-
um eftir því seinna að hafa ekki
látið vaða. Hún hefur verið og
verður mér alltaf fyrirmynd í
dugnaði, lífsvilja og seiglu.
Á Droplaugarstöðum naut hún
þess að það væri eldað fyrir hana
og hún gat hvílt sig að vild í rúm-
inu góða, ég held að hvíldin hafi
kannski verið kærkomin og starfs-
fólk Droplaugarstaða á miklar
þakkir skildar fyrir góða ummönn-
un, góðvild og væntumþykju í
hennar garð.
Amma mín, ég veit að það verð-
ur tekið vel á móti þér handan
móðunnar miklu, þú sagðir mér
það sjálf. Ég ætla að synda í sól-
inni hérna megin, akkurat eftir
þinni uppskrift. Takk fyrir þig.
Ingibjörg Jara Sigurðardóttir.
Í dag verður elskuleg amma
mín og nafna, Málfríður Andrea,
jarðsungin. Og það á sólríkum
vetrardegi, því ekkert er meira
viðeigandi þar sem hún var sól-
dýrkandi af guðs náð. Eftir langt
lífshlaup er komið að leiðarlokum
hjá frú Fríðu eins og hún var
stundum kölluð innan fjölskyld-
unnar. Ég get ekki sagt að hún
hafi verið nein venjuleg amma,
langt í frá. Hún hafði ráð undir rifi
hverju og var alltaf tilbúin að
hlusta og gefa góð ráð. Stundum
fór hún í samningaviðræður við
mig og í eitt skiptið gerðum við
samkomulag okkar á milli um að
auka mjólkurdrykkju mína og
fylgdi hún því fast eftir að ég stæði
við minn hlut. Amma var mikill
gleðigjafi og var alltaf til í að gera
eitthvað skemmtilegt og sprella.
Það var sama hvort það var
grettukeppni eða eltingaleikur um
húsið þar sem hlaupið var í kring-
um borðstofuborðið eða yfir hjóna-
Málfríður Andrea
Sigurðardóttir✝
Ásta Ákadóttir
fæddist í Súða-
vík 24. nóvember
1941. Hún lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Sunnuhlíð 8.
desember 2022.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Áki
Eggertsson, fram-
kvæmdastjóri og
kaupmaður í Súða-
vík, f. 13. sept.
1906, d. 20.11. 1981, og Rósa-
munda Pálína Friðriksdóttir,
húsfreyja og kaupmaður í Súða-
vík, f. 13. sept. 1902, d. 21. júní
2003.
Bræður Ástu voru Haukur,
rafvirkjameistari og fram-
kvæmdastjóri á Húsavík, f. 18.
jan. 1933, d. 26. júlí 2000, og
Börkur, framkvæmdastjóri í
ursdóttur. Sigurður Freyr er
giftur Marý Karlsdóttur og eiga
þau fimm börn: Rósbjörgu Eddu,
Þóri Karl, Þórð Atla, Kristin
Ísak og Karen Erlu. 4) Una, f. 4.
júlí 1972. Una á einn son, Grétar
Áka.
Ásta ólst upp í Súðavík hjá
foreldrum sínum. Hún fór í
Kvennaskólann í Reykjavík á
þrettánda ári og útskrifaðist
þaðan 1957. Í Frystihúsinu
Frosta í Súðavík vann hún lengst
af og líka sem verkstjóri þar til
hún tók við sem stöðvarstjóri
Pósts og síma í Súðavík og vann
þar þar til fjölskyldan flutti í
Kópavog 1986, vegna veikinda
hennar, en frá 1972 hefur sjúk-
dómurinn psoriasis og liðagigt
haft mikil áhrif á líf hennar. Á
pósthúsinu í Kópavogi vann hún
þar til Kringlan var opnuð 1987
og vann þar og á fleiri stöðum
innan Símans þar til hún hætti
störfum á 67. aldursári.
Útför Ástu fór fram í kyrrþey.
Súðavík, f. 19. júní
1935, d. 15. júlí
2009.
Hinn 12. júní
1960 giftist Ásta
Sigurði Borgari
Þórðarsyni, f. 6.
júlí 1937. Þau eign-
uðust fjögur börn:
1) Áki, f. 1. maí
1960, d. 11. nóv.
2020, börn hans
eru Ásta, Karl
Davíð og Sigríður Drífa, f. 25.
mars 1997, d. 19. júlí 1997. Ásta
er gift Þorsteini Elíasi Sigurðs-
syni og eiga þau þrjú börn: Jak-
ob Helga, Alexöndru Evu og
Ragnhildi Steinunni. 2) Þórður
Þórarinn, f. 25. sept. 1961. 3)
Nanna, f. 13. ágúst 1963, börn
hennar eru Sigurður Freyr
Kristinsson og Þórunn Eir Pét-
Elsku bestasta mamma mín.
Það er svo sárt að þurfa að
kveðja þig strax. Við áttum eftir
að spila miklu meira saman á
harmonikkuna og gítarinn og
syngja með Söngelskum. Þvílíkar
hamingjustundir sem við áttum
saman í tónlistinni með þeim og
hversu glöð og ánægð þú varst
með þann félagsskap sem ég bjó
til. Ég er viss um að öll tónlistar-
kunnátta mín kom þegar ég sat og
faldi mig hjá orgelinu og hlustaði
þegar organistinn hún mamma
mín var að æfa kórinn heima í
Súðavík fyrir næstu messu. Öll
tónlist lék í höndum þér, hún var
bara í puttunum þínum, hvort
sem þú sast við píanóið eða með
harmonikkuna í fanginu. Það
hljómaði alltaf best í mömmu
nikku, tónlistin þín var svo mjúk,
létt, glaðlynd og ástríðufull.
Þakklát er ég þér að erfa tónlist-
ina frá þér. Handavinnan, öll mín
handavinna kom frá þér en ég átti
helling ólært af þér, þakklát er ég
fyrir það sem þú kenndir mér.
Þakklát er ég að hafa eytt ævinni
þinni mjög náin þér, að fá að alast
upp hjá þér og búa í sama húsi eft-
ir að ég fór að búa sjálf. Þakklát
fyrir okkar daglegu samskipti um
músíkina, handavinnuna og bara
öll heimsmálin.
Takk fyrir allt, elsku mamma,
takk fyrir að kenna mér æðru-
leysi gagnvart psoriasis og liða-
gigt. Elsku mamma sem glímdi
við þennan erfiða sjúkdóm og
liðagigt allt frá því ég fæddist er
nú laus við alla verki í sumarland-
inu. Ég er viss um að amma, afi,
Áki bróðir og allir hinir sumar-
landsbúar hafa umvafið þig af ást
og umhyggju. Er nokkuð viss um
þið afi hafið sitt hvora harmonikk-
una í fanginu og spilið saman afa-
lagið sem ég hlusta núna á við að
skrifa þér mína hinstu kveðju. Ég
er þakklát að hafa verið hjá þér
þegar þú kvaddir til að geta sagt
þér hvað okkur þykir vænt um þig
og við vissum hve þér þykir vænt
um okkur.
Elsku pabbi, Nanna og Dúddi,
mamma var okkur öllum svo mik-
ilvæg og okkur þykir endalaust
vænt um hana. Elsku allir okkar
niðjar, við pössum hvert annað
eftir fráfall mömmu. Elska ykkur
öll.
Ykkar
Una.
Elsku mamma, um leið og ég
kveð þig hinstu kveðju með sökn-
uði er ég þakklát fyrir að vera
dóttir þín, þú fallega sál. Ég er
þakklát fyrir uppeldið sem ég
fékk og að vera umvafin ást og
kærleik alla tíð. Æðruleysi þitt
gagnvart veikindum þínum,
dugnaður og seigla ásamt já-
kvæðu hugarfari einkenndu þig.
Tókst þátt í öllu þrátt fyrir að
geta ekki staðið vegna verkja,
fékkst lánaða fæturna mína til að
skottast fyrir þig. Alltaf varstu
glöð og stutt í hláturinn, þér var
margt til lista lagt og handverk af
öllu tagi lék í höndunum á þér. Ó,
mamma og tónlistin þín, þú hafðir
einstakan hæfileika til að flytja
tónlist, nóturnar hljómuðu bara
betur frá þér, hvort sem það voru
sálmar, tónverk eða harmóniku-
tónlist. Ég kveð með þessari vísu
sem segir allt sem þarf:
Betri móður barn ei dreymir
bar mig guð í hennar fans.
Ástargull í hjarta geymir
gleðin skín til sérhvers manns.
(NS)
Elskulegi faðir minn, ég veit að
mamma var þér allt, við vitum að
mömmu líður vel núna, en það er
sárt að missa, af því að við höfum
elskað. Innilegar samúðarkveðj-
ur.
Þín
Nanna.
Ásta föðurfrænka mín er í hópi
bestu vinkvenna minna og þeirra
sem ég ber hvað hlýjastar tilfinn-
ingar til. Hún hefur verið í þeim
hópi lengi. Fyrstu árin mín
bjuggu foreldrar mínir í Ákabúð í
Súðavík, mjög stóru og glæsilegu
tveggja hæða húsi með kjallara
og háalofti. Á neðri hæðinni
bjuggu afi og amma og voru þar
líka með matvöru- og gjafaversl-
un. Mamma og pabbi bjuggu á
efri hæðinni þegar ég fæddist.
Þau bjuggu í norðurenda hússins
og Ásta og Siggi, maðurinn henn-
ar, í suðurendanum. Ásta og ég
höfum því verið vinkonur alveg
frá fæðingu minni. Ásta bjó yfir
mikilli hlýju og ég var ein margra
sem hún sýndi hana í verki. Hef
ég búið að þessari væntumþykju
hennar og góðvild alla mína ævi
og er henni óendanlega þakklát
fyrir.
Það var alltaf svo gaman með
Ástu. Við hana var hægt að ræða
um allt. Hún fylgdist vel með
heimsmálunum og hafði sínar
skoðanir á flestum málum. Þótt
okkar skoðanir færu ekki alltaf
saman var okkur nokk sama, það
var gaman að tala saman og rök-
ræða um hlutina. Hún var líka
miðjan í stórfjölskyldunni þannig
að ef ég vildi fá fréttir af fólkinu
að vestan þá var bara að spyrja
hana. Hún og Siggi maðurinn
hennar voru alltaf svo einkar vel
tengd.
Ásta hafði þægilega nærveru,
sterka útgeislun og var einkar
kröftugur og gefandi persónu-
leiki. Henni var margt til lista lagt
og hún var leiðtogi í eðli sínu.
Hvar sem hún kom og í hverju
sem hún tók þátt í varð hún ein-
hvern veginn af sjálfu sér hvort
heldur hentaði; skemmtanastjór-
inn, verkstjórinn eða leiðtoginn.
Jafnvel stundum þetta allt í einu.
Hún tók mjög ung við af föður sín-
um sem kórstjóri og orgelleikari í
Súðavík og sinnti því í mörg ár.
Hún var verkstjóri í fiskvinnslu-
fyrirtæki staðarins og síma- og
pósthússtjóri þorpsins varð hún
líka. Henni þótti sérstaklega
gaman að handavinnu og eftir
hana liggja mörg falleg verk, þar
með talið einstaklega fallegar
peysur með fallega útfærðu
mynstri á barnabörnin mín. Hún
var flinkur hljóðfæraleikari, spil-
aði einkar vel og fallega bæði á
harmonikku og orgel og gat vel
spilað á fleiri hljóðfæri ef svo bar
undir. Þeim hjónum þótti gaman
að bjóða fólki heim og voru þau
gestgjafir góðir. Kringum hana
söfnuðust margir söngelskir og
það eiga margir góðar minningar
frá skemmtilegum hittingum þar
sem Ásta hélt uppi fjöri með und-
irspili sínu og kraftmikill söngur
gesta hljómaði langt fram á nótt.
Ég á fjölmargar minningar um
samverustundir með Ástu sem
hlýja mér um hjartarætur. Það er
einkum ein sem aldrei mun
gleymast og er einkar lýsandi fyr-
ir Ástu. Í fyrsta bekk í gagn-
fræðaskóla hafði ég lagt hart að
mér og uppskar eftir því, fékk
góðar einkunnir. Við útskriftina
kom Ásta fagnandi með skart-
gripaskrín með skartgrip í að
gjöf! Stór gjöf á þeim tíma og í
raun engin hefð fyrir gjöfum við
þetta tilefni. Hvað ég var stolt, ég
breyttist í einu vetfangi úr stelpu-
skottu og varð svo fullorðin!
Ég kveð Ástu með sorg og
söknuð í hjarta og geymi minn-
ingu um yndislega konu. Ég votta
Sigga og öllum börnum Ástu, vin-
um hennar og öðrum vandamönn-
um mína dýpstu samúð.
Rósa Björk Barkardóttir.
Elsku Ásta mín er farin. Ævi-
löng vinátta. Minningar góðar.
Við í endalausum dúkkulísuleik
og að spila „þrjána“. Við að sippa,
í boltaleik, hlæja. Við að hjóla inn í
Árdal, inn í Lynghól og seinna,
þegar vegurinn kom, inn í fjörð,
hlæja, syngja. Við vorum prakk-
arar. Ásta að spila á harmonikk-
una, við að syngja. Við að dansa á
alvöru balli, Ásta herrann í gulu
síðbuxunum. Við að róa úti á firði,
svartalogn og mild sumarrigning.
Svo unglingsárin, þá áttum við
bara sumrin saman, sendibréf á
veturna. Útilegur inni í firði
ásamt jafnöldrum okkar.
Ásta 19 ára hamingjusöm í rós-
óttum kjól að giftast Sigga sínum.
Áki fæddur.
Ásta og Siggi bjuggu í Súðavík
en ég fyrir sunnan, hittumst oft,
mikið hlegið og sungið.
Svo fluttu þau suður, stofnuðu
fljótlega þorrablótshóp. Við vor-
um 14 í hópnum, blótuðum þorr-
ann og ferðuðumst saman innan-
lands. Alltaf var Ásta með
nikkuna, við sungum og dönsuð-
um. Þetta voru góð ár. En Ásta
glímdi við erfiðan sjúkdóm mest-
an hluta ævinnar, var oft mjög
veik, alltaf gat hún samt hlegið og
spilað á nikkuna eða orgelið.
Við tvær gamlar konur að skála
í freyðivíni í silfurstaupum sem
Ásta gaf mér fyrir 50 árum, hlæj-
um og syngjum.
Seinustu árin voru erfið, hvíld-
in henni kærkomin.
Elsku Siggi, Dúddi, Nanna og
Una, hugur minn er hjá ykkur,
þið hafið misst mikið og við öll
sem þekktum hana Ástu Áka.
Blessuð er minning hennar.
Guðrún Friðriksdóttir.
Ásta Ákadóttir