Morgunblaðið - 21.12.2022, Blaðsíða 19

rúmið sem alls ekki mátti áður en
við barnabörnin komum til sög-
unnar.
Við áttum margar góðar stundir
saman og margs er að minnast.
Þegar ég bjó í kjallaranum hjá
henni og afa í þrjú ár þegar
mamma var við nám, oft í pössun
eða ég stalst upp til þeirra. Allar
samverustundirnar í sumarbú-
staðnum, þar sem var farið í sund á
hverjum degi, spilað golf og á spil,
farið í fótbolta og langar göngu-
ferðir. Eða bílferðirnar með henni
og afa milli landshluta, ýmist suður
eða norður sem voru eflaust þær
lengstu sem ég hef upplifað. Þær
tóku yfirleitt allan daginn því það
var stoppað oft á leiðinni, borðað
nesti og drukkið kakó og kaffi að
heiman. Svo þegar ég flutti í bæinn
urðu samverustundirnar fleiri.
Heimsóknir, búðarferðir og göngu-
ferðir á þriðjudögum. Enda var
amma alltaf mjög dugleg að hreyfa
sig, gekk og synti, gerði endalausar
æfingar og það eru ekki allar ömm-
ur sem hafa þrekhjól í svefnher-
berginu og nota það, en hún hjólaði
á því daglega alveg þangað til hún
flutti á Droplaugarstaði þá 94 ára
gömul. Og göngur og æfingar hélt
hún áfram að stunda þegar þangað
var komið fram á 99. aldursár og
fékk undanþágu til þess að fara oft-
ar í tækjasalinn, því tvisvar í viku
var ekki nóg fyrir hana.
Amma hikaði ekki við að leita
réttar síns og hún kenndi mér að ef
vara væri gölluð ætti ég að fara og
skila vörunni og fá nýja í staðinn
eða hafa samband við neytenda-
samtökin ef ég fengi ekki mitt
fram. Hún gaf sig ekki þegar hún
frétti að ég hefði keypt mér dýran
kjól sem reyndist gallaður, ég
skyldi skipta honum og fá nýjan.
Og hún bauðst til þess að koma
með mér í búðina mér til halds og
trausts, sem ég afþakkaði pent, en
ég fór að ráðum hennar þá og geri
enn.
Ég hugsa oft til hennar við hina
hversdagslegu hluti. Nýta allt til
hins ýtrasta og fara vel með. Mér
hlýnar í hjartanu þegar börnin
mín minna hvort annað á að sjúga
súkkulaðimolana, ekki bryðja, því
það segir amma Fríða.
Með þakklæti efst í huga kveð
ég góða ömmu og gott að vita af
afa sem tekur vel á móti henni.
Þín
Andrea.
Á köldum, fallegum degi í des-
ember dró amma Fríða sinn loka-
andardrátt og kvaddi þennan
heim. Missirinn er mikill en eftir
situr sægur af góðum minningum
um dásamlega ömmu.
Við amma vorum miklar vin-
konur og nutum þess að eyða tíma
saman. Þegar ég var lítil fór ég
gjarnan upp í sumarbústað til afa
og ömmu. Þar fékk ég allt það
heimagerða kæfubrauð sem ég
gat í mig látið og amma kenndi
mér rétta aðferð við að vaska upp
hnífapör. Ein lítil taska með legó-
kubbum var í bústaðnum, ein lita-
bók og nokkrir litir, samt leiddist
manni aldrei. Við fórum gjarnan í
sund og amma reyndi að kenna
mér að fljóta. Við æfðum okkur að
pútta og fórum í göngutúra til
Sveina frænda. Á kvöldin lásum
við uppi á lofti.
Amma var alltaf dugleg að
hreyfa sig og hjólaði á þrekhjóli 15
mínútur á dag. Eftir að hún flutti á
Droplaugarstaði héldu æfingarn-
ar áfram lengi vel. Við nöfnurnar
viðruðum gjarnan hvor aðra í
garðinum þar og gengum alla
jafna tíu hringi. Þegar gloppur í
minni ömmu trufluðu talninguna
skráðum við talningarstrik í snjó-
inn eða krítuðum á jörðina, allt
eftir árstíma. Amma varð alltaf
jafn undrandi á því hvað við vær-
um búnar að ganga mikið en
rengdi ekki skráninguna. Eitt
sinn þegar við vorum að ganga
spurði hún mig varfærnislega
hvort hægt væri að laga innskeifa
fætur. Þegar ég sagði að það væri
hægt greip hún í handlegginn á
mér og sagði: „Í guuuuuðsbænum
láttu laga þetta hjá þér!“ Amma lá
aldrei á skoðunum sínum, svo
mikið er víst! Hún var glettin og
skemmtileg og allra kvenna fær-
ust í að gretta sig!
Dag nokkurn þegar amma var í
heimsókn fyrir norðan fékk hún
heilablóðfall og var vart hugað líf.
Ömmustelpurnar Ingibjörg Jara
og Guðrún brunuðu norður og
þegar þær gengu inn á stofuna til
ömmu var hún ekki aðeins vöknuð
og búin að biðja um pítsu, heldur
var hún að gera upphífingar á
stuðningsgálganum! Þetta lýsir
ömmu vel; alltaf í léttu og góðu
skapi, elskaði pítsu og nýtti hverja
lausa stund í líkamsrækt.
Þegar ég bjó uppi á lofti í Mið-
túni urðum við mjög nánar. Ég sá
um að lakka á henni neglurnar,
„framkalla“ hana og setja rúllur í
hárið. Oft borðuðum við saman og
horfðum á sjónvarpið, settum
saman kaffiboð og hjálpuðumst að
við að undirbúa þorrablót. Við átt-
um skap saman við amma og vor-
um sammála um flesta hluti.
Nema kannski gerviblómið sem
amma vildi meina að lifandi sprot-
ar yxu upp úr en þar urðum við á
endanum sammála um að vera
ósammála!
Tími minn í Miðtúni var ómet-
anlegur og ég er óendanlega
þakklát fyrir að hafa fengið að
kynnast ömmu svona vel. Margs
er að minnast, margs er að sakna.
Ótalmargar minningar ylja þegar
ég kveð elsku ömmu mína og vona
að í sumarlandinu sé alltaf sól.
Fríða Sigurðardóttir.
Elsku amma Fríða. Nú hefur
þú fengið þína hvíld eftir langa og
viðburðaríka ævi. Þú varst stór
hluti af lífi okkar allra og þín verð-
ur sárt saknað, en eftir sitja nota-
legar og góðar minningar sem við
eigum eftir að geyma í hjörtum
okkar.
Ég er þakklát fyrir að hafa átt
svona góða og skemmtilega ömmu
eins og þig. Þó að þið afi hafið búið
langt í burtu frá okkur voruð þið
stór hluti af minni æsku. Það var
ekkert skemmtilegra en að koma í
bæinn og hlaupa upp tröppurnar á
Miðtúni og hringja dyrabjöllunni,
til að sjá þig koma og kyssa okkur
og knúsa. Þú varst alltaf svo fín og
vel tilhöfð, í fínni blússu með alls
kyns skartgripi og fallegan varalit
á vörunum. Þegar maður var
kominn þá hafðir þú alltaf áhyggj-
ur af því hvort maður væri svang-
ur. Oft var það ömmubrauð með
kæfu eða marmarakaka. Það var
líka alltaf spennandi þegar þú
fórst inn í hjónaherbergi og fannst
eitthvert súkkulaði í kommóðunni
fyrir nammigrísi eins og mig.
Ég á líka notalegar minningar
frá því þegar þið afi komuð í sveit-
ina og það var alltaf mikil gleði
þegar hvíta Toyotan renndi í hlað-
ið. Það var mikill spenningur því
við krakkarnir vissum að þú hefðir
eitthvað gott í stóru ferðatöskunni
og oftar en ekki var það það einn
stór Apollo-lakkríspakki á mann,
ópal og suðusúkkulaði. Blóðþrýst-
ingurinn hækkaði aldeilis á heim-
ilinu þá dagana. Og þó þú værir
komin í norðansveitina þá varstu
alltaf fínpússuð, og mér þótti alltaf
svo spennandi að skoða allt fína
snyrtidótið þitt, hálsmenin, hring-
ana og klemmueyrnalokkana
þína.
Við áttum líka góða tíma saman
í sumarbústaðnum á Öndverðar-
nesi. Það var ekkert skemmti-
legra en að heimsækja þig og afa á
sumrin, ganga rauða malarveginn
og fara í sund. Þú varst auðvitað
alltaf jafn stórglæsileg, í fínum
sundbol með sundhettu. Svo var
ekkert betra en þegar ég fékk
ömmu Fríðu súpu; Campbell-tóm-
atsúpu í dós, með ömmubrauði.
Ég er svo þakklát fyrir að hafa
flutt til Reykjavíkur og náð að
vera með þér síðustu ár. Það yljaði
mér um hjartarætur að sjá hvað
þú varst glöð og hissa að sjá mig
þegar ég kom til þín og sagðir: Nei
ert þetta þú? og svo knúsaðir þú
mig og kysstir. Þú varst alltaf með
eitthvað gott í skúffunni til að
bjóða gestum upp á, og það var
ekkert notalegra en að borða kex
eða súkkulaði með þér og spjalla
um daginn og lífið. Þá var um-
ræðuefnið oftar en ekki um námið
mitt eða hvort ég væri búin að
finna mér mann. Þú lagðir alltaf
mjög mikla áherslu á að ég skyldi
ekki flýta mér, hann ætti að vera
góður og ég ætti ekki að hlaupa í
einhverjar gönur. Þú varst alltaf
jafn glaðleg og hress, og það var
alltaf stutt í húmorinn hjá þér með
tilheyrandi grettum og hlátri. Við
fórum líka oft í göngutúra í garð-
inum á Droplaugarstöðum, skoð-
uðum blómin og töldum hringina
því þú varst ekki ánægð fyrr en þú
náðir að ganga allavega fimm
hringi.
Elsku amma, þú sýndir mér
alltaf fullan stuðning og endalausa
ást. Orð þín og hvatning verða
alltaf mitt veganesti í lífinu. Það
sem ég mun sakna þess að sitja og
halda í höndina á þér og hlusta á
hláturinn þinn.
Þín
Hildur.
Sterk, hrein og bein, snögg upp
á lagið, kom til dyranna eins og
hún var klædd, sagði það sem
henni fannst og sagðist alltaf hafa
gert það. Fólk réði svo hvernig
það tæki því.
Málfríður Andrea var sönn
Reykjavíkurmær, fædd og uppal-
in við Laugaveginn næstyngst í
stórum systkinahópi. Leikvöllur-
inn allur miðbærinn, göturnar,
garðarnir og bakgarðarnir. Hún
lærði fyrst að lesa öfugt á bókina
sem eldri bróðir hennar var að
stauta sig fram úr hinum megin
við eldhúsborðið og var meðal
fyrstu nemenda hins þá nýja og
glæsilega Austurbæjarskóla. Fað-
ir hennar var lóðs á dansk-ís-
lensku varðskipunum, móðir
hennar myndarleg húsmóðir, sem
auk þess að sjá um barnahópinn
leigði út herbergi fyrstu árin.
Fríða var lífsglöð og dálítið stríð-
in, en sagðist samt hafa verið svo
þæg þegar pabbi hennar var í
landi að hún fékk að fylgja honum
í erindum, t.d. að heimsækja
frænkuna á Ránargötu. Þá sat
hún alveg kyrr og hlustaði. Hún
minntist síðan með söknuði er hún
fylgdi honum niður á bryggju í
síðustu förina. Varðskipin höfðu
verið kölluð til Danmerkur vegna
heimsstyrjaldarinnar en hann þá
fenginn til að lóðsa flutningaskipa-
lest norður fyrir land. Skipinu
sem hann var á var sökkt út af
Vestfjörðum áður en áfangastað
var náð.
Eftir að Fríða seinna giftist
Herði, sæta skólabróðurnum af
Lindargötunni, sem þá var orðinn
múrarameistari, bjuggu þau fyrst
á Holtsgötu en síðan í Miðtúni þar
sem þau byggðu eigið hús. Þá
gekk hún niður ómalbikaðan
Laugaveginn með barnavagninn á
leið í heimsókn til móður sinnar, á
háum hælum og í nælonsokkum
hvernig sem viðraði. Yngsti son-
urinn í vagninum, næstyngsti sitj-
andi á svuntunni og sá elsti, bara
þriggja ára, gangandi með.
Fríðu og Herði kynntist ég
fyrst er við Sigurður sonur þeirra
rugluðum saman reytum. Þá
störfuðu þau bæði hjá Verka-
mannabústöðum, hún á skrifstof-
unni en hann sem umsjónarmaður
byggingarframkvæmda í Grafar-
vogi og Anna dóttir þeirra bjó enn
heima. Fríðu sem var snillingur í
höndunum og saumaði og prjónaði
mikið fyrir fjölskyldu sína fannst
nýja tengdadóttirin kannski
óþarflega mikil eyðslukló, kynni
ekki að taka slátur, keypti bakar-
ísbrauð og stoppaði helst ekki í
sokka. Hún gerði auðvitað athuga-
semdir en bætti svo bara um bet-
ur og gaf okkur almennilega
hrærivél, venti sjálf skyrtukrög-
um sonarins, gerði við stroff eða
prjónaði framan á ermar, auk
allra nýju peysanna og treflanna
sem hún hlýjaði okkur með.
Hún var þrekmikil og hugsaði
alla ævi vel um heilsuna, synti, fór
í gönguferðir eða sinnti trjárækt
við bústaðinn í Öndverðarnesi, þar
sem þau hjónin nutu sumranna
fram á elliár. Þau voru alla tíð ein-
staklega samhent og hefðu nú um
jólaleytið verið löngu búin að setja
upp vetrargardínurnar, þrífa allt
hátt og lágt, pússa ljósakrónur og
baka smákökur.
Ég þakka fyrrverandi tengda-
móður minni og föðurömmu Ingi-
bjargar Jöru dóttur minnar sam-
fylgdina um leið og ég sendi allri
fjölskyldunni nær og fjær innileg-
ar samúðarkveðjur.
Þórunn Sigríður
Þorgrímsdóttir.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 21. DESEMBER 2022
Okkar ástkæri faðir, tengdafaðir, afi
og langafi,
HJALTI PÁLL ÞORVARÐARSON
vélstjóri,
lést í faðmi fjölskyldunnar á hjúkrunar-
heimilinu Ísafold þriðjudaginn
13. desember. Útför fer fram frá Fossvogskirkju fimmtudaginn
22. desember klukkan 15.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki Ísafoldar fyrir einstaka
umönnun og góða viðkynningu.
Þorvarður G. Hjaltason Guðrún Einarsdóttir
Hjalti Vigfús Hjaltason
barnabörn og barnabarnabörn
Okkar ástkæri
JÓN RUNÓLFUR KARLSSON,
Hallbjarnarstöðum 1,
Skriðdal,
varð bráðkvaddur 9. desember.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk
hins látna.
Jórunn Anna Einarsdóttir
Anna Kristbjörg Jónsdóttir
Hrafnhildur Heiða Jónsdóttir
Jón Runólfur Jónsson
Sigurður Rúnar Ingþórsson
Eyjólfur Skúlason
Eyrún Heiða Skúladóttir
Jódís Skúladóttir
tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir
og amma,
VIGDÍS VALGERÐUR
SIGURÐARDÓTTIR,
Borgum í Þistilfirði,
lést á Sjúkrahúsinu á Akureyri
29. nóvember. Útförin fer fram frá Svalbarðskirkju í Þistilfirði
fimmtudaginn 29. desember klukkan 14.
Eiríkur Kristjánsson
Álfhildur Eiríksdóttir
Kristján Eiríksson
Sigurður Eiríksson
Anna María Eiríksdóttir Janus Guðjónsson
og barnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
SIGRÚN CLAUSEN,
Sólmundarhöfða 5,
Akranesi,
lést á hjúkrunar- og dvalarheimilinu Höfða,
Akranesi, fimmtudaginn 15. desember.
Útförin verður auglýst síðar.
Guðfinna Gróa Pétursdóttir
Guðjón Pétur Pétursson María Sigurbjörnsdóttir
Arinbjörn Pétursson
Þorsteinn Gunnar Pétursson Hulda Sigurðardóttir
og ömmubörnin
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
SVANDÍS HELGADÓTTIR,
Háholti 25, Akranesi,
lést á Heilbrigðisstofnun Vesturlands á
Akranesi, mánudaginn 12. desember.
Útför hennar hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Sigurður Gunnarsson
Gunnar H. Sigurðarson Valgerður Skúladóttir
Auður Sigurðardóttir
Hólmfríður Sigurðardóttir
ömmubörnin og langömmubörnin
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi, langafi og langalangafi
ÓLAFUR ÓLAFSSON
Sólvöllum 9, Selfossi
lést á sjúkrahúsinu á Selfossi
18. desember.
Sæunn Þorsteinsdóttir
Ólafur Ólafsson Friðrika Sigurgeirsdóttir
Steinar Þór Ólafsson Þuríður Gunnarsdóttir
Anna Birna Ólafsdóttir Oddgeir Tveiten
Sveinfríður Ólafsdóttir
afa- og langafabörn
Elsku Guðný
ömmusystir hefur
fengið hvíldina sína.
Í æsku varð ég
þeirrar gæfu að-
njótandi að fara ófáar ferðir með
ömmu og afa í sumarbústaðinn í
Þykkvabæ. Þangað komu líka
Guðný frænka og Stebbi maður-
inn hennar og á ég margar góðar
minningar frá dvölinni með
„gamla fólkinu“. Þar sé ég hana
enn í dag ljóslifandi fyrir mér í
horninu sínu við borðstofuborðið,
þar sem hún drakk te og studdi
fingri á nefbroddinn.
Það var alltaf notalegt að
koma á Framnesveginn til Guð-
nýjar og Stebba og ég hugsa með
hlýhug til allra jólaboðanna á ný-
ársdag og afmælisboða Guðnýjar
síðar í janúar ár hvert. Í nýárs-
boðunum var alltaf boðið upp á
Guðný Halldóra
Jónsdóttir
✝
Guðný Hall-
dóra Jónsdóttir
fæddist 22. janúar
1935. Hún lést 21.
nóvember 2022. Út-
för hennar fór fram
1. desember 2022.
svið en Guðný lærði
fljótt að ég væri
ekki hrifin af þeim
og sá alltaf til þess
að ég fengi afgang
af jólamatnum í
staðinn. Í afmælis-
boðunum hennar er
mér „græna kakan“
minnisstæð, en hana
fékk maður hvergi
annars staðar en hjá
Guðnýju frænku.
Sem barn fannst mér gaman hve
margt á heimilinu var líkt því sem
ég var vön að sjá heima hjá ömmu
og afa. Þær voru nefnilega ansi
samrýndar systurnar og eftir
hverja utanlandsferðina (sem
voru nokkuð margar hjá þeim
systrum og mökum) komu þær
heim með eins skrautmuni sem
prýddu alla veggi, hillur og
skápa.
Það er viðeigandi að kveðja
Guðnýju frænku með sömu hlýju
orðunum og ég fékk alltaf að
heyra frá henni fyrir svefninn á
árum áður: „Góða nótt, lambið
mitt.“
Hugrún Lena Hansdóttir.