Veiðimaðurinn - 01.12.2019, Síða 74

74 Veiðimaðurinn 75 Að gera tómstundagaman sitt að vinnu
Forfallinn veiðiáhugamaður
Albert, sem fæddist árið 1906 í Skorra-
dal í Borgarfirði, sat um árabil í stjórn
Stangaveiðifélagsins. Ennfremur var
hann með diplóma frá The London School
of Casting, Varð hann góðvinur eiganda
þess skóla, Captain T.L. Edwards, sem
var heimsmeistari í fluguköstum og vel
þekktur á meðal íslenskra veiðimanna
enda stundaði hann oft veiði hérlendis. Á
sjötta áratug síðustu aldar stofnaði Albert
Kastklúbb Íslands og kenndi því fjölda
fólks að kasta flugu.
„Flestir Íslendingar, sem nokkru sinni
hafa „veifað priki” og fjöldi útlendinga
þekkja „Albert í Veiðimanninum“. Íslensk
sportveiðimennska og þeir sportveiði-
menn, sem alist hafa upp á síðustu
áratugum og annt er um heiður sinn,
eiga Alberti meira að þakka en þá flesta
grunar,“ segir í greininni frá 1981.
Albert lést árið 1990. „Það segir sig sjálft
að maður, sem stofnar veiðarfæragerð og
byrjar innflutning og sölu á sportveiðar-
færum, hefur mikinn sportveiðiáhuga,“
segir í minningargrein Jóns R. Steindórs-
sonar, tengdasonar Alberts, sem birtist í
Morgunblaðinu í október árið 1990. „Sá
áhugi risti svo djúpt í Albert að eins og
Laxá í Þingeyjarsýslu fer um fagra bakka
sína hljóðlát og tíguleg, svo fór hin sama
elfa innra með honum sjálfum þá daga
sem hann hnýtti þar flugu á taum á hverju
sumri í fimmtíu ár. Þar varð að fara að
öllu með gát og virðing hans fyrir ánni
og árbúum var mikil.“
Ólafur og María Anna kaupa reksturinn
Í byrjun árs 1998 keyptu hjónin Ólafur
Vigfússon og María Anna Clausen rekstur
Veiðimannsins, sem þá var til húsa við
Hafnarstræti 5. Þau keyptu raunar ekki
nafnið sjálft heldur leigðu það um tíma
eða þar til þau hjón ákváðu að breyta
nafni verslunarinnar í Veiðihornið, enda
var húsið á horni Hafnarstrætis og Naust-
anna. Þegar Veiðimaðurinn fór í þrot
árið 2008 keyptu Ólafur og María Anna
nafnið og merkið af þrotabúinu. Ólafur
segir að nafnið hafi í raun verið geymt
ofan í skúffu þar til árið 2016 að nafni
Veiðilagersins var breytt í Veiðimanninn.
Í dag reka þau Veiðihornið í Síðumúla og
verslunina Veiðimanninn, sem er við
Krókháls 4.
„Saga Veiðimannsins er mjög merkileg,“
segir Ólafur. „Eftir því sem ég kemst næst
stofnaði Albert Veiðiflugugerð Íslands
árið 1938 og hafði fyrirtækið aðsetur á
Lækjartorgi. Þarna var hann með konur
í vinnu við að hnýta flugur. Árið 1940
flytur hann fyrirtækið í Hafnarstræti 22 í
hús sem kallað var Smjörhúsið og þar rak
hann Veiðimanninn í fjölda ára eða allt
þar til hann flytur starfsemina í Hafnar-
stræti 5, Tryggvagötu megin. Árið 1987,
þegar Ingólfsapótek flutti í Kringluna
færði Veiðimaðurinn sig nokkra metra yfir
í það rými, sem einnig er við Hafnarstræti
5, eða á horni Nausta og Hafnarstrætis.“
Svolítið mikið „tweed“
Bretinn Paul O’Keefe, rak verslunina á
þessum árum en þess má geta að helstu
umboð Veiðimannsins voru ABU og
Hardy.
„Hann innrétta verslunina glæsilega
og ekkert til sparað í þeim efnum. Að
mínu viti var þetta glæsilegasta veiðibúið
landsins þá en hún var því marki brennd
að vera kannski aðeins of bresk - svolítið
mikið mikið „tweed“, segir Ólafur og
brosir. „Vöruvalið var ekki alveg í takt
við þarfir íslenskra nútíma veiðimanna.“
Árið 1998 var rekstur Veiðimannsins aug-
lýstur til leigu.
„Við María skoðuðum það en höfðum ekki
áhuga,“ segir Ólafur. „Við sögðumst hins
vegar hafa áhuga á að kaupa reksturinn.
Ég hafði á þessum tíma unnið lengi hjá
Hagkaupi eða í fjórtán ár og hjá Útilífi í tvö
ár. Það blundaði alltaf í okkur að standa á
eigin fótum enda höfðum við bakgrunn
í fjármálum, smásölu og bókhaldi. Bæði
vorum við síðan með brennandi veiði-
dellu. Úr varð að við keyptum rekstur
þessarar elstu veiðiverslunar landsins
í febrúar 1998. Síðar frétti ég að ömmu-
systir mín hafði starfað við að hnýta
flugur hjá Alberti í Veiðiflugugerð Íslands,
sem og ein frænka mín í föðurætt, sem
sýnir nú hvað þetta er lítið land sem við
búum í.“
Ólafur segir að þau hjón hafi strax hafist
handa við að bæta verslunina.
„Við héldum lista yfir þær vörur sem
voru í uppáhaldi hjá okkur og við töldum
bestar og höfðum samband við birgja.
Þar á meðal eru þau tvö stóru merki sem
við erum enn með í dag - Sage og Simms.
Það er gaman að segja frá því að í dag
erum við fjórði stærsti dreifingaraðili
Sage í heimi. Þegar við tókum Simms inn í
okkar verslanir fyrir tuttugu árum þá var
fyrirtækið að stíga sín fyrstu skref í mark-
aðssetningu á Gore-Tex öndunarvöðlum.
Ég flutti reyndar inn fyrstu Gore-Tex
vöðlurnar þegar ég var framkvæmdastjóri
hjá Útilífi. Þetta voru ítalskar vöðlur og
þegar ég mætti í þeim í veiði í Haffjarðará
fyrir svona 25 árum þá ráku menn upp
stór augu og töldu að þetta gæti varla
verið vatnshelt. Á þessum tíma voru nátt-
úrlega allir í Neoprene-vöðlum.“
Sá áhugi risti svo djúpt í Albert að eins og Laxá í Þingeyjarsýslu
fer um fagra bakka sína hljóðlát og tíguleg, svo fór hin sama elfa
innra með honum sjálfum þá daga sem hann hnýtti þar flugu
á taum á hverju sumri í fimmtíu ár.