Veiðimaðurinn - 01.12.2019, Blaðsíða 33

framkvæmdastjóra Stangaveiðifélagsins
vegna veiðiáhuga eða áhuga á innra starfi
félagsskaparins þá svarar hann því til að
hvoru tveggja hafi ráðið för.
„Það var fyrst og fremst áhugi fyrir félags­
skapnum og rekstrinum sem slíkum.
Starfslýsingin talaði til mín en áhugi minn
á veiði dró svo sannarlega ekki úr. Ég hef
verið virkur í félagsstarfi í gegnum tíðina
og þótt það skemmtilegt. Þannig að það
hafði fleira en eitt áhrif þegar ég ákvað
að sækja um.“
Leit að upplifun
Þegar kafað er dýpra í veiðiáhuga Sigurþórs
segist hann eiga erfitt með að nefna eina
sérstaka á sem sitt uppáhald.
„Það eru svo margar ár sem ég á eftir
að skoða en ef þú gengur á mig þá er
Haukadalsá í miklu uppáhaldi. Hún hefur
vissan karakter og þar get ég t.d. gengið
með ánni í rólegheitum sem kallar mjög til
mín í veiði. Þar eru fjölbreyttir veiðistaðir
og stutt á milli þeirra. Já, Haukadalsá hefur
eitthvað sem ég finn kannski síður annars
staðar. En svo kom það mér á óvart þegar
ég fór í Laxárdalinn í sumar, sem er svo
mjög ólík Haukadalsánni, að ég upplifði
þessa sömu tilfinningu. Náttúrufegurðin er
svo ofboðsleg, og áin sjálf svona fjölbreytt
veiðisvæði frá Mývatni og til ósa. Ótrúlegt
vistkerfi,“ segir Sigurþór en bætir við að
hann hafi líka gaman að vatnaveiði.
„Ég útiloka ekkert og langar til að upplifa
svo margt fleira í veiði. En félagsskapurinn
skiptir kannski mestu máli. Ég held að stór
hluti veiðimanna geti vottað um það sama.
Það er þessi samverustund við ána eða
vatnið sem gefur svo mikið. Tengingin á
milli manna verður svo miklu sterkari en
annars staðar. Það er satt sem sagt er; ef
þú vilt kynnast einhverjum vel þá er það
best gert í vöðlum,“ segir Sigurþór.
Blautur í vöðlum
Sigurþór er ekki kominn á þann stað að
vera fastagestur veiðiverslana við græju­
kaup. „Þegar ég var að byrja þá lánaði Óli
mér vöðlur sem hann hafði notað lengi.
Fínar vöðlur ef ekki hefði verið fyrir gat í
klofinu. Vandamálið við ána var að það leit
út fyrir að ég hefði ekki gert annað í 20 ár
en að veiða. Svo alltaf þegar ég mætti og
klæddi mig í vöðlurnar þá héldu menn að
þar færi veiðimaður hokinn af reynslu og
spurðu mig því gjarnan ráða, sem ég gat
ekki fyrir mitt litla líf veitt. Það skýrði svo
spurnarsvipinn á andlitum þeirra þegar
ég byrjaði að kasta. Þá komust þeir örugg­
lega að þeirri niðurstöðu að maðurinn og
vöðlurnar ættu ekki saman,“ segir Sigurþór
brosandi en bætir við að vissulega hafi
hann áhuga á góðum veiðibúnaði enda
upplifun hans eftir að hafa veitt í nokkur
ár í vöðlunum hans Óla, að það er betra að
vera ekki blautur í lappirnar heilu og hálfu
veiðidagana.
Ég útiloka ekkert og langar til að upplifa svo margt
fleira í veiði. En félagsskapurinn skiptir kannski
mestu máli.
Facebook.com/VeidibudKef
HAFNARGATA 21 KEFLAVÍK
SÍMI: 625-5253
32 Góður vinur endurvakti veiðiáhugann