Heimili og skóli - 01.08.1965, Síða 13

á undan sér, en ætlaði að biðja um gist-
ingu. Drengirnir voru nú ekki í vandræð-
um. Þeir fullvissuðu gestinn um, að hann
væri velkominn og g.istingu gæti hann
fengið. Mætti ekki bjóða honum eitthvað
að borða? Hann vildi kannski fá sér bað?
Hann gæti farið að sofa, þegar hann vildi.
Reyndar var ekki orðið neitt framorðið og
foreldrarnir ætluðu að koma snemma
heim. Drengirnir buðust til að búa um
hann. Nú reyndist kyndingin og baðvatnið
í einhverju ólagi, en þeir fundu þá bara
upp á því að sjóða vatn í hraðsuðukatli
og blanda í baðvatnið. Handklæði voru
lögð fram, reyndar hafði mamma þeirra
verið að ganga frá þvotti og handklæði
voru eftir. Þeir sléttuðu svo handklæðin
handa gestinum, og úr því þeir voru byrj-
aðir, gátu þeir lokið við að slétta öll hand-
klæðin, mamma þyrfti þá ekki að gera það.
Þessir drengir voru lánssamir að hafa
hlotið það uppeldi, að þeir vissu, hvað
þeir áttu að gera og gerðu það. Þeir sýndu
kurteisi, hugulsemi og kjark, þeir yfir-
unnu erfiðleikana. — Þeir hugsuðu sjálf-
stætt.
Kennarar minnast oft á það, hve sum
börn séu illa talandi, þegar þau koma í
skólann, og hve orðfá og hugmyndasnauð
þau eru. Blessuð börnin, ef til vill er töluð
við þau tæpitunga, ef til vill lítið sem
ekkert rætt við þau. Kannski eru þau sett
út í leik á morgnana, og þá er gatan oft
leikvöllurinn. Ekki lærast mörg orð þar,
nema þau er sízt skyldi. Leikfélagarnir eru
aðallega litlir angar og jafnilla á vegi
staddir. Þetta hlýtur að stafa af hugsun-
arleysi foreldranna, ekki læra börnin að
tala það, sem þau ekki heyra, og virðast
margir halda, að það sé meðfætt að læra
að tala, komi af sjálfu sér, þótt ekki sé
talað við barnið. Hliðstætt er að vera
fæddur í kristnu þjóðfélagi, en það er
ekki nóg. Barnið verður að læra, hvað er
kristin trú, hvað er að vera kristinn. Þetta
mikilvæga atriði vill sömuleiðis gleymast
of oft. Þetta þarf að kenna börnunum.
Þótt tuttugasta öldin sé oft kölluð öld
barnsins, hafa húsateiknarar oft gleymt að
gera ráð fyrir börnum i íbúðinni, sem
þeir teikna. I fljótu bragði virðist mest
vera reiknað með gestakomum. Stofan eða
stofurnar hafðar afarstórar, en barnaher-
bergi fyrirfinnst ekki. Ekkert afdrep til
heimanáms né næðisstunda fyrir barnið,
sem oft á tíðum nýtur þess að vera eitt og
dunda við ýmislegt.
Ungur menntamaður segir svo frá, að
á heimili því, sem hann dvaldi á í nokkra
mánuði, hafi hann dáðst að því, hve börn-
in voru háttprúð, kát og hress. Þau voru
alls ekkert þvinguð og námið gekk vel. Þó
risu upp deilur, því að sitt sýndist hverj-
um eins og gengur, en málin voru þá rædd
og allt jafnaði sig. Hann sagðist hafa
spurt móðurina, hvernig hún hefði náð
þessum árangri með börnin, sjálfur ætlaði
hann að fara að kvænast og stofna heim-
ili. Vildi hann gjarnan fá uppskriftina á
barnauppeldi hennar.
Þar eð hann spurði í einlægni, fékk
hann greinargott svar, sem var í stuttu
máli þetta:
Frá því að barnið fæðist, þarf að gefa
sér góðan tíma við að gera því til góða,
sinna því strax ef það grætur. Ungbarn
grætur aðeins af vanlíðan. Hampa því aldrei
né hossa að óþörfu, en sýna því ástúð og
nærgætni, þegar hlúð er að því. Tala aldrei
til þess í höstum eða háværum tón, en
tala blíðlega og rólega við það. Tala sem
minnsta tæpitungu við það og alls ekki
eftir að það er byrjað að tala. Láta það
hafa sinn eiginn gullakassa, kenna því að
HEIMILI OG SKÓLI 57