Heimili og skóli - 01.08.1965, Blaðsíða 39

aS lepja — gekk mér til hjarta. Dag nokk-
urn vildi Anneli í fyrsta skipti fara út í
bæ með mér, áður hafSi hún aSeins fariS
út eftir aS dimmt var orSiS. Þá sagSi ég
viS hana: — Þegar þú verSur leiS á því
aS vera heima og hjálpa mér, þá förum
viS aS leita aS atvinnu handa þér.
—- Eg fæ aldrei neina atvinnu sagSi hún
meS tárin í augunum, -— því aS menn
verSa aS segja, hvar maSur hefur veriS
síSast, og ef ég segi, aS ég hafSi veriS í
fangelsi, þá vill enginn taka mig.
— Þú skalt ekki hafa neinar áhyggjur
af því, slíkt er enginn skyldugur aS segja
hér á landi.
Anneli okkar fékk atvinnu og var svo
dugleg, aS hún hafSi góSar tekjur, svo aS
hún gat keypt sér falleg föt. Hún gekk í
íþróttafélag og eignaSist þar góSa félaga.
En ég sá alltaf, aS hún bjó yfir einhverj-
um áhyggjum. Hún fékk alltaf bréf frá
Finnlandi, sem hún sagSi okkur ekkert um.
í hvert skipti og hún fékk þessi bréf, varS
hún þögul og hugsandi á eftir.
Dag nokkurn sagSi ég viS hana: — Ann-
eli, áttu einhvern vin í Einnlandi, sem er
aS skrifa þér?
Já, þaS var rétt til getiS. Og enn feng-
um viS eitt áfalliS. — Mamma, sagSi hún,
ég neySist til aS segja þér þaS. Hann er í
fangelsi. Hann var meS í bófaflokknum.
Hann á enga foreldra, en er alinn upp á
drengjaheimili. Hann hefur stoliS og selt
þaS aftur til aS fá peninga fyrir mat og
áfengi. ViS elskum hvort annaS!
Og mér varS hugsaS til þess, hvernig
ógsefan elti hana. AS hún skyldi verSa
ástfangin af svona pilti, sem eflaust mundi
draga hana aftur niSur í sorpiS.
En svo sagSi hún okkur meira um þenn-
an vin sinn, um bernsku hans í fátækt, um
drykkjuskap og sult á bernskuheimilinu,
um drengjaheimiliS, um stríSið og afleiS-
ingar þess.
ViS máttum ekki gefast upp, hvorki við
eða Anneli, hér var um aS ræða örlög
manns, sem var í hættu. — Ef þér þykir
vænt um hann, sögðum v.iS, — þá styrktu
hann. SkrifaSu honUm og hjálpaðu honum,
þegar hann kemur úr fangelsinu.
Hún skrifaði honum meS okkar leyfi,
og hann varS mjög hamingjusamur. Hún
varð einnig kátari og ræðnari en áður.
Síðari hluta sumarsins átti Paavo að losna
úr fangelsinu, og þurfti Anneli helzt að
vera þar til að taka á móti honum, svo
að hann hitti ekki „gamla vini“. Fyrst
hann átti enga ættingja, hvert átti hann
þá að fara?
Anneli fór svo til Finnlands, að þessu
sinni með mikið af fatnaði, og ýmislegt til
að stofna heimili. Hún leigði sér herbergi
og fékk vinnu. Nú hafði hún meðmæli frá
þeim, sem hún vann hjá í Danmörku. Þegar
sá dagur rann upp, þegar Paavo fékk frelsi,.
var Anneli þar reiðubúin með ný föt handa
honum, sem hún hafði saumaS sjálf.
Paavo hafði iðnréttindi og hann fékk
fljótt atvinnu. Og svo fóru þau að spara
saman fyrir lítilli, en dýrri íbúð. Þau
keyptu húsgögn smám saman og svo giftu
þau sig. Og nokkrum árum síðar eignuð-
ust þau lítinn dreng, en þess höfðu þau
óskað innilega. AnneLi og Paavo eru mjög
hamingjusöm, skrifa þau okkur, og spyrja,
hvort við getum ekki komið næsta sumar
í sumarleyfinu með börnin. Við höfum
svarað, að við getum ekki hugsað okkur
neitt ánægjulegra en að sjá dóttur „okkar“
og manninn hennar komin í örugga höfn„
Eiríkur Sigurðsson.
þýddi.
HEIMILI OG SKÓLI 83