Heimili og skóli - 01.08.1965, Síða 14

leika sér. Kenna því aS tína gullin sín eam-
an. Ef það handleikur hluti, sem það má
ekki fá, þá að fá því annaö í hendur eða
leiða athygli þess að öðru. Hafa sand-
kassa úti fyrir húsinu. Og skilyrðislaust,
hafa það aldrei úti á götu á smábarnaldr-
inum, enda óþarfi. Leikfélagar myndu líka
hafa gaman af að leika sér í sandkassan-
um.
Þá ber að venja það á að hugsa sjálf-
stætt, að hugsa um hlutina sjálft, hafa
fyrir þeim eftir getu. Leyfa barninu að taka
þátt í daglegum störfum, þótt til tafar sé.
Eftir að skólaganga er hafin, láta það hafa
nægan svefn.
Áríðandi, að þau hafi sín eigin herbergi.
Vera alltaf reiðubúin til hjálpar, ef með
þarf. Tala vel um skólann og kennarana.
Kenna því að hugsa, nota heilann. Standa
alltaf við það, sem sagt var og skrökva
aldrei að barninu. Kenna því að þykja
vænt um blóm og allan gróður, þegar á
unga aldri, benda því á fegurð himinsins,
alla þá fögru Iiti, jafnt að sumri sem vetri.
Margt fleira var í uppskriftinni, en síð-
ast en ekki sízt að kenna barninu að biðja
til guðs.
Unga manninum fannst, að þetta hlyti
að vera tímafrekt, en það kvað móðirin
ekki vera, þolinmæöi þyrfti þó að vera
fyrir hendi og þetta væri í raun og veru
tímasparnaður, ef betur væri að gáð.
Það er talað um, að uppeldi barna færist
nú æ meir yfir á hendur skólanna og kenn-
aranna og það er staðreynd. Þó koma börn-
in aldrei í skóla fyrr en sjö ára gömul, en
kennarar segjast finna frá hvers konar
heimilum barnið kemur, ekki hvað ytri
búnað varðar, heldur hvað uppeldi við
kemur.
Eoreldrar vanrækja skyldur sínar við
börnin ef þeir gefa sér ekki tíma til að ala
þau upp. Fæði, klæði og húsnæði er ekki
nóg. Nú á tímum, þegar mannsævin leng-
ist stöðugt, ætti það ekki að vera mikil
fórn af foreldra hálfu að gefa börnum sín-
um meiri tíma en „coctail“- og spilaboð-
um og allskyns skemmtunum, þetta eru
svo tiltölulega fá ár, sem börnin eru heima
í foreldrahúsum. ÁSur en varir eru þau
fleyg og bjarga sér sjálf. Þeir foreldrar
fara á mis við mikla hamingju, sem gefa
sér ekki tíma til að sinna barni sínu, tala
við það, vera félagi þess, en það er nú
svo undarlegt, að vanalega hefur fólk tíma
til þess, sem það vill og hefur áhuga fyrir.
Skólanum er meiri vandi á höndum, tími
er þar svo takmarkaður og skylt að fara
yfir tiltekið námsefni. Því veröur lítill tími
fyrir uppeldislegu hliðina, þó að kennarar
séu allir af vilja gerðir. Það er annars
undarlegt, að á sama tíma, sem hlutverk
skólanna eykst, fást færri kennarar. Þjóð-
félagiö virðist ekki enn hafa komið auga
á eða v.iðurkennt, hve kennarastarfið er
mikilvægt, eitt hið allra mikilvægasta í
þjóðfélaginu. Segir það sig sjálft og þarfn-
ast engrar skýringar, ef fólk vill hugsa
málið. Nú er kjörojrð dagsins: Meiri
menntun — meiri sérmenntun — meira
verklegt nám — fleiri skóla, — en kenn-
arastarfið er ekki metið að verðleikum.
Kennaramenntað fólk fer í aðrar stöður.
Hvers vegna? Aðallega vegna þess að
kjör kennara eru ekki nógu góð boriö
saman við önnur störf, en þó meir lýjandi
en flest önnur störf. Það er einnig hætta á,
að unga fólkið með hæstu prófin fari ekki
í kennararskólana. Kjör kennara hafa þó
batnað fyrir tiltölulega stuttum tíma, en
þrátt fyrir það hefur kennaraskortur aldrei
verið meiri en nú.
Samvinna heimila og skóla hefur hrað-
aukist á síðustu tímum og er það vel.
58 HEIMILI OG SKÓLI