Heimili og skóli - 01.08.1965, Síða 16

anir, svo sem dagheimili, leikskóla, sem
tækju uppeldis- og menntunarhlutverk
heimila að sér, þegar móðirin þarf að
stunda vinnu utan heimilis síns. Það er
svo ótal margt, sem ekki gefst tími til að
ræða um, en er þó mikilvægt í uppeldinu.
Nú giftist unga fólkið sífellt yngra og
yngra og börn fara að eiga börn, eins og
einhver sagði. A þessum miklu fræðslutím-
um er nálega ekkert gert að því að kenna
ungum foreldrum að ala upp börn til lík-
ama og sálar. Eru nokkrar handhægar
kennslubækur til leiðbeiningar? Eru þær
kenndar?
Það er haft eftir formanni danskra lestr-
arkennara nýlega á fundi félagsins, að ef
borin væri saman þekking eða kunnátta
á grísauppeldi og það, sem vitað er um
uppeldi og kennslu barna, þá bæri þekk-
ingin á grísauppeldi sigur af hólmi.
Ætli það sé ekki svipað hér á íslandi?
Handhæg fræð.irit um fóðrun búpenings
og meðhöndlun, svo að hann gefi sem
mestan arð, þykir alveg sjálfsögð.
Hér, með vorri þjóð, borið saman við
stórþjóðirnar, virðist margt hljóta að
vera auðveldara að lagfæra, t. d. hvað
uppeldi og menntun varðar. Hér verður
auðveldara að fylgjast með hverjum og
einum og gott að fá yfirlit yfir ástandið.
Það er hastarlegt, að af vanþekkingu, leti
eða af félagslegum ástæðum, skuli mörg
börn Ienda á villigötum, og fá ekki að
njóta þeirra hæfileika, sem þau eru gædd.
Þeim finnst sjálfum þau vera misheppnuð
og ráði ekki við verkefnið, og það í þjóð-
félagi, sem á svo margt eftir óunnið, en
er svo mannfátt.
— Skulu nú dregin saman nokkur þau
atriði, sem hér hafa verið rædd: Ef vel
á að vera, þurfa barnafjölskyldur að búa
í því húsnæði, þar sem smábarnið, skóla-
barnið, hefur sitt eigið afdrep. Stærð her-
bergisins skiptir ekki máli. Hér kemur til
kasta húsateiknaranna og reyndar bæjar-
félagsins, er láta byggja íbúðarhúsnæði.
Foreldrar gefi sér tíma til að sinna
barni sínu, ger.i sér ljóst, að það er sjálf-
stæð persóna með sína eigin skapgerð.
Að menntun þess og menning byrjar í
heimahúsum og nauðsynleg er ástúð og
umhyggja, agi og mikil þolinmæði við
uppeldi þess.
Að persónuleiki barnsins mótast þegar
á barnsaldri.
Það þarf að venja barnið á að hugsa,
brjóta heilann, tölum v.ið það, segjum
því sögur og nennum að hlusta á það,
lærum að þekkja barnið.
Segjum því aldrei ósatt. Svíkjum aldrei
það loforð, sem við höfum gefið barn-
inu.
Munum eftir því, hve árin eru tiltölulega
fljót að líða, árin, sem börnin eru ung og
þurfa foreldra sinna mest við, en manns-
ævin lengist meir og meir.
Leyfum þeim að vera börn svo lengi,
sem hægt er.
Kennum þeim að bera virðingu fyrir
því góða og fagra, fyrir sjálfum sér, fyrir
lífinu, virðingu fyrir guði.
EITT af því allra óþægilegasta, er komið
getur fyrir ræffumann, sem er að flytja
ræffu, er það aff hafa fyrir framan sig
fólk, sem auðsjáanlega er að bíða eftir
því einu að hann ljúki máli sínu. Þekktur
fyrirlesari var eitt sinn spurður að því,
hvort honum hætti ekki við aff fipast í
ræðunni, þegar áheyrendur væru alltaf að
líta á klukkuna. „Nei,“ svaraði hann, „ekki
fyrr en þeir fara að hrista úrin.“
60 HEIMILI 0G SKOLI