Heimili og skóli - 01.08.1965, Side 35

ANHELI KOH AfTUR
SAGA FINNSKRAR STÚLKU, SEM
VAR TÖKUBARN Á STRÍÐSÁRUM
Sjálfsagt er að athuga fyrst, hvort ekki
er hægt að hjálpa barninu, þar sem þaS er,
svo aS ættland þess, fjölskylda og tungu-
mál gleymist ekki. Annars getur þaS átt á
hættu aS mæta miklum erfiSleikum eins
og fram kemur í eftirfarandi frásögn af
finnsku stúlkunni Anneli.
ANNELI KEMUR.
ÞaS var áriS 1942, um veturinn, þegar
finnska stríSiS stóS yfir. I blöSunum var
sagt frá neySinni hjá finnsku þjóSinni,
einkum meSal barnanna, og mörg börn
voru veik og höfSu þörf á aS komast í
gott heimili í löndum, þar sem menn höfSu
lífsnauSsynjar. I litla bænum okkar var
sett á fót nefnd, sem átti aS útvega heim-
ili handa vissum fjölda tökubarna, og viS
hjónin gáfum okkur fram. ViS höfSum
veriS í hjónabandi í átta ár og ekki eign-
ast nein börn, svo aS viS álitum aS viS
hefSum aSeins ánægju af, ef viS gætum
hjálpaS litlum dreng eSa stúlku, sem þarfn-
aðist heimilis.
ViS hlökkuSum til, þegar barniS „okkar“
kæmi, en höfSum enga hugmynd um, hvaSa
ábyrgS þaS er aS tengja svona litla veru
viS heimiliS. ViS álitum, eins og allir aSrir,
aS viS værum aS gera góSverk. Og þaS
gerSum viS líka, en ...
Þegar til kom fengum viS minnsta barn-
iS, litla stúlku, tveggja og hálfs árs, sem
hét Anneli. Ég man, eins og þaS væri í
gær, dimmt, kalt vetrarkvöld, þegar fóstur-
mæSur og feSur stóSu á járnbrautarstöS-
inni og sáu börnin koma út úr lestinni.
Þau höfSu merkispjald um hálsinn og aS-
eins þau föt, sem þau stóSu í. Þau voru
þreytt, óhrein og illa útlítandi. Hvernig
gat annaS veriS eftir ferSalag í þrjú dægur,
fyrst upp til Haparanda og niSur gegnum
alla SvíþjóS og yfir hluta af Danmörku.
En hvaS þaS var ánægjulegt aS fá svona
litla stúlku á heimiliS til okkar. ViS byrj-
uSum á aS þvo henni. LítiS rúm stóS reiSu-
búiS, en þaS höfSum viS fengiS lánaS hjá
mágkonu minni, matur var einnig íilbúinn,
en Anneli hafSi enga lyst, og læknirinn frá
RauSa krossinum, sem fylgt hafSi börn-
unum, hafSi sagt, aS viS mættum ekki
þvinga hana. ÞaS mundi lagast smám sam-
an. Hún byrjaSi meS því aS sofa í átján
stundir, og svo fengum viS hana til aS
drekka mjólk meS tvíbökum, fransbrauSí
og borSa ofurlítiS af eggjum og ávöxtum.
MaSurinn minn hringdi heim til mín á
hverjum degi, til aS heyra hvernig þaS
gengi meS Anneli. Hún byrjaSi fljótlega
aS tala sitt finnska barnamál, sem viS
skildum ekki, en orSiS áiti, mamma, kom
aftur og aftur, svo þaS var auSfundiS
hvert hún hugsaSi. Þá tók ég hana í fangið
og vaggaSi henni, þar til hún varS aftur
ánægS ...
ÞaS gekk vel meS fósturbarniS, hún fékk
góSa lyst og varS brátt hraustleg og fjörug.
Hún þyngdist svo mikiS, aS læknirinn ætl-
aSi varla aS trúa því. En hún fékk nóg aS
borSa. Hún gleymdi fljótt sínu eigin móS-
urmáli og lærSi dönsku í staSinn, sumt af
okkur og sumt af börnunum, sem hún lék
sér viS.
Fyrst var þaS ætlunin aS finnsku börnin
HEIMILI OG SKÓLI 79