Ársrit Skógræktarfélags Íslands - 15.12.1942, Síða 58

48
fljóts-fyrirhleðslan, sem nú er smám saman verið að fram-
'kvæma, bjargar þúsundum hektara lands frá eyðingaröfl-
um fyrir gróður og ræktun, þegar hún er fullger, og vernd-
ar jafnhliða blómlegar byggðir, sem ella hefði verið eyð-
ingu ofurseldar að meira eða minna leyti, fyrr eða síðar.
Það er þegar hafin sókn um sköpun nýrra skóga, og
margt sem bendir til, að hún muni fara harðnandi á næstu
árum vegna þess árangurs, sem þegar er búið að sýna að
ná má, ef gróðuröflin eru réttilega styrkt og með þeim
unnið. Þar, í þeim efnum, hefir vissulega miðað nokkuð á
leið undanfarin ár og áratugi. Það hefir ekki aðeins mótað
svip landsins, heldur einnig svip þjóðarinnar á margan
hátt.
En sóknin þarf að aukast enn, og þjóðin að gera sér
þess sem gleggsta grein, hve mikilvæg þessi barátta er, og
setja sér hana sem ljósast fyrir sjónir. Framtíð þjóðarinn-
ar og velferð er vissulega mest undir því komin, að hún
kunni að nytja landið, sem hún byggir, vinna með frjó- og
gróðuröflum þess, og skila því betra til næstu kynslóða, en
það var. Bæði efnaleg og andleg velferð er undir því kom •
in. — Og engum arfi er hægt að skila betri í hendur eftir-
komendanna en þeim. —
Ég held, að það væri holt þjóðaruppeldi eða þáttur þjóð-
aruppeldis, að sem flestir skoði þá staði, þar sem þessi
barátta er hörðust í ríki náttúrunnar, milli gróðrar og
eyðingar. Einn þeirra er t. d. Markarfljótsdalurinn, eða
eins og það er nú oft nefnt, vatnasvæði Þverár og Markar-
fljóts. Þar er áður getið í sögum vorum um mikla skóga,
m.a. í Rauðaskriðum og víðar á söguöld. En þar eru eyði-
öflin ötul að verki. Vatnaflaumurinn hefir eytt miklu gróð-
urlandi, uppblásturinn einnig, og skógar sjást nú aðeins á
Þórsmörk og Goðalandi svo teljandi sé. Byggðirnar þarna
umhverfis eru allar í meiri eða minni eyðingarhættu. En
frjómoldin er góð og frjósemin mikil, þar sem gróðurinn
nýtur sín, og þar sem hann er verndaður og að honum
•hlynnt. Óvíða mun vera ánægjulegra að stunda ræktun á