Skák - 01.10.2003, Side 10

þrisvar í röð. Jón Jónsson fékk
flest atkvæði í stöðu gjaldkera
(áður féhirðis) og Guðmundur
Gunnlaugsson var kjörinn ritari.
Nú var komið að áframhald-
andi kappskákum, þar sem teflt
var um silfurskjöld með ágreiptu
taflborði. Sú nýbreytni var nú
samþykkt, að „einn teflir við alla
og allir við einn, eitt tafl við
hvern“, í stað þriggja. Jón Bald-
vinsson varð nú ekki jafn virkur
og áður og börðust Sigurgeir Jóns-
son og Sumarliði Sveinsson um
efsta sætið í mótum félagsins.
Haustið 1911 flutti félagið sig enn
um set og fengu inn á „IngólfT.
Nú virðist hafa verið komin
þreyta í félagið, jafnframt því, að
fremstu „leil<menn“ félagsins tóku
orðið sífellt minna þátt í mótum
þess, enda höfðu þeir í nógu að
snúast á mótum stóra bróður,
Taflfélags Reykjavíkur. Á aðal-
fundi Skákar 8. janúar 1912 var
það samþyldct samhljóða, að „-
steypa saman fjelaginu við ,Tafl-
fjelag Reykjavíkur’, þar sem flestir
meðlimirnir voru líka meðlimir í
því fjelagi...“.
Félagarnir í Skák voru aldrei
verulega margir, en í viðveruskrá
félagsins voru sjaldan fleiri en 15
skákmenn skráðir með nafna-
kalli. Þeir voru hinsvegar áhuga-
samir mjög og áttu eftir að verða
meðal atorkusömustu „leik-
manna" Taflfélags Reykjavíkur.
Taflfélagið hélt úti glæsilegu
skáklífi og má meðal annars sjá
þessi merki í blöðunum frá fyrstu
áratugum 20. aldar, þar sem
fréttaflutningur af skálcstarfi þess
var með ágætum. Meðal annars
var á þriðja áratugnum gefin út
dagskrá taflfunda TR á kaffihús-
inu Uppsölum í Aðalstræti 18,
þar sem opið var fyrir skákiðkun
alla daga vikunnar, mest um
helgar, en „aðeins“ 3-6 ldst. á
virkum dögum. Uppsalir voru þá
annars samfundastaður helstu
bóhema höfuðstaðarins, eldd síst
vinstri manna, sem þangað fjöl-
menntu. Meðal þeirra voru Hall-
björn Halldórsson prentari og
ritsjóri Alþýðublaðsins og vinur
hans Erlendur Guðmudnsson í
Unuhúsi, einn sterkasti skák-
maður íslendinga um þær
mundir. En eitthvað kastaðist í
keltki 1926, þegar deilur TR og
Skáksambands íslands um Skák-
þing íslendinga stóðu sem hæst
[Sjá sögu Skáksambands Islands,
í samantekt Þráins Guðmunds-
sonar], svo helstu forvígismenn
Taflfélagsins sendu frá sér eftir-
farandi yfirlýsingu:
„Við undirritaðir, meðlimir Skákfélags Reykjavíkur, lítum svo á að ágreiningur eins og sá, er varð í
Skákfélaginu í gær, megi ekki verða þess valdandi að kraftur fjelagsins þverri í framtíðinni nje styrk-
ur þess á Skákþingi því, er nú fer í hönd. Viljum við því biðja yður, Erlendur Guðmundsson, að taka
aftur úrsögn yðar úr fjelaginu og að styrkja fjelagið nú þegar með þátttöku yðar á Skákþinginu.
Reykjavík 4. apríl 1926
Virðingarfyllst
Garðar Þorsteinsson, Pétur Zóphaníasson, Árni B. Knudsen, Friðrik Björnsson, Sigurjón Fjeldsted,
Jón Guðmundsson, Sig. Kr. Guðlaugsson, Jón Guðmundsson, [Jón] Jónsson, Jón Zoega, Þór. Hall-
dórsson, Ágúst Pálmason, Þorl. Ófeigsson, Lúðvík Bjarnason, Eggert G. Gilfer, Ingólfur Pálsson,
ÁrniÁrnason, Sigurður Jónsson, B.H. Björnsson, Guðmundur Ólafsson, Guðmundur Þ. Breiðfjörð,
E. O. Guðmundsson, Bjarni Grímsson, Þorsteinn Gíslason."
Glöggir lesendur sjá, að í þessum
hópi voru flestir helstu forvígis-
menn Skákar 1909-1912, þeirra
á meðal fyrsti formaðurinn,
Ágúst Pálmason, Þorlákur
Ófeigsson og Eggert Gilfer.
Félagið Skák hafði kannski
ekki varanleg áhrif á íslenskt
skáklíf, en upprifjun þessa tíma-
bils, þegar eldhugar risu í land-
inu og hófu starfsemi fyrir eigin
reikning (án styrkja), ætti að
leiða hugann að því, að skáksaga
íslendinga er enn ekki fyllilega
skrifuð. Ekki er ljóst í mínum
huga, þegar þetta er skrifað,
hvaða þættir í starfsemi Skákar
voru nýjung og hvað hafði verið
fengið að láni frá Taflfélagi
Reykjavíkur. En í öllu falli ætti
stutt saga „Félagsins Skák“ að
vera athygliverð fyrir skákáhuga-
menn á Islandi.
208
S K A K