Morgunblaðið - 19.09.1964, Síða 20

MOHGUNBLAÐIÐ
f
Laugardagur 19. sept. 1964
HERMINA BLACK:
Eitur og ást
— Við verðum að bíða þangað til hann verður svangur.
Hann stóð upp, brosti til henn-
ar, hjálpaði henni í kápuna, og
studdi svo hendinni stutta stund
á hálsinn á henni.
Hún fann enn þessa sertingu
meðan hún var frammi til þess
að méla nefið og binda trefil-
inn um hárið. En á meðan borg-
aði Blake reikninginn og fékk
meira benzín.
Hann vafði skjólvoðinni um
Corinnu eftir að hún var sest
í bíiinn, og sagði: — Mundirðu
verða mjög angistarfull ef við
strönduðum úti í miðri eyði-
mörkinni?
Hún hló. — Hugsaðu þér hvað
sagt yrði um stúlkugarminn!
—Já, ég verð líklega að giftast
þér strax til þess að koma þér
hjá hneyksli.
— Þér eruð mjög gamaldags,
Ferguson pasja, svaraði hún. —
Við hefðum eiginlega átt að hafa
Josephine frænku með okkur,
til þess að allt liti betur út.
— Nei, það mundi spilla, sagði
hann. Svo settist hann við stýr-
ið. — Nú förum við af stað.
Þetta er fyrsti þáttur konuráns-
ins. En meðal annarra orða! Held
urðu að þú hefðir fallizt á að
strjúka með mér, ef það hefði
verið nauðsynlegt?
— Ég get ekki svarað því án
þess að hugsa mig um, sagði Cor-
inna og hló.
Hún hallaði sér aftur í sætinu
og var innilega glöð. Henni
fannst unun af snertingunni við
öxlina á Blake, hafði gaman af
hraðanum á '■bílnum og vind-
strekkingnum, sem togaði í hár-
ið á henni.
29
Það væri dásamlegt, hugsaði
hún með sér, ef við værum að
strjúka núna. Gaman ef við þyrft
um ekki að fara heim núna og
segja öðrum frá leyndarmálinu,
áður en við giftumst. Þó að hana
langaði til að segja öðrum frá
því, að hún og Blake væru trú-
lofuð, fannst henni jafnframt
lokkandi, að þegja yfir leyndar-
málinu dálítið lengur. Josephine
frænka varð vitanlega að fá að
heyra það. En þó að prófessor-
inn mundi gleðjast yfir þessu,
hennar vegna, mundi honum
vafalaust þykja leitt, að þurfa
að missa hana svona fljótt. Og
Corinna kveið fyrir að heyra
það, sem Sandra myndi segja
um þetta. Sandra mundi eflaust
halda — og gefa í skyn — að
Corinna hefði lagt snörur fyrir
Blake. Jæja, en hvorki Sandra
né nokkuð annað skipti máli í
þessu sambandi. Það eina sem
nokkru varðaði var það, að
inni! Hún færði ósjálfrátt höfuð-
ið nær honum og hann leit á
hana.
— Ertu syfjuð, elskan mín?
— Nei, það er öðru nær.
— Hvað ertu að hugsa um
núna? Nú hafði hann augun á
veginum.
— Um þig, svaraði Corinna
um hæl.
— Hefurðu ekkert þarfara að
hugsa um?
— Nei, hvað ætti það að vera?
— Það má ekki tala svona við
mann, sem situr við stýri á bíl,
sagði hann, og eftir augnablik
stöðvaði hann bílinn. Tunglið var
í austri, og svo lágt að það sýnd-
ist snerta ásana í fjarska. Svarta
flauelsskugga lagði yfir sand-
inn, sem var með silfurgljáa í
tunglsljósinu.
Corinna leit upp, dreymandi.
— Það eru margir heimar til,
aðrir en þessi. Heldurðu að við
komum þangað nokkurntíma?
— Það getur vel hugsazt, en í
svipinn er þessi meir en nógu
góður handa mér, sagði hann.
Hann faðmaði hana að sér og
hún tók um hálsinn á honum',
og stjörnurnar og nóttin og kyrrð
in sveipuðust um þau meðan
hann var að kyssa hana.
— Elsku, yndislega Corinna,
sagði hann. — Að hugsa sér að
ég skuli hafa eytt æfinni í það,
að þykjast vera að gera eitthvað
til gagns. En í raun réttri hef
ég líkast til alltaf verið að leita
að þér.
— Og nú hefurðu fundið mig,
sagði hún og neri kinninni upp
að kinninni á honum. — Eða
kannske er réttara að segja, að
ég hafi fundið þig. Heldurðu ekki
að það hafi verið skráð í stjörn-
unum þarna uppi?
— Auðvitað var það skráð,
svaraði hann. — Eigi má sköpum
renna, stendur einhversstaðar.
Ég tilbið þig, elskan mín. Hann
lyfti hökunni á henni með ann-
ari hendinni. — Hvað ætlarðu að
gefa mér fyrir frelsið sem ég hef
misst, og sem ég mat svo mikils?
Það eina sem þú getur boðið er
nokkurra mánaða kvalafull bið,
meðan þú ert að hjálpa leiðin-
legri bók til að fæðast.
— Hún er alls ekki leiðinleg.
Hún fjallar um fólk eins og þig
og mig, um manneskjur sem
hafa lifað og elskað. Þær munu
hafa gengið sína leið, eins og
þú og ég göngum okkar. Munur-
inn er aðeins sá, að enginn gerir
smurlinga úr okkur né reisir stór
fengleg minnismerki okkur til
heiðurs. Við rotnum og verðum
að dusti — og kannske dreifri
einhver því hérna yfir eyðimörk
ina, þar sem við lærðum að
elskast. . . .
— Þú mátt ekki tala svona,
sagði hann hlæjandi og kyssti
hana enn. Svo rétti hann úr sér
og tók upp vindlingahylkið.
— Ætli við verðum ekki að
fara að komast ofan úr stjörnun-
um, elskan mín. Ég á að vera
kominn á heimleið eftir tíu mín-
útur. . . . Höndin sem tók upp
vindlinginn var ekki laus við
skjálfta, en augun brostu til
hennar. — Ég hef ýft á þér hárið,
sagði hann.
Hann hjálpaði henni til að ná
í silkitrefilinn, sem hafði færzt
niður á axlirnar á henni, og lagði
hann yfir höfuðið á henni. Hann
tók líka upp töskuna hennar, sem
hafði dottið. En hann kyssti
hana ekki fleiri kossa.
Corinna reykti vindlinginn
sinn og varð smámsaman með
sjálfri sér. Hún var dálítið hrædd
við tilfinningarnar sínar, og fór
allt í einu hjá sér.
— Og nú, elskan mín, sagði
Blake, — verðum við að tala um
annað, sem ekki er alveg eins
skemmtilegt.
— Blake! sagði hún og kvíðinn
skein úr augunum. — Hvað er
það?
— Ekki annað en það, að ég
verð að fara á morgun.
— Æ, nei! Ekki svona fljótt!
En svo mundi hún að hann
hafði búið hana undir þetta, og
hún spurði hikandi: — Þú kemur
vonandi aftur?
— Já, þér þýðir ekki að reýna
að aftra því.
— En hve lengi býst þú við að
verða í ferðinni? spurði hún.
Það er hræðileg tilhugsun að
þurfa að verða svona hrædd
hvenær sem hann færi að heim-
an — það var líkast og hún væri
svipt hluta af sjálfri sér. Enda
var hann orðinn hluti af henni
sjálfri.
Og honum fannst hérumbil
það sama, þó hann reyndi að
leyna því bak við sitt venjulega,
rólega fas. — Kannske eina viku.
Kannske tíu daga. Ég kem að
minnsta kosti eins fljótt og ég
get.
— Og hve lengi verður þú
hérna þá?
— Ekki nema fáeina daga. Og
síðan — ja, það er bezt að horfast
í augu við það, Corinna — síðan
verð ég að vera í Kairo. Og hver
veit nema ég verði að fara enn
lengra. Svo að mér finnst að þú
ættir að hugsa þig um betur, og
koma með mér.
Hún studdi hendinni á öxlina
á honum. — Mig óraði ekki fyrir
að þú yrðir að fara svona fljótt,
elskan mín.
— Þó að ég þyrfti ekki að fara
frá þér fyrr en eftir heilt ár,
mundi mér finnast að það væri
of fljótt“, sagði hann rólega. —
Hugsaði nú betur um málið, elsk
an mín.
Hún varp öndinni. — Verst
þykir mér að ég verð alltaf sí-
hrædd. Ég get ekki haft nokkra
nasasjón af, hvað fyrir þig kann
að koma. Heyrðu, Blake, ég hélt
að ég væri hugrökk, en ég duga
líklega ekki til þess að vera kona
manns, sem er í sífeldri hættú —
ég er hrædd um að ég verði að
aumingja fyrr eða síðar. . . .
— Vertu ekki að bulla, gullið
mitt, sagði hann og kyssti hana
á hárlokkana, sem stóðu fram-
undan hettunni. — Það er engu
líklegra að nokkuð komi fyrir
mig í Cairo, en þó ég gengi á
götu í London og yrði fyrir stræt
isvagni.
BLAÐADREIFING
FYRIR !
Morgunblaðið þarf þegar í stað að ráða fólk til blaðadreifingar
í þessi blaðahverfi:
'ÍC Sörlaskjól — Lnyghagi — Hagamel — Fálkagata.
★ Barónsstígur — Skeggjagata.
★ Sjafnargata — Langholtsvegur 1—108.
Suðurlandsbraut.
Ít Gjörið svo vel að hafa samband við afgreiðslu
Morgunblaðsins.
sími 22480.
KALLI KUREKI
IF JOkEB GíT HERE
S6FOBE ME FETCK-UM
REP.YOU BETTEB
SHOOT-UM FIBSTAH'
eXPLAIM-UM WHY
AFTEBf

Teiknari; J. MORA
V' .— Ef Brandur kemur hingað áður
en ég næ í Kalla þá ættir þú að skjóta
hann áður en þú byrjar að útskýra
nokkuð fyrir honum.
— Ég ætla að vígbúast uppi í
hlöðunni og halda honum í góðri fjar-
ilægð þangað til Kalli kemur.
— Það er tekið að rökkva, þegar
hinn þreytti hestur Litla-Bjórs kemur
með hann til búgarðs Smiths, þar sem
JCall' er í heimsókn.
— Kalli kúreki.
— Æ, nei segðu mér ekki að Skrögg
ux sé í vandræðum. Hann er það
venjulega þegar svona stendur á.
— Hann segir, segðu honum það
vera neyðartilfelli. Hvað er neyðar-
tilfelii?
— Segðu mér það seinna. Ég tek
einn ai hestum Smiths og hef hraðan
.4
Kópavogur
Afgreiðsla Morgunblaðsins íi
1 Kópavogi er að Hlíðarvegi 61,^1
I sími 40748.
Garðahreppur /,
Afgreiðsla Morgunblaðsins {i
I fyrir Garðahrepp er að Hof
l túni við( Vífilsstaðaveg, sími
[51247.
Hafnarfjörður
Afgreiðsla Morgunblaðsins
| fyrir Hafnarf jarðarkaupstað
i er að Arnarhrauni 14, sími
[ 50374.
Keflavík
Afgreiðsla Morgunblaðsins
| fyrir Keflavíkurbæ er að
Hafnargötu 48.