Morgunblaðið - 14.05.1971, Blaðsíða 22

Morgunblaðið - 14.05.1971, Blaðsíða 22
22 MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 14. MAl 1971 Eiður Brynjar Sig- tryggsson - Minning „Betra hjarta hreinni sál heldur þína er vandi að finna f ögur áttu eftirmál innst i brjóstum vina þinna." G.G. Haustlitur var kominn yfir allt. Sá tími kemur líka fyrr eða síðar að mannssálin á sitt haust, eins og grasið á haustdegi. Sem betur fer vitum við svo fátt fyrir, að það myndi valda sárri hryggð, ef við vissum meira. SiSari hiuta s.l. októbermán- aðar, þá barst mér sorgarfregn, að mágur minn hefði ungur að árum fallið frá Það er mikil eftirsjá að ung- um mðnnum sem deyja frá óloknum ætlunum og miklu starfi. En það varð hlutskipti Eiðs Brynjars að deyja á ungum aldri, þrjátíu og fjögur ár eru ekki löng ævi. Eiður var hár maður vexti, þrekinn, vasklegur í framgðngu. Dulur og heldur fálátur fyrsta sprettinn. Ef til vill hafa þeir haldið sem þekktu hann lítið, að hann væri fremur kaldgeðja. Nei, síður en svo, hann var hinn viðmótsþýðasti við hvern sem var og hvernig sem á stóð. Fram koma hans var jafnan Ijúfmann- leg. En ekkert opnaði þó eins ástríkislindir hjarta hans og bðrnin, í augum hans voru þau heilög. Eitt af aðalsmerkjum hans var skilvísi og einstök orðheldni. Verkhagur og hafði mikið vinnu þrek, en var jafnframt mikil- virkur. Eiður var Skagfirðingur að ætt og uppruna, f. 19. des. 1935, d. 22. okt. 1970, kominn af merku bændafólki. Foreldrar hans voru þau hjón in, frú Ágústa Jónasdóttir og Sig tryggur heitinn Einarsson frá Héraðsdal í Tungusveit Jónsson ar bónda þar. 1 systkinahópi ólst Eiður upp og var yngstur, naut barna- og unglingafræðslu á Sauðárkróki. Að því loknu hélt hann út í heim, leið hans lá til Finnlands, þar fór hann í skóla og var við störf um tíma. Bn hugur hans stefndi á lengra nám, »g fór hann, er hann kom til Islands aftur, I iðnskóla og hlaut þar sveins- og meistararéttindl í vélsmíði. Hér í Reykjavik starf- aði hann hjá ýmsum aðilum, en lengst starfaði hann hjá RaÆha í Hafnarfirði, eða þar til hann flutti aftur norður í átthagana, sem jafnan áttu rík ítök i hon- um. En auk starfs síns hjá öðr- um, þá átti hann sitt eigið vél- smiðafyrirtæki. • ._ Um afa hans Einar bónda í Héraðsdal, er sagt í „Skagfirzk- um æviskrám" bls. 57 „manna hagastur í hðndunum einkum á járn, og mátti víst heita hðfuð- smiður sinnar sveitar í þeirri grein langa stund." Eiga þessi orð mjög vel við um sonarson hans, sem hér er minnzt fátæklegum orðum. Sú breyting varð á högum Eiðs hér í Reykjavik, að hann stofnaði sitt heimili, er hann kvongaðist, Ingibjörgu Vigfús- dóttur. Lifðu þau hjón saman í ást og eindrægni fyrir hvort öðru. Inn fyrir þröskuld heimilis þeirra var ávaHt ánægjulegt að koma og var þar skjól og skjðld ur gestrisninnar. Eins og að framan greinir voru barngæði Eiðs frábær, svo ekki gat betri föður börnum sín um en hann. Börnin eru þessi, talin i ald- ursröð. Ásta MálfríSur, nemi í Eiginmaður minn, faðir og tengdafaðir MATTHÍAS SVEINSSON, kaupmaður, Silfurtorgi 1, Isafirði, verður jarðsunginn frá ísafjarðarkirkju laugardaginn 15. maí og hefst athöfnin með bæn á heimili hans kl. 2 eftir hádegi. Bergþóra Árnadóttir. Guðríður Matthíasdóttir, Jóhann Guðmundsson. Eiginkona mín HELGA HARALDSDÓTTIR Vesturgötu 32 B, Akranesi, sem andaðist 11. maí, verður jarðsett frá Akraneskirkju laugar- daginn 15. maí kl. 2 e.h. Brottfarartími Akraborgar verður kl. 12 á laugardag frá Reykjavík. Fyrir mína hönd og sona okkar. Hallgrimur Björnsson. t Þökkum innilega fyrir auð-sýnda samúð og vinarhug við andlát og útför eiginmanns míns, föður okkar og afa, Guðmundar Sumarliðasonar, húsasmíðameistara, Vallargerði 12, Kópavogi. Sérstakar þakkir viljum við færa söngstjórum og söng-fólki i Samkór Kópavogs. Fyrir mína hönd, dætra og annara vandamanna, Jakobina Oddsdóttir. t Þökkum auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og útför móður okkar, tengdamóður og ömmu, Ingibjargar Jóhannsdóttur, Selvogsgrunni 1L Anna Kjartansdóttir, Sigríður Kjartansdóttir, Ásdís Kjartansdóttir, Matthías Kjartansson, Jóhanna Eina Guðnadottir, Jóhann M. Kjartansson, Soffia Bjarnadóttir og barnabörn. Unglingaskóla Sauðárkróks, Jóhannes, Jenný, Ágúst Brynj- ar, sem er yngstur. Síðustu mánuðina sem Eiður var hér meðal okkar var heim- ili þeirra hjóna, norður á Sauðárkróki, eins og fyrr segir. Þegar kallið kom vann hann, samhliða að veita forstððu Vél- simíðaverkstæði Kaupfélags Skagfirðinga, að byggingu húss fyrir fjölskylduna. En þess skal getið hér, og náttúrlega lýsir það mæta- vei fórnar og kærleikslund fólksins, að Skagfirðingar og Sauðárkróksbúar sýndu hinum látna virðingu sína, er afhent var ekkjunni, álitleg fjárupp- hæð. Allir sakna hans sem kynnt- ust honum og allir því meir, sem þeir þekktu hann betur. Bið, ég, honum blessunar, i þeiim heim- kynnum sem hann er í, og getur eins og aðrir vinir sem á undan eru farnir, vitjað sinna svo að segja daglega, og eru oftar hjá okkur en okkur grunar. Helgi Vigfússon. Guðrún Vernharðs dóttir - „Fríð í sjón og horsk i hjarta, höfðingslund af enni skein. Svipur, athöfn, — allt nam skarta af þvi sálin var svo hrein." Þessar Ijóðlínur áttu vel við Guðrúnu Vernharðsdóttur, svo vel, að þær hefðu getað verið ortar um hana. Betri manneskja en hún var vandfundin. Engin furða, þó að þeim, sem áttu hana að vini og athvarf hjá henni um áratuga skeið, þyki nú skarð fyrir skildi. Hún andaðist í Reykjavik að kvöldi 5. maí s.l. og hafði beðið eftir hvildinni undanfarna mánuði. Fædd var hún að Setbergi á Skógarströnd 26. okt. 1888, komin af breið- firzku hæfileikafólki. Ung fór hún til Reykjavikur og lærði sauma og stundaði þá iðn, mátti segja, til hins síðasta. Dvakli að eins fjóra síðustu mánuðina á Elliheimilinu Grund, þrotin að kröftum, enda aldrei kunnað að hlífa sjálfri sér eða slá slöku við verk sín. Hún var frábær hagieikskona í iðn sinni, lagin og vandvirk svo að af bar við hvað, sem hún tók sér fyrir hend ur. Handbragð hennar var jafn f allegt og vandað til hins siðasta. 1 Reykjavík átti hún heima sin beztu ár. Var í kaupavinnu á sumrin, m.a. úti i Viðey, einnig í mörg sumur austur í Biskups- tungum. Saumaði svo á veturna í Reykjavík, fyrst á heimilum, en mörg síðustu árin hjá sama fyrirtækinu. 1 Reykjavik bjó hún mörg ár Kristín Jóhanna Jónas- dóttir - Minning I DAG fer fram frá Ingjaldshóls kirkju á Hellissandi útför Kristín ar Jóhönnu Jónasdóttur frá önd verðarnesi í Breiðavíkurhreppi á Snæfellsnesi. Hún Kristín okkar er farin frá þessu jarðneska lifi til hins, sem leiðir okkar allra liggja til að lok um. Fátækleg orð megna ekki að lýsa þvi, sem þú átt skilið, en aldrei gleymist sólskinsbrosið konu gleymist aldrei. Börnum þínum, tengdabðrnum, barnabörn um, systur og öðrum vinum ag vandamönnum votta ég innilega hluttekningu. G.G. með manninum, sem hún unni af heilum huga, og var heimili þeirra framúrskarandi aðlað andi. Þangað var alltaf jafn gott að koma. Víða er gott að koma, þegar allt leikur í lyndi, fyrir manni, en ekki verður flúið til hverra sem er með ósigra sína og von- brigði. Til Lárusar og Guðrúnar var óhætt að leita, þó að ekki blési alltaf byrlega. Þó að Guðrún Vernharðsdótt- ir færi engan veginn varhlutá af erfiðleikum og vonbrigðum í lífi sínu, var hún sú manngerð, sem jafnan leit fremur á hinar bjartari hliðar lífsins. Hún hafði yndi af blómum eins og allri fegurð og dýravinur var hún mikill. Þeir, sem minni máttar voru, áttu öruggan málsvara, þar sem hún var. Glaðvær og prúðmannleg framkoma hennar aflaði henni alls staðar vina og trygglyndi hennar brást aldreL Fátækleg orð mín eru tilraun til að láta í ljós þakklæti fyrir tryggðarvináttu við mig og mina um áratugi. Á þá vináttu hefur aldrei borið skugga, og svo mun ððrum vinum hennar einnig hafa reynzt. Þess vegna söknum við hennar og blessum minningu hennar, sem verður okkur hug- stæð, jafnlengi og við lif um. Þ.E. V þitt og hlýjan, sem frá þér staf- aði. Persónulega þakka ég þér, Kristín min, allt það góða, sem þú sendir mér og minmm, allt þitt starf og umhyggja í gleði og sorg. Aðrir geta örugglega sagt hið sama um sig og sína. Minning um mikilhæfa og góða Þökkum auðsýnda samúð við fráfall þeirra, Víðis Sigurðssonar og Jóns Níelsar Jónassonar. Vandamenn. SVAR MITT EFTIR BILLY GRAHAM I HVEBS konar ákvörðun er það, sem þér og aðrir prédik- arar eigið við, begar bér talið um, að menn eigi að taka ákvörðun? Allir taka margar ákvarðanir á degi hverjum. JÁ, við tökum margar minni háttar ákvarðanir á hverj- um degi. En við höfum, sérhvert okkar, getu til að taka þessa einu, eiiífu ákvörðun, ákvöa-ðunina um að gefa okkur Kristi á vald. Þetta vald til að velja, greinir manninn frá dauðum hlutum og dýrum. Vatnið á ekkert hrós skilið fyrir að vera vott né hveitið fyrir að vera hvítt. Aðeins þeir, sem taka ákvarðanir, hafa vald yfir örlögum sínum. Ef við eigum að lifa æðra lífi í Kristi, verðum við að taka ákvörðun um að lifa ekki óæðra lífi. Ef við kjós- um að lifa óæðra h'fi, verðum við að hafna æðra lífi. Jesús sagði: „Enginn getur þjónað tveimur herrum." Við vildum helzt mörg okkar lifa bæði æðra og lægra lífi, bragða á því bezta í tveimur heimum. En Biblían segir, að það sé ókleift. „Sjá, ég hef í dag lagt fyrir þig Hf og heill, dauða og óheill. Ef þú hlýðir skipunum Drottins, Guðs þíns, þeim er ég legg fyrir þig í dag, að els-ka Drottinn, Guð þinn, ganga á hans vegum og varðveita skipanir hans, lög og ákvæði, þá munt þú lifa . . . En ef hjarta þitt gjörist fráhverft og þú verð- ur óhlýðinn . . . þá boða ég yður í dag, að þér munuð gjörsamlega farast." (5. Mós. 30,15—18). Við glímum daglega við þessa „ákvörðun", og eng- inn getur tekið hana nema við sjállf.