Morgunblaðið - 20.05.1971, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 20.05.1971, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐED, FIMMTUDAGUR 20. MAÍ 1971 0 oooooo ooooo o 2 L4 o o -E-^t o C oooooo ooooo o fallegt og afskaplega franskt, sagði Evans, - en ég vildi nú samt heldur borða inni, eða hvað finnst yður? Nancy samþykkti það. Móðir hennar hafði haft á réttu að standa. Það var þegar hægt að merkja kvöldkulið — leifarnar að horfnum vetri, sem yrði þó ekki almennilega horfinn fyrr en í júlímánuði þegar hitinn verður afskaplegur, eins og hann getur verstur orðið i sunn anverðu Ohioríki. Þau gengu nú gegnum sfcraut lega forsalinn og inn í borðsal- inn. Evans læknir var of mikill nýgræðingur þarna til þess að mikið væri stjanað við hann, og ávarpaði heldur ekki þjón- ana skírnarnafni, en þjónninn þarna þekkti hann nú samt. — Viljið þér fá borð við glugga, Evans Jæknir? Hann fór með þau að borði þar sem út- sýni var yfir snyrtu grasveli- ina, þar sem nokkrir menn voru áð ljúka við golfleik sinn. Meðan þau athuguðu mat- seðilinn fékk Nancy enn tæki- færi til að virða Evans lækni fyrir sér. 1 hvert skipti sem hún leit á hann leit hann öðruvísi út en áður. Þetta var likast því að lesa uppskafning, sem skrií- að hefði verið á þrisvar sinn- um, hvað eftir annað. Hún tók nú eftir því, að auk hártopps- ins, sem hún var búin að taka eftir áður, voru augnabrýnnar, sem voru i góðu samræmi við toppinn og lágu á ská upp frá augunum og hefðu verið líkast- ar og á kölska, var andlitið langt en ekki kringlótt. Nefið var vel lagað, en þó nokk uð snubbótt. Hún kunni vel við augun, munninn og hökuna. Henni hafði áður dottið í hug, að þetta væri enginn læknis- munnur. Til þess var hann of kvikur. Hann leit upp. — Sjá- ið þér nokkuð, sem yður langar í? Ég hef sáralítið vit á mat. Þekki helzt ekki annað en steik og rifjasteik, en kvenfólkið vill nú helzt eitthyað framandlegra. — Mér finnst steik ágæt. Mat urinn í kaffistofunni hjá okkur er ekkert sérlega spennandi, og venjulega borða ég ekki nema eitthvað lítið þar. Það glaðnaði yfir honum. — Agætt! Þá getum við fengið steik og salat og bakaðar kartöflur. Það gleður mig, að matarlystin hj'á yður skuli vera eðlileg. En hvernig er öjclin? Engir verkir lengur? —- Nei. Ég er alveg búin að gleyma henni. En þér voruð óþarflega bjartsýnn viðvíkjandi örinu. Það þarf breitt band til að hylja það. — Hafið þér bara þolinimæði. Eftir sex mánuði verður það varla sýnilegt. Þjónninn stakk upp á einu glasi fyrir mat og Timothy sam- þykkti það óðar. — Ég vona að það verði ekki kallað á mig, sagði hann og hló. — En kannski er það nú ekki alvara hjá mér. Það gæti verið góð auglýsing að vera kallað- ur héðan, en mig langar nú samt meira að dansa við yður. Þau töluðu svo um daginn og veginn og skiptust á skoðunum um íþróttir, tónhst bækur og og þetta, sem fólk talar um þeg- ar það er að reyna að kynnast, reynir að lesa hug hvert ann- ars, og hikar við að leggjast djúpt, ef svo skyldi veira, að ekkert djúp væri þar fyrir til að rannsaka. Það var ekkl fyrr en við kaffið, að hann minntist á Dirk McCarthy. — Það var rétt, sem móðir yðar sagði um hann. Llewellyn- arnir vildu ekki kæra hann — og það var rangt af þeim, tel ég. Hann gæti haft gott af dálítilli fangelsisvist. En í stað þess fer hann í eitthvað geðveikrahæli. Hann er ekki brjálaðri en ég er, svo að þeir verða fljótir að lækna hann og sleppa honum síðan lausum. Ég vildi óska, að það væri hægt að taka upp átjándu aidar siðinn. Þá var fólk annaðhvort sérvitr ingar eða glæparnenn. Margir kalla það að gera málið einfald- ara, en það er þó að minnsta kosti betra en að gera það óþarflega flókið. Það er hagan- Legra. Og peningarnir breyta engu minna en þeir gerðu þá. Litum til dæmis á hana frú Torrance gömflu. Hún er rík og sérvitur. Sonur hennar og tengdadóttir mundu hæglega geta komið henni í geðveikra- hæli ef þau kærðu sig um. En sem betur fer, eru þau almenni- Armstrong? sagði læknirinn og legt fólk og telja það ekki ann- að en sérvizku, að hún vill lifa ¦«> m Stjörnuspá Jeane Ðixon andstæður íslenzkrar náttúru mál og myndir eftir Hjálmar R. Bárðarson sérútgáfurá islenzku og ensku IIi'i'il uriiiii, 21. marz — 19. apríl. Þ6tt eitthvað kastist í kekki, er alveg óþarft að láta það hafa áhrif á framtíðina. Nautið, 20. april — 20. mai. Reyndu að einbeita þér að daglegum störfum fremur en flani. Tvíburarnir, 21. niaí — 20. júní. Ef þú ert í vafa um eitthvað, kemur það fljótlega í ljós. Það, sem þú crt að leita að, er á næsta leiti. Krestaðu ferðalögum. Krabbinn, 21. júní — 22. júlí. Þú eyðir deginum í að lappa upp á eitthvað, scm miður hefur farið. Ljónið, 23. júlí — 22. ágúst. Beyndu að koma einhverju góðu til ieiðar. og loyrjaðu á sjálf um þér. Meyjar, 23. ágrúst — 22. september. Þér hentar betur að sitja hjá í dag. Vogin, 23. september — 22. október. Það er tilgangslaust að sitja og bíða eftir að einhver bjóði þér gull og græna skóga. Reyndu að taka til eigin ráðsnilldar. Sporðdrekinn, 23. október — 21. nóvember. Reyndu að endurnýja gamla samnlnga, ef þess er nokkur kostur. Bo^maðurinn, 22. nóvember — 21. desember. Nú er tími til kominn að efna öll þín loforð. Þú verður að reyna á traust og haldgæði starfa þinna. Steingeitin, 22. desember — 19. janúar. Reyndu að verða þér úti um nýja þekkingu, og hafa augun opin. Og áður en þú temur þér eitthvað, skaltu gera þér grein fyrir ágæti og nytsemi þeirrar venju. Vatnsberinn, 20. janúar — 18. febrúar. öll smáatriði geta orðið til ágreinings. Reyndu að fylgja þvi fast eftir, að nystemi hlutarins sé númer eitt. Reyndu að fara ekki út í neinar öfgar. Fiskarnir, 19. febrúar — 20. marz. Tilraunir til að gera hlutina einfaldari cru vel þokkaðar. á hrárri steik og hráum la.uk og ganga í einhverju sem lík- ist siðum hvítum náttkjól. Belcher læknir stakk upp á að koma henni í geðveikrahæli og Rod Torrance var næstum bú- inn að slá hann niður. Þannig fékk ég hana fyrir sjúkling. — Ég hef heyrt hennar getið, sagði Nancy. Þessi hvíti sloppur hennar likist mest náttkjól og hún sefur á einhvers konar kodda á gólfinu. — Já. Hún ferðaðist um Jap- an eða einhver Austurlönd nokkrum ái-um fyrir stríð. Þal er ekkert athugavert við það. Hún gerir það sumpart til þess að hneyksla fólk. Þetta er ekki annað en uppreisn gegn hvers dagsleikanum í nútíma lífi. — En ef hún er heilbrigð, til hvers þarf hún þá lækni ? — Hún þarf þess alls ekki. Hún greiddi Beleher fast árgjald fyrir að halda sér heilbrigðri og nú mér. Ég lít á hana einu sinni á mán- uði. Vitanlega stakk ég upp á breyttu mataræði, en hún bara hló að mér. Og það var alveg rétt hjá henni. Hún virtist hafa bara gott af steikinnd og laukn- um. En hvað snertir hann Dirk McCarthy, þá skal ég segja yður til þegar honum verður sleppt út. Og þá verið þér að vara yður á honum. - Ég? Ekki getur honum ver- ið neitt illa við mig? — Jú, það er honum. Hann kom í skrifstofuna til þess að drepa Lloyd Llewellyn og þér afstýrðuð því. Hanh ætlaði ekki að gera yður neitt mein og nú SNIDFRÁ Simplicity Vikan kennir hann yður um, að hann gerði það. Ég botna nú ekki al- mennilega i hugsanaganginum hjá honum, en þessi hefnigirni hans er ekki nein geðveiki að mínu áliti. Það kann að vera, að hann hafist ekkert að, en hann gæti samt gert það — og ég er hrasddur um, að hann kynni eitthvað að . . . ónáða yður. Þess vegna vara ég yður við honum. Sonur hans ekur sendibíl hjá kjörbúðinni og virð ist vera orðinn rólegur. Eftir máltíðina dönsuðu þau. Nancy, sem hafði gaman af að dansa, skemmti sér miklu betur en hún hafði búizt við. Timothy Evans dansaði betur en hún hafði búizt við og enda þótt hún væri á háum hælum, var hann að minnsta kosti þuml ungi hærri en hún. 1 hljórnsveit- inni þarna voru aðeins fjórir menn, en hömuðust á við mikJu fleirL Við hátíðleg tæki- færi fengu þeir liðsauka, en venjulega léku þeir „hot"- tónlist eins og félagar klúbbs- ins vildu hafa hana. Það var Nancy, sem sá send- ilinn veifa akaft utan frá jaðr- inum á dansgólfinu. — Ég held hann sé að reyna að benda yður. Evans sá hann nú lika og gekk til hans. Það var siimi til hans. Þau gengu fram í forsal- inn. — Afsakið. Viljið þér bíða hérna eftir mér. Það er ekki víst, að það sé áríðandi. Að minnsta kosti finnst mér ég nú vera alvöru-læknir, en ein- hvern veginn hefur mér aldrei fundizt ég vera það. Á þessum t.íma var forsalur- inn næstum mannauður. Þarna var spilasaiur þar sem eldri fé- lagarnir héldu sig oftast meðan þeir yngri dönsuðu. Gegn um dyrnar inn í forsal- inn kom Rick Armstrong stik- andi, langur og mjór og hártopp urinn stóð beint upp í loftið frá freknótta andlitinu. Hann sá Nancy undir eins og var að flýta sér til hennar, þegar Evans kom út um aðrar dyr. Þeir voru rétt búnir að mætast þegar Rick sá lækninn, sendi honum augnatillit, sem var hvort tveggja í senn hatur og örvænting, sneri sér svo og næstum hljóp út úr salnum. — Hvað gengur að honum horfði á eftir honum. — Það veit ég ekki. Kannski

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.