Morgunblaðið - 31.10.1971, Blaðsíða 1

Morgunblaðið - 31.10.1971, Blaðsíða 1
r mtitiulto00 VALDA- RÁNID MIKLA 3tl*tti}iiiiÞi&itoitt0 24 SÍDUR 31. OKT. 1971 Frá þvi haustið 1944 og fram á vor 1948, það er á héruimbil þremur og hálfu ári, féBu íimm ríki í Mið- og Suðaustur- Evrópu se<m ránsfengur í hend- ¦ur kommúnisturn, undir þvi yf- irskyni að í þeim hefðu verið stofnuð „Alþýðulýðveldi". 1 hverju einasta þessara Ganda var þessu komið fram gegn viija yfirgnæfandi meiri- bluta Ibúanna sjálfra. Þrátt íyrir hátíðlega samninga, sem Stalin hafði gert bæði í Yalta og Potsdam og miða skyldu að þvi að vernda sjálfstæði Ung- verjalands, Póllands, Tékkósló vakíu, Rúmeníu og Búlgaríu, og þrátt fyrir margendurtekin loforð af hálfu kommúnista um írjálsar og óháðar kosningar í þessum löndum, var hver ein- asti snefill borgaralegs frelsis og lýðræðis afmáður í þessum íöndum. Og potturinn og pann- an í þessari sögu launráða og svika var hin kommúnistíska íorusta i Kreml. Hvernig var þetta hægt? spyrja menn. Hvaða vélabrögð gerðu kommúnistum það unnt að ná algeru einræðisvaidi í löndum, þar sem þeir voru í al gerðum minnihiuta? Hvaða að- ferðum beittu Kreml og hand- bendi hennar til þess að grafa undan og kollvarpa hverri stjórn, sem mynduð var í þess- um löndum upp úr rústum síð- ari heimsstyrjaldar? Það er von að menm spyrji. Og það er gott, að menn spyrji. Því að skilningur á ofbeldisað- ferðum þeim, ógnunum, hótun- um, blekkingum og launráðum, sem beirt var gegn borgaraleg- um rikisstjórnum þessara landa, og stjómmálaflokkum þeim og einstaklingum, sem ekki vildu íylla flokk kommún ísta, er fyrsta skrefið i þá átt að visa af höndum hinni al- rnennu ógnun, sem kommúni'Sm- inn er öllu mannlegu frelsi. En rætur þessarar byQtinga- tækni má rekja aOla leið aftur til rússnesku byltingarinnar. Stjórnmálaleg arfleifð þeirra Lenins og Stalins var fólgin í þeirri tækni, hvernig fámenn- ur, harðsnúinn og samhentur hópur getur kollvarpað borg- aralegu þjóðskipuiagi þrátt fyrir andúð og mótspyrnu alls þorra þjoðarinnar og það meira að segja gegn vilja meirihluta verkamanna, alveg andstætt því, sem Karl Marx hafði hald ið fram, að slik bylting kæmi sem eðlisbundið lögmál, þegar auðvaldsríki vesiaðist upp af innri meinsemdum og vesal- dómi. Lenin varð fyrstur til að forma þessa kenningu og beita henni. Og hún er ákaflega ein- föld: „Það tjáir ekki að vera að biða eftir þeim meirihluta, sem aldrei fæst, enda er hans ekki þörf. Ailt og sumt, sem þarf, er harðsnúinn hópur á ákveðnum stað á úrslitastund. Þetta lögmál hernaðarfræðinn ar er einnig lögmál hins póli- tíska sigurs I þeirri grimmu baráttu miUi stétta, sem vér nefnum byltingu". Svo mörg eru þau orð. Þetta lög- mál kamn hver einasti kommún isti um viða veröld og er reiðu- búinn til þess að beita þvi. Lenin sagði einnig: „Bolsévik ar áttu stormsveitir i hernum, sem á úrslitastöðum og úrslita- stundum tryggðu oss meirihlut ann". Hann var þá að visu að rita um stjórnbyltinguna í nóv- ember 1917. En það voru ná- ^l Jósef Stalín. kvæmlega sömu aðferðirnar, sem hann beitti gegn þeim vinstriflokkum og mönnum, sem höfðu stutt hann til valda. Hann gjöreyddi jafnaðarmönn um og bændaflokksmönnum jafn miskunnarlaust og hann hafði gjöreytt aðalsmönnum og kapitalistum Rússlands. Staiin og helztu þjónar hans bættu síðan allverulega um aðferðir Lenins. Ári eftir að Bolsévikar náðu völdum í Rússlandi gerði Bela Kun, vinur Lenins, hliðstæða byltingu í Ungverjalandi og tókst að halda landinu í hel- greipum rauðrar ógnarstjórnar i fjóra mánuði. Ástæður þær, er til þess lágu, að stjórn Beia Kuns féll, voru síðan rækiiega rannsakaðar af kommúnist- um og iærdómar hennar inn- prentaðir kommúnistum um víða veröld. Ungversku bylt- ingarleiðtogarnir sluppu fiest- ir til Moskvu ásamt leiðtoga sínum. Á meðal þeirra var Matyas Rakosi, sem sneri aft- ur til Ungverjalands 1944 til þess að svíkja ungversku þjóð ina undir ok kommúnismans í skjóii Rauða hersins. En komm únistaleiðtogar Póilands, Rúm- eniu, Tékkóslóvakíu og Búlg- ariu hagnýttu sér einnig ræki- iega reynsluna frá Ungverja- landi. Það var löngu ráðið i innstu herbúðunum í Kreml, að næsta tiiraun skyldi ekki mis- heppnast. Matyas Rakosi hefur gert ít- arlega grein fyrir þvi í ritum sinum, með hvaða aðíerðum lýð ræði og mannréttindi voru af- máð í landi hans. Ræður hans og rit hafa verið viðurkennd- asta handbók kommúnista um það, hvernig eigi að koma kommúnismanum á utan vé- banda Sovét-Rússlands og for- skriftum hans var fyigt af meiri og minni nákvæmni í öllum fimm leppríkjunum. Fyrst kom boðorð Lenins um hinn „harðsnúna hóp", sem beitt skytldi á úrslitastund. Harðsnúni hópurinn sem beitt var i Ungverjaiandi og hinum ieppríkjunum, var Rauði her- SERA SIGURÐUR EINARSSON mn, sem á árunum 1944^—1945 flæddi yfir alla Austur- Evrðpu frá Saxelfi suður að Dóná. Rússar voru margbúnir að skuldbinda sig til þess að virða frelsi og sjálfstæði þeirra ríkja, sem Rauði herlran. 'leysti undan oki Nasista, en virtu þær skuldbindingar einskis. Rauði herinn var þvert á móti miskunnarlaust notaður til þess að troða kommúnistum inn í stjórnir viðkomandi landa og ofsækja, taka höndum og Mf láta þá, sem líklegastir yrðu ril þess að veita kommúnistum mót spyrnu. Rakosi hefur skýrt þetta hlutverk Rauða hersins öllum mönnum betur. Hann segir í fyr iriestri fyrir ungverska verka- menn 29. febr. 1952: „Hvert var hlutverk Rauða hersins í sköpun Alþýðulýðveldisins? Hinn hetjulegi her Sovétsam- bandsins frelsaði oss und- an hinni geigvænlegu ánauð þýzkra fasista og ungverskra áhangenda þeirra. Hann vernd aði oss einnig gegn stjornmála-' legum afskiptum Vesturveld- anna". Þessi vernd var rikulega lát- rn i té hinum örfámennu komm- únistaflokkum, á sama tima sem aðrir bandamenn Rússa í styrjöldinni voru að afvopna og flytja burt heri sina. Hér skapaðist því ærið ójöfn að- staða. Kommúnistar gátu örugg ir farið hverju ofbeldi fram í skjóli Rauða hersins, en þeir þegnar landanna, sem annað stjórnarfar kusu, áttu sífelldar ofsóknir yfir höfði sér. Þá fer Rakosi heldur ekki dult með það boðorð Lenins og Stalins að beita blekkingunni sem pólitísku vopni og þarf ekki að vera niðurlútur yfir árangrinum. Aður en kommúnistar náðu til fulls yfir ráðum yfir stjórnkerfi Ung verjalands, báru þeir sí og æ fram hjartnæmar yfirlýsing- ar um það, að þeir myndu í öll- um greinum virða helgi eigna- réttarins og persónulegt frelsi manna. A sama tíma vinna þeir af kappi að áætlunum sinum sínum um algert afnám eignar- réttar og frelsis, sem og var framkvæmt jafnskjótt og þeir þóttust hafa aðstöðu til. Þá hefur og Stalinistinn og föðurlandssvikarinn Rakosi gert manna bezt grein fyrir kenningunni um gildi „næsta hlekks i keðjunni", sem er eitt af hættuiegustu vopnum komm únista, þegar um það er að ræða að lama eitthvert þjóð- félag og ræna öllum völdum á heppilegri stund. Grípa skal veikasta hlekkinn i keðjunni „og ef vér ríghöldum i hann af ölium mætti, þá höfum vér keðj una i höndum vorum og örugg- an aðgang að þvi að klófesta næsta hlekkinn". Hlekkurinn, sem klófesta skal, getur verið maður, félagsleg samtök eða stjórnmálaflokkur. Að grípa næsta hlekkinn er i því fólg- ið að nota tak, sem þannig er fengið, til þess að eyðileggja

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.