Morgunblaðið - 29.12.1973, Side 28

28
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 29. DESEMBER 1973

Þútur í skóginum
Eftir Kenneth
Grahame
5. kafli
ÆVINTÝRI FROSKS
.. með byssurnar, sverðin og prikin. . !“ hrópaði
rottan.
.. og ráðumst til inngöngu,“ sagði greifinginn.
„O. . . og flengjum þá, og flengjum þá og flengj-
DRÁTTHAGI BLÝANTURINN
um. . skríkti froskur og tók undir sig stökk um
stofuna.
„Jæja,“ sagði greifinginn jafn rólegur og áður.
„Þá er það ákveðið, og þið þurfið ekki að þrasa meira
um það. Nú er orðið áliðið svo bezt er að fara í
háttinn. Á morgun vinnum við að öllum nauðsynleg-
um undirbúningi.“
Froskur var allur í uppnámi og langaði ekkert til
að sofa, en hann hlýddi auðvitað eins og hinir.
Reyndar hafði þessi dagur verið honum bæði langur
og viðburðaríkur og hrein lök og ábreiður voru
honum nýnæmi eftir hálmbinginn á köldu dýflissu-
gólfinu. Hann var varla lagstur út af á koddann,
þegar frá honum foru að berast langdregnar hrotur.
Auðvitað dreymdi hann margt og mikið. Um vegi,
sem runnu undan honum rétt í þann mund, sem
hann var að grípa þá og skurði, sem eltu hann og
náðu honum, og fljótabát, sem sigldi inn f veizlusal-
inn í Glæsihöll með vikuþrottinn á snúrunum, þar
sem hann sat að kvöldverði með gestum sínum. Svo
fannst honum hann vera staddur í leynigöngum, sem
hann bisaði við að komast eftir, en göngin sneru upp
á sig í allar áttir, svo hann komst hvorki fram né
aftur. Loks var hann þó kominn aftur heim til sín og
sat í vinahópnum sigrihrósandi og allir viðstaddir
kepptust við að lofa hann og prísa fyrir gáfur og
ráðsnilld.
Hann svaf lengi fram á morgun og þegar hann kom
niður, sá hann að hin dýrin höfðu þegar lokið
morgunverðinum fyrir góðri stundu. Moldvarpan
hafði brugðið sér frá, án þess að gera nokkrum grein
fyrir, hvert hún ætlaði um kvöldið. Greifinginn sat
FEROIIXIAIMO
c§AJonni ogcTManni
eftir
Jón Sveinsson
Freysteinn
Gunnarsson
þýddi
Þegar við komum að Oddeyrartanga, hætti ég að
róa og hvíldi mig um stund. Ég var orðinn renn-
sveittur.
Báturinn ruggaði hægt á djúpinu. Allt var hljótt
og kyrrt.
En hér var hættulegur staður.
Með útfalli streymdi sjórinn hér í stríðum straumi
til hafs innan úr fjarðarbotninum, og með aðfalli
streymdi hann inn.
Utan við tangann breikkaði fjörðurinn mjög, en
langt þar fyrir norðan endaði hann í úthafinu.
Þess vegna höfðu foreldrar okkar bannað okkur
strangiega að róa norður fyrir Oddeyrartanga.
Við ætluðum ekki heldur að gera það, en við vorum
komnir nokkuð nærri hættustaðnum.
Við vorum svo ungir og athugalausir og höfðum
allan hugann við flautuna og fiskana. öllu öðru
gleymdum við.
Ég tók nú til flautunnar og sagði við Manna:
„Horfðu nú í sjóinn, og taktu vel eftir fiskunum,
þegar ég fer að leika. Sjáðu, hvort þeir koma upp á
yfirborðið“.
„Já, Nonni. Byrjaðu þá“.
Hann hallaði sér út yfir borðstokkinn. En ég byrj-
aði að leika á flautuna.
Við urðum æ ákafari. Hver smágári á yfirborði
sjávarins kom okkur í æsing.
Þá og þegar áttum við von á því, að fiskur styngi
upp höfðinu.
Við hvorki sáum né heyrðum, hugsuðum ekki vun
annað en fiskana, sem við ætluðum að seiða til okkar.
En þeir brugðust vonum okkar og héldu sig í djúp-
inu.
„En hvað þetta dregst lengi“, sagði Manni að lokvun.
Þolinmæði mín var líka á þrotum.
Skyldi Amgrímur hafa verið að gabba mig? Nei,