Morgunblaðið - 24.02.1974, Side 10

10
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 24. FEBRUAR 1974
Nokkru siðar hélt ég svo aftur til
Hamborgar og að þessu sinni til að
Ijósmynda. Eftir að hafa leitað uppi
gamla kunningja og komið mér
þannig fyrir að ég féll inn í umhverf-
ið byrjaði sjálft starfið.
Það tók tvö ár að ná þeim mynd-
um sem ég taldi að gæfu hugmynd
um raunverulegt líf þessa fólks sem
lifði og hrærðist á Lehmitz-knæpunni
allar nætur. Ein aðferðin sem ég
notaði til að ná sambandi við fólkið
og vinna trúnað þess var að taka
myndir sem ég gaf síðan viðkom-
andi. Fyrsta sýningin sem ég hélt á
þessum myndum var haldin á búll-
unni sjálfri og fékk þá hver sem vildi
að taka sér mynd til eignar. Þetta
voru rúmlega hundrað og sjötíu Ijós-
myndir sem upphaflega voru hengd-
ar upp. Nú hangir þarna aðeins ein
mynd.
Hafa þessar myndir nokkurt gildi
fram yfir að vera heimildir um ömur-
legt mannlíf?
Nei. . . en ef til vill skiljum við líf
og örlög þessa fólks betur með hjálp
myndanna. Hamborg græðir milljón-
ir marka árlega á orðrómnum um
sundlifnaðinn á Reeperbahn og Her-
bertstrasse í St. Pauli og það þykir
mjög arðvænlegt að fjárfesta pen-
inga með þvi að byggja hóruhús,
enda þjóta þau upp eins og gorkúlur
og ferðamannastraumurinn eykst
stöðurgt
Unga fólkið sem lendir i þeirri villu
að leggja leið sina i skuggahverfi
Hamborgar í atvinnuleit á yfirleitt
ekki glæsilega framtið fyrir sér.
Stúlkurnar verða fljótt gamlar og
eldast illa. Þegar þær eru ekki lengur
fallegar er þeim sparkað út á götuna.
Hvað tekur þá við? Því verður varla
lýst með orðum.
Ég hef búið I St. Pauli með þessu
utangarðsfólki, sem raunar er bara
eins og þú og ég, og það sem ég hef
reynt að gera með mínum Ijósmynd-
um er að lýsa lífi þessa fólks, ef lif
skyldi kalla.
Daglega koma langferðabilar troð-
fullir af ferðamönnum til að skoða
syndina úr hæfilegri fjarlægð.
Rúnar Gunnarsson
o
Ljósmyndir — Kvikmyndir — Sjónvarp
*.*.•*• • •'•
• # • • I i • «
HAMBORG
Lærðir Ijósmyndarar og áhugaljós-
myndarar velja sér flestir eitthvert
sérsvið innan Ijósmyndunar að glíma
við og vinna þar hin ýmsu verkefni
með mjög svo mismunandi árangri.
Einn þeírra ungu Ijósmyndara sem
lætur hvað mest að sér kveða í dag
er svíinn Anders Petersen. Eftir
nokkrar vikur kemur út i Þýzkalandi
Ijósmyndabók sem hann hefurunnið
og eru flestar myndirnar i bókinni
teknar á alræmdri knæpu i skugga-
hverfi Hamborgar, ..LEHMITZ" við
Reeperbahngötu þar i borg. Auk
þessarar bókar er Anders með Ijós-
myndasýning i London og í síðustu
viku kom út i Stokkhólmi, á vegum
Ijósmyndablaðsins Aktuell fotografi,
bók með myndum sem allar voru
teknar i Tívoli Stokkhólms, Gröna
lund.
Það sem einkum vekur athygli i
sambandi við Ijósmyndastil Anders
Petersen er hversu mikil nálægð er í
myndum hans. Það rengu likara en
hann gjörþekki hvert andlit. hverja
sál, og við að skoða myndir hans er
eins og maður sé sjálfur staddur mitt
í rás viðburðanna þar sem myndirnar
eru teknar. Það leikur þvi ekki vafi á
að bók hans um Hamborg, sem seld
verður um alla Evrópu, á eftir að
valda miklum úlfaþyt, einkum i
Þýzkalandi, þar sem skuggahverfi
Hamborgar er opinbert leyndarmál
og vandamálin eru látin óleyst þar
sem aumingjaskapurinn og spillingin
er söluvara sem veitir borginni
óhemju tekjur.
Mér lék forvitni á að vita hvers
vegna ungur sænskur Ijósmyndari
velur sér að verkefni að Ijósmynda
mannlega niðurlægingu i ömurleg-
asta skuggahvergi Vestur-Evrópu.
Á Ijósmyndastofu Anders. allt á rúi
og stúi, Ijósmyndavélar, myndir,
pappír og filmur. Andrúmsloftið
dæmigert fyrir vinnustofu Ijósmynd-
ara. Við fáum okkur kaffi úr pappirs-
bollum.
Hvers vegna Hamborg Anders?
Þegar ég var átján ára sendu for-
eldrar minir mig til Þýzkalands til að
læra málið. Ég bjó þá hjá milljónera-
fjölskyldu i útjaðri Hamborgar en þar
hélst ég ekki við nema i þrjár vikur,
kunni illa við mig og byrjaði að leita í
skuggahverfin þar sem ég hitti
stúlku. jafnöldru mina, sem var
gleðikona. Við fórum að búa saman
og þannig kynntist ég þessari htið
lifsins, sem ég hafði ekki áður þekkt
né um vitað, skuggahliðinni. Á
þessum árum var ég ákaflega róman-
tiskur og viðkvæmur, en hjá þessari
stúlku og þessu misheppnaða fólki
fannst mér ég mæta hreinskilni sem
ég hafði ekki áður kynnst. Þarna
dvaldi ég svo i hálft ár en hélt siðan
heim til Stokkhólms þar sem ég hóf
nám i Ijósmyndun.