Morgunblaðið - 01.05.1977, Side 28

60
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 1. MAl 1977
/pnv
k'AFr/NO u
(() £
Ég tek af þér handjárnin, en þú
lofar að gera enga flótta-
tilraun!
Hugsaðu ekki um mig —
bjargið heldur konum og
börnum!
Og í fyrramálið leggurðu
þennan bjánalega hatt frá þér
og ferð að afla heimilinu tekna!

töt). 116
Nú iagar þú þakið, því eftir 4
daga á lægð með rigningu og
roki að koma!
Heyrt og séd af
pöllum Alþingis
Umsjón: Páll Bergsson
SPILIÐ í dag sýnir Marokkí-
bragðið en það mun hafa komið
fyrir í höll Husseins konungs á
meðan reynt var að ráða hann af
dögum. Sagnirnar eru ekki til
skráðar en ailir voru á hættu og
norður gaf
Norður
S. ÁD87
H. ÁD1098
T. ÁK75
L. —
Vestur
S. G 10964
II. 853
T. 6
L. KD76
Austur
S. —
H. KG742
T. DGIO
L. 85432
Suður
S. K532
H. —
T. 98432
L. ÁG109
Norður gæti hafa opnað á einu
hjarta en suður varð sagnhafi í
sex spöðum. Vestur hlýtur að
hafa langað til að dobla en gerði
það ekki og spilaði út laufkóng.
Þegar litið er á spilið virðist úti-
lokað að vinna það — en lítum á.
Suður tók útspilið heima en lét
tígul frá blindum. Hann píndi
vestur til að leggja drottninguna
á laufgosann, trompaði í blindum,
tók á hjartaás, trompaði hjarta og
lét tvo tígla frá blindum í lauf-
slagina. Liklega hafa byssuskot
trufiað vestur, en hann lét níuna
þegar suður spilaði lágu trompi.
Suður trompaði síðan aftur hjarta
heima og fór inn á blindan á tígul.
Þegar suður spilaði hjarta frá
blindum var staðan þannig:
Norður
S. As
II. DIO
T. —
L. —
COSPER
'737.5
„Þriðjudaginn 26. apríl s.l. var
fundur settur og haldinn í sam-
einuðu Alþingi. Þar mælti Gils
Guðmundsson fyrir tillögu Al-
þýðubandalagsins um úrsögn úr
Atlantshafsbandalaginu og upp-
sögn varnarsamnings við Banda-
rikin. Þetta er gömul plata, sem
ávallt er leikin af kommum, þegar
varnarmál eru rædd á Alþingi
tslendinga. Flest af hinu illa á að
vera frá Bandarikjunum runnið
að mati komma, þótt þeir viti
mæta vel, að þessu er þveröfugt
farið. Bandariki Norður-Ameríku
hafa bjargað hinum frjálsa heimi
frá þvi að lenda undir þrældóms-
oki kommúnista og nazista i
tveimur heimsstríðum, er gengið
hafa yfir þessa jörð á rúmu þrjá-
tfu ára timabili, í minni þeirra
manna er nú lifa.
En komma skortir manndóm til
að viðurkenna þessa óhagganlegu
staðreynd, því mestu máli skiptir
hjá þeim að gleypa í. sig hina
austrænu eitur-mengun — ósiaða
og gagnrýnislaust og þeir eru
ávallt reiðubúnir til að halda
fram hinu hræsnisfulla friðar-
dúfuþrugli sínu, ef vera kynni að
með þvi móti gætu þeir veitt i net
sin hina nytsömu sakleysingja til
fylgis við hinar vanþróuðu og af-
vegaleiddu kenningar sinar.
Næstur á mælendaskrá var
utanríkisráðherra. Var ræða hans
kraftlitil, settleg og hógvær að
vanda og manni fannst mál-
flutningur hans minna mjög á
málflutning hans á vinstristjórn-
arárunum. Hvort hann hefur þá
hugsað til hinn gömlu og góðu
daga vinstri stjórnarinnar skal
ósagt látið. Gils spurði ráðherr-
ann að þvi hvort hann væri enn
sama sinnis og í tíð vinstristjórn-
arinnar um það, að herinn ætti að
hverfa á brott í áföngum eða allur
i einu lagi á stuttum tima. Svaraði
ráðherra því til, að afstaða sín í
þessu efni væri óbreytt. En vegna
núverandi stjórnarsamstarfs væri
ekki um slíkt að ræða að óbreytt-
um aðstæðum. Þegar núverandi
stjórn var mynduð reyndist óger-
legt að tjasla saman vinstri stjórn
á nýjan leik. Var þá stofnað til
núverandi stjórnarsamstarfs við
Sjálfstæðisflokkinn. Sagði ráð-
herra i því sambandi að
„skömminni til skárra væri að
hafa núverandi stjórn, heldur en
enga stjórn." Brostu þá kommar
breytt og lyftust í sætunum er
þessi orðskviður gekk út af munni
ráðherrans og voru sýnilega
ánægðir með þetta innlegg hans
til málanna.. Hins vegar lýsti
ráðherra yfir þvi að hann væri
fylgjandi aðild Islands að Nato
eins og verið hefði. Taldi ráð-
herra friðarhorfur í heiminum
bezt tryggðar með því að valda-
jafnvægi austurs og vesturs væri
sem jafnast — með þvi væri friðn-
um bezt borgið.
Landsfræg visa eftir Hermann
Jónasson voru lokaorð ráðherr-
ans, er hann taldi túlka skoðanir
sínar á hinum ýmsu málaflokk-
Ég skil vel, aö fiskarnir líti ekki við þessum
möðkum — Þeir eru ógeðslegir á bragðið.
Vestur
S. G1064
H. —
T. —
L. —
Austur
S. —
H. KG
T. DG
L. —
Suður
S. K
H. —
T. 984
L. —
Suður trompaði hjartað með
kóngnum og vestur varð að undir-
trompa. Nú var sama hvað vestur
gerði. Hann varð gð trompa tígul-
spilið og lét í reynd tíuna en
suður lét þá hjartað frá blindum.
Ás og átta norðurs sáu síðan um
gosa og sexu vesturs.
ÞAÐ VERÐUR EKKI FENGIÐ, SEM FARIÐ ER
Framhaldssaga eftir Bernt
Vestre.
Jóhanna Kristjónsdóttir
þýddi.
Peter lá og bakaði sig í sól-
inni á pallinum. þegar bíll kom
akandi upp að húsinu. Það var
Ilemmer sem kom. Ilann gaut
augunum á Hemmer þegar
hann ók fyrir hornið á húsinu
og stöðvaði bílinn þar. Peter
gekk hálf vandræðalegur
þangað. Ilemmer horfði illsku-
lega á hann. Ándlitið var lang-
leitt og beinabert, nefið stórt
og nautnalegar varir.
— Þekkið þér mig ekki?
Ég er Peter — Peter Kesse.
Engan velvilja var að merkja
hjá Ilemmer, hann sagði fýlu-
lega:— Ég held mig rámi eitt-
hvað f yður. Þér hafið komið
hingað með Frede einu sinni.
— Mörgum sinnum.
— Og hvað viljið þér núna?
— Ér Frede ekki heima?
— Nei, hann er erlendis.
— Eiginlega kom ég til að
hitta yður.
— (>g hvað viljið þér mér?
— Það er ekkert vit f að segja
það núna, fyrst þér eruð svona
neikvæður {viðmóti.
— Svona út með það.
— Frede sagði einu sinni að
vantaði mig einn góðan veður-
dag stað til að vera á, þá gæti ég
bara farið hingað. Pabba þætti
gaman að hafa fólk hjá sér,
bara að það hegðaði sér vei og
truflaði hann ekki.
— Og nú hafið þér engan
samastað?
— Nei.
— Eigið þér enga fjölskyldu,
sem þér gctið búið hjá?
— Ég sé að Frede hefur verið
að ýkja, sagði Peter stuttlega.
— Ég skal ekki angra yður
frekar. Get ég fengið að hringja
eftir bíi? Ég var svoddan bjálfi
að dragnast hingað með tösku.
Hemmer greip um handlegg
hans.
— Svona, engan æsing.
Andlit hans var alveg rétt við
Peter. Skopteiknarí hefði
dregið hann upp með svipmóti
hests, hugsaði Peter ósjálfrátt.
— Þér eigið enga fjölskyldu
sem þér getið haldið til hjá?
endurtók Hemmer.
— Ég á víst konu. Eij við
búum ekki saman lengur. Og
faðir minn og ég erum engir
sérstakir vinir.
Ilemmer sleppti taki á hand-
legg hans.
— Hjálpaðu mér inn mi*ð
þetta, sagði Jiann stuttlega og
opnaði farangursrýmið. — Svo
geturðu sótt töskuna þfna.
Guði sé lof að hann er farinn
að þúa mig, hugsaði Peter á
meðan þeir báru inn í húsið
léreftsrúllur, rammalista og
plastpoka með matvælum.
— A annarri hæð finnurðu
herbergi innst í ganginum til
vinstri. Þjr eru rúmföt. Þaö
hefur verið legið i rúminu en
það sakar vonandi ekki? Svo
geturðu bara fært til hluti sem
eru f.vrir þér. Ertu svangur?
— Já, en ég er með mat með
mér. Það var ekki ætlunin að
ég-..
— Við borðum nú saman.
Eldhúsið var vægast sagt
subbulegt, margra daga
óþvegið leirtau flaut um öll
borð. Ilemmer ýtti þvi mesta af
borðinu til hliðar, dró sfðan
steiktan kjúkling upp úr poka.
—Skolaðu tvö glös og svo
skiptum við með okkur rauð-
vfnsflösku. Viltu fá þeir kjúkl-
ing?
Þeir borðuðu þegjandi. Peter
varð þess var að Hemmer virti
hann fyrir sér, en augnaráð
hans var ekki fjandsamlegt
lengur.
— Þú ert sem sagt giftur?
spurði hann skyndiiega.
— Ég var það. Við erum
skilin að borði og sæng.
— Það hefur ekki gengið?
— Nei.
— Og Paul Kessel er faðir
þinn?
— Já.
— Fæst þú Ifka við skríftir?
— Ég hef nú ekki orðið meira
en textahöfundur.
—• Fyrir auglýsingar?
— Já.
— Ertu ánæður með það?
— Nei, ég er hættur.
•— Hvers vegna?