Morgunblaðið - 06.10.1983, Blaðsíða 18

Morgunblaðið - 06.10.1983, Blaðsíða 18
18 MORGUNBLAÐID, FIMMTUDAGUR 6. OKTÓBER 1983 Þú getur meira en þú heldur EEBS Jóhann Hjálmarsson Leikfélag Kópavogs: GÚMMÍ-TARZAN eftir Ole Lund Kirkegaard. Þýðing: Jón Hjartarson. Leiktexti: Jón Hjartarson, Þórar- inn Eldjárn og leikbópurinn. Leikstjóri: Andrés Sigurvinsson. Tónlist: Kjartan Ólafsson. Búningar og leikmynd: Karl Aspe- lund. Lýsing: Lárus Björnsson. Hljóðstjóri: Egill Árnason. Gúmmí-Tarzan eftir Ole Lund Kirkegaard hefur víða notið mikilla vinsælda. Bókin höfðar til krakka í mörgum þjóðlönd- um. Flestir kannast við Tarzan og sögupersónan Ivar er til á fleiri stöðum en í Danmörku. fvar verður fyrir aðkasti í skólanum. Hann er utan við sig í kennslustundum, lélegur i leik- föður sinn. Þetta er auðvitað skammgóður vermir því veru- leikinn kemur aftur í heimsókn þegar töfrunum sleppir. Niður- staða verksins felst aftur á móti í þeirri hvatningu að þú „getur meira en þú heldur". Það ættu allir að hafa í huga. Sýning Leikfélags Kópavogs á Gúmmí-Tarzan er mörgum góð- um kostum búin. Andrés Sigur- vinsson er kunnur fyrir að setja á svið fjörmiklar leiksýningar og nýta vel hæfileika ungs fólks. Að þessu leyti bregst hann ekki Leikfélagi Kópavogs. Sýningin er yfirleitt lipur þrátt fyrir stirðleika á köflum sem getur stafað af æfingaleysi eða viðvan- ingshætti sumra leikaranna. Ég hef trú á því að þetta lagist, enda er Gúmmí-Tarzan líklegur til að hverfa ekki af sviði í bráð. Þetta er um margt virðingarverð leiksýning fyrir börn, fullorðn- um ætti ekki að leiðast heldur. Gúmmí-Tarzan er að stórum fimi og stenst strákunum ekki snúning í ýmsum leikjum og hrekkjum. Hann er tilvalinn skotspónn þeirra. En pabbi ívars er yfir sig hrifinn af Tarzan- bókunum og dreymir um að son- ur hans líkist Tarzan. Slíkt ger- ist ekki fyrr en ívar hittir galdranorn sem lætur óskir hans rætast, en aðeins einn dag. Ivar fer á kostum í bekknum, saumar að strákunum og reyndar stelp- unum líka og jafnar auk þess um Félag íslenskra símamanna: Afnámi samn- ingsréttar mótmælt Á FUNDI í félagsráði Félags ísl. símamanna sem haldinn var 22. september 1983 var samþykkt eftir- farandi ályktun: Félagsráð FÍS mótmælir harð- lega bráðabirgðalögum ríkis- stjornarinnar um afnám samn- ingsréttar og bann við greiðslu vísitölubóta á laun. Skorar félagsráð eindregið á ríkisstjórn og Alþingi að afnema lögin og veita aftur þau sjálfsögðu mannréttindi sem felast í samn- ingsrétti launþega. Félagsráð hvetur alla símamenn til að taka þátt í undirskriftasöfn- uninni sem nú stendur yfir og einnig og fjölmenna á þá fundi BSRB og FIS sem framundan eru um þessi mál. Úr fréttatilkynningu hlusta söngleikur. Lög Kjartans Ólafssonar eru hin hressilegustu og lífga mjög upp á sýninguna. Ég ætla ekki að hætta mér út í tónlistargagnrýni, en ekki var hjá því komist að veita söngnum athygli. Ég nefni til dæmis Eirík Hjálmarsson í hlutverki Péturs og Tinnu Sigrúnar Jónsdóttur. Páll Hjálmtýsson var dálítið hikandi í hlutverki ívars, en gaf því lit með laglegum söng. Norn Sigríðar Eyþórsdóttur var kannski einum of yfirdrifin, en Sigríði tókst að vekja kátínu í salnum þegar hún greip til vél- hjólsins, hondunnar. Það mætti auðvitað nefna fleiri leikara sem gerðu góða hluti, en þetta átti ekki að vera tóm upptalning. Leikmynd og búningum Karls Aspelunds skal aftur á móti ekki gleymt. Það var verk sem í ein- faldleik sínum miðlaði réttum hugblæ. Þýðing Jóns Hjartarsonar á leiktexta er smellin, en til liðs við hann kemur Þórarinn Eld- járn sem er að verða leikhúsun- um ómissandi þegar söngtextar eru annars vegar. Til marks um gamansemi söngtextanna má taka þýðingu Þórarins á fyrsta erindi Tarzan og Jane: Um þéttan frumskóginn ferðast ég, í fléttum sveifla mér, á vopa spane. Þar búa villidýr, voðaleg. Það verður ef til vill minn bane. En ég fer Tarzan apabróðir og unnustan mín heitir Jane. Svo að áfram sé getið góðra verka skal minnt á leikskrá Magnúsar Loftssonar. í henni er alls ekki svo lítið efni fyrir krakka, dægradvöl þegar heim er komið eftir sýninguna. SEPTEM 1983 L'iL'JiMIMl Bragi Asgeirsson Enn eru Septem-menn komnir á kreik með myndlistarsýningu að Kjarvalsstöðum og er þetta ell- efta sýningin á jafnmörgum ár- um. Verður að viðurkenna, að það er í meira lagi óvenjulegt, að listhópur haldi jafn þétt saman í þetta langan tíma hérlendis, en í raun hafa þeir haldið saman frá fyrstu Septembersýningunum forðum daga. Þeir mynduðu nefnilega lengi vel kjarnann á hinu svonefndu Haustsýningum Félags íslenzkra myndlistar- manna, en hurfu flestir á braut, er ný kynslóð tók við — mynduðu þá með sér sérsamtök. Að þessu sinni taka sex félagsmenn þátt í sýningunni og auk þess eru þar ellefu myndverk eftir Sigurjón heitinn Ólafsson, flest gerð á dán- arári hans og þar á meðal síðasta verkið, er hann vann að. Þetta er minningarsýning á nokkrum síð- ustu verkum þessa fjölhæfa snill- ings á mótunarsviðinu, en þó er spurn, hvort sýningin, er hann setti sjálfur upp á Septem í fyrra, hafi ekki verið altækari minning- arsýning. Undirritaður sýndi nefnilega á eftir Septem-mönnum í Vestursal og svo vildi til, að er hann kom með myndir sínar, voru öll málverkin á veggjunum farin, en verk Sigurjóns ein eftir, og fylltu þau salinn. Það var mögnuð sjón að sjá verk meistarans svona ein og sér, og í raun réttu var þetta heil og fullgild sýning og öllum þeim eftirminnileg, er sáu. Sigurjón kom svo í eigin persónu að sækja myndirnar, galvaskur og kankvís að vanda, og tók að glett- ast við mig og Freyju mína og þýddi m.a. nafn sitt á ítölsku, hróðugur mjög yfir merkingunni. Þetta var í síðasta sinn, sem ég sá Sigurjón og átti orðræður við hann, og er gott til þess að minn- ast, hve glaður og upplífgandi hann var. Myndverk Sigurjóns sýna það og sanna, að maðurinn var á topp- inum til hins síðasta, menn líti einungis á myndir eins og „Han- ar" (82), „Mannsins ævi" (85), „Skúlptúr" (91) og lokaverkið „Spor í sandinn" (91). Allt eru þetta mögnuð verk sem og öll hin, er ekki eru sérstaklega talin upp hér. Það má helst segja um þessa sýningu, að hún er ein hin þrótt- mesta er listhópurinn hefur hald- ið frá upphafi og svo er einnig samdóma álit þeirra, er ég hef tal- að við. Karl Kvaran er samur sér í myndveröld sinni, litríkari og formsterkari. Einföldu myndirn- ar svo sem „Sveifla" (14), „Mjúkar línur" (16), „Haust" (20) og „Sumar" (21) eru allar hrifmiklar í sínum stóru og voldugu formum. Guðmunda Andrésdóttir á eina sterkustu myndröð, er ég hef séð frá hennar hendi og einkum eru það verkin „Glæður" (1) og „Gró- andi" (7), sem vert er að vekja athygli á. f þeim báðum birtist samræmd og lifandi heild óró- legra forma. Kristján Davíðsson slær stórt um sig í fjörlegum, litglöðum myndum. Hér er „kóloristinn" lif- andi kominn i sínum mesta ham og fer á kostum. ótrúlegt hvað hann nær sterkum áhrifum úr hinni litlu mynd sinni „Ní-itursól" (29), andstæða hennar, en ekki síður kröftug, er hin stóra mynd „Flæðarmál VII" (28). Jóhannes Jóhannesson staðfestir sem fyrr, hve traustur málari hann er og á vafalítið jafnbestu myndirnar. Þær eru hreinar og ferskar í lit, formin umbrotamikil og lifandi, en þeim er fyllilega haldið í skefjum með sterkri burðargrind. Ég vísa hér til mynda eins og „A hvítum grunni" (34), „Umbrot" (36), „Blátt & Hvítt" (37), og „Dans litanna" (40). Það er langt síðan Valtýr Pét- ursson hefur mætt jafn hressi- legur til leiks. Nautnin af að mála er auðsæ á myndum hans, sem þó eru mjög misjafnar. Helst stað- næmdist ég við myndirnar „Fugl- ar" f{*D, „Kvöld (55), „Athena" (60) og „Skálar" (66). Allar þessar myndir þykir mér eitt hið sterkasta, er frá honum hefur komið lengi. Ekki ber á öðru en að nestor listahópsins, Þorvaldur Skúlason, sé enn í fullu fjöri, það sanna margar mynda hans á sýningunni og þá ekki síst hið öfluga málverk „Nafnlaus" (74). Hér er hann í essinu sínu, er hann beislar full- komlega eldrauða litatóna og fljúgandi form, þannig að mynd- heildin virkar óhagganleg á myndfletinum. Sem fyrr segir, þá er þetta með fjörlegri sýningum Septem-hóps- ins, enda hefur hún gengið mjög vel, sem sýnir, að samsýningar eru að festast i sessi hérlendis, vitund fólks að vakna fyrir gildi þeirra. Og svo er einungis að bíða eftir tólftu sýningunni eða þá hvellinum, verði ekki af henni, svo sem boðað er. „Að halda lífi í kulda": Vel heppnuð og fjölsótt ráðstefna Ráðstefnunni „Að haida lífi í kulda", sem haldin var um síðustu helgi í Reykjavík á vegum Norrænu samstarfsnefndarinnar um heilsu- farsrannsóknir á norðurslóð, lauk á sunnudagskvöld, en það var sam dóma álit ráðstefnugesta að hún hefði tekist vel og verið mjög for- vitnileg. Um 15 erlendir gestir sáu ráðstefnuna og fluttu erindi ásamt heimamönnura um ýmsa þætti er flokkast undir heiti ráðstefnunnar. Fjallað var um mðguleikann á að halda lífi í sjávarháska, bæði frá lífeðlisfræðilegu og tæknilegu sjónarmiði. Þá var fjallað um köf- un umhverfis ísland, þjálfun kaf- ara á íslenzkum fiskiskipum og köfunarslys. Slysavarnafélag ís- lands, Hjálparsveitir skáta, Flugbjörgunarsveitin, Vinnueftir- lit ríkisins og Rauði kross Islands kynntu starfsemi sína og einnig var fjallað um almannavarnir á Svalbarða og til stóð að fulltrúi Almannavarna íslands flytti er- indi en það féll niður án þess að forföll væru boðuð. Þá voru flutt ýmis fagleg erindi. Dr. Simo Nyha læknir frá Finn- landi flutti erindi um fylgni dauðsfalla, árstíða og hitastigs í Finnlandi. Trausti Jónsson veður- fræðingur flutti erindi um ógnir veðurfarsins og einstaklinginn undir heitinu: Er ísland hluti heimskautasvæðanna? Þá flutti Juhani Leppaluoto lífeðlisfræð- ingur erindi um klæðnað í kulda, dr. Per-Ola Granberg flutti erindi um möguleikann á að halda lífi til fjalla, dr. Beate Lupton flutti er- indi um sköddun vegna ofkælingar og dr. Henrik Forsius prófessor flutti erindi um augnsjúkdóma á heimskautasvæðum.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.