Morgunblaðið - 03.09.1986, Síða 44

44
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 3. SEPTEMBER 1986
• Minning:
Ingigerður Guðjóns-
dóttirfv. skólastjóri
Fædd 9. apríl 1923
Dáin 24. ágúst 1986
Harmsár helfregn
á hljóms öldum
ómar mér í eyrum
áður en skyldi,
það er dánarfregn
dýrrar konu
gestljúfrar bæði
og göfuglyndrar.
(Guðm. Guðm.)
Á Ströndum norður er land fag-
urt og landslagið stórbrotið, þar
sem sæbrött fjöll gnæfa í tign sinni
og fegurð við strönd og vog og
sumarfegurðin er einstök og engu
lík, — og brimið æðir þar líka við
klettótta strönd, og langur vetur
bjó mannlífíð undir að heyja lífsbar-
áttuna oft við erfið kjör og harða
baráttu.
Við slíkar aðstæður fæddist Ingi-
gerður Guðjónsdóttir í Skjalda-
bjamarvík á Ströndum, yngst af
níu börnum þeirra hjóna Guðjóns
Kristjánssonar og Önnu Jónasdótt-
ur er þar bjuggu. Og þar ólst hún
N upp og einnig í Þaralátursfirði við
algeng sveitastiirf á þeirra tíma
vísu og ástríki foreldra og systkina
til fullorðinsára.
Ingigerður giftist ung Karli Ingi-
mundarsyni í Hnífsdal, atorku- og
dugnaðarmanni og þekktum skip-
stjóra þar um árabil, og varð síðari
kona hans. Þau bjuggu fyrstu árin
í Hnífsdal, en árið 1946 fluttu þau
til Keflavíkur, þar sem Karl gerðist
verkstjóri í frystihúsi þar í bæ og
þar áttu þau heimili æ síðan. Þau
eignuðust þijá syni: Karl Ingimund,
múrara í Keflavík, Sigurð, málara
í Garðabæ, og Rúnar, tiilvufræðing
í Keflavík. Þau hjón slitu samvistir,
og Kari er nú látinn fyrir mörgum
árum. Síðari maður Ingigerðar er
Ingólfur Eyjólfsson frá Grindavík
og áttu þau lengi heimili í Keflavík
og á Sólvallagötu 45 þar í bæ
síðustu árin. En lífsstarf þeirra var
samt unnið að verulegu leyti annars
staðar.
I mörg sumur, eða árin 1956 til
1962 var Ingigerður hótelstjóri í
Bjarkarlundi í Reykhólasveit og
stjómaði þar hótelrekstri með mik-
illi sæmd og prýði. Hún var allt í
senn góður stjómandi og lagin og
lipur við að hafa á hendi yfirumsjón
og yfirsýn yfir það er gera þurfti,
og allt var henni þetta auðvelt —
slíkt vannst ekki af hennar hálfu
með hörku og fyrirgangi — heldur
tókst henni með sinni alkunnu ljúf-
mennsku og lagni að laða fram það
bezta og farsæiasta, er með hveij-
um manni bjó og létt lundin og
leikandi glaðværð og hlýja gerði
andrúmsloftið aðlaðandi og eftir-
sóknarvert. Ég veit, að margir eiga
ljúfar og góðar minningar frá
Bjarkarlundi frá þeim ámm, er
Ingigerður hafði þar stjórn á hendi,
og söknuðu hennar, er hún hætti
þar störfum. En nágrannar hennar,
Dalamenn, höfðu fylgzt með stiirf-
um hennar og var ljóst, að með
henni bjuggu þeir hæfileikar, sem
gerðu hana færa um að hasla sér
völl á ikJru sviði, og með það í huga
var hún ráðin forstöðukona að Hús-
mæðraskólanum að Staðarfelli, þar
sem hún stjórnaði næstu tólf árin
eða frá 1962 til 1975. Vonir manna
um hæfíleika hennar til að hafa þar
á hendi góða stjórn skólans brugð-
ust heldur ekki. Það mun óhætt að
fullyrða, að sjaldan hefur reisn skól-
ans verið meiri né starfsemin
öflugri né nemendur fleiri en í henn-
ar skólastjóratíð, og ekki duldist
það hversu auðvelt henni reyndist
að reka skólann og laða að sér
nemendur og kennara, enda urðu
vinsældir hennar miklar meðal
námsmeyja. Og ég þykist vita, að
margar þeirra sakni nú vinar í stað,
er hún er horfín sjónum af þessum
heimi, enda reyndist hún þeim
þannig að eftirtekt vakti, hún var
þeim ekki aðeins stjórnandi, heldur
vinur og félagi og þannig laðaði hún
fram það bezta, sem með hvetjum
manni bjó. Þannig var hún reyndar
í öllu sínu lífí. Enginn var ósnortinn
af návist hennar. Hún var litrík,
dugleg og kraftmikil og stjómsöm,
gat verið leiftrandi skemmtileg og
lifandi, lífsglöð, gestrisin með af-
brigðum svo öllum leið vel í návist
hennar, lífsþrótturinn var óbilandi
og oft var mikið færzt í fang og
ekki var hún að hlífa sjálfri sér,
þegar mikið var um að vera og ég
held að hún hafí kunnað hvað bezt
við sig þegar mest var umleikis.
Hún hætti störfum á Staðarfelli
árið 1975. Þá fór heilsu hennar að
hraka. Þó settist hún ekki í helgan
stein, það var nú öðru nær. Hún
tók að sér að sjá um veizlur og
mannfagnaði fyrir vini og kunn-
ingja og það hafði hún raunar gert
meðan hún var á Staðarfelli og
áður, svo ekki þótti á þeim tíma
vel vandað til veislu, ef Ingigerður
var þar ekki nálæg, og gilti það
jafnt um Þorrablót í Saurbænum,
Lionshátíðir í Búðardal og ferming-
ar og brúðkaupsveizlur hér og þar.
Alls staðar var hún boðin og búin
og henni fylgdi jafnan sú glaðværð
og gleði sem auðgaði andrúmsloftið
og gerði lífíð bjartara og betra.
Þannig var áfram haldið, en oft var
vinnudagurinn langur og mikið á
sig lagt og þrekið entist ekki sem
skyldi. Enda er það oft þannig í
lífínu, að þeir sem mest erfíða, end-
ast e.t.v. skemur en aðrir. En mest
er um vert að lifa lífinu lifandi,
njóta þess og taka þátt í gleði þess
og sorgum.
Þau Ijós sem skærast lýsa
þau ljós, sem skína glaðast
þau bera mesta birtu
en brenna líka hraðast.
(F.G.Þ.)
Skipt er um svið og sköpum má ei renna
skíni nú sól á vegu þína nýja.
Á harmanna stundu bænir heitar brenna
þær borið þig fái yfir tjöldin skýja.
(J.Ó.)
Að leiðarlokum er þakklætið efst
í huga, þakkir fyrir það að hafa
fengið að eiga samleið með Ingi-
gerði og njóta hæfíleika hennar og
lífsgleði.
Þakkir fyrir hlýjan huga
handtak þétt og gleðibrag
þakkir fyrir þúsund hlátra
þakkir fyrir liðinn dag.
Og nú er hún Inga frænka farin
yfir móðuna miklu, langt um aldur
fram, aðeins 63 ára að aldri.
Harmur er kveðinn hópi frænda og vina
hrokkinn er fagur ættarmeiðsins strengur.
(St. Ág.)
Með henni hurfu
af himni vonar
Ijós mörg
leiftrum skærri,
en af ættstofni
auðgum greina
féll um leið
fegurst blóm.
(Guðm. Guðm.)
Það er ekki neinum vafa undir-
orpið, að Inga frænka var uppá-
haldsfrænkan og sú grein á
ættarmeiðnum sem föstust stóð og
hvað litríkust var allra greina. Og
því er söknuðurinn sár að missa
hana svo skyndilega.
Við þökkum henni samfylgdina
í lífínu, samstarfið og vináttuna,
tryggðina og gleðina, allt sem hún
gaf okkur á lífsins vegferð. Ég og
fjölskylda mín þökkum ómetanleg
kynni og ánægjulegt samstarf lið-
inna ára og við sendum innilegar
samúðarkveðjur til Ingólfs og sona
hennar og tengdadætra og barna-
barna og við biðjum góðan Guð að
styrkja þau í sorg þeirra.
Minningin lifír um mæta og
litríka konu, sem vildi hvers manns
vanda leysa og gekk til góðs sinn
mælda veg. Þess er nú gott að
minnast að leiðarlokum.
Þín milda og fagra minning
sem morgunbjart sólskin er.
Þá kallið til okkar kemur
við komum á eftir þér.
(F.A.)
Hafi elskuleg frænka þökk fyrir
allt og allt. Guð geymi hana og
verndi á nýrri vegferð.
Ingiberg J. Hannesson
Þann 24. ágúst sl. andaðist í
Keflavík frú Ingigerður Guðjóns-
dóttir, fyrrv. forstöðukona hús-
mæðraskólans á Staðarfelli í
Dölum. Hún fæddist 9. apríl 1923
í Skjaldarbjarnarvík, nyrsta bæ á
Ströndum. Ingigerður minntist oft
æsku sinnar norður í Víkursveit,
þar sem hörð lífsbarátta í einangr-
aðri byggð reyndi mjög á kjark og
allan manndóm.
I rúman áratug settu Ingigerður
og eftirlifandi maður hennar, Ing-
ólfur Eyjólfsson, mikinn svip á
Staðárfell og raunar allt Dalahérað.
Undirrituðum er bæði ljúft og skylt
að minnast Ingigerðar, þótt hér
verði ekki rakin ætt hennar né fjöl-
skylda, enda aðrir færari um það.
Áður en hún tók við skólastjórn
á Staðarfelli hafði hún í 7 sumur
verið hótelstjóri í Bjarkarlundi í
Reykhólasveit. Munu margir
minnast þeirra björtu sumra vestra,
enda urðu vinsældir og reisn þess
staðar hvað mest um það leyti.
Það var svo haustið 1962 að Ingi-
gerður var ráðin forstöðukona
Staðarfellsskóla en maður hennar
Ingólfur varð ráðsmaður skólans.
Um störf þeirra hjóna á Staðarfelli
skrifaði á sínum tíma Steinunn
Þorgilsdóttir á Breiðabólsstað á
Fellsströnd. Munu ekki aðrir hafa
kynnst Ingigerði og Ingólfi öllu
betur en sú merkiskona, er sjálf
stóð á verði um hag og alla velferð
skólans lengur en nokkur annar og
var prófdómari þar frá stofnun til
skólaloka, eða í nær hálfa öld.
„ ... Næstu 10 árin blómstraði
skólinn í þeirra höndum, nemenda-
tala nægileg og mikið var gert fyrir
skólann þau ár. Skólahúsið var end-
urbætt og komið upp þremur
kennaraíbúðum auk skólastjórabú-
staðar. Skólinn eignaðist mikið af
góðum munum og tækjum, gjafír
frá nemendum o.fl.
Framkoma skólastjórahjónanna
var hin prýðilegasta, Ingigerður
glöð og hlý, umhyggjusöm og ötul
í starfí, Ingólfur prúðmenni, sem
annaðist viðgerðir véla og tækja og
vakti yfir velferð heimilisins." Ég
hygg að hér sé hvergi ofmælt hjá
Steinunni og vel er mér kunnugt
um það, að meðan á byggingar-
framkvæmdum stóð á Staðarfelli
þessi ár, þá reyndi allmjög á heilsu
og þrek Ingigerðar, enda vantaði
mikið á að hún gengi heii til skógar
síðustu misserin á Staðarfelli.
Öll þau ár, er Ingigerður sat
Staðarfell, hafði hún oft ásamt
nemendum sínum umsjón með veit-
ingum þar sem eitthvað meira var
haft við og stærra en venjulega.
Varð það mörgum ungum stúlkum
góð viðbót við skólanámið. Þetta
var t.d. þorrablót og árshátíðir fé-
laga. Kom þá oft fram með glæsi-
legum hætti sá eiginleiki Ingigerðar
að taka vel og eftirminnilega á
móti gestum. Veit ég að margar
þær stundir verða fólki í Dölum og
víðar ærið minnisstæðar. Þegar
minnismerki Auðar djúpúðgu á
Krosshólaborg var afhjúpað 8.
ágúst hafði t.d. Ingigerður ásamt
nokkrum nemendum sínum og kon-
um úr kvenfélögum í nágrenni alla
stjórn á veitingum. Var þá lokið við
að afgreiða sex hundruð hátíðar-
gesti við veisluborð á tveimur
tímum.
Ingigerður Guðjónsdóttir var alin
upp í byggðarlagi þar sem fólk
stækkaði og óx við erfiðleika. Ef
til vill varð það uppeldi hennar
drýgsta veganesti. Hjá henni urðu
þeir að eldsneyti, er brann á glóð
atorkunnar meðan heilsan entist.
Skólaráð Staðarfells þakkai' af
alhug fórnfúst starf hennar og bið-
ur sonum hennar og eftirlifandi
eiginmanni allrar blessunar.
Einar Kristjánsson
t
Eiginmaður minn og faðir okkar,
GUNNAR BJARNI BJARNASON,
stýrimaður,
er látinn.
Guðrún V. Einarsdóttir,
Helga K. Gunnarsdóttir,
Kristín V. Gunnarsdóttir.
t
Innilegar þakkir fyrir hlýhug og samúð við andlát og útför eiginkonu
minnar, móður, tengdamóður, ömmu, systur og tengdadóttur,
LOVÍSU AÐALHEIÐAR GUÐMUNDSDÓTTUR.
Reynir A. Ólafsson,
Jóhann G. Jóhannsson,
Guðmundur S. Reynisson,
Ólafur I. Reynisson,
Jane M. Reynisdóttir,
Katrín S. Reynisdóttir,
Inger Nilsen,
Ólafur Guðmundsson,
Ingunn Ingvarsdóttir,
tengdabörn og barnabörn.
t
Innilegar þakkir sendum við öllum þeim er sýndu okkur samúð
og vináttu vegna fráfalls og útfarar
EYJÓLFS J. EINARSSONAR,
vélstjóra,
Miðtúni 17.
Guðrún Árnadóttir,
Sigrún Einarsdóttir,
Magnús Loi enzson,
Bergþóra Lövdal,
Karl Eyjólfsson,
Elín Eyjólfsdóttir,
Einar Eyjólfsson,
Ásgerður Eyjólfsdóttir
Melkersson,
Jónína Eyjólfsdóttir,„
Árni S, Vilhjálmsson,
Hans Melkersson,
Hannes Ólafsson,
Helga Magnúsdóttir
og barnabörn.

Móðir mín og tengdamóðir,
HENNÝ OTTÓSSEN,
verður jarðsungin frá Fossvogskirkju fimmtudaginn 4. september
kl. 13.3C. Blóm vinsamlegast afþökkuð, en þeim sem vildu minnast
hinnar látnu er bent á Slysavarnafélag íslands.
Pétur Goldstein,
Hlin Guðjónsdóttir.
t
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur samúð og hlýhug við
andlát og útför
SIGURRÓSAR JÓHANNSDÓTTUR,
Bragagötu 31 b.
Sérstakar þakkir til lækna og hjúkrunarliðs í Hátúni 10b fyrir frá-
bæra hjúkrun og aðhlynningu.
Börn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.
Morgunblaðið tekur afmælis- og minningargreinar til birting-
ar endurgjaldslaust. Tekið er við greinum á ritstjórn blaðsins á
2. hæð í Aðalstræti 6, Reykjavík og á skrifstofu blaðsins í Hafn-
arstræti 85, Akureyri.
Athygli skal á því vakin, að
greinar verða að berast með góð-
um fyrirvara. Þannig verður
grein, sem birtast á í miðviku-
dagsblaði að berast síðdcgis á
mánudegi og hliðstætt er með
greinar aðra daga.
I minningargreinum skal hinn
látni ekki ávárpaður. Ekki eru
tekin til birtingar frumort ljóð um
hinn látna. Leyfilegt er að birta
ljóð eftir þekkt skáld, 1—3 erindi
og skal þá höfundar getið. Sama
gildir ef sálmur er birtur. Megin-
regla er sú, að minningargreinar
birtist undir fullu nafni höfundar.
Við birtingu afmælisgreina
gildir sú regla, að aðeins eru birt-
ar greinar um fólk sem er 70 ára
eða eldra. Hins vegar eru birtar
afmælisfréttir með mynd í dagbók
um fólk sem er 50 ára eða eldra.
Mikil áhersla er á það lögð að
handrit séu vel frá gengin, vélrit-
uð og með góðu línubili.