Morgunblaðið - 24.09.1989, Síða 31

MORGUNBLAÐIÐ SAMSAFNIÐ BUNNUbAGUR 24. SEPTEMBER 1989
C 31
Bush
setur í
lax í
Þverá.
Varaforsetinn býr
sig undir veiðina,
umkringdur
íslenskum og
bandarískum ör-
yggisvörðum.
Barbara Bush hef-
ur komið sér mak-
indalega fyrir og
snýr baki í
myndavélina.
SÍMTALID...
ER VIÐ ÁSTHILDIC. ÞÓRÐARDÓTTUR FORMANN
GARÐASKOÐ UNARNEFNDAR Á ÍSAFIRÐI
Einn skussi nægir
94-3351
Halló
— Góðan daginn, er Ásthildur
við?
Bíddu augnablik.
Jú, halló.
— Góðan daginn, Kristín
Maija Baldursdóttir heiti ég,
blaðamaður á Morgunblaðinu.
Góðan daginn.
— Segðu mér, var ekki einhver
fegurðarbarningur á ísafirði um
daginn?
Fegurðarbarningur?
— Já, áttuð þið ekki í vand-
ræðum með að velja fegurstu
götuna?
Já, þú meinar það! Eins og kom
nú fram í þessari greinargerð hjá
okkur þá er á flestum stöðum
einn og einn skussi sem er ekk-
ert búinn að gera. Við völdum
enga götu því við vildum þrýsta
á fólk þannig að það hugsaði
betur um umhverfi sitt, stæði
ekki í vegi fyrir því að gata þess
væri valin. Því eins og garðurinn
á að vera heild af húsinu, þá er
gatan heild af umhverfinu."
— Hvaða götur eru þá fegurst-
ar á Isafirði?
Engjavegurinn
er nú orðinn nokk-
uð þokkalegur og
einnig em nokkrar
götur inn í Holta-
hverfi sem eru að
verða ansi falleg-
ar, en þó er alltaf
einn sem ekki ger-
ir neitt! Nei, við
völdum enga götu
og við höfum oft
rætt um það að
það er eins og fólk
skorti metnað í
þessu sambandi.
— I frétt sem
kom í Morgun-
blaðinu um þetta mál nefnduð þið
einnig að opinberum byggingum
væri illa við haldið?
Það er með það eins og annað,
sumstaðar er ekkert gert fyrir
lóðir og hús, en hins vegar bent-
um við á nókkur mjög jákvæð
dæmi. Úti á landi er mikið um
bústaði í eigu hins opinbera og
það virðast ekki gilda neinar regl-
ur eða vera inní þeirra samningi
að húsi og lóð sé haldið við. Manni
finnst það skrýtið því nú ætti hið
opinbera að ganga á undan með
góðu fordæmi.
— Jú, manni finnst það nú.
En það sem vakti einnig athygli
mína í þessari frétt var það, að
þegar þið greinduð frá nöfnum
hjóna sem hlotið höfðu viðurkenn-
ingu fyrir garða sína, þá tilgrein-
duð þið störf karlanna en ekki
kvennanna? Vinna þær ekkert á
ísafirði?
Ha? Nei, það hefur blaðamað-
urinn sett inn í, því hjá okkur
stóðu einungis nöfn hjónanna,'
starfsheiti þeirra voru ekki til-
greind.
Nei, ef við konurnar hefðum
skrifað þetta þá hefðum við auð-
vitað nefnt starfs-
heiti þeirra
beggja. Þetta er
nú alveg dæmi-
gert!
— Það er þá
ekkert atvinnu-
leysi meðal kvenna
fyrir vestan?
Ne'i, síður en
svo! Þetta hefur
verið einhver
klaufaskapur.
Jæja, en ég
þakka þér fyrir
spjallið Ásthildur.
Jú, þakka þér
sömuleiðis.
Ásthildur C. Þórðardóttir.
Sælubros færist yfir marga
þegar þeir minnast kvenskónna
með hælunum mjóu og háu.
Tilfinningar annarra eru
blendnari. Sumir minnast þessa
fótabúnaðar með hryllingi.
Skaðræðisgripir
Fréttaljós úr Morgunblaðinu
föstudaginn 3. júlí 1964 er
upplýsandi um ákveðna ókosti
„títupijónshælanna": „Eins og
kúnnugt er, eru oddmjóir kvenskó-
hælar hinir mestu skaðræðisgripir
á gólf og gólfdúka. Vegna þess,
hve örmjóir þeir eru í oddinn, leggst
allur þungi líkamans á lítinn blett.
Til dæmis um skemmdirnar, sem
hælarnir geta valdið, má geta þess
að reiknað hefur verið út, að stúlk-
ur geti valdið skemmdum fyrir
750.000 krónur i einum sal á einum
vetri. Hér er átt við fyrirhugaðan
samkomusal í hinu nýja húsi Kenn-
araskóla íslands. Frá gólfinu mun
eiga að ganga þannig að lagðar
verða vinylplötur ofan á korklag.
Fái stúlkurnar í kennaraskólanum
að mæta þar í spariskónum sínum,
eyðileggja þær skv. útreikningi fyr-
ir þijá ijórðu úr milljón á einum
vetri, þ.e.a.s. ef tízkan breytist þá
ekki.“
Reiknað eftir vísitölum fram-
færslukostnaðar telst svo til, að
um hafi verið að tefla um 3,7 millj-
ónir króna á núvirði. Þetta er ótrú-
legar tölur, — jafnvel þótt þær séu
byggðar á gögnum Hagstofunnar
og Morgunblaðinu. En fyrirspurnir
Morgunblaðsmanns staðfesta þó
að hælarnir hafi verið verulegt
vandamál. Konráð Guðmundsson
hótelstjóri á Hótel Sögu, sagði í
samtali við Morgunblaðið að þótt
þessi skótíska hefði verið tíguleg á
fallegu kvenfólki hefði ekki hjá því
farið að parket-gólfin hefðu hlotið
slæma útreið á sjöunda áratugnum.
— Og hvað var til ráða? „Það var
mikið um þetta talað á sínum tíma
MORGUNBLAÐIÐ
Skóhælornir
skemma fyrir
750 þús. kr.
ú úri
FRÉTTALfÓS
ÚR
FORTÍD
Tíguleg
tíska
Títuprjónshæl-
arnir umdeildu
en niðurstaðan var að við gátum
ekkert gert annað en endurnýjað
gólfefni og parket þess mun oftar.
Gólfin entust varla meir en þijú til
fjögur ár. Eftir að hælarnir breikk-
uðu, tvö til þrefaldaðist líftími
dansgólfanna." — Var ekki hægt
að biðja dömurnar um að sína tillit-
semi, t.d. nota plasttappa líka þeim
sem eru settir undir stálstóla? „Það
hefði aldrei gengið; þú getur samið
við stólanna en ekki kvenfólkið."
Konráð tjáði Morgunblaðsmanni að
veitingamenn hefðu glaðst mjög
þegar hælarnir fóru að breikka á
nýjan leik. Sjálfur kvaðst hann
fylgast með skótískunní með
nokkrum ugg; hælamir væru farn-
ir að mjókka allhrikalega.
Fallegir en hættulegir.
Óviss framtíð
Eru hælarnir að mjókka? Óform-
leg samtöl Morgunblaðsins við
kunnáttufólk á þessu sviði leiða
mikla óvissu í ljós; eiginlega er allt
í tísku. — En þó hefur orðið vart
við að hælarnir séu að hækka og
mjókka á spariskónum. Síðastliðinn
vetur komust hælarnir upp í níu
sentimetra. Ein afgreiðslustúlka í
skóbúð lét þó í ljós efasemdir um
að „raunverulegir títupijónshælar"
komi á næstunni. „Þær eru ekki
hrifnar af þeim; þær eru sjálfar
komnar með parket heima hjá sér.“
En það íylgdu fleiri ókostir títu-
pijónshælunum. Það var nokkur
vandi að ganga í skóm af þessari
gerð, — Einkanlega ef viðkomandi
kvenpersóna var íklædd „flösku-
Morgunblaðið/Þorkell
hálspilsi". Sérstaklega gat gangan
orðin torsótt undir annarlegum
áfengisáhrifum á samkomustöðum.
Ýmsir viðmælendur Morgunblaðs-
ins sem stunduðu dans- og sam-
komuhús á þessum árum kannast
við að það hafi hent kvenfólkið að
misstíga sig í þessum fótabúnaði
og þær stundum troðið dansherrun-
um um tær. — í bókstaflegri merk-
ingu. Hefðu af þessu hlotist umtals-
verð sár og eymsli. Einn viðmæl-
andi Morgunblaðsins kvaðst jafnvel
hafa heyrt getið um tilvik þar sem
hæll stakkst í gegnum ristina á
herranum. — En geta má þess að
lokum að geta að titupijónsskórnir
nýtust einnig kvenfólkinu til annars
brúks en göngu. Þess eru dæmi
að vígaglaðar valkyijur hafi leyst
af sér skóna og notað sem barefli.