Morgunblaðið - 02.06.1991, Blaðsíða 14

AUK / k-684-32

- - - -MORGUNBLAÐIÐ - MANIMLÍFSSTRAUMAR síMudagur 2. JÚNÍ-1991
A ▲ ▲ A
▲ ▲▲▲▲▲
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
◄
Sunnudagur 2.júní -
Opið til kl 18:00
KL 10:00 Verslanir, veitingastaðir og þjónustufyrirtœki opnuð.
KL 10-12 *Frítt morgunkaffi og vínarbrauð.
*Á blaðavagninum: Ókeypis innlend og erlend dagblöð.
*Morguntrimm í Kringlusporti, sérfrœðingar frá Mœtti
verða á staðnum og leiðbeina og þrekprófa.
*Kynning á nýja heilsudrykknum "BREAK TROUGH"frá Sól
og Hreysti.
Kl. 12:00 Hádegisverður og lifandi tónlist á Kringlukránni.
Léttir réttir og annað góðgceti á veitingastöðum.
KL 13:00 Szymon Kuran og Reynir Jónasson leika Ijúfa tónlist á
veitingastöðum, strcetum og torgum allan daginn.
KL 13:30 Stóruppákoma SIMPSONS.
Kl. 14:30 Stórsveit FÍH með létta stórsveiflu.
Kl. 15:30 Tískusýning Módel 79 og hóp barna.
KL 16:30 Stóruppákoma SIMPSONS.
KL 18:00 Dagskrá lýkur. Verslunum lokað.
Gestagetraun tfullum gangi.
Amma Lú verður opin 13-17. Kaffi, gosdrykkir og
meðlceti, verð aðeins kr.200.-
Blöðrur og Simpson-kort fyrir börnin.
Tilboð, kynningar og uppákomur á öllum vígstöðvum.
UG

m
Brosandi verslunarhús
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
►
Y Y Y' Y lE-JEW ▼ ▼ XJ-yjr.
Reiði, erfiðar og sársaukafullar hugsanir geta fengið útrás í
líkamlegum átökum.
SÁLARFRÆÐI/Vinnan besti
lceknirinn?
Margskomr
tungumúl
Allir þurfa að láta í ljós
a
—-

< .

eftir Sigurjón
Björnsson
Landlega vanlíðan sína með
einhveiju móti þegar hún er til
staðar. En mismunandi er með
hverjum hætti það er gert, því
að margar eru
leiðirnar. Eðli-
legast og bein-
ast virðist vera
að tala um það
við einhvem
sem maður
treystir til að
sýna skilning
og samúð. Því
fer þó fjarri að sá háttur sé
alltaf hafður á. Aðstæður geta
verið þannig að erfitt sé að
koma því við. Og viðkomandi
getur verið svo lokaður, svo
hræddur við tilfinningar sínar
að honum sé það um megn.
Gamalt fólk sagði fyrrum —
en það er víst orðið langt síðan
— að vinnan væri besti læknir-
inn. Þegar eitthvað bjátaði á í
sálartetrinu sökkti fólk sér nið-
ur í vinnu og gætti þess að
eiga aldrei tómstund, aldrei
auðan tíma. Erfiðar og sárs-
aukafullar hugsanir fengu ekki
tóm tihað komast að. Reiðin
fékk útrás í líkamlegum átök-
um. Líklega var þetta árang-
ursrík aðferð og hagkvæm þeg-
ar full þörf var á að vinna
myrkranna á milli. Nútímafólk
reynir sennilega fremur að
deyfa harma sína og vanlíðan
með öðrum ráðum. Það er
t.a.m. hægt að hella sér út í
skemmtanalíf af þessum sök-
um. Reyna má að deyfa sjálfan
sig með áfengi eða lyfjum.
Vanlíðan sem lokuð er inni,
biturleiki sem fólk kann ekki
að glíma við getur birst í illu
umtali, neikvæðni, fordómum
og öðru slíku. Meira að segja
geta draumar gegnt svipuðu
hlutverki. Draumar tjá hugsan-
ir manna á dulmáli. Þeir eru
sagðir öðrum, sem skilja dul-
málið einhveijum innri skiln-
ingi án þess að hægt sé að
ráða dulmálið.
Þá er einnig hægt að nota
líkamann. Ákaflega er það mis-
munandi hversu mikið fólk tal-
ar um líkamsheilsu sína. Sumir
eru mjög svo uppteknir af slíku
efni. Hvers konar kvillar, pest-
ir, langar og ítarlegar sjúkra-
sögur, spítalalegur o.s.frv.
verða kjörumræðuefni. Fólk
sem þennan hátt hefur á er
stundum grunað um uppgerð.
Það er varla réttmætt nema þá
í undantekningartilfellum.
Miklu oftar er vafalaust réttara
að líta á þetta heilsutal sem
eins konar táknmál. A.m.k. er
það oft þannig að því meira sem
fólk talar um líkamlega sjúk-
dóma því minna talar það um
sálræna vanlíðan. Hún er
stundum nánast bannorð. Til
eru fjölskyldur þar sem það er
næstum því daglegt brauð að
einhveijir kvarti um höfuðverk,
bakverki eða aðra verki, svefn-
truflanir, meltingartruflanir,
hálssærindi, kvef og hvað eina
annað í þeim dúr. Umræðuefni
af þessu tagi og jafnvel eins
konar samkeppni um samúð og
áheyrn verða hluti af lífsmáta
fjölskyldunnar, sem utanað-
komandi getur fundist einkenn-
ilegur.
Litlum vafa er bundið að á
bak við þessa líkamlegu kvilla-
semi og sér í lagi umræðuna
um hana er oft falin einhver
sálræn vanlíðan, eitthvað amar
þar að. Því er svo ekki að neita
að viss léttir getur verið í því
fólginn að tjá vanlíðan sína með
þessu líkamlega táknmáli ef því
er samfara samúð. En það leið-
ir þó ekki til lausnar þess vanda
sem fyrir er. Sama er og að
segja um aðrar þær óbeinu
aðferðir sem nefndar hafa verið
hér að framan. Til þess að raun-
veruleg lausn fáist þarf að þýða
táknmálið á venjulegt manna-
mál og tilfinningarnar þurfa
að losna úr þeim læðingi sem
þær eru bundnar í. Hinu er svo
ekki að neita að stundum geta
mál verið þannig vaxin að best
er að láta kyrrt liggja.