Morgunblaðið - 29.08.1993, Qupperneq 26

26 B
MORGUNBLAÐIÐ VELVAKANDI SUNNUDAGUR 29. ÁGÚST 1993
„ þetta. er mtjndb cmd af-ykkur tve-lmur
Oa> horfCL <x noyndhanol ytkur &
J\AaUork.<x."
Ast er...
3-18
traustvekjandi
TM Reg. U.S Pat Off,—all rights reserved
• 1993 Los Angeles Times Syndicate
Mér finnst mánaðar-
hvíld hljóma vel og mun
slappa af meðan HÚN
er að heiman
HOGNI HREKKVISI

,, TE/GTUHALSBAMt?/
BRÉF TIL BLAÐSINS
Kringlan 1 103 Reykjavík - Sími 691100 - Símbréf 691329
Nokkrar athugasemd-
ír um landbúnað
Frá Gylfa Magnússyni
NOKKUR umræða hefur orðið um
landbúnaðarmál í fjölmiðlum und-
anfarið og er það vel því að okkur
Islendingum verður vart hugsað
nógu oft og mikið og hlýlega til
þessarar undirstöðuatvinnugrein-
ar. Þó er ýmislegt gagnrýnivert
sem haldið hefur verið fram í þess-
um umræðum og er þessi bréfstúf-
ur ritaður til að leiðrétta margs
konar misskilning og brýna for-
svarsmenn landbúnaðar til enn
betri verka en áður.
Fyrst er þess að geta að svo
virðist sem einhveijir óttist að ís-
lendingar muni upp til hópa hætta
kaupum á innlendri framleiðslu ef
þeim bjóðast erlendar landbúnað-
arafurðir. Þetta er vitaskuld mesta
fírra enda vita allir sem neyðst
hafa til að innbyrða þessar erlendu
vörur eftir að hafa verið aldir upp
á íslenskum náttúruafurðum að
þær fyrrnefndu eru vart mönnum
bjóðandi. Þó kann að vera að ein-
hveijir Islendingar hafi svo annar-
lega bragðlauka að þeir telji til
dæmis Frakka standa framar þeim
í Flóanum í Camembert-fram-
leiðslu eða að afurðir argentískra
nautgripa séu hæfar í annað en
skógerð. Slíkt fólk getur þó vart
verið margt utan marmarahallar
viðskipta- og hagfræðideildar Há-
skóla íslands og því vart við því
að búist að það skipti sköpum fyr-
ir eftirspum eftir íslenskum land-
búnaðarafurðum þótt það taki að
kaupa erlendar afurðir. Margir eru
líka eflaust þeirrar skoðunar að
það sé bara gott á þetta lið að
þurfa að svæla í sig götóttum ost-
um og öðra erlendu trosi. Ég tel
því vart réttlætanlegt að banna
innflutning landbúnaðarafurða á
þeim forsendum. Þetta skiptir þó
engu máli því að innflutningur
landbúnaðarafurða er vitaskuld
ekki bannaður af ótta við að ein-
hveijir dragi úr neyslu á íslenskum
afurðum. Innflutningur er eins og
almenningur veit bannaður vegna
þess að erlendar landbúnaðaraf-
urðir og þá einkum ket era að stór-
um hluta framleiddar úr alls konar
veirum og bakteríum, hormónum,
E-efnum og öðrum ófögnuði eins
og glögglega má sjá á líkamsburð-
um og heilsufari neytendanna. Það
kemur vitaskuld ekki til greina að
hætta á að íslenska sauðkindin eða
annar innlendur búfénaður fari að
blanda blóði eða öðrum líkamsvess-
um við steikur af þessum erlenda
stofni sem vafalaust myndu flækj-
ast upp um jafnt fjöll sem dali ef
innflutningur væri leyfður.
Forsvarsmenn hinna ýmsu þjóð-
þrifasamtaka hafa verið ötulir við
að benda á þetta bæði í ræðu og
riti og er því óþarfi að fjölyrða
frekar um þessa hlið málsins. Það
er þó önnur hlið sem lítið hefur
verið fjallað um og taka þarf föst-
um tökum. Það er nefnilega svo
að þrátt fyrir innflutningsbann
berst hingað mikið af erlendu keti,
mismikið meltu. Fyrst er þess að
geta að alls konar fuglar hafa van-
ið komur sínar hingað eftir vetur-
setu í löndum böðuðum hormónum,
veiram og bakteríum. Þetta verður
að taka fyrir enda auðsætt að
sauðkindinni stendur mikil ógn af
þessum illfyglum. Urtölumenn
kunna að tuða að það sé illfram-
kvæmanlegt eða dýrt að hindra
flug þessara fugla en ég tel _að
sauðkindin eigi þetta inni hjá ís-
lendingum eftir að hafa haldið í
þeim lífinu öldum saman og veitt
ómetanlegan félagsskap í fámenn-
inu.
Annað ket berst einnig hingað
til lands flugleiðina, að sönnu yfír-
leitt nokkuð melt en engu að síður
stórhættulegt. Hér á ég að sjálf-
sögðu við þann ósið ferðamanna
að belgja sig út af alls konar er-
lendu gumsi áður en þeir halda til
íslands og vaða síðan yfir landið
með innyflin troðin af þessum
ófögnuði. Sannir vinir sauðkindar-
innar fasta vitaskuld í nokkra daga
áður en þeir snúa heim ef þeir eru
þá yfirleitt nokkuð að flækjast til
útlanda enda fátt þangað að sækja
nema annarlegar hugmyndir. Aðrir
gera þetta því miður ekki. Nú er
ég enginn ofstækismaður og vil
því ekki leggja blátt bann við þessu
sífellda rápi til útlanda en geri að
tillögu minni að íslendingar verði
látnir laxera duglega við komuna
til landsins og úrganginum eytt á
öruggan hátt. Ferðir útlendinga
um Island er sennilega best að
banna með öllu enda margir nokk-
uð ketmiklir.
Forsvarsmenn bænda benda alls
ekki nógu oft á þá miklu hættu
sem er á að aðflutningar til lands-
ins stöðvist og þá væri slæmt að
vera t.d. upp á Dani kominn með
spægipylsu eða Svisslendinga með
osta. Raunar fínnst mér að Islend-
ingar taki þessa hættu alls ekki
nógu alvarlega og sumir virðast
meira að segja halda að heimsstyij-
öld sé ekki yfirvofandi með viðeig-
andi töfum á flutningi landbúnað-
arafurða á milli landa. Það ætti
að vera nóg að benda slíku fólki á
legu landsins en allir sem eitthvað
kunna í landafræði geta séð að
ýfingar með Norðmönnum og
Grænlendingum myndu koma
mjög illa við íslendinga. Vegna
þessa þyrfti helst að auka íslenska
landbúnaðarframleiðslu talsvert og
um leið ættu íslendingar að sjá
sóma sinn í því að verða sjálfum
sér nógir um helstu nauðþurftir
og hefja strax framleiðslu dráttar-
véla og annarra landbúnaðartækja
sem helst þyrfti að vera hægt að
knýja með mó því að hætt er við
að erfíðlega gangi að fá olíu til
landsins ef heimsstyijaldir verða
mjög tíðar eða langvinnar hér á
norðurhjara. Þessar ábendingar
snúa einkum að stjórnvöldum en
allur almenningur getur vitaskuld
lagt sitt af mörkunum, t.d. þannig
að búa sig undir langvarandi sult
og seyru með því að hlaupa dug-
lega í spik.
GYLFI MAGNÚSSON
Vesturvallagötu 10,
Reykjavík
Víkveiji skrifar
Islensku keppendurnir á heims-
meistaramótinu í fijálsíþrótt-
um stóðu sig ekki sérlega vel. Það
vakti hins vegar athygli Víkveija,
að eftir kúluvarpskeppnina stóð á
íþróttasíðu Morgunblaðsins, eftir
að greint var frá því að Pétur
Guðmundsson kastaði lengst
18,11 metra, sem er vel að merkja
langt frá besta árangri hans: „Pét-
ur fékk þijú köst, en vildi ekki
segja blaðamanni Morgunblaðsins
hve langt hann hefði kastað í hin-
um tveimur." Svona getur maður,
sem nýtur styrkja úr Afreks-
mannasjóði, ekki hagað sér, að
mati Víkveija, þó svo honum gangi
ekki vel.
xxx
Fjögurra ára vinkona Víkveija
sat á dögunum og teiknaði
mynd af langafa sínum, sem er
nýlátinn. Á myndinni sat hann á
himnum, „og hér er Guð. Hún er
að pijóna,“ sagði sú stutta. Stuttu
seinna sat stúlkan ásamt móður
sinni, og skoðaði bókina Sögur
biblíunnar. Á einni síðunni sá hún
mynd af karlmanni með mikið al-
skegg, sem sveipaður var dýrðar-
ljóma. Móðirin sagði stúlkunni,
eftir að hafa lesið textann við
myndina, að líklega ætti þetta að
vera Guð. „Ó! Eg hélt að Guð
væri kona,“ sagði litla daman.
Víkveiji fór að velta því fyrir sér
hvers vegna hún hefði staðið í
þeirri trú að Guð væri kona.
Kannski er það vegna þess að Guð
er sagður geta allt, vita allt og
skilja allt!
xxx
Uppflettirit ýmiss konar koma
oft í góðar þarfír, en þegar
sumar upplýsingar era rangar er
ritið sem slíkt ónýtt sem heimild,
því menn þora ekki að treysta
öðra sem þar stendur. Á einni
útvarpsstöðinni var nýlega sagt
frá því að Keflvíkingar hefðu sigr-
að Akurnesinga 4:1 í úrslitaleik
bikarkeppninnar í knattspyrnu
árið 1975. Fréttamaðurinn hafði
upplýsingarnar úr Handbók KSÍ,
en hið rétta er að leikurinn fór
1:0 fyrir Keflvíkinga. Annað dæmi
úr sömu bók: í töflu yfír leiki í
1. deild 1984 segir að KR hafði
sigrað Þór 2:1 í heimaleik sínum.
Hið rétta er að Akuréyringamir
sigraðu Vesturbæjarliðið 2:5 á
Laugardalsvelli. Víkveiji hefur
heyrt að villurnar í bókinni séu
fleiri, þó ekki muni hann sjálfur
dæmi um það. Knattspyrnusam-
bandið verður að kippa þessum
hlutum í lag fyrir næstu prentun.
xxx
Kunningi Víkveija fór með þíl
sinn í skoðun hjá Bifreiða-
skoðun íslands á dögunum, greiddi
auðvitað skoðunargjald og einnig
sér reikning upp á 100 krónur,
svokallað umferðaröryggisgjald!
Þetta þótti Víkveija ákaflega
frumleg skattlagning. En við eftir-
grennslan kom í Ijós að skattur-
inn, sem settur var á um áramót,
skal renna til Umferðarráðs. Ekki
sagðist kunninginn sjá eftir hundr-
aðkallinum í þetta góða málefni,
en bætti við að hann vonaðist til
að peningarnir færu þangað sem
þeir ættu að fara.