Morgunblaðið - 15.08.1997, Side 33

u
,
I
)
1
I
I
1
J
I
I
I
I
I
I
I
morgunBLáðíð'
INGÓLFUR MAGNÚS
INGOLFSSON
+ Ingólfur Magn-
ús Ingólfsson
fæddist 15. október
1936. Hann andað-
ist í sjúkrahúsi
Reykjavíkur hinn
7. ágúst síðastlið-
inn. Foreldrar hans
eru Jóhanna Frið-
riksdóttir frá Látr-
um í Aðalvík f. 10.2.
1914, og Ingólfur
Magnússon frá
Keflavík, f. 12.9.
1907 látinn. Ingólf-
ur var elstur átta
systkina. Samfeðra:
Gréta Ingólfsdóttir. Sam-
mæðra: Mikkalína Pálmadóttir,
Matthías Pálmason, Guðmund-
ur Pálmason, Jóna Sigurlína
Pálmadóttir, Elísabet María
Pálmadóttir og Sigurveig
Pálmadóttir.
Ingólfur ólst upp í Æðey til
10 ára aldurs, fluttist síðan til
Flateyrar með fjölskyldu sinni.
Þar kynntist hann eftirlifandi
eiginkonu sinni, Ingibjörgu Ott-
ósdóttur, frá Svalvogum í Dýra-
firði, f. 3.9. 1939. Fluttust þau
til Reykjavíkur 1956 og eignuð-
ust þau fimm börn: 1) Jóhann
Jónas, f. 15.2 1957.
2) Magneu, f. 21.8.
1961, sambýlismað-
ur Guðjón Antoníus-
son, börn: Linda
Karen og Eva Mar-
en Guðmundsdætur
og Bjartur Guðjóns-
son. 3) Hrönn, f.
22.4.1964, sambýlis-
maður Stefán Eirík-
ur Stefánsson, börn:
Atli Rafn og
Andrea. 4) Halldór
Ásgrimur, f. 30.12.
1968, _ sambýliskona
Elín Ása Þorsteins-
dóttir, börn: Stefán Þór og íris
Thelma. 5) Ásgeir, f. 26.7. 1973.
Áriö 1972 fluttust þau á Sel-
Ijarnarnes og hafa búið þar síð-
an. Ungur að aldri hóf Ingólfur
starf sem bílstjóri. Keyrði hann
sinn eigin mjólkurbíl á Flateyri,
olíubíl frá Skeljungi, rútubíla
hjá Guðmundi Jónassyni, og
starfaði sem leigubílstjóri. Einn-
ig starfaði hann í fimm ár sem
formaður Stéttarfélagsins
Frama.
Útför Ingólfs fer fram frá
Seltjamarneskirkju I dag og
hefst athöfnin klukkan 15.
Til föður míns, tengdaföður og
afa, Ingólfs Magnúsar Ingólfssonar.
í bók spámannsins í þýðingu
Gunnars Dal er sagt að sorgin sé
gríma gleðinnar og við vegum salt
milli sorgar og gieði. „Þegar þú ert
sorgmæddur, skoðaðu þá huga þinn
og þú munt sjá, að þú grætur vegna
þess sem var gleði þín.“
Ástkær faðir, tengdafaðir og afí
okkar, Ingólfur Magnús Ingólfsson,
andaðist 7. ágúst eftir sjö mánaða
veikindi.
Elsku pabbi.
Mig langar að þakka þér fyrir
yndislegu stundimar sem við áttum
saman og hve gaman það var að
hlusta á þig, bæði þegar þú spilaðir
fyrir mig og sagðir mér sögur. í
mínum huga vissir þú allt, þú vannst
okkur yfirleitt í öllum leikjum. Þú
varst svo vel að þér á öllum sviðum
og áhugi þinn á landi og þjóð var
óþijótandi gleðiefni fyrir okkur hin
sem nutum góðs af vitneskju þinni.
Frásagnargáfa þín var einstök og
þú varst alltaf hrókur alls fagnaðar.
Ég man hve gaman mér þótti og
hve vel mér leið þegar ég var lítil
og sat fyrir framan þig þegar þú
spilaðir á harmonikkuna og ég rað-
aði fingrunum á milli fellinganna á
belgnum. Einnig er mér minnisstæð
ein jólagjöfin þegar ég ákvað að
gefa þér harmonikkuplötu. Mikið
atriði þótti mér að plötuumslagið
væri fallegt. Leitaði ég lengi vel að
fallegu plötuumslagi. Plata með
Gretti Björnssyni varð fyrir valinu.
Þú varst svo glaður yfir gjöfínni,
að ég man enn þann dag í dag undr-
unarsvipinn á andliti þínu þegar þú
sást plötuna. Ekki hafði ég hugmynd
um að ég hafði valið mynd af harm-
onikkunni þinni sem Grettir hélt á
í fanginu.
Svo veiktist þú snögglega á þessu
ári og var það mér mikið áfall, en
alltaf trúði ég því að þú færir ekki
frá okkur strax. Að liðnum öllum
þessum þrautum, þessum þrotlausu
erfíðleikum, þessum endurteknu
vonbrigðum, þessum hverfulu gleði-
stundum, spyr ég þrátt fyrir allt
þegar því er skyndilega lokið: Hvers
vegna ekki einn dag enn, aðeins einn
dag, elsku pabbi minn?
Tengdaföður míns, vinar og fé-
laga undanfarin átta ár er sárt sakn-
að. Vikulega á sumrin lékum við
saman golf og hafði Ingólfur oft á
orði að „hvergi annars staðar í heim-
inum vildi hann vera en akkúrat
héma“. Ingólfur gaf mikið af sér. Á
góðum stundum var hann hrókur
alls fagnaðar og var harmonikkan
þá ætíð skammt undan. Þær gleði-
stundir eru ófáar sem við höfum átt
saman og er hans sárt saknað af
mér og minni fjölskyldu.
Elsku afí okkar, við þökkum þér
fyrir yndislegar samverustundir þau
fáu ár sem við fengum að njóta þín.
Sagt er að þeim mun dýpra sem
sorgin grefur sig í hjarta manns,
þeim mun meiri gleði getur það rúm-
að. Þeirri visku og þeim kærleik sem
við höfum öll notið frá þér munum
við njóta um aldur og ævi.
Hrönn Ingólfsdóttir,
Stefán Eiríkur Stefánsson,
Atli Rafn Stefánsson
og Andrea Stefánsdóttir.
Þau ljós sem skærast lýsa,
þau ljós sem skína glaðast,
þau bera mesta birtu,
en brenna líka hraðast.
Og fyrr en okkur uggir
fer um þau harður bylur,
er dauðans dómur fellur og
dóm þann enginn skilur.
En skinið loga skæra,
sem skamma stund oss gladdi,
það kveikti ást og yndi
með öllum sem það kvaddi.
Þótt burt úr heimi hörðum,
nú hverfi ljósið bjarta
þá situr eftir ylur í
okkar mædda hjarta.
(F.G.Þ.)
Þegar sólin baðaði allt með geisl-
um sínum, barst okkur sú harmaf-
rétt að Ingi bróðir væri búinn að
kveðja, ljósið hans var slökknað. Við
fínnum greinilega til smæðar okkar
þegar elskulegur bróðir okkar í
blóma lífsins er svo snögglega hrif-
inn í burtu frá eiginkonu, börnum,
barnabörnum og aldraðri móður.
Hvers vegna? Okkur mannanna
börnum gengur stundum svo illa að
átta okkur á vilja og tilgangi almætt-
isins, það kemur einu sinni enn í
ljós að við ráðum engu.
Elsku bróðir, þú sem varst svo
glaður og ánægður hjá okkur í júní,
þegar við fórum öll saman út í
Æðey, þar sem þú lékst þér áður
sem bam, þig langaði svo til að sjá
kollurnar og ungana, við rifjuðum
upp hvernig lífið var þá í eyjunni
þinni fögru því þar var allt þér svo
kært.
Elsku mamma, Inga, börnin ykk-
ar og barnabörn, guð gefi ykkur
styrk í sorginni, við eigum góðar og
ljúfar minningar sem við getum ylj-
að okkur við í framtíðinni því við
verðum að lifa áfram, þar til við
hittumst öll á ný.
Elsku Ingi okkar, nú em tónar
harmónikkunar þinnar hljóðnaðir,
það er sárt til þess að hugsa að eiga
ekki eftir að heyra þá hljóma er við
MINIMINGAR
komum í heimsókn, við hlustuðum
á harmónikkuna þína þanda í falleg-
um vals eða sönglagi þar sem við
sungum svo oft öli saman og
skemmtum okkur svo hjartanlega
eftir hljóðfallinu, nú heyrum við
ekki lengur glaðan hiátur þinn við
frásagnir skemmtilegra atburða úr
lífínu. Við viljum öll þakka þér fyrir
þær stundir og biðja góðan guð að
vera með þér og vefja þig örmum
sínum, gefa þér ljós er iýsir þér fram
á veginn. Við munum ylja okkur við
góðar minningar um yndislegan
bróður og kveðjum þig með þökk
fyrir allt með þessum ijóðlínum:
Minning hans í hugum vina ljómar,
hún er eins og þýðir mildir ómar.
Saknendum í sorg hún veitir yl,
sælukenndar hjörtun finna til.
Klökk í huga kveðjum vér þig, bróðir.
Á kveðjustund gerast flestir hljóðir.
Tilfinningar tala meira þá
en tungur vorar megna’ að skýra frá.
Vertu sæll! Og far í Drottins friði.
Fagna vinir þér á nýju sviði.
Það er fagurt, þar er gleði’ á brá.
Þar er gott að lifa drottni hjá.
(Böðvar Bjarnason).
Mikkalína, Matthías,
Guðmundur, Jóna Elísabet
og Sigurveig.
Elsku pabbi, við viljum þakka þér
fyrir allar þær góðu og yndislegu
stundir sem þú gafst okkur. Okkur
er sérstaklega minnisstætt þegar
þú spilaðir á harmonikkuna og þá
hvað þú spilaðir af mikilli innlifun.
Einnig hve gaman þú hafðir af þín-
um áhugamálum sem voru mörg
hver þau sömu og okkar bræðr-
anna, áttum við margar yndislegar
stundir saman hvort sem var við
taflborðið, að spila á spil, fara í
veiðitúra eða við þitt síðasta áhuga-
mál, golfíð. Þú hafðir alltaf mikinn
áhuga á öllu sem þú tókst þér fyrir
hendur og það sem þú stundaðir
hvert skipti átti hug þinn allan.
Þegar þú veiktist af hvítblæði
um áramótin varst þú staðráðinn í
því að vinna bug á þessari veiki og
komast til heilsu sem þú og gerðir.
Með því gafst þú okkur fleiri stund-
ir með þér sem við reyndum að
halda í og vonuðumst til að yrðu
sem flestar en hvítblæðið tók sig
upp á nýjan leik og við því var
ekkert unnt að gera.
Við þökkum þér fyrir allt það
góða sem þú gerðir fyrir okkur og
munum við geyma minningu um
þig í hjarta okkar alla tíð.
Halldór Ásgrímur og Ásgeir.
Á kertinu mínu ég kveiki í dag
við krossmarkið helgi og friðar,
þvi tíminn mér virðist nú standa í stað,
en stöðugt þó fram honum miðar.
Ég finn það og veit að við erum ei ein,
að almættið vakir oss yfir,
því ljósið á kertinu lifir.
Við flöktandi logana falla nú tár,
það flýr enginn sorgina lengi.
Hún braut allar vonir, hún braut allar þrár
hún brýtur þá viðkvæmu strengi,
er blunda í hjarta’ og bijósti hvers manns.
Nú birtir, og friður er yfir,
þvi ljósið á kertinu lifir.
Sá einn þekkir gleðinnar gáska og fjör
sem gist hefur þjáning og pínu.
Sá einn getur sigrast á ótta og kvöl,
sem eygir í hugskoti sínu,
að sorgina við getum virkjað til góðs,
í vanmætti sem er oss yfir,
ef ljósið á kertinu lifir.
(Kristján Stefánsson frá Gilhaga.)
Okkar kæri vinur Ingólfur M.
Ingólfsson lést 7. ágúst sl., svo
snögglega að þrátt fyrir aðdragand-
ann vildum við ekki trúa að svo
færi og vorum óviðbúin. Þegar hon-
um leið betur kviknaði sú von að
við fengjum að hafa hann lengur
með okkur. Því miður reyndist það
tálvon, en eftir sitja minningarnar
um áratuga vináttu. Sumt fólk er
gætt svo mikilli lífsgleði að í návist
þess líður manni vel. Svo var með
Ingólf. Hann var mjög góður sögu-
maður og vel lesinn og kunni þá list
öðrum fremur að segja vel frá. Á
FÖSTUDAGUR 15. ÁGÚSTT997 33
góðra vina fundi var enginn kátari
en Ingólfur og spilaði hann þá gjarn-
an á harmonikkuna sína og söng
við raust eins og honum einum var
lagið. Þannig viljum við muna hann.
Þessa sorgardaga er hugur okkar
hjóna hjá Ingu vinkonu okkar, börn-
um þeirra og fjölskyldum. Einnig
hjá Jóhönnu móður Ingólfs og systk-
inum. Öllum þeim sendum við okkar
dýpstu samúðarkveðjur.
Birna og Egpll.
Á vordögum árið 1957 hittist
hópur ungra manna í Iðnskólanum
í Reykjavík. Tilefnið var meiraprófs-
námskeið bifreiðastjóra. Flestir áttu
þessir ungu menn það sameiginlegt
að hafa akstur bifreiða að atvinnu
og vildu afla sér aukinna starfsrétt-
inda. Þetta voru sólríkir og fagiir
vordagar og það var einnig vor í
hugum margra sem þarna voru að
leggja hornstein að ævistarfinu.
Einn í þessum hópi var Ingólfur
Ingólfsson en hann starfaði þá hjá
Olíufélaginu Skeljungi og ók þar
olíubíl. Þarna urðu okkar fyrstu
kynni, kynni sem þróuðust í vináttu
enda leiðir okkar legið saman síðan
bæði í leik og starfí og einnig á
vettvangi félagsmálanna. Ævistarf
Ingólfs var bifreiðaakstur, í nokkur
ár ók hann langferðabifreiðum hjá
Guðmundi Jónassyni en síðastliðin
28 ár ók hann leigubifreið, lengst
af á BSR en nokkur síðustu árin á
Bæjarleiðum. Hann var mjög far-
sæll í sínum störfum og naut trausts
bæði viðskiptavina og vinnuveitenda
sinna. Ingólfur hafði brennandi
áhuga á félagsmálum og var í fímm
ár formaður Bifreiðastjórafélagsins
Frama. Það er mjög erfitt og krefj-
andi starf en hann skilaði því með
miklum sóma og var góður fulltrúi
sinnar stéttar enda naut hann
trausts þeirra ráðamanna sem hann
átti mest undir að sækja. Ég veit
að margir félagar hans hugsa til
hans með þakklæti og virðingu fyrir
störf hans í þágu stéttarinnar. Hann
var góður ræðumaður og flutti mál
sitt þannig að á var hlustað, kannski
stundum nokkuð óvæginn en sagði
alltaf meiningu sína við hvem sem
í hlut átti. Þar breytti engu hvort
um samheija eða andstæðing var
að ræða, hann kom aldrei í bakið á
neinum og hann sagði stundum að
þeir sem vilja þekkja mig verða að
taka mér eins og ég er og þannig
var hann allt sitt líf, ávallt hann
sjálfur. Ég veit að þessi fáu og fá-
tæklegu orð eru langt frá því að
gera skil lífi og störfum Ingólfs en
það er söknuður í huga þegar góðir
vinir og starfsfélagar kveðja og þeg-
ar litið er til baka og rifjuð upp í
huganum fjömtíu ára góð kynni er
það þó fyrst og fremst þakklæti
fyrir allar þær góðu minningar sem
munu geymast í huganum, minning-
ar um gott samstarf og ánægjulegar
samverustundir.
Inga mín, við Hlíf sendum þér,
börnunum ykkar, tengdabörnum
og barnabörnum innilegar sam-
úðarkveðjur og biðjum þess að þið
megið öðlast styrk í sorginni.
Þórir Guðmundsson.
Fyrir nokkmm vikum heimsótti
Ingólfur mig á skrifstofuna, þá ný-
stiginn upp úr miklum veikindum,
þar sem hann hafði sigrað, a.m.k. í
bili. Það var með ólíkindum hvað
maðurinn var hress og jákvæður
eftir þessa miklu lífsreynslu. Hann
sagði mér líka að hann liti lífið allt
öðrum augum eftir þessa reynslu,
hver dagur í lífinu væri dýrmætari
en honum fannst áður. Nú ætlaði
hann að einbeita sér að því að kom-
ast sem fyrst á golfvöllinn og hætta
að vera að velta sér upp úr hlutum
sem ekki skiptu máli.
Það fór nú svo að sjúkdómurinn
sigraði að lokum, þrátt fyrir hetju-
lega baráttu Ingólfs. En eftir stend-
ur að þeir sem urðu vitni að baráttu
hans hljóta að líta lífið öðrum augum
á eftir, a.m.k. á þetta við um mig.
Ingólfur var formaður Bifreiða-
stjórafélagsins Frama í fímm ár.
Hann starfaði auk þess nokkuð að
málum þess bæði áður og eftir að
hann var formaður. Leigubílstjóra-
stéttin stendur í mikilli þakkarskuld
við Ingólf. Hann var formaður fé-
lagsins á erfiðum tímum oft í mik-
illi baráttu og gat verið stoltur af
árangri sínum í starfí fyrir félagið.
Að lokum vil ég senda eftirlifandi
eiginkonu hans, Ingibjörgu Ottós-
dóttur, og bömum þeirra Ingólfs
dýpstu samúðarkveðjur.
Sigfús Bjarnason,
formaður Frama.
Elsku pabbi minn. Það er með
miklum trega og söknuði sem ég
skrifa þér þessa kveðju. Mín spor
hafa verið þung frá því að þú veikt-
ist í byijun ársins. Þótt ég hafí fylgst
með veikindum þínum í fjarlægð,
er erfítt að sætta sig við að hlut-
verki þínu hafi verið lokið rétt þegar
þú sást fram á meiri tíma til þess
að sinna áhugamálum þínum og
njóta lífsins.
Þegar þú, mamma og nánasta
fjölskylda hittust síðastliðið haust til
þess að halda upp á 60 ára afmæli
þitt hjá mér í London, varst þú hress
að vanda og ánægður með lífið og
tilveruna. Þú hlakkaðir til að ná
betri árangri í uppáhalds íþrótt þinni,
golfí, á komandi ámm.
Við höfðum ráðgert að þú kæmir
út til mín í haust og dveldir þá um
nokkurn tíma, en af því verður þó
ekki. Ég hlakkaði til að fá góða ís-
lenska kjötsúpu og heyra lífsreynslu-
og skemmtisögur þínar sem þú sagð-
ir af mikilli frásagnarlist. Ég hlakk-
aði líka mikið til þess að njóta góðra
samverustunda með þér ásamt því
að reyna að sýna þakklæti mitt fyr-
ir allt sem þú og mamma hafíð gert
fyrir mig alla tíð. Ykkar hjálp var
ómetanleg og mitt þakklæti mikið
þó að það væri ekki alltaf á borð
borið. Vegna óviðráðanlegra að-
stæðna hef ág ekki tök á að vera
viðstaddur jarðarför þína en ég verð
þar í huganum.
Elsku pabbi, ég bið guð að geyma
þig og að veita mömmu, ömmu og
systkinum styrk.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin strið.
(V.Briem.)
Jóhann Ingólfsson.
• Fleirí minningargreinar um
Ingólf Magnús Ingólfsson bíða
birtingar ogmunu birtast í
blaðinu næstu daga.
Birting afmælis- og
minningargreina
Morgunblaðið tekur afmælis- og minningargreinar til birtingar endur-
gjaldslaust. Greinunum er veitt viðtaka á ritstjórn blaðsins í Kringl-
unni 1, Reykjavík, og á skrifstofu blaðsins í Kaupvangsstræti 1,
Akureyri. Þá er enn fremur unnt að senda greinamar í símbréfí
(5691115) og í tölvupósti (minning@mbl.is) — vinsamlegast send-
ið greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Um hvem látinn einstakling birtist ein uppistöðugrein af hæfí-
legri lengd, en aðrar greinar um sama einstakling takmarkast við
eina örk, Á-4, miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd, - eða
2200 slög (um 25 dálksentimetra í blaðinu). Tilvitnanir í sálma eða
ljóð takmarkast við eitt til þijú erindi. Greinarhöfundar em beðnir
að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.