Morgunblaðið - 25.04.1998, Side 47

MORGUNBLAÐIÐ
LAUGARDAGUR 25. APRÍL 1998 47
MINNINGAR
voru forréttindi að hafa notið sam-
vista við slíkan mann sem Oli var.
Minningin um einstakan mann lifir.
Runólfur Sigursveinsson.
I
I
I
)
I
J
I
J
J
I
Ólafur L. Bjamason, bóndi í
vesturbænum í Stóru-Hildisey, var
búinn að vera lengi veikur, er hann
lést, og reyna á sjálfum sér verki
sjúkdómsins og aukaverkanir lyfj-
anna. Hann var þakklátur öllu
starfsfólki deildar 11E á Landspít-
alanum fyrir góða og nærgætna
umönnun.
Ólafur var næsti nágranni minn
til margra ára og mig langar nú
þegar leiðir skilur að minnast hans
með nokkrum orðum.
Ég kynntist fyrst Ólafi og Birnu
konu hans þegar þau fluttust að
Stóru-Hildisey vorið 1978. Foreldr-
ar mínir bjuggu þá í austurbænum
og ég og Stefán heitinn bróðir minn
áttum þar heimili en unnum á þeim
árum mikið utan heimilis.
Það er fljótsagt að kynni okkar
allra í austurbænum í Stóru-Hildis-
ey af nýju nágrönnunum í vestur-
bænum voru í smáu sem stóru hin
bestu.
Ólafur og Bh-na voru einstaklega
samhent hjón og hafa markvisst
bætt jörðina til búskapar og gjört
hana að stórbýli. Fyrirmyndar
snyrtimennska einkennir alla um-
gengni í vesturbænum. Það er raun
að standa frammi fyrir því að Ólaf-
ur geti ekki notið dugnaðar síns og
fyrirhyggju við búskapinn.
Ólafur var grannur meðalmaður
á hæð. Hann var hógvær í fram-
komu en fylginn sér og rökfastur
og hjálpsamur með afbrigðum.
Þrátt fyrir að Ólafur væri maður
staðreynda hafði hann einnig góða
tilfinningu fyrir því spaugilega í til-
verunni. Ólafur var mikill mann-
kostamaður, sannur, heill og blátt
áfram. Slíkum mönnum er gott að
kynnast.
Ég þakka Ólafi fyrir góða við-
kynningu og hversu vel og drengi-
lega hann reyndist þegar veikindi
og slys steðjuðu að fjölskyldu
minni.
Ég votta Bimu, börnum þeirra
og tengdadætrum innilega samúð.
Guð blessi minningu Ólafs L.
Bjamasonar.
Pétur Guðmundsson,
Stóm-Hildisey.
'
»
J
)
..
J
i
„Dáinn, horfinn!" harmafregn!
Hvílíkt orð mig dynur yfir!
En ég veit að látinn lifir.
Það er huggun harmi gegn.
(Jónas Hallgr.)
Óla kynntist ég þegar ég fór fyrst
í sveit. Mig langar að þakka honum
þann tfrna sem ég var hjá honum og
Bimu. Ég naut þeirra forréttinda
að fá að passa Frey og Örvar sem
nú em orðnir stórir strákar, það er
ótrúlegt hvað tíminn flýgur áfram.
Seinna áttu þau tvo gullmola til við-
bótar Andra og Bjama, en því mið-
ur var ég orðin of gömul til að vera í
sveit og gat þess vegna ekki gætt
þeirra. En ég fór alltaf af og til í
heimsókn til þeirra, alltaf var jafn
gaman að koma til þeirra, og það er
svo skrítið, en þó ekkert skrítið að
ég fyllist alltaf stolti þegar ég segi
fólki frá því þegar ég var í sveit hjá
þeim, og þegar ég segi bömunum
mínum frá því, tala ég alltaf um
„sveitina mína“.
En því miður átti Óli við erfiðan
sjúkdóm að stríða. Hann barðist
eins og hetja við að ná bata og
Birna líka, hún vék ekki frá honum.
En sjúkdómurinn náði undirtökum,
svo nú kveð ég Óla og bið algóðan
guð að gæta hans.
Minning um góðan mann lifir.
Elsku Bima mín.
Trúðuátvenntíheimi,
tign sem hæsta ber,
guð í alheims geimi,
guð í sjálfum þér.
(St.Th.)
Ég bið þig einnig góður guð að
gefa Birnu, Frey, Örvari, Andra,
Bjarna og öðram ættingjum styrk í
þessari miklu sorg.
Margrét F. Bjarnadóttir.
+ Guðjón Maríus
Kristinsson mál-
arameistari var
fæddur á Dalvík 28.
júlí 1920. Hann lést
á heimili sínu í
Kópavogi föstudag-
inn 17. aprfl 1998.
Eftirlifandi eigin-
kona hans er Polly
Sæmundsdóttir
fædd 5. nóvember
árið 1917 á Siglu-
firði. Guðjón var
sonur hjónanna
Kristins Jónssonar
(1895-1973) og Elín-
ar Þorsteinsdóttur (1897-1981).
Albræður Guðjóns vom þeir
Þorsteinn (1919-1979), Jónatan
(1921), Haukur Viðar (1924-
1984) og Valur (1927-1948).
Seinni kona Kristins var Sigur-
laug Jónsdóttir (1901-1980).
Böm þeirra eru Hildigunnur
(1930), Heimir (1940) og Níels
(1943).
Guðjón gekk að eiga Polly 6.
október 1944 og eignuðust þau
þijú böm, Eygló (1946), Kristin
(1947) og Valgarð Þóri (1959).
Eiginmaður Eyglóar er Magnús
Steinarsson og eiga þau eina
dóttur, Eygló Ósk. Unnusti
Eyglóar Óskar er Stefán Freyr
Guðmundsson. Eiginkona Krist-
ins er Guðrún Ólöf Sveinsdóttir
og eiga þau tvö börn, Þóm
Elskulegur tengdafaðir minn er
nú látinn. Hann fékk friðsælt and-
lát í faðmi eiginkonu sinnar og dótt-
ur á heimili sínu eftir að hafa barist
af ótrúlegum lífsvilja gegn illvígum
sjúkdómi.
Elsku örláti, góði, ósérhlífni Guð-
jón minn - ég mun sakna hans
meira en orð fá lýst. Ég græt ekki
að hann skyldi deyja úr því sem
komið var en ég græt vegna
mannsins sem hann var. Guðjón
var ákaflega þægilegur í umgengni,
blátt áfram og heiðarlegur. Ef ég
ætti að segja ég sakni þessa eða ég
sakni hins myndu það aðeins virð-
ast veigalítil atriði en tekin saman
vora þau óijúfanlegur hluti af til-
vera minni og fráfall hans skilur
eftir sig tóm í þeirri tilveru. Við
hittumst nánast daglega, við drakk-
um kaffi saman, lásum blöðin sam-
an, við fórum á völlinn saman, við
fóram saman til Austurríkis og
saman í útilegu.
Hann hafði áhuga á öllu, sérstak-
lega því sem sneri að barnabörnun-
um, hann orti stökur og málaði
myndir, spilaði bridge, hann var
laghentur og greiðvikinn. Ósjaldan
kom ég heim og sá að hann hafði
verið að dytta að einhverju sem
honum hafði þótt þurfa, festa
gluggakróka, laga hurðarpumpuna,
líma eða pensla. Hann gekk í verk-
in óbeðinn. Hann hafði í fyrstu litla
trú á hæfileikum mínum til slíkra
hluta. Mér er minnisstætt hversu
móðguð ég varð þegar við Valli
byrjuðum að búa og byrjað var að
mála. Ég ætlaði að sjálfsögðu að
taka þátt en Guðjón hnussaði þegar
hann tók af mér pensilinn og sagði
mér að „huga að kvenmannsverk-
um“. Nokkrum árum síðar ákváð-
um við að mála strigann í holinu
heima hjá mér. Eftir að hafa valið
og keypt málningu, breiddum við
dagblöð á gólfið og hófumst handa.
Guðjón var að sýna mér hvernig
best væri að beita penslinum á
strigann til að „skera“ meðfram
skápunum. Eftir að hafa horft á
mig segir hann: „Þú ert nú lagin við
allt svona.“ Ég minnti hann þá á
viðkvæði hans þegar hann sá mig
fyrst grípa pensil og hann brosti.
Éftir stutta þögn sagði hann „en þú
varst nú líka svo ung þá“, og svo fór
hann að hristast af hlátri og ég
með. Við gleymdum okkur reyndar
og máluðum líka ganginn, stofuna
og byrjuðum á svefnherberginu.
Þannig var Guðjón, hann miklaði
aldrei verkin fyrir sér.
Katrínu og Tómas
Kára. Eiginkona
Valgarðs er Iðunn
Magnúsdóttir og
eiga þau þijá syni,
Andrés Helga, Guð-
jón Heiðar og Vikt-
or Orra.
Guðjón lærði mál-
araiðn við Iðnskól-
ann í Reykjavík og
starfaði við iðn sína
í Reykjavík og á
Dalvík. Árið 1955
fluttist fjölskyldan
til Kópavogs þar
sem Guðjón hóf
störf við bflamálun. Hann fékk
meistarabréf í bflamálun 1964
og var fyrstur til að útskrifa
nemanda í bflamálun hér á
landi. Hann stofnaði Bflalökk-
unina 1961 og vann þar við bfla-
málun þar til hann fór á eftir-
laun. Guðjón vann að félagsmál-
um fyrir málara og var einn af
stofnendum Málarafélags
Reykjavíkur og formaður þess
1945. Guðjón var einnig einn af
stofnendum Iðnaðarmannafé-
lags Dalvíkur og formaður þess
meðan hann bjó á Dalvík og sat
í sljórn Byggingarfélags iðnað-
armanna á Dalvík. Þá var Guð-
jón ritstjóri Iðnnemans um
skeið.
Útför Guðjóns hefur farið
fram í kyrrþey að ósk hans.
Guðjón var ekki fyrir að hlaða
mann lofi en virðingu hans og ást
fann maður í framkomu hans, hæg-
látur og traustur og aUtaf til staðar.
Guðjón og ástkær tengdamóðir
mín elskuðu syni okkar og vora
þeim ævinlega innan handar. Óeig-
ingirni þeirra og stuðningur hafa
gert mér kleift að ganga í skóla og
mun það aldrei fuUþakkað. Eftir-
farandi Ijóðlínur Matthíasar
Jochumssonar eru vel við hæfi þeg-
ar Guðjóns er minnst
„Göfugmenni gekkstu hraun og hjam,
hetja hfðir, sofnaðir sem bam.“
Polly bið ég huggunar á erfiðum
tímum.
Iðunn Magnúsdóttir.
Nú þegar Guðjón afi minn er far-
inn úr líkama sínum tU Guðs, fór ég
að hugsa um allt það skemmtilega
sem við höfðum gert í gegnum árin.
Það er erfitt að velja en samt get
ég talið upp nokkrar góðar minn-
ingar.
Ef ég þurfti að mæta á skákmót
kom hann oft úr Kópavogi upp í
Efra-Breiðholt og skutlaði mér nið-
ur í taflfélagið í Faxafeni. Og oft
sungum við saman í bflnum „Syngj-
andi sæll og glaður“. Hann beið eft-
ir mér í skákinni í 4-5 klukkutíma
og keyrði mig svo heim. Hann
kenndi mér að tefla þegar ég var
þriggja ára og studdi mig aUtaf í
skákinni og reyndar mörgu öðra.
í fyrra var ég að fara á norður-
landamót í skólaskák í Færeyjum
og það leit út fyrir að enginn gæti
komið með mér. Afa langaði með en
pabba leist ekkert á að hann færi
með, orðinn 76 ára. Pabbi hafði far-
ið með mér í svona ferðir og vissi að
þetta gæti verið erfitt. Sama dag og
ég fór hringdi afi í mig og sagði að
hann ætlaði að koma með mér. Ég
man ennþá eftir gleðihljómnum í
röddinni hans þegar hann sagði
mér það. Okkur fannst báðum rosa-
lega gaman og þá sérstaklega að
skoða minnismerkin í Þórshöfn. Ég
man hvað hann hló mikið að sumum
nöfnunum þama eins og Titlings-
vegur og Mannfólkaklæði.
Hann var mjög gamansamur og
ég man sérstaklega eftir vísunum
sem hann sendi okkur gjarnan í af-
mæliskortum og við önnur tæki-
færi.
Við barnabörnin máttum mjög
oft gista hjá ömmu og afa. Það voru
mjög góðar stundir fyrir okkur öll.
Hann var alltaf tflbúinn að fara
með okkur út í fótbolta eða aðra
leiki.
ÖU munum við sakna hans mjög
en við vitum að honum líður betur
því hann var búinn að vera svo mik-
ið veikur. Sumir segja að maður
sjái bara góðu hliðarnar á fólki sem
er dáið en hann hafði bara engar
slæmar.
Ef ég ætlaði að segja frá öllu því
skemmtflega sem við gerðum sam-
an myndi það fylla margar blaðsíð-
ur, þess vegna lýk ég þessu með
þessum gullfallega sálmi eftir
Matthías Joehumsson:
Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
þvi nú er komin nótt.
um ljósið !át mig dreyma
og ijúfa engla geyma
öll bömin þín, svo blundi rótt.
Guðjón Heiðar.
Tengdafaðir minn, Guðjón Krist-
insson, varð undir í glímunni við
erfiðan sjúkdóm og langar mig að
setja á blað nokkrar hugrenningar,
þá ég minnist manns, sem ég mat
ákaflega mikils.
Útför hans fór fram í kyrrþey að
hans ósk, en sú ósk lýsir einu af
hans lundareinkennum. Hann vildi
alls ekki láta hafa fyrir sér eða láta
bera á sér á einn eða annan máta,
sem skilja mætti svo, að hann væri
að hreykja sér. Hann var það sem
hann stóð fyrir, hæglátur, traustur
og gefandi. Alltaf var Guðjón mætt-
ur, ef hann gat komið því við, að
hjálpa til þegar bömin og tengda-
bömin vora að skipta um íbúð eða
taka þurfti húsnæði í gegn. Kær-
leiksríkur og skilningsgóður á
vandamálin, þannig að ekki var
hægt annað en þykja vænt um
hann.
Þægilegur var hann í umgengni
og hafði skoðanir á atburðum. og
mönnum og mátti helst ekki missa
af neinum fréttatíma. Þó pólitískt
framapot vekti litla hrifningu hans,
studdi hann sína menn og lá ekki á
skoðunum sínum um menn og mál-
efni.
Sitt lifibrauð hafði hann af mál-
aravinnu, fyrst sem húsamálari og
síðan bflamálari. En vegna ónógra
verkefna í sinni heimabyggð fluttí
hann með fjölskylduna suður. Eftir
nokkur ár í þjónustu annarra, sem
málari og síðan bflamálari, stofnaði
hann sitt eigið fyrirtæki, Bflalökk-
unina, sem alla tíð var og er starf-
rækt í Kópavogi.
Góður handverksmaður var Guð-
jón og í frítímum mótaði hann m.a.
landslag á striga og skilur eftir sig
töluvert af myndum. Ekki má
gleyma leikni hans með orð, því
hagyrðingur var hann góður og
Ijóðelskur, en Guðjón var fyrsti
+ Jóna Sigríður Jónsdóttir
fæddist á Þverlæk í Holta-
hreppi 21. ágúst 1897. Hún lést á
elliheimilinu Grund 4. aprfl síð-
astliðinn og fór útfor hennar
fram frá Skarðskirkju í Land-
sveit 18. aprfl.
Ég vil með nokkram orðum
minnast ömmu minnar Jónu Sigríð-
ar Jónsdóttur, en hún var mér
mjög kær. Jóna náði mjög háum
aldri, en hún varð 100 ára í ágúst á
síðasta ári.
Síðustu ár ævi sinnar dvaldi hún
á Elliheimilinu Grand, þar sem
henni leið mjög vel og hrósaði hún
starfsfólki þar fyrir góða umönnun.
Hún var alla tíð mjög heilsuhraust,
fylgdist vel með og hélt sinni and-
legu reisn þar til undir það síðasta.
Um síðustu áramót veiktist hún og
var rúmliggjandi eftir það og dró af
henni smám saman.
Það sem var einkennandi fyrir
ömmu var hve glaðvær hún var og
alltaf var hægt að glettast við hana.
Hún sagði líka að langlífi sitt ætti
maðurinn sem ég kynntist, sem vís-
aði mér á rétta leið í stökugerð og
kenndi mér að vanda það sem ég lét
frá mér á því sviði, því vandvirkni
var honum í blóð borin.
Guðjón var Dalvíkingur allt sitt
líf, en hann var einnig Kópavogsbúi
og Breiðablik var hans lið í fótbolt-
anum. Oft mátti heyra hróp hans á
vellinum, er hann tók þátt í leik
síns liðs af lífi og sál og studdi þá í
blíðu og stríðu.
Á seinni áram var hann kominn á
kaf í skákina og fylgdi Guðjóni
Heiðari sonarsyni sínum á árang-
ursríkum skákferli og hvatti hann
til dáða. En bamabömin voru hon-
um afar kær enda áttu þau góðan
afa, eða eins og þau orðuðu það,**,F
„frábæran afa“.
Mestur er þó missirinn fyrir
tengdamóður mína, að sjá á bak
traustum lífsfórunaut en mig lang-
ar mig að minnast Guðjóns, og
reyna að veita Pollý og öllum í fjöl-
skyldunni huggun, með eftirfarandi
orðum Jóhannesar skálds úr Kötl-
um, en Jóhannes var í miklum met-
um hjá Guðjóni, sem hugsjónamað-
ur og skáld.
Vort hjarta er svo rikt af hreinni ást,
að hugir í gegnum dauðann sjást.
Vér hverfúm og höldum víðar,
en hittumst þó aftur - síðar.
Magnús Steinarsson. ^
Mig langar að minnast Guðjóns
afa míns.
Afi Guðjón var alveg sérstaklega
góður, þolinmóður og hjálpsamur
og alltaf tilbúinn að gera eitthvað
fyrir okkur bamabömin. Tfl dæmis
man ég eftir því að við sátum að
skoða sjóinn og tala saman á Eyrar-
bakka fyrir nokkrum árum. Ég var
með lítinn plastbolta og þegar við •
löbbuðum til baka upp steinana þá
missti ég boltann minn niður að sjó.^"
Ég ætlaði að sækja hann en afi
sagði að steinamir væra of sleipir
og fór á eftir boltanum. Því miður
var það rétt hjá honum og hann datt
og braut gleraugun sín og hruflaði
sig. En honum fannst það samt
betra en að ég hefði farið og dottið.
Hann var alltaf tilbúinn að leika
við okkur og sparka bolta með okk-
ur þó að hann væri orðinn gamall.
Við fóram líka oft saman á völl-
inn og ég man alltaf hvað hann
fagnaði innilega þegar Blikarnir
skoruðu. Mamma var stundum hálf
hrædd við að hann fagnaði of mikið
enda var hann hjartveikur.
Ég sakna hans afa rosalega mik-
ið. Góu frænku mína dreymdi um'
daginn að hann kæmi til hennar,
tæki í höndina á henni og bæði
hana að syngja fyrir sig. Þegar ég
fer að sofa á kvöldin langar mig
helst til að dreyma hann.
Viktor Orri.
hún sinni léttu lund að þakka. Hún
hafði gaman af að segja frá og hafði
frá mörgu að segja, því hún hafði^>_
lifað lengi og fylgst með öllum þeim
þjóðfélagsbreytingum, sem hafa
orðið á þessari öld. Engin kynslóð
Islandssögunnar hefur upplifað
aðrar eins breytingar.
Hún skilaði miklu lífsstarfi, ung
giftist hún Sigfúsi afa mínum og
eignuðust þau ellefu böm og komust
níu til fullorðinsára. Sambúð þeirra
vai- alla tíð mjög farsæl en afi minn
dó síðla árs 1965. Oft kom fram að
hún saknaði hans mildð.
Amma fylgdist alla tíð vel með
hinum mörgu afkomendum sínum
og bar hag þeirra mjög fyrir>~"
brjósti. Hún átti sterka guðstrú,
sem hún notaði mest öðram til
hjálpar.
Ég vil votta ættingjum ömmu
samúð nú við fráfall hennar. Við
getum öll verið stolt yfir að vera af-
komendur hennar. Ég veit að hún
mun áfram vaka yfir velferð okkaw^
eins og hún hefur alltaf gert.
Einar Hjaltason.
GUÐJON MARIUS
KRIS TINSSON
JÓNA SIGRÍÐUR
JÓNSDÓTTIR