Morgunblaðið - 25.04.1998, Blaðsíða 52

52 LAUGARDAGUR 25. APRÍL 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+
Sambýlismaður minn,
KRISTJÁN EINARSSON
útgerðarmaður,
Heiðarbraut 3,
Sandgerði,
andaðist á heimili sínu miðvikudaginn 22. apríl.
Svanhildur Guðmunsdóttir.
+
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, sonur og
tengdasonur,
GUÐMUNDUR JÓNAS JÓHANNSSON,
Funafold 7,
Reykjavík,
sem varð bráðkvaddur föstudaginn 17. apríl
sl., verður jarðsunginn frá Grafarvogskirkju
mánudaginn 27. apríl nk. kl. 15.00.
Aðalheiður Anna Guðmundsdóttir,
Úlfar Óli, Jóhann Tómas, Tryggvi Snær,
Jóhann T. Bjarnason, Sigrún Stefánsdóttir,
Guðmundur Tr. Sigurðsson, Kristín R. Einarsdóttir.
+
Útför bróður okkar,
SIGMARS JÓNSSONAR,
sem lést fimmtudaginn 16. april, fer fram frá Höfðakapellu, Akureyri,
mánudaginn 27. apríl kl. 13.30.
Stefán Þór Jónsson,
Arnheiður Jónsdóttir,
Jón EyþórJónsson,
Þorgerður Jónsdóttir,
Þóra Hildur Jónsdóttir.
■ii
+
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð og
vinarhug við andlát og útför móður okkar,
tengdamóður, ömmu, langömmu og langa-
langömmu,
JÓNU SIGRÍÐAR JÓNSDÓTTUR.
Sérstakar þakkir til starfsfólks og vina á elli-
heimilinu Grund.
Guð blessi ykkur öll.
Guðný Sigfúsdótttir, Guðmundur J. Guðmundsson,
Jóhanna Guðmundsdóttir,
Gerður Sigfúsdóttir, Eyjólfur Einarsson,
Helgi Sigfússon,
Hjalti Sigfússon,
Guðni Sigfússon,
Gyða S. Stenton,
Ólöf Sigfúsdóttir,
Halldór Sigfússon,
Ragnheiður Þorkelsdóttir,
Anna Magnea Jónsdóttir,
Edward Stenton,
Kristinn Eyjólfsson,
Harpa Halldórsdóttir.
+
Þökkum auðsýnda samúð og hlýhug við and-
lát og jarðarför ástkærrar móður okkar,
ÓLAFAR KRISTÍNAR ÓLAFSDÓTTUR.
Guð blessi ykkur öll.
Kristján Richter,
Guðrún Sveinsdóttir,
Jón B. Sveinsson,
Pétur R. Sveinsson.
+
Þökkum auðsýnda samúð og vinarhug við
andlát og útför eiginmanns míns, föður okkar
og tengdaföður,
ÁSGEIRS Ó. EINARSSONAR
dýralæknis,
Sólvallagötu 23,
ReyRjavík.
Lára Sigurbjörnsdóttir,
Guðrún L. Ásgeirsdóttir, Ágúst Sigurðsson,
Einar Þorsteinn Ásgeirsson,
Sigrún V. Ásgeirsdóttir, Pétur Guðgeirsson,
Þórdís Ásgeirsdóttir, Hjörtur Ingólfsson,
Áslaug K. Ásgeirsdóttir, Halldór Bjarnason.
HALLDÓRA
JÓNSDÓTTIR
+ Halldóra Jóns-
dóttir var fædd á
Uppsölum í Blöndu-
hlíð í Skagafirði 8.
desember 1914. Hún
lést á fjórðungs-
sjúkrahúsinu á Akur-
eyri 17. apríl síðast-
liðinn. Foreldrar
Halldóru voru Jónas
Kristjánsson, barna-
kennari og organisti,
og Rannveig Sveins-
dóttir, húsmóður.
Þau eignuðust 15
börn, 4 dóu í bernsku
og ein systirin dó um
tvítugt en hin systkinin komust
öll upp og var Halldóra 7. barn f
röðinni. Rannveig lést er Hall-
dóra var 8 ára. Fósturforeldrar:
Þrúður Árnadóttir og Gísli
Björnsson á Vöglum f Biönduhlíð.
Halldóra fluttist tvítug til
Akureyrar, giftist hinn 3.10.
Það voru forréttindi áð vera
bamabamið sunnan heiða. Þá fékk
maður að fara í sumarheimsóknir
norður til Akureyrar, vera einn í
svolítinn tíma hjá ömmu í Skipagöt-
unni og hafa hana út af fyrir sig.
Forréttindi sem búa í dýrmætum
minningum nú þegar þessi yndis-
lega kona, Halldóra Jónsdóttir, er
látin.
En amma á Akureyri var mér
miklu meira en bara amma, þvi
kynntist ég þegar ég fluttist fimmt-
án ára gömul frá foreldrum mínum í
útlöndum og heim til íslands í
menntaskólanám. Þá lá leiðin til
Akureyrar, heim til ömmu í Skipa-
götunni og þar reyndist hún vinkon-
an og félaginn sem alltaf átti stund
fyrir unglinginn sinn. Og þó ég
byggi ekki hjá henni nema fyrsta
veturinn minn fyrir norðan, þá var
amma alltaf haldreipið mitt á Akur-
eyri.
1936 Karli Magnús-
syni, járnsmíða-
meistara, f. 23.6.
1910, frá Gilhaga í
Lýtingsstaðahreppi.
Foreldrar hans voru
Magnús Jónsson,
bóndi í Gilhaga, og
Monika Jóhannes-
dóttir. Karl dó 26.7.
1965. Börn Halldóru
og Karls eru Rann-
veig Helga, f. 21.6.
1937, gift Þormóði
Helgasyni. Börn
þeirra eru Þorgerð-
ur, Karl, Halldóra og
Þormóður. Einar Karlsson, f.
11.8. 1940, kvæntur Siguijónu
Sigurjónsdóttur. Dóttir þeirra er
Vilborg. Heiða Karlsdóttir f. 4.2.
1949. Sonur hennar er Björn
Gfslason.
Útför Halldóru fór fram frá
Akureyrarkirkju 24. aprfl.
Þótt liðin séu fimmtán ár frá því
að ég fór að norðan eftir nám finn ég
enn fyrir tilfinningunni „að vera
komin heim“ í hvert skipti sem ég
kem þangað. Þá tilfinningu þakka ég
ömmu minni öðru fremur og öllum
árunum sem Akureyri og amma
voru samnefnarar í mínum huga.
Amma var afskaplega skemmtileg
kona með leiftrandi húmor og átti
auðvelt með að sjá spaugilegar hlið-
ar á málum. Lífshlaup hennar var
þó oft ekki auðvelt. Þegar amma var
aðeins átta ára gömul, dó móðir
hennar af berklum. Þá eignaðist hún
fósturforeldra, Þrúði og Gísla, sem
unnu henni sem sínu eigin bami og
talaði um það hlutskipti sem mikla
gæfu. Sjálfsagt hefur hana þó ekki
granað að sjálf myndi hún þurfa að
takast á við erfið ár af völdum sama
sjúkdóms, en 1942 veiktist hún sjálf
af berklum og lá á sjúkrahúsinu í
Kristnesi næstu ár á eftir. Sússa
HEIÐBJÖRT
GUÐLAUG
PÉTURSDÓTTIR
+ Heiðbjört Guð-
laug Pétursdótt-
ir fæddist á Gauta-
stöðum í Holts-
hreppi (nú Fljóta-
hreppi) 12. mars
1910. Hún lést á
Landspitalanum 24.
mars síðastliðinn og
fór útför hennar
fram frá Bústaða-
kirlqu 3. apríl.
Vorið er að koma. Öll
náttúran ber þess
merki. Litlu vinimir
okkar, „vorboðamir ljúfu“, þyrpast
til landsins, okkur til ómældrar
ánægju. Bram trjánna þrútna og
allt ber vott um vaknandi líf. Frjó-
komin smáu, sem sofíð hafa í jarð-
veginum vakna upp með hækkandi
sól. Guð gefur þeim líf á ný.
í dag kveðjum við elskulega vin-
konu mína Heiðbjörtu Pétursdótt-
ur. Hún fæddist 12. mars 1910.
Æviárin eru því orðin nokkuð mörg
og erfiður síðasti tíminn. Enda
þráði hún hvfldina og efaðist aldrei
um líf eftir líkamsdauðann. Um
mann sinn og foreldra talaði hún oft
og trúði á endurfundi. Hún vissi að
„Þar bíða vinir í varpa, sem von er á
gesti." Eg vona og veit, að óskir
hennar og þrár hafa nú ræst. Því
drottins vald, sem vekur litlu fræin
af vetrardvala mun einnig vekja
hana og okkur öll að lokum og veita
Ijósi og lífi inn á hina himnesku vor-
morgundýrð. Kristur sagði: „Ég lifi
og þér munuð lifa“. Við þurfum ekki
fleiri sannanir. Páskahátíðin er ný-
liðin, upprisuhátíð Frelsarans. Un-
aðslegt að ganga beint
inn í páskadýrð hans.
Þessar hnur verða
ekki upptalning æviat-
riða. Aðeins nokkur
minningabrot um vin-
konu mína. Brot sem
mig langar að tína
saman að leiðarlokum.
Heiðbjört var mikill
náttúruunnandi. Ótald-
ar eru allar ferðir
hennar fyrr á árum,
þar sem hún fór gang-
andi um heiðar og dali
til að njóta náttúrufeg-
urðarinnar. Hún var
einnig íþróttakona mikil, stundaði
bæði leikfimi og frjálsíþróttir. En
sundið var henni þó alltaf mest
virði. Það stundaði hún fram á efri
ár. Sjálfsagt hefði hún náð langt í
þessum greinum ef tækifæri til
menntunar hefðu verið jafn góð þá
og þau eru í dag.
Heiðbjört og fjölskylda hennar
áttu sumarbústað vestur á Snæ-
fellsnesi. Þangað fór hún á góðum
stundum og veiddi lax. Laxveiði var
henni mikill gleðigjafi, ásamt úti-
verunni sem fylgir þeirri íþrótt.
Heiðbjörtu var margt til Usta lagt.
Hún var mikill tónlistarunnandi og
hafði góða og fallega söngrödd.
Fyrstu kynni okkar urðu við stofnun
„Samkórs Reykjavíkur“. Þann kór
stofnaði Jóhann Tryggvason 13.
febrúar 1943 ásamt 60 söngfélögum
og stjómaði honum við góðan
orðstír í mörg ár. Jóhann fluttist svo
til London. Doktor Róbert Abraham
Ottósson tók svo við kómum og
þjálfaði hann upp af sinni alkunnu
snilld. Róbert fór með kórinn á
eldri dóttir ömmu og afa var þá 5
gömul og faðir minn, Einar á 2. ári
sem Lilja systir ömmu tók að sér.
Sjálf átti amma enga möguleika á að
nálgast eða hitta bömin sín í heil
fimm ár, hún gat aðeins fylgst með
þeim vaxa og dafna í frásögnum
annarra eða út um glugga. Það hlýt-
ur að vera hverri móður óbærilegt
að sjá bömin sín sjaldan og geta þá
bara horft en ekki snert og faðmað.
En það segir sitt um persónu þess-
arar einstöku konu, að svo langvar-
andi veikindi og aðskilnaður frá
bömunum sínum og eiginmanni
styrktu aðeins fjölskylduböndin og
ekld síst þá kærleika sem vom á
milli ömmu og afa, Karls Magnús-
sonar.
En fyrir 33 ámm reið annað áfall
yfir, þegar afi lést aðeins 55 ára að
aldri. Það varð ömmu þungbær
missir, en ekki lét hún bugast frekar
en fyrr. Þegar hún varð ekkja
bjuggu þau í Skipagötunni og þar
hélt amma sitt heimili áfram um
langt skeið, eða þar til hún flutti
með Heiðu dóttur sinni og Bimi syni
hennar í Dalsgerði þar sem þær
hafa búið í tæpa tvo áratugi. Það
heimili hefur verið til fyrirmyndar
eins og allt annað sem þær mæðgur
komu að og þegar lífshlaupi ömmu
minnar er lokið langar mig að þakka
elskulegri frænku minni og þeim
systmm báðum, Heiðu og Sússu, af
heilum hug fyrir allt sem þær hafa
fyrir ömmu gert, ekki síst í erfiðum
veikindum hennar á undanfomum
vikum. Djúpt þakklæti til þeirra
systra fyrir einstaka umhyggju
stendur okkur öllum í fjölskyldunni
ofarlega í huga. Það tekur á að
fylgja sínum nánustu síðasta spölinn
þegar gangan er svo erfið. En þá
ber líka að þakka góðum Guði að
leiðin var ekki lengri og erfiðari.
Mig langar að ljúka þessari
kveðju með setningu sem lítill
drengur sagði þegar fregnin barst
um að langamma á Akureyri væri
dáin - mamma, núna grátum við af
sorg, en uppi á himnum em langafi
og allir englamir með tárin í augun-
um af gleði.
Vilborg Einarsdéttir.
söngmót til Finnlands og um öll
Norðurlöndin 1954. Við voram mán-
uð í ferðinni og mikið var sungið og
á mörgum stöðum. Við vorum báðar
í þessu söngferðalagi, það var yndis-
legur tími og stórkostleg ferð.
í söngkórnum nutum við okkur
vel. Sönggleðin mikil og margt sam-
eiginlegt hjá okkur. Margir héldu
að við væram systur og hélst sú trú
lengi.
Við Heiðbjört áttum margar
ógleymanlegar minningar frá þess-
ari ferð, og oft voru þær rifjaðar
upp og ræddar á góðum stundum
og lögin rauluð.
Heiðbjört var sérstakt prúð-
menni, hæglát, stillt og ljúf. Hún
bjó yfir innri styrk og gleði, sem
veitti henni reisn og virðuleika. Hún
var glæsileg eldri kona, sem bar ár-
in sín svo vel að enginn gat trúað að
rétt væri farið með aldur, og ekld
spillti fallegi íslenski búningurinn
hennar útlitinu.
Veturinn 1930 og 1931 til ‘32 var
Heiðbjört á alþýðuskólanum á
Laugarvatni og þar kynntist hún
ungum og myndarlegum manni,
Ara Jónssyni, sem síðar varð lífs-
föranautur hennar. Þau vora fallegt
par, Heiðbjört var falleg ung kona
með geislandi gleði í augum og
framkomu allri.
Heiðbjört og Ari eignuðust þrjá
syni, sem allir bera foreldram sín-
um fagurt vitni. Hver getur reist
sér fegri eða betri bautastein að
leiðarlokum.
Og nú þegar raddir náttúrannar
óma sínar fyrstu hljómkviður vors-
ins, er Heiðbjört kölluð heim til
meiri starfa og betra lífs. Allt líf lýt-
ur sama dómi. „Eitt sinn skal hver
deyja“. Það er einnig þessi þýði vor-
kliður, sem endurómar frá Iffi henn-
ar hér.
Guð blessi minningu hennar og
gefi henni góða heimkomu.
Sonum hennar, tengdadætrum og
ömmubörnum öllum sendi ég ein-
lægar samúðarkveðjur.
Eh'nborg Gísladóttir.