Morgunblaðið - 30.06.1998, Side 38

38 ÞRIÐJUDAGUR 30. JÚNÍ 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
KRISTJÁN
HANNESSON
+ Kristján Hann-
esson var fædd-
ur í Keflavík 15.
nóvember 1921.
Hann lést á Sjúkra-
húsi Reykjavíkur í
Fossvogi 15. júní
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
hjónin Sigurborg
Sigurðardóttir, f.
1.11. 1892, d. 7.11.
1976, og Hannes
Jónsson, f. 1.7.
*■ 1882, d. 17.6.1960.
Eiginkona Krist-
jáns var Marsibil
Jónsdóttir frá Sauðárkróki, f.
13.10. 1921. d. 30.1. 1991.
Þeirra börn eru: 1) Anna Jóna,
fædd 1943. Hennar
synir eru: Kristján
Arni, Jónas Ingvar,
lést 1963, Jónas
Freydal og Þröstur
Valdór. 2) Stefán. f.
1944. 3) Hannes, f.
1946. Hans börn
eru: Guðmundur,
Jóhann Sigurberg,
Kristján, Valdimar
Hermann, og María
Berg. 4) Svanur, f.
1965. Hans börn
eru: Daniel Guðjón
og Megan Aelsa.
Útför Kristjáns
verður gerð frá Hafnarfjarðar-
kirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 13.30.
Faðir minn var fæddur í Keflavík
þriðjudaginn 15. nóvember 1921,
fimmta barn foreldra sinna, Sigur-
borgar Sigurðardóttur frá Litla-
Garðshorni í Keflavík og Hannesar
Jónssonar frá Spákonufelli á Skaga-
strönd. Sama dag kom heimilisvinur
foreldranna, gaf móðurinni fimm
krónur í fæðingargjöf og bað þess
að drengurinn hlyti nafnið Kristján,
eftir fóstra móður sinnar. Þessi
''•rfnaður var Stjáni blái sem tveim
dögum seinna fórst með bát sínum,
svo sem frægt er orðið.
Þetta voru erfiðir tímar fátæku
fólki og þegar faðir minn var 11 ára,
í febrúar 1932, var afi flæmdur
burtu úr Keflavík með barnahópinn
og hafði unnið það sér til sakar að
reyna að stofna félag verkafólks á
staðnum. Það sagði mér Sigurborg
amma mín að þeim hafi verið neitað
um matarúttekt, en þegar þau fengu
ekki keypta matvöru fyrir bein-
0. harða peninga var ekki um annað að
ræða en fara.
Fimmtán ára veiktist faðir minn
af berklum og var langdvölum á Víf-
ilsstöðum fram yfir tvítugt. Þetta
var aðalástæðan fyrir því að hann
lærði ungur á bíl og vann fyrir sér
og sínum sem bifreiðarstjóri. Það
þótti eitthvað léttara en almenn
verkamannavinna. Fyrst ók hann
vörubíl, en svo tók hann meirapróf
og ók síðan leigubílum og strætis-
vögnum auk þess sem hann kenndi á
annað hundrað Hafhfirðingum á bíl.
Hinn 19. júní 1943 kvæntist hann
Marsibil Jónsdóttur frá Sauðár-
króki og eignuðust þau fljótlega
þrjú böm, eina stúlku og tvo drengi,
en síðan liðu 19 ár þar til þriðji
drengurinn bættist í hópinn. Arið
1953 tóku þau sig upp, seldu húsið
sitt í Hafnarfirði og fluttu búferlum
vestur á Tálknafjörð þar sem þau
settust að á Lambeyri. Aldrei vissi
ég hvað þarna lá að baki, kannski
var það draumurinn um að búa að
sínu öllum óháður.
Hætt er við að veruleikinn væri
frábrugðinn draumi hins unga
manns. Lambeyri var ekki vel til bú-
skapar fallin, túnið lítið og grýtt og
húsin að falli komin. Hann réðst í að
byggja steinhús á jörðinni árið 1953.
Mér er í bamsminni hve hann
þrælaði við bygginguna. Allt gerði
hann sjálfur með aðstoð okkar
krakkanna og afa, sem kom og var
hjá honum um sumarið. Allt var
hrært í höndunum, sandinn þurfti að
sækja á árabát yfir fjörð og bera á
sjálfum sér. Vatnið var sótt í lækinn.
Þó hef ég það fyrir satt að ekki hafi
verið keypt önnur vinna við þessa
húsbyggingu en fjórir menn í einn
dag þegar loftplatan var steypt.
Það hefur þótt tíðindum sæta
þegar við fluttum í fjörðinn, bláó-
kunnug og engum skyld. Faðir minn
fór í mörgu sínar eigin leiðir og voru
sagðar af honum sögur, bæði þá og
síðar. Sumar em þær hálfþjóð-
sagnakenndar, en oftast var einhver
fótur fyrir þeim og var ekki laust við
að hann hefði stundum gaman af.
Hann hafði alltaf áhuga fyrir póli-
tík. Var krati með vinstri slagsíðu.
Hannibalsmaður. Verkalýðssinni.
Atti enda ekki langt að sækja það.
Svona lagað leggst stundum í ættir.
Eitt sinn hittumst við óvænt á ASI-
þingi, ég, frá Verkakvennafélagi
Keflavíkur og Njarðvíkur, pabbi írá
Verkalýðsfélaginu á Tálknafirði, Páll
Stefánsblóm
Laugavegí 178
S: 561 0771
H _____ ____ H
H
Erfidrykkjur
LEGSTEINAR t Marmari
Islensk framleiðsla Granít
Vönduð vinna, gott verð Blátirýti
Sendum myndalista Gabbró
MOSAIK Líparít
Hamarshöfði 4, 112 Reykjavík
sími 5871960, fax 5871986
bróðir hans frá Verkalýðsfélaginu á
Stöðvarfirði og Matthías frændi okk-
ar frá Vélstjórafélagi Suðurnesja.
Núna í vor gekk hann svo til liðs
við Fjarðarlistann. Var í tuttugasta
sæti glaður og áhugasamur, hélt að
nú myndi vinstrisinnað fólk taka
höndum saman. Mætti á fundi, bar
út blöð, skrifaði í málgagnið. Atti
góða daga.
Örlögin höguðu því þannig að við
höfðum lengi lítið samband, faðir
minn og ég. Áttum ekki alltaf auð-
velda daga. En svo flutti hann suður
1990, þegar móðir mín var orðin
heilsulaus, og þá gafst mér tækifæri
til að kynnast honum betur. Lítil
stúlka sér gjarna fóður sinn í hill-
ingum, hann er manna fallegastur,
duglegastur, bestur. Og það var
ekki fjarri lagi.
Eftir að móðir mín dó 30. desem-
ber 1991 tók faðir minn mikinn þátt
í félagslífi, en fram að þeim tíma var
hann bundinn í báða skó vegna veik-
inda hennar. Hann lagði líka land
undii' fót, fór í fyrsta sinn út fyrir
landsteinana, og þá alla leið til
Ástralíu til að heimsækja yngsta
soninn. Áður dreif hann sig þó í
Námsflokkana til að rifja upp
enskukunnáttuna frá stríðsárunum.
Hann var alltaf til í að reyna eitt-
hvað nýtt og var alla ævi að læra.
Mér er sagt að á yngri árum hafi
hann tekið næstum öll námskeið
sem hægt var að taka í Bréfaskólan-
um, nema gítarkennsluna. Og í
fyrra, þegar ég bað hann að geyma
fyrir mig gamla tölvu, sá hann ekk-
ert því til fyrirstöðu að læra svolítið
á hana, sér til gagns og skemmtun-
ar. Hann bjó til lítið kver með eigin
ljóðum og lausavísum, sló það sjálf-
ur inn, prentaði, batt inn og seldi.
Mikla ánægju hafði hann af starfi
sínu með Félagi aldraðra hér í
Hafnarfirði. Hann naut félagsskap-
arins við þetta góða fólk og vann fé-
laginu það sem hann mátti. Hann
var Iíka í Kvæðamannafélagi Hafn-
arfjarðar, en þar var faðir hans for-
maður um árabil.
Það er ekki á neinn hallað þó ég
þakki sérstaklega fyrir þá gæfu að
faðir minn endurnýjaði síðustu árin
kynni við æskuvinkonu sína, Dag-
björtu Sigurjónsdóttur. Þau höfðu
þá bæði misst maka sína en áttu nóg
eftir af lífsgleði og ánægju til að
gefa hvort öðru.
Það má segja um föður minn eins
og nafna hans forðum: „Kjörin settu
á manninn mark, meitluðu svip og
stældu kjark.“ Hann tók því sem að
höndum bar með glaðværu jafnað-
argeði og æðrulaus gekk hann til
þeirra starfa sem lífið úthlutaði hon-
um. Að lokum kvaddi hann sáttur
við lífið og tilveruna, á þann hátt
sem hann aðeins nokkrum dögum
áður óskaði sér til handa. Hafi hann
þökk fyrir allt og allt.
Anna Jóna.
Blómabúðin
öarSshom
v/ PossvogskipkjMgai'ð
Sími; 554 0500
Cr 7
a
¥
Þegar andlát
ber að höndum
Útfararstofa kirkjugarðanna ehf.
Sími 551 1266
Allan sólarhringinn
BIRGIR
ÓSKARSSON
+ Birgir Óskars-
son fæddist á
Höfn í Hornafirði
19. júlí 1939. Hann
lést á heimili sínu í
Kópavogi 19. júní
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
Óskar Guðnason, f.
24. september 1908,
d. 20. maí 1992, og
Kristín Björnsdótt-
ir, f. 22. júní 1909,
d. 2. febrúar 1972.
Systkini Birgis eru:
Guðni, f. 24. júlí
1931, d. 6. júní
1995; Lovísa, f. 12. maí 1933;
Knútur, f. 19. júlí 1939, d. 26.
mars 1973, tvíburabróðir; Ólöf
Auður, f. 26. maí 1945; og Mar-
grét Kristín, f. 27. janúar 1951.
Eftirlifandi eiginkona Birgis
er Ragnheiður Margrét Ög-
mundsdóttir, f. 24. maí 1944.
Foreldrar hennar voru Ög-
mundur Björnsson og Guðrún
Oddsdóttir. Ragnheiður og
Birgir giftu sig á
Höfn 19. júlí 1964
og eignuðust þau
fjóra syni. Þeir eru:
1) Ögmundur, f. 8.
nóvember 1964,
verslunarmaður í
Reykjavík, hann er
í sambúð með Mar-
gréti Hönnu Pét-
ursdóttur og eiga
þau eina dóttur. 2)
Knútur Rúnar, f. 8.
ágúst 1970, tölvu-
fræðingur búsettur
í Danmörk, í sam-
búð með Anne
Mette Vinther og eiga þau einn
son, Saren, f. 23. mars 1998. 3)
Óskar Ögri, f. 8. október 1975,
nemur ljósahönnun í London.
4) Birgir Heiðar, f. 10. maí
1978, nemi, býr í heimahúsum.
Fyrir átti Birgir soninn Birki,
f. 1962.
Útför Birgis fer fram frá
Seljakirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.30.
Á sólbjörtu síðdegi þegar náttúr-
an skartaði sínu fegursta kvaddi
hann Bibbi bróðir minn þetta jarðlíf
eftir langa baráttu við vágestinn
vonda. Við vorum sex systkinin sem
ólumst upp í Sólgerði við mikið ása-
ríki foreldra okkar, og ekki var
langt að fara í hlýjuna hjá afa
Guðna, Ólöfu ömmu og systrunum
yfir í Heklu. Það var gott að alast
upp á Homafirði á þessum árum. í
minningunni eru þessir dagar fullir
af sólskini, gleði og leik.
Þeir tvíburabræðurnir Birgh' og
Knútur voru vinamargir, enda báðir
lífsglaðir. Eftir lok skólagöngu hér
á Höfn lá leið þeirra í Skógaskóla,
en Bibbi fór síðan í Loftskeytaskól-
ann. Hann var um skeið loftskeyta-
maður á skipum hjá SÍS, en tók svo
við Flugradíóinu á Höfn og þar
kynntist hann ástkærri eiginkonu
sinni, Ragnheiði Ögmundsdóttur,
sem hefur alltaf staðið eins og klett-
ur við hlið hans og sýnt sérstaka
ástúð og nærgætni í veikindum
hans.
Á Höfn reistu þau sér myndar-
legt einbýlishús á Kirkjubraut 36.
En þá tóku forlögin í taumana og
þau urðu að flytja til Reykjavíkur.
Bibbi fór til sjós og var á togaranum
Ögra í fimmtán ár, og var hann
fyrsti og eini loftskeytamaðurinn
sem þar starfaði. Árið 1985 hætti
hann til sjós og réð sig á Lóranstöð-
ina á Gufuskálum og var þar þangað
til hann hóf störf hjá Ratsjárstofn-
108 Reykjavfk • Sími 553 1099
Opíð öll kvöld
til kl. 22 - ciTinig um hdgar.
Skreytingar fyrir öll tilefhi.
Gjafavðrur.
un og þar vann hann meðan kraftar
og heilsa entust.
Ef lýsa ætti eðliskostum Bibba,
þá kemur mér fyrst í hug fádæma
fyrirhygga og skipulagning í stóru
og smáu. Hann var góðum gáfum
gæddur, skemmtilegur og með ein-
staka kímnigáfu. Hann var mikill
fagurkeri og unni myndlist mjög.
Elsku Bibbi minn, aldrei er mað-
ur tilbúinn til þess að sætta sig við
þegar ástvinir manns fara, en þessi
fátæklegu orð eiga að vera þakklæt-
isvottur fyrir allt sem þú gerðir fyr-
ir mig. Það var mér mikils virði að
vera hjá þér síðustu stundirnar.
Blessuð sé minning þín.
Elsku Ragna min, megi góður
Guð gefa þér og fjölskyldunni styrk
í sorg okkar og söknuði.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vöm í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Pýð. S. Egilsson)
Þín systir,
Ólöf og fjölskylda.
Mig langar til að kveðja vin minn
hann Birgi með nokkrum orðum og
þakka samverustundirnar.
Eg kynntist Birgi fyrst á nám-
skeiði í Boston sem við sóttum
vegna vinnunnar. Hann kom fyrir
sem litríkur persónuleiki, oftast
kátur og brosmildur en stundum
eins og hann hefði heiminn á herð-
um sér.
Við vorum saman á vakt í nokkur
ár og á ég margar góðar minningar
frá þeim tíma. Einu sinni hafði hann
keypt miða í kanadísku lottói og
Ragna hringdi með þau skilaboð að
sá sem seldi honum miðann væri að
reyna að ná í hann. Eftir næsta sím-
tal kom hann til okkar skjálfandi og
hvítur í framan og gat með ótrúleg-
um látbragðsleik talið okkur trú um
að hann hefði unnið að minnsta
kosti 70 milljónir í lottóinu og hélt
hann okkur í þeirri trú í nokkra
daga.
Fljótlega fórum við að eyða frí-
vöktunum saman og þá í bílskúrn-
um hjá Birgi við kerrusmíðar, Fíat-
viðgerðir og fleira. Ófáa kaffibollana
drukkum við í eldhúsinu hjá Rögnu
og ræddum heimsmálin. Sá gamli,
eins og ég stundum kallaði hann,
var einstakur húmoristi og það var
ávallt tilhlökkunarefni að fá jóla-
kortið frá honum þar' sem hann
þakkaði á óviðjafnanlegan hátt fyrir
liðið ár.
Birgir velti því fyrir sér hvert
hann færi eftir að hann dæi. Upp,
niður eða eitthvað mitt á milli? Eg
sagði honum að ég gæti ekki svarað
því, en að ég vonaðist til að lenda á
sama stað og hann.
Hvíldu í friði, kæri vinur.
Björgvin Ingimársson.