Morgunblaðið - 14.08.1998, Síða 40

40 FÖSTUDAGUR 14. ÁGÚST 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
INGÓLFUR Þ.
FALSSON
+ Ingólfur Þor-
stelnsson Fals-
son fæddist í Kefla-
vík 4. desember
1939. Hann lést á
Sjúkrahúsi Kefla-
víkur 8. ágiíst síð-
astliðinn.
Foreldrar hans:
Falur Siggeir Guð-
mundsson, f. 13.5.
1910, d. 13.4. 1962,
og Guðný Helga
^ Þorsteinsdóttir, f.
31.10.1911. Systkini
Ingólfs: Hörður, f.
17.2. 1941, Jóhanna
Birna, f. 11.9. 1946, og Margeir,
f. 13.3. 1953, d. 25.3. 1953.
Ingólfur kvæntist 3.6. 1961
Elínborgu Einarsdóttur frá
Kjarnholtum í Biskupstungum,
f. 29.3. 1939. Þau skildu árið
1991.
Ingólfur og Elínborg eignuð-
ust fimm börn: 1) Margeir,
bóndi og framkvæmdastjóri, f.
20.9. 1961, kvæntur Sigríði J.
Guðmundsdóttur, bónda, f. 26.3.
1964. Börn þeirra: Elías, f. 5.6.
1990; Marta, f. 7.3. 1996; Aron
■* Freyr, f. 15.7. 1997. Sonur Mar-
geirs úr fyrra sambandi: Ólafur
Rúnar, f. 2.1. 1984. 2) Rúnar, f.
23.10. 1963, d. 5.1. 1966. 3) Ein-
ar Falur, ljósmyndari, f. 24.10.
1966, kona hans er Ingibjörg
Jóhannsdóttir, myndlistarmað-
ur, f. 18.7. 1966, og eiga þau
óskírða dóttur, f. 8.6. 1998. 4)
Guðrún Helga, skrifstofumað-
ur, búsett í Noregi, f. 4.6. 1970.
Börn hennar: Haukur Ingi
Gunnarsson, f. 20.8. 1989; Dið-
rik Hilmar Hjörleifsson, f. 28.3.
1994. 5) Kristinn Ágúst, há-
skólanemi, f. 1.2. 1973.
Ingólfur lauk gagnfræðaprófi
árið 1956 og fiskimannaprófi
frá Stýrimannaskóla Islands ár-
ið 1960. Hann stundaði sjó-
mennsku um árabil frá árinu
1955, fyrst sem há-
seti og síðar sem
stýrimaður. Ingólf-
ur var vigtarmaður
við Landshöfnina í
Keflavík og Njarð-
vík frá 1964 til
1981, framkvæmda-
stjóri Aðalstöðvar-
innar í Keflavík frá
1981 til 1988. Hann
var framkvæmda-
stjóri Hraðfrysti-
húss Keflavíkur frá
1988 til 1994. Síð-
ustu árin rak
Ingólfur fyrirtækið
Brú flutningar í Biskupstung-
um, ásamt Margeiri syni sfnum.
Ingólfur tók mikinn þátt í fé-
lagsmálum, bæði bæjarmálum í
Keflavík og í samtökum sjó-
manna. Hann var stjórnarmað-
ur í Skipstjóra- og stýrimanna-
félaginu Vísi á Suðurnesjum frá
1965 til 1985. Hann átti sæti i
stjórn Farmanna- og fiski-
mannasambands Islands frá
1967 til 1983 og var forseti sam-
bandsins 1979 til 1983. Hann
var trúnaðarmaður Fiskifélags
íslands, sat Fiskiþing um árabil
og í stjórnum Fiskveiðasjóðs og
Aflatryggingarsjóðs. Ingólfur
var fyrsti varafulltrúi Sjálf-
stæðisflokksins í bæjarstjórn
Keflavíkur frá 1974 til 1978 og
tók sæti sem aðalfulltrúi 1976.
Hann var aðalfulltrúi í bæjar-
stjórn Keflavíkur frá 1978 til
1982, varabæjarfulltrúi 1982 til
1986 og aðalbæjarfulltrúi frá
1986 til 1990. Þá sat hann í
mörgum nefndum á vegum
Keflavíkurbæjar, var meðal
annars stjórnarformaður
Sjúkrahúss Keflavíkur um
skeið. Hann var félagi í mál-
fundafélaginu Faxa í Keflavík.
Utför Ingólfs Þ. Falssonar
verður gerð frá Keflavíkur-
kirkju í dag klukkan 14.
Ingólfur Falsson, fyrrverandi for-
seti Farmanna- og fiskimannasam-
bands Islands, lést á Sjúkrahúsi
Keflavíkur laugardaginn 8. ágúst
síðastliðinn, 58 ára að aldri, eftir erf-
iðan sjúkdóm.
Ingólfur Falsson var virkur mað-
ur í félags- og réttindamálum sjó-
manna yfir 30 ár og var þegar árið
1965 kominn inn í stjóm Skipstjóra-
og stýrimannafélagsins Vísis á Suð-
urnesjum. Árið 1971 er hann kjörinn
í stjóm FFSÍ og tekur eftir það
virkan þátt í baráttu fyrir hagsmun-
um yfirmanna á skipaflota lands-
manna. Ingólfur var kjörinn forseti
FFSÍ árið 1979 og gegndi því for-
ystustarfi í 4 ár. Ingólfur gegndi
fjölmörgum trúnaðarstörfum fyrir
sjómannastéttina. Hann átti sæti I
stjórn Fiskveiðasjóðs íslands og
Aflatryggingasjóðs sjávarútvegsins,
var fulltrúi á Fiskiþingum og for-
maður svæðisfélaga Fiskifélags ís-
lands í Keflavík og Njarðvík, var í
stjóm Fiskifélags Islands og gegndi
fjöldamörgum öðrum trúnaðar- og
nefndarstörfum fyrir sjómanna-
stéttina eða stjórnvöld.
Leiðir okkar Ingólfs lágu saman í
félagsmálum sjómanna um 1975.
Okkar samstarf var gott og þrosk-
andi fyrir mig sem þá var nýgræð-
ingur í hagsmunabaráttu sjómanna
á landsvísu. Oft síðan átti ég því láni
að fagna að Ingólfur gaf mér góð
ráð og benti á sjónarmið sem ég
hafði ekki gefið nægan gaum. Það er
öllum hollt að fá beinskeyttar leið-
beiningar af og til frá þeim sem
hyggja að hagsmunum félagsmanna
frá öðru sjónarhorni. Ingólfur gat
sett fram slíkar ábendingar með
skýrum hætti án þess að undan
sviði. Með honum er fallinn frá einn
af forvígis- og baráttumönnum sjó-
manna sem vann að málum sinna fé-
laga í hartnær fjóra áratugi.
Fyrir hönd Farmanna- og fiski-
mannasambands íslands og sjó-
manna almennt þökkum við með
virðingu viljann, vinnuna og gott
framlag hans til hagsmunamála ís-
lenskrar sjómannastéttar.
Eftirlifandi bömum, tengdabörn-
um og barnabörnum svo og ættingj-
um og vinum vottum við innilega
samúð.
Guðjón A. Kristjánsson.
Fyrir rúmlega þrjátíu árum tók-
ust kynni með okkur Ingólfí Fals-
syni, sem frá þeirri stundu leiddi til
óendanlegrar vináttu. Þetta var í lok
síldarævintýrisins haustið 1967 og
við þá saman í nýrri áhöfn sem tekið
hafði við nýlegu skipi, Hörpu RE
342, undir skipsstjórn Þorsteins
Árnasonar frænda Ingólfs. Ingólfur
var einn stýrimannanna um borð,
enda með próf og full réttindi. Hann
var mér alls ókunnugur, nema hvaða
mynd ég hafði dregið upp af honum
í huga mínum, af afspurn og án
nokkurrar kynningar. I fyrstu var
hrifning mín ekki mikil yfir því að
vita að hann yrði einn af áhöfninni,
frekju- og skaphundur sem mikið
gustaði af og vann á Hafnarvigtinni í
Keflavík. Þegar hann kom fyrst um
borð, var skipið í slipp á Akureyri og
ekki laust við kvíða af minni hálfu
fyrir þessum nýja skipsfélaga. í
framkomu fannst mér hann í fyrstu
hranalegur og harður. Ávarp hans
lét í eyrum sem skipandi hart og
skaipt. „Ætlaðir þú ekki upp á sím-
stöð, drengur? Komdu þá!“ Frá
þessum orðum sögðum hófust kynni
okkar. Við fórum samferða á sím-
stöðina og áfram út í lífið og tilver-
una eftir það. Þessa haustmánuði
tók hann mig upp á sína arma, leið-
beindi mér, treysti og hvatti.
I minningunni er þessi tími um
borð í Hörpunni ljúfur draumur, þar
er sama hvort heldur eru rifjaðar
upp sögur af landlegum eða þar sem
elst var við silfur hafsins. Eftir síld-
arúthaldið hélt hann aftur í sína
vinnu við Hafnarvigtina og ég áfram
í skóla. Alltaf var hann boðinn og bú-
inn að veita aðstoð og gefa hollráð ef
þess var þörf. Þar voru þau samhent
Elínborg íyrrverandi kona Ingólfs
og hann. Það var gott að heimsækja
þau og heimili þeirra var glæsilegt,
bömin efnileg og vel upp alin.
Ungur heimilisvinur, nýkominn
með bflpróf, fékk bflinn þeirra lánað-
an, hvenær sem þörf var á. Skipti
þar engu hvort þeir voru nýir eður
ei. Ingólfur var nokkurs konar um-
boðsmaður fyrir Toyota-bfla í Kefla-
vík á fyrstu árum þess bflaumboðs.
Þegar kom að þvi að ég keypti mér
bfl, var hann sá sem annaðist samn-
inga um greiðslu- og lánakjör. Þegar
hugur hans sneri að bæjarpólitík og
prófkjör hófust innan Sjálfstæðis-
flokksins aðstoðaði ég hann eins og
frekast var unnt. Þar vorum við
reyndar ekki í sama liði þegar að
kosningum kom, en liðveislu er hægt
að veita vinum hvenær sem er. Okk-
ur óraði ekki fyrir því á Hörpuámn-
um að við ættum eftir að sitja saman
í bæjarstjóm Keflavíkur. En sú varð
raunin í eitt kjörtímabil 1986-90. Við
hentum stundum gaman að því að
„hægri krati“ og „vinstra íhald“ væri
sennilega flokkur, ef að væri gáð. En
við vorum líka sammála því að okkar
líkar þættu rekast illa í flokki og
flokkslínan ekki alltaf í heiðri höfð. I
pólitfldnni sem og öðra var hann mér
ráðagóður.
Þessi vinur minn var, undir hrjúfu
yfirborði, hinn ljúfasti drengur í hví-
vetna. I útliti var hann granngerður,
vel meðalmaður á hæð, dökkhærður,
svipmikill með skarpa andlitsdrætti,
í huga var hann talnaglöggur með
afbrigðum, skjótráður og öraggur.
Hann var vinur í raun. Megi minn-
ing hans lifa.
Vilhjálmur Ketilsson.
„Þú guð sem stýrir stjarnaher og
stjórnar veröldinni," hefur ákveðið
að vinurinn, flokksbróðir og sam-
herji ævilangt, Ingólfur Falsson,
bæjarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins í
Keflavík um langt árabil, skuli nú
ljúka jarðvist sinni.
Ingólfur var mikill atorku- og
eljumaður og lagði ótakmarkaða
vinnu í þau verkefni sem hann tók
að sér. Eins og títt er um slíka menn
virðast ný verkefni dragast að þeim
þótt yfirhlaðnir séu fyrir. Með ein-
hverjum óskiljanlegum hætti kemst
allt í verk og eru leyst af hendi á
faglegan hátt.
Sjálfstæðisflokkurinn átti alla tíð
mikinn baráttumann og leiðtoga í
Ingólfi, sama má raunar segja um
systkini hans Hörð og Jóhönnu, þótt
með öðrum hætti sé. Falur Guð-
mundsson faðir Ingólfs var fyrsti
varamaður D-listans í bæjarstjórn
Keflavíkur 1958-1962 og sat hann
flesta fundi kjörtímabilsins, þá er og
stærsti hluti frændgarðs Ingólfs og
nágrannar á uppvaxtarárunum
stuðningsmenn Sjálfstæðisflokksins,
og hefur hann eins og margur mót-
ast af því.
Ingólfur tók sæti á framboðslista í
bæjarstjórn Keflavíkur 1974 og var
þar óslitið til 1990, annaðhvort vara-
eða aðalfulltrúi, hann átti og sæti í
bæjarráði. Fjölmörgum öðrum trún-
aðarstörfum gegndi hann fyrir
Keflavíkurkaupstað um ævina.
Ingólfur var mikill félagsmálamaður
og átti hann sæti í mörgum félögum
m.a. forseti Farmanna- og fiski-
mannasambands íslands, formaður
Skipstjóra- og stýrimannafélagsins
Vísis, félagi í málfundafélaginu Faxa
og Lions-klúbbi Keflavíkur. Starfs-
maður Landhafnarinnar í Keflavík-
Njarðvík var hann um langt árabil.
Á hafnarvigtinni voiu margir fundir
haldnir og málin rædd, jafnt á nóttu
sem degi, enda starfsdagurinn oft
langur á vetrarvertíð. Sjálfsagt hafa
orðið til ýmsar hugmyndir og lausn-
ir á vandamálum bæjarfélagsins á
hafnarvigtinni hjá Ingólfi.
Töluglöggur og hugmyndaríkur
var hann með afbrigðum og nýttust
þeir eiginleikar sérstaklega vel í
mörgum þeim samningum sem hann
tók þátt í, jafnt við innlenda sem er-
lenda aðila.
Um margra ára skeið vorum við í
sama saumaklúbbi, þ.e. eiginkonur
okkar þá voru klúbbsystur ásamt
fleiri konum, við það mynduðust enn
ein tengsl. Saumaklúbbssystur
héldu árshátíðir, þorrablót og fleiri
uppákomur þar sem veitt var vel í
mat og drykk. Heiðursgestir á þeim
samkomum voru að sjálfsögðu eigin-
menn klúbbsystra.
Ingólfur og Elínborg byggðu sér
glæsilegt einbýlishús að Heiðarhorni
14 í Keflavík, innflutningsveisla var
haldin um Jónsmessu og stóðu þar
klúbbsystur fyrir því samkvæmi með
húsráðendum. Þessi Jónsmessunótt
var með afbrigðum skemmtileg og
lék Ingólfur á als oddi og reytti af
sér brandara. Af mörgum sauma-
klúbbssamkvæmum er mér þessi
samkoma eftirminnflegust.
Að leiðarlokum kveð ég góðan
dreng og félaga, þakka honum vin-
áttu, traust og ósérhlífin störf fyrir
bæjarfélagið og sendi ég ættingjum
innilegar samúðarkveðjur. Ingólfur
Falsson markaði spor með ævistarfi
sínu í sögu Keflavíkur sem seint
munu fymast.
Ellert Eiríksson.
Úr því að þessi stund varð að
koma, hefði ég viljað vera viðstödd
til að kveðja þig, en aðstæður banna
mér það. Því sendi ég þessi kveðju-
orð með þakklæti fyrir að hafa feng-
ið að þekkja þig sem vinnufélaga,
vin og nágranna, og fyrir að hafa
mátt kynnast því einu sinni enn
hvernig heimurinn verður betri þeg-
ar maður kynnist góðu fólki.
Elsku Kiddi Gústi og systkini, ég
sendi ykkur mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur og vona að góðar minn-
ingar geri ykkur léttara að fást við
erfiðu stundirnar.
Þ. Halla Harðardóttir.
Mér brá alvarlega, þegar mér
voru færð þau ótíðindi þar sem ég
dvaldist um skeið á hjartadeild
Landspítalans í Reykjavík, að einn
úr hópi fyrstu fermingarbarna
minna í Keflavík, Ingólfur Falsson,
hefði verið lagður inn á stofu
skammt frá mér, helsjúkur. Af því að
sjálfur var ég vel rólfær orðinn, lagði
ég fljótlega leið mína inn á stofuna,
þar sem Ingólfur lá. Og upp frá því
leit ég þangað inn dögum oftar á
meðan við dvöldum báðir undir sama
þaki.
Ingólfur Þorsteins Falsson hét
hann fullu nafni. Hann var einn
þeirra rúmlega 50 ungmenna, sem
fylltu hóp minna fyrstu fermingar-
barna, vorið 1953. Eg geri ráð fyrir
að það sé sameiginleg reynsla
margi'a stéttarbræðra minna, að
fyrstu fermingarbörnin skipi sér-
stakan sess í hjörtum þeirra, þegar
litið er til liðinna stunda. Þannig er
því a.m.k. farið hvað mig snertir.
Upp til hópa urðu þessi börn mínir
bestu og traustustu vinir. Þau vin-
áttubönd sem í fermingarstörfum
og fermingarundirbúningi tengdust
hafa órofin staðið allt til þessa dags.
Meiri gæfa hefir mér vart hlotnast í
iífinu en að eignast slíka vini.
Fljótt kom það í ljós að nokkrir
úr þessum fríða og mannvænlega
hópi voru gæddir greinilegum leið-
togahæfileikum og vel til forystu
fallnir. Þeirra á meðal var Ingólfur
Falsson. Hann var einn þeirra sem
fóru fyrir og leiddu þennan óvenju
samstæða og vel gerða ungmenna-
hóp. Á þeim árum sem í hönd fóru
fylgdist ég meira með Ingólfi en
flestum jafnöldrum hans vegna ná-
inna tengsla og vináttu við fjöl-
skyldu hans. Við áttum samleið
bæði á sorgar- og gleðistundum.
Það fór ekki á milli mála hve traust-
ur hann var og ábyrgur bæði í hugs-
unum, ákvörðunum og athöfnum öll-
um. Hversdagslega var hann nokk-
uð alvörugefinn og íhugulli en al-
mennt gerist meðal unglinga. En
stutt var þó jafnan í brosið hans
hlýja og bjarta sem breiddist yfir
andlit hans á gleðistundum, eins og
geislar frá upprennandi sól. Hann
var góður drengur, í hinni fyllstu og
fegurstu merkingu þeirra orða,
bæði vel gefinn og vel gerður, frá
hvaða sjónarmiði sem á hann var
horft.
Ævistarf Ingólfs tengdist sjósókn
og sjávarstörfum að verulegu leyti
og á þeim vettvangi var hann kvadd-
ur til fjölmargra trúnaðarstarfa, sem
hann rækti af óbrigðulli alúð og
festu, sem alltaf var hægt að treysta.
Þeir góðu eiginleikar sögðu snemma
til sín og báru hinn fegursta ávöxt í
alltof skammvinnum ævidegi.
Ingólfur var trúaður feimingar-
drengur. Og mér er kunnugt um að
hann rækti trú sína. Þegar sú þunga
sorg sótti hann og Elínborgu konu
hans heim, að næstelsti sonur þeitra,
Rúnar, lést aðeins fárra ára gamall,
þá man ég, hve mikla huggun og
blessun Ingólfur fann í þessu versi
Hallgríms, sem hann lærði fyrú
ferminguna:
Gegnum Jesú helgast hjarta
í himininn upp ég líta má,
Guðs míns ástar birtu bjarta
bæði fæ að reyna og sjá,
hryggðarmyrkrið sorgar svarta
sálu minni hverfur þá.
Fjögur af börnum þeirra Ingólfs
og Elínborgar eru á lífi, þau Mar-
geir, Einar Falur, Guðrún Helga og
Kristinn Ágúst, hvert öðru mann-
vænlegra og vel af Guði gerð.
Dagana sem við Ingólfur dvöldum
saman á Landspítalanum náðum við
vel saman sem ávallt fyrr. Báðum
var okkur ljóst að hverju dró hjá
honum. Við ræddum opinskátt sam-
an, rifjuðum upp ljúfar stundir og
ijósar frá liðinni tíð. Mótlæti ýmsu,
sem hann hafði mætt hin síðari árin,
trúði hann mér og fyrir. En það var
líka horft langvegis fram. Sameigin-
lega horfðum við gegnum húmtjald-
ið, sem skilur að tíma og eilífð og
námum staðar við fótskör hans, sem
breiðir út faðminn sinn og segir:
„Komið til mín, allir þeir sem erfiði
hafið og þungar byrðar berið og ég
mun veita yður hvfld.“ Á síðustu
samverustundinni, þegar við kvödd-
umst báðum við saman með bænar-
orðum fermingardagsins og huggun-
arorðum sorgarstundarinnar miklu
og sáru:
Gegnum Jesú helgast hjaita
í himininn upp ég líta má.
Eg held, að þá höfum við báðir lif-
að þá stund, sem var „helguð af him-
insins náð“.
Einn hjúkrunarfræðingur, sem
vissi um hið nána samband okkar
Ingólfs, sagði mér einn morgun, að
sig hefði dreymt, að björt og yndis-
fögur engilvera, „einna líkust Díönu
prinsessu“, sagði hún, hefði setið við
dyraar á stofu Ingólfs, eins og hún
væri að bíða eftir honum. Það er
sannfæring mín, að þessi fagri
draumur sé nú orðinn að veruleika.
Að „bjartir englar betri heima“ hafi
nú borið þjáningabarnið Ingólf Fals-
son hólpinn heim frá dauðanum til
lífsins. I þeii'ri trú kveð ég kæran vin
með þökk, sem er ofar öllum orðum.
Innilegar samúðarkveðjur sendum
við hjónin börnum hans öllum, Helgu
Þorsteinsdóttur móður hans, eftirlif-
andi systkinum, Herði og Jóhönnu,
fjölskyldum þeirra og öðrum þeim,
sem áttu tryggðum vígðan streng í
barmi okkai' burtkvadda bróður.
Góðum Guði falinn, elsku vinur, um
tíma og eilífð.
Björn Jónsson.
Kæri vinur. Þegar að leiðarlokum
er komið viljum við hjónin þakka
þér kæra vináttu og samstarf síð-
ustu tólf árin.
Þó svo við höfðum vitað lengi hvor
af öðrum kynntumst við ekkert að
ráði fyrr en 1986, þegar bæjarráð
Keflavíkur fór þess á leit við okkur
ásamt Guðfinni Sigurvinssyni að
kanna möguleika bæjarins að ganga
inn í rekstur Hraðfrystihúss Kefla-
víkur, þegar við lá að félagið yrði að
selja togara sína vegna fjárhagserf-
iðleika. Þá varst þú bæjarfulltrúi
sjálfstæðismanna í Keflavík. Eg var
hálft í hvoru kvíðinn því að þurfa að
fara að ræða við fulltrúa íhaldsins
um það að draga bæinn inn í hálf-
gerða bæjarútgerð. En sá kvíði var
algjörlega ástæðulaus. Við vorum
varia byrjaðir viðræðurnar þegar í
ljós kom að þú varst ekkert minni
jafnaðarmaður í hugsun en við Guð-
finnui', fulltrúar kratanna. Enda
varstu oft í gríni kallaður 6. kratinn
þar sem mönnum þótti þú oft taka
vel undir tillögur kratameirihlutans.
Ekki gerðirðu það til að kaupa þér
frið eða þægilega umræðu, heldur
réð þar mestu sanngirni þín og
skynsemi og hagsmunir bæjarbúa.
Ég man aldrei eftir öðru í samstarfi
okkar í stjórn Hraðfrystihússins og
síðar Stakksvíkur eða kvótakaupa-
nefnd en að þar réðu ákvörðunum
þínum hagsmunir bæjarins og ein-
staklinganna, sem byggja hann.