Morgunblaðið - 23.10.1998, Qupperneq 35

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FÖSTUDAGUR 23. OKTÓBER 1998 35 x
sá sjúkdómur sem dró hann til
dauða vinnur verk sitt á ótrúlega
skömmum tíma, leggist hann á
viðkvæm líffæri.
Ari, ég þakka þér samfylgdina
gegnum lífið. Við vorum ekki bara
mikið skyldir heldur nokkurs konar
uppeldisbræður, ólumst upp á sama
tíma í sama húsinu á Djúpalæk, inn-
an sömu fjölskyldu. Síðast en ekki
síst vorum við nánir vinir. Ari, við
Ninna þökkum þér samveruna
gegnum árin. Það var gott að hafa
þig hjá sér og vonandi að þér hafi
líkað vistin sæmilega. Þín verður
sárt saknað af frændum þínum og
vinum og ekki mun blómabamið,
hún frænka þín, sakna þín minnst.
Við vottum systkinum Ara og
öðrum vandamönnum innilega
samúð.
Þórhallur og Ninna.
Kæri Ari, bróðir okkar, mágur og
frændi,
Þú varst svo skyndilega tekinn
frá okkur. Við héldum að nú gætir
þú farið að njóta lífsins, ferðast og
hyggja að öðrum hugðarefnum þín-
um eftir að þú hættir að vinna.
En sá sem öllu ræður vildi greini-
lega nýta sér starfskrafta þína og
kallaði þig til sín. Þú varst okkur
öllum svo kær, sannorður, traustur
og sannarlega vinur vina þinna. Þín
er víða sárt saknað.
Lífið verður tómlegra án þín, sér-
staklega hjá þeim sem þú deildir
húsum með; Steina og Gullu og
þeirra börnum og síðustu árin
Svönu og Arna. Eins hjá Halla mági
þínum sem vann með þér hjá Olís í
18 ár - og raunar hjá öllum sem
fengu að kynnast þér á lífsgöng-
unni.
Oft var kátt á hjalla á Djúpalæk í
gamla daga, æskuárin eru alltaf svo
áhyggjulaus og full gleði og þrótti.
Árin liðu en oft var nú gaman hjá
okkur þegar við hittumst öll og
spiluðum og spjölluðum og nutum
þess að vera saman. Þó stundum
bjátaði á eða hvessti í lífsins ólgusjó
var jafnaðargeð þitt og æðruleysi
hið sterka haldreipi.
Það er gott á svona stundum að
eiga minningar að orna sér við, þær
eru margar og góðar eftir langa
vegferð saman. Allar eru þær mikils
virði, hvort sem þær snúast um
heimsóknir þínar til Svans frænda
míns á meðan á veikindum hans
stóð.
Einnig vil ég skila þakklæti til
Kristjáns Jónassonar fyrir ómælda
hjálp og stuðning síðustu daga.
Megir þú öðlast hvíld og frið þar
sem þú ert núna.
Þinn elskandi sonur,
Egill.
Elsku afi minn, aldrei hefði ég
getað ímyndað mér að við ættum
eftir að eiga svona stuttan tíma sam-
an. Þú varst alltaf reiðbúinn til að
hjálpa mér og gefa mér eitthvað
sem gladdi mig hvort sem það var
óumbeðið eða umbeðið.
Þú gafst mér margt eins og skíði
og hjól og núna síðastliðið sumar
gafstu mér golfsett og fórst með mig
á golfvöllinn oft á kvöldin og ætlaðir
að kenna mér að spila golf enda
varst þú sjálfur kominn með golf-
dellu á háu stigi. Þú lofaðir að kaupa
handa mér vandað golfsett ef ég
stæði mig vel og fengi golfbakt-
eríuna sem ég svo sannarlega fékk
eftir ferðirnar með þér á golfvöllinn.
Ófáar ferðirnar fórum við saman í
bíó og sund og fannst mér við vera
orðnir mjög samrýndir og leit ég
björtum augum til sameiginlegrar
framtíðar okkar sem hefði getað
veitt mér ómælda ánægju ef andlát
þitt hefði ekki borið svona brátt að.
Þakka þér fyrir allt sem þú gerðir
fyrir mig.
Megir þú hvíla í friði.
Þinn
Stefán Barði.
Kæri frændi. Það var mikið áfall
að frétta um andlát þitt. Mig langar
að þakka þér fyrir þann hlýhug og
hjálpfýsi sem þú sýndir mér og fjöl-
skyldu minni. Það verður sjálfsagt
erfitt fyiir fjölskylduna að átta sig á
þíns að horfa á fótbolta, ferðalög
saman eða innlit til þín í bílskúrinn
þar sem þú geymdir fallega bílinn
þinn. Jólin voru alveg kapítuli útaf
fyrir sig, þegar þrjár kynslóðir hitt-
ust til að eiga saman gleðistund.
Mikið var nú oft gaman þá.
Þú varst alltaf boðinn og búinn að
rétta öðrum hjálparhönd án þess að
búast við miklum launum fyrir vik-
ið. „Gerðu öðrum það sem þú vilt að
þeir geri þér“ var án efa þitt
lífsmottó.
Okkur er efst í huga þakklæti
fyrir að hafa fengið að deila ævinni
með þér, án þess værum við öll
fátækari.
Nú tilheyrir þú eilífðinni, Dottinn
blessi þig, elsku Ari.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Svanhildur, Árni, Þórdís,
Þórhallur og Svanur.
Er ég og sonur minn komum til
landsins, eftir skamma dvöl erlend-
is, barst okkur sú fregn að Ari
frændi væri dáinn eftir skamma
sjúkrahúslegu. Var mér að vonum
mjög brugðið, því þó svo að ég hefði
heyrt hvert stefndi bjóst ég við að
hann fengi meiri tíma. Eftir stendur
togstreita milli þrágandi sorgar
annars vegar og léttis yfir því að
hann þurfti ekki að heyja langa og
kvalafulla baráttu hins vegar. En
skrítið er það samt, Ari minn, að
meðan ég dvaldi erlendis dreymdi
mig draum. í honum komst þú til
mín og sagðir mér að þú værir
orðinn alheilbrigður en yrðir samt
sem áður að kveðja. Satt að segja
var ég búinn að gleyma þessum
draumi og rifjaðist hann fyrst upp
er ég heyrði fréttina af andláti þínu.
Elsku Ari minn! Nú er við kveðjum
þig geymum við í hjarta okkar
minninguna um glaðværan og heil-
steyptan mann sem öllum vildi vel
og er ég þess fullviss að þér verður
vel tekið hinum megin af þeim sem
á undan þér eru gengnir.
Megi Guð geyma þig.
Jakob J. Jónsson,
Jón Bragi Jakobsson.
því að þú kemur ekki oftar í
heimsókn. En minningin mun iifa.
Páll, Guðrán, Hulda og Einar.
Þá ert þú búinn að fá hvíldina eftir
mjög stutt veikindi. Mig langar
aðeins að minnast þín með nokkrum
orðum.
Fyrir tæplega fjörutíu árum hitt-
ust kátir en feimnir táningar. Þú
komst mér á óvart og bauðst mér í
bíó eftir að hafa gefið mér hýrt auga
um nokkuð langan tíma þar sem við
bjuggum við sömu götu. En þegar
myndinni var lokið heyrðist mikið
fliss á bekknum fyrir aftan okkur.
Eg vildi helst hverfa undir sæt-
aröðina. Þú hafðir sagt skólabræðr-
um þínum að þú ætlaðir í bíó með
stelpu, tilgreindir bíóið og að
sjálfsögðu mættu flestallir strákarn-
ir í þínum bekk til þess að berja
nýju kærustuna augum. En ég varð
fljótlega ein af þessum fjöruga vina-
hópi.
Eitt laugardagskvöld vorum við öll
á Spóastöðum ásamt öllum systkin-
unum þar. Við fengum alla potta og
pönnur lánaðar ásamt sleifum og
ausum. Síðan fórum við öll syngjandi
í gönguferð niður að gömlu brúnni á
Brúará. Þar hittum við eldri hjón við
hina alræmdu kröppu beygju að
brúnni. Þar stöðvuðu hjónin bílinn
og spurðu okkur hvort við værum
svona drukkin. Þá var mér ýtt í átt-
ina að bílnum af Garðari og sagt að
svara. Hálfdauð af feimni sagði ég að
við værum bara í svona góðu skapi
og langaði til að sleppa örlítið fram
af okkur beislinu.
Eg sagði við Garðar manninn
hennar Stennu að ég ætti eftir að
hefna mín á honum fyrir þetta upp-
átæki hans, dró pott sem hann var
með á höfðinu niður fyrir eyru á hon-
um. Eg hefði betur látið það ógert
því ekki gekk vel að ná pottinum af
Mig langar til að minnast Ara
frænda míns með nokkrum orð-
um. Eg man fyrst eftir honum á
Djúpalæk, þegar ég kom þangað í
sveit 5 ára gömul. Þá bjó móðir
hans þar ásamt börnum sínum.
Þar dvaldist ég í tvö sumur við
gott atlæti. Oft rifjuðum við Ari
þennan tíma upp og skemmtum
okkur vel.
Til okkar hér í Höfða kom Ari
fyrst vorið 1973, þá kom hann beint
í sauðburðinn og þar naut hann sín
virkilega. Hann var mjög natinn
við skepnurnar og umgengni til
fyrirmyndar hjá honum. Síðan þá
var hann hér svo að segja á hverju
vori, einhvern tíma og einnig yfir
vetrartímann ef hann átti þess
kost. Það var alltaf mikil tilhlökkun
hjá okkur þegar von var á Ara, sér-
staklega hjá dætrum okkar og
sýndi hann þeim mikla þolinmæði.
T.d. einhvem tíma þegar þær voru
búnar að spila „Emil í Kattholti"
daginn út og daginn inn í nokkrar
vikur. Þá sagði Ari bara: Það
fyrsta sem maður heyrir þegar
maður vaknar og það síðasta áður
en maður fer að sofa, er þetta lag.
Þá voru allir aðrir búnir að fá yfir
sig nóg. Ari naut þess að vera í
varpinu með okkur og tína dúninn,
ásamt öðrum verkum sem til-
heyrðu því. Ekki óraði okkur fyrir
því síðla sumars, að við værum að
kveðja hann í síðasta sinn. Við
töluðum um að hann kæmi í rétt-
irnar í haust. En skömmu áður en
að því kom, fékk hann þær ömur-
legu fréttir að hann væri með
ólæknandi sjúkdóm og ekkert væri
hægt að gera.
Við þökkum þér kæri frændi og
vinur fyrir allar góðu samveru-
stundirnar.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Pinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu aó
kynnast þér.
(Ingibj. Sig.)
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fýrir allt og allt.
(V. Briem.)
Þórdís Þórhallsdóttir
og fjölskylda, Höfða.
hausnum á honum. Sjaldan hef ég
séð Þorfinni jafnskemmt. Egill fyrr-
verandi tengdafaðir minn sá þetta
allt í sjónauka frá sumarbústaðnum
sem tengdaforeldrar mínir fyiTver-
andi eiga og var þeim ekki síður
skemmt yfir þessum aðförum.
Þetta var ein sú eftirminnilegasta
nótt sem ég átti með Þorfinni og
frændsystkinum hans.
Og það má aldrei gleymast að þótt
hjónaband okkar Þorfinns hafi ekki
gengið upp áttum við okkar góðu
stundir og voru margar þeirra
tengdar veru okkar í sumarbústaðn-
um á Spóastöðum.
Nú vil ég að lokum segja að ég veit
að þú færð góða heimkomu og það
verður vel tekið á móti þér.
Að lokum vil ég færa fyrrverandi
tengdaforeldrum mínum innilegar
samúðarkveðjur, Agli, Dúu og
Stefáni Barða. Hugo biður einnig að
senda ykkur sínar samúðarkveðjur.
Margrét.
Látinn er um aldur fram Þorfmnur
Egilsson, lögfræðingur í Reykjavík,
eftir tæpa heilsu hin síðari ár, þó
vissulega kæmi andlátsfregnin á
óvart. Vísast var heilsa Þorfinns
frænda míns tæpari en við héldum
og þetta árið var honum erfitt, svo
sem sjá mátti.
Þorfinnur átti ættir að rekja ann-
arsvegar að Spóastöðum í Biskups-
tungum, þ.e. í föðurætt sína og hins-
vegar í Norðfjörð, þaðan sem móðir
hans kom frá Miðbæ. Þorfinnur ólst
upp í foreldrahúsum í Keflavík.
Hann var nokkur sumur í sveit í
Miðbæ hjá þeim afa og ömmu, Jóni
og Sigríði, og síðar Skúla og Jónu.
Þorfinnur undi vel hag í Miðbæ, þar
sem hann lærði ögn um bústörfin og
rölti á eftir kúnum niður í
Bergsodda. Þetta var góður tími og
Við kveðjum í dag kæran vin, sem
fór of fljótt frá okkur. Við minnumst
ljúfmennsku hans og greiðvikni.
Gaman var að sitja með honum og
tala um löngu liðna atburði, oftast
úr sveitinni okkar sem var honum
kær. Ari var minnugur og sagði
skemmtilega frá, hann var sérstak-
lega umræðugóður í garð annarra.
Eg minnist allra góðu áranna þegar
við unnum saman hjá Olís í
Breiðholti. Á vinnustað var hann
vinsæll bæði hjá samstarfsfólki og
viðskiptavinum. Við kveðjum hann
með söknuði og hryggð í huga um
leið og við sendum fjölskyldu hans
innilegar samúðarkveðjur.
Margs er að miimast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Ása og Stefán.
Mig langar með þessum orðum að
minnast Arinbjöms móðurbróður
míns, eða Ara, eins og hann var
alltaf kallaður. Hann lést á Land-
spítalanum eftir stutt veikindi hinn
12. þ.m. Raunar var baráttan við vá-
gestinn varla hafin er henni lauk
svo snöggt, að mér vannst varla tími
til að kveðja hann. Ari hafði fram á
síðustu ár verið heilsuhraustur með
afbrigðum og þó að hann hefði átt
við hjartasjúkdóm að stríða að und-
aníömu, sem læknar höfðu ráðið að
mestu bót á, kom mér ekki til hugar
að hann væri á fömm frá okkur svo
skjótt sem raun varð á. Enda varð
hjartað ekki til að svíkja hann Ara
að lokum, hvorki í eiginlegri né
óeiginlegri merkingu þess orðs.
Krabbamein, hið hræðilega vopn
dauðans, felldi hann í valinn með
undraskjótum hætti.
Ekki man ég hvenær ég sá Ara
fyrst. Enda breytir það engu. Fyrir
mér hefur Ari einfaldlega alltaf ver-
ið einn af þessum föstu póstum í til-
vemnni, maður sem alltaf var til
staðar, án þess þó nokkurntíma að
Þorfinnur var ávallt bundinn þess-
um stað æskudaganna og sótti
þangað flest sumur á vit frænda og
vina.
Mikill vinskapur var með þeim
frændum Þorfmni og Skúla Jóns-
syni, móðurbróður hans, sem var
ljúfmenni og allir unglingar löðuðust
að. Þorfinnur bauðst til þess að vera
hjálparmaður Skúla 1974, þegar sá
síðarnefndi þurfti að gangast undir
erfiða hjartaaðgerð í London.
Greiðasemi og góðar artir vom Þor-
finni í blóð bornar, svo og
frændrækni, og átti hann ekki langt
að sækja þá eðliskosti.
Foreldrar Þorfinns, þau Egill og
Ásta, byggðu sér sumarbústað í
landi Spóastaða uppúr 1957. Þangað
sótti Þoifinnur gjarnan um helgar
og í fríum. Mér var ljóst að þessi
staður var honum kær og þangað
sótti hann hugarró og orku til þess
að mæta daglegu amstri. Honum
leið vel á þessum stað. Vísast var
Þorfinnur sterklega tengdur Bisk-
upstungunum og kom mér ekki á
óvart að hann skyldi óska þess að
eiga hinstu hvíld í Skálholti.
Þegar Þorfinnur 16 ára hleypti
heimdraganum, fór í gamla MR í
Reykjavík, bjó hann hjá Svein-
björgu móðursystur sinni og manni
hennar Olafi Pálssyni, sem reyndust
piltinum vel á fjögurra vetra dvöl,
sem foreldrar og batt hann mikla
tryggð við þau. Ekki var það viðvik
sem Þorfinnur hefði ekki viljað fyrir
Sveinu frænku gera og veit ég að
hann sýndi henni mikla natni í veik-
indum er hún stríddi við á síðustu
ámm sínum.
Eftir menntaskólann lá leiðin í
Háskólann, þar sem Þorfinnur nam
lögfræði. Þar var hann í hópi góðra
félaga og naut sín vel, glaðvær og
veitull. Bjó um tíma í Garði. Á þess-
um árum festi Þorfinnur ráð sitt.
trana sér fram í sviðsljósið. Ari var
einfaldlega ein af þessum hvunn-
dagshetjum, sem rækta sinn garð
án mikilla tilfæringa eða hama-
gangs. Hann sinnti sínu af alúð,
hvort sem um fólkið hans, starf eða
annað var að ræða. Hann var ef-
laust ekki allra, enda hlédrægur að
eðlisfari, en sá sm eignaðist vináttu
hans og traust, var ríkari maður á
eftir. En Ari átti líka sitt skap og
hafði sínar skoðanir sem hann
fylgdi af festu ef þörf var á. Og sá
sem vildi fá uppáskrift sem góður
drengur hjá honum móðurbróur
mínum, varð að sýna kosti sína í
verki sem og í orði. Ef Ara mislíkaði
eitthvað lét hann menn finna það án
þess að vera með hávaða eða læti,
fasið og látbragðið eitt nægði. <
Ég hafði alltaf sérstaka ánægju
af að koma við á benzínstöð Olís við
Álfabakka þar sem hann vann í
fjölda ára við góðan orðstír og fylgj-
ast með honum og Halla „frænda"
ræða landsins gagn og nauðsynjar.
Að hlusta á hvernig Ara tókst að
greina kjarnann frá hisminu með
örfáum vel völdum orðum og
hnyttnum athugasemdum var alltaf
skemmtileg upplifun.
Ari kvæntist aldrei og kann ég
ekki skýringu á því, sérstaklega í
ljósi þess að hann var stórglæsi-
legur ungur maður eins og hann á
kyn til. En í stað eiginkonu og
barna, gaf hann ást sína þeim sem
honum stóðu næst, systkinum sín-'.*
um og frændfólki og hafði hann
það meðal annars fyrir sið að eyða
lunganum úr hverju sumri í frænd-
garði fyrir norðan og austan þar
sem hann dvaldist ætíð í góðu yfir-
læti að eigin sögn. Er það gleðilegt
að hann skyldi geta eytt síðasta
sumrinu sínu á sama hátt og venja
hans var.
Nú þegar hann er allur, sakna ég
þess mest að hafa ekki eytt meiri
tíma með honum um ævina en raun
varð á. En við svona atburð er mað- _
ur enn minntur á hversu mikilvægt ~
það er að sinna sínum núna, meðan
tækifærin eru til staðar, því að á
morgun getur það verið of seint.
Ég og kona mín kveðjum Ara
með söknuði. Við erum þakklát fyrir
að hafa þekkt hann og biðjum al-
máttugan Guð um að varðveita
þennan góða dreng. Hann mun lifa í
minningunni.
Þórarinn J. Jónsson.
Strax að lögfræðiprófi loknu hóf
Þorfinnur rekstur eigin stofu. Hann
öðlaðist réttindi til málflutnings fyr-
ir héraðsdómi 1967 og síðar löggild-
ingu sem skipasali. Þorfinnur dvald-
ist erlendis í liðlega eitt ár 1981-82
og hafði af því bæði ánægju og góða
reynslu. Hann starfaði 1982-84 hjá
Vélbátatryggingu Reykjaness, en þá
hóf hann á ný rekstur eigin lög-
mannsstofu.
Þorfinnur hafði ávallt mikinn
áhuga á þjóðfélagsmálum, tók virk-
an þátt í þeirri umræðu og hafði
mótaðar skoðanir á atvinnumálum
þjóðarinnar. Hann skipaði sér í
flokk og vildi fi-amsókn á miðju
stjórnmálanna, en vissulega lagði
hann einnig mikla áherslu á einstak-
lingsframtakið.
Frásagnir af reynslu fyrri ára
léku Þorfinni á tungu, mundi menn
og atburði, ekki síst úr Norðfirði,
allt aftur til barnsára.
Þorfinnur hafði yndi af ferðalög-
um bæði hér innan lands og erlend-
is, fyrr á tímum. Hann naut tónlistar
á breiðum skala og hafði góðan
húmor.
Börn Þorfinns fóru bæði til náms í
MR og luku þaðan stúdentsprófi og
það líkaði honum vel. Egill starfaði
um árabil hjá Flugleiðum, en hin
síðari ár hjá verktakafyrirtæki
Friðjóns og Viðars í Hafnarfirði.
Sigþráður eða Dúa, svo sem hún er
ávallt nefnd, lauk lögfræðiprófi frá
Háskóla Islands 1994 og starfar hjá
Reykjavíkurborg.
Lífið lék ekki alltaf við frænda, og
hann mátti þola verulegar ágjafir,
þegar siglingin var brött. Heilsan
bilaði of fljótt og aðeins 58 ára var
lífsþrótturinn þorrinn.
Ég votta börnum Þorfinns, sonar-
syni, öldruðum foreldrum og systur,
samúð mína.
Friðjón Guðröðarson. *