Morgunblaðið - 23.10.1998, Síða 38

J88 FÖSTUDAGUR 23. OKTÓBER 1998
MINNINGAR
MORGUNBLADIÐ
GUÐRÚN ÁSDÍS
HAFLIÐADÓTTIR
+ Guðrún Ásdís
Hafliðadóttir
fæddist í Reykjavík
21. september
1936. Hún lést 17.
október síðastlið-
inn. Guðrún Ásdís
var dóttir hjónanna
Jónínu Loftsdóttur,
f. 11.11. 1900, og
Hafliða Hafliðason-
ar, f. 12.12. 1902.
Systkini Ásdísar
voru: Kristján Haf-
steinn, f. 10.3. 1931;
Loftur, f. 26.9.
1934, og Hákon
Jarl, f. 13.4. 1944, sem er lát-
inn.
Eiginmaður Guðrúnar Ásdís-
Áki
bif-
f. 10.5.
1934, d. 7.7. 1990.
Gunnar og Ásdís
gengu í hjónaband
19. maí 1958. Þau
eignuðust þrjú
börn: 1) Nínu Krist-
ínu, f. 25.3. 1960. 2)
Hafliða Gísla, f.
11.4. 1964, d. 20.10.
1985. 3) Lindu
Björk, f. 2.6. 1964.
Barnabörn þeirra
hjóna eru níu tals-
ins.
Utför Ásdísar fer fram frá
Dómkirkjunni í dag og hefst
athöfnin klukkan 15.
Spes frá mér til þín elsku
mamma mín
Ef ég gæti
ég gæti bara
haft þig hjá þér
nú og alltaf
þá yrði lífið
lífið mitt
svo allt öðruvísi
-2 ailt á betri veg
því vegurinn er lífið
oglífmittvarstþú
þú gafst mínu lífi lit og litimir voru þú
þú sem alltaf ert
ert og aldrei gleymist
annan veg þú gengur nú
gangi þér allt í haginn.
Þín dóttir
Linda Björk Gunnarsdóttir.
Ömmuljóð
Lítill drengur lófa stiýkur
létt um vota móóurkinn,
augun spyrja eins og myrkvuð
ótta og grun í fyrsta sinn:
Hvar er amma, hvar er amma,
hún sem gaf mér brosið sitt
yndislega og alltaf skildi
ófullkomna hjalið mitt.
Lítill sveinn á leyndardómum
lífs og dauða kann ei skil:
hann vill bara eins og áður
ömmu sinnar komast til,
hann vill fá að hjúfra sig að
hennar bijústi sætt og rótt.
Amma er dáin - amma finnur
augasteininn sinn í nótt.
Lítill drengur leggst á koddann
- lokar sinni þreyttu brá
uns í draumi er hann staddur
ömmu sinni góðu hjá.
Amma brosir - amma kyssir
undirblítt á kollinn hans.
Breiðist ást af öðrum heimi
yfir beð hins litla manns.
(Jóhannes úr Kötlum)
Lilja, Gunnar, Hafliði, Elías,
Ægir, Haukur og Bergrós.
Elsku amma mín, þegar ég sit
hérna og hripa niður þessi orð er
mér efst í huga þakklæti fyrir að fá
að vera ömmustelpan þín. Sá missir
sem ég upplifi núna, nokkrum tím-
um eftir andlát þitt er ólýsanlegur.
Þegar ég hugsa til allra góðu
stundnna okkar saman, þegar ég
kom og gisti hjá þér og afa á Nes-
balanum bugast ég nærri því en
samt ekki alveg því þú sagðir mér
að syrgja þig ekki því ef ég syrgði
endalaust myndir þú verða leið í
himnaríki. Þokki þinn og glæsileiki
varð tíðrætt umræðuefni hjá öllum
sem þig þekktu, jafnvel þegar þú
varst orðin sem veikust lá við að
fólk tryði því ekki að þú værir svo
veik sem raun bar vitni. Alltaf
varstu með lakkaðar neglur, varalit
og í fallegum vönduðum fötum. Þeg-
ar ég hugsa til baka man ég hve
mikið ég leit upp til þín og var stolt
af þér útá við. Þú og afí áttuð það
fallegasta heimili sem ég hef augum
litið. Þið voruð líka svo afskaplega
glæsilegt par, bæði falleg að innan
SIGURJON
GUÐMUNDUR
ÞÓRÐARSON
+ Sigurjón Guð-
mundur Þórðar-
son fæddist 30.
mars 1922 á fsa-
flrði. Hann lést á
Hrafnistu í Hafnar-
firði 14. október
V. síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
Þórður Þórðarson
og Sigþrúður Guð-
mundsdóttir. Hann
kvæntist Kristínu
Sigurðardóttur, f.
11. desember 1926,
d. 2. mars 1991.
Böm þeirra em: 1)
Helga, f. 11.7. 1946. 2) Gróa, f.
2.12. 1949. 3) Þórður, f. 4.10.
1954. 4) Örn, f. 2.9. 1956. 5) Sig-
þrúður, f. 10.1. 1962.
Utför Sigurjóns fer fram frá
Fossvogskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 10.30.
Dáinn er einn skólabróðir minn;
við vorum saman við nám bæði í
Iðnskólanum í Reykjavík og svo í
Vélskóla Islands og útskrifuðumst
j^946. Þaðan lá svo leiðin til skip-
anna, var Sigurjón á ýmsum skipum
sem vélstjóri, bæði
verslunarskipum og
togurum, og nokkur ár
vélaeftirlitsmaður hjá
Bæjarútgerð Reykja-
víkur, sem um tíma
gerði út 8 togara.
Seinna var hann á tog-
aranum Víkingi frá
Akranesi, þá togaran-
um Vigra frá Reykja-
vík, en var seinna vél-
stjóri á sanddæluskip-
um frá Björgun hf. í
Reykjavík.
Sigurjón átti sín
bemsku- og unglingsár
á ísafírði, sem honum þótti ákaflega
vænt um og hélt mikla tryggð við.
Hann átti þrjá bræður, sem allir
fóru í vélsmiðju að læra jámsmíði
og allir í Vélskólann, sannir Vest-
firðingar.
Sigurjón kvæntist 8. febrúar 1946
Kristínu Sigurðardóttur. Faðir
hennar hafði farist 1940 með togar-
anum Max Pemberton. Kristín dó
1991 og var það ákaflega sár missir
fyrir Sigurjón. Höfðu þau eignast
fimm mannvænleg böm. Upp úr
þessu veiktist hann og lamaðist, var
svo í nokkur ár á Hrafnistu í Hafn-
sem utan. Það var eins að það
streymdi frá ykkur hlýja og um-
hyggja fyrir öllu og öllum sem til
ykkar komu. Þegar ég hugsa um öll
þau veikindi og erfiðleika sem þú
gekkst í gegnum síðastliðna tvo og
hálfan mánuð hefur þú sennilega
verið hvíldinni fegin. Þegar afí dó
var mikil sorg í fjölskyldunni en
þótt þú værir örmagna af sorg
stóðstu samt alltaf teinrétt og barst
höfuðið hátt. Daginn áður en þú
fórst yfír til afa og Hadda fór ég ein
á spítalann. Það var eins og eitthvað
togaði í mig að hitta þig. Þú varst
sofandi og það var svo mikill friður
yfir þér að ég þorði ekki að vekja
þig. Þú lást þarna eins og lítill fugl,
dúðuð inn í hvítt lín á alla kanta. Þú
minntir mig á lítið barn sem þyrfti
að hugsa vel um. Eg stóð þarna og
horfði á þig nokkrar mínútur en fór
svo heim. Næsta morgun varstu öll.
Þótt ég hefði reynt að undirbúa mig
fyrir þetta var þetta samt áfall og
þegar ég kom til að kveðja þig á
spítalann brast eitthvað innra með
mér. Þegar ég horfði á þig þama
fannst mér eins og þetta væri ekki
þú lengur, þetta var bara hulstrið
og ekkert innan í. Sálin var farin til
afa Hadda og pabba. Þar hafa ör-
ugglega orðið fagnaðarfundir. Eg
veit að við hittumst einhverntíma
aftur og hver veit nema þú sért
einmitt núna á meðal okkar. Alltaf
þegar við afi komum úr fjöruferðum
úti á nesi hafðirðu tilbúið brauð með
„ramileik" og mjólk. Það varst þú
sem kenndir mér að vera dama,
ganga fallega og sitja rétt. En það
sem stendur upp úr voru bæjarferð-
irnar okkar nú síðustu ár. Alltaf
varstu til í að hlusta á mínar skoð-
anir og sjónarmið og oft enduðu
þessar ferðir á kvöldverði á Pítunni
eða KFC. Þú varst yndisleg mann-
eskja og þótt ég verði hundrað ára
gleymi ég aldrei „ömmulykt". Það
skarð sem höggvið hefur verið nú
verður aldrei fyllt, en við reynum að
skakklappast áfram í gegnum lífíð
án þess að þú sért hjá okkur á jörð-
inni. Ég elska þig alltaf og guð
geymi þig. Einsog þú sagðir alltaf
áður en við Ásdís sofnuðum I love
you.
Þín ömmustelpa.
Brynja Björk.
Veturinn er að ganga í garð og
haustið að kveðja með einstaklega
fallegum haustlitum þetta árið. Esj-
an hefur fengið sinn hvíta vetrarkoll
og jörðin er hulin hvítu líni.
Lokið hefur lífshlaupi sínu vin-
kona mín Guðrún Ásdís Hafliða-
arfirði. Þar naut hann ákaflega
góðrar umönnunar og var gaman að
sjá hvað starfsfólkið var honum
virkilega alúðlegt alla tíð. Hann fell-
ur nú skyndilega frá, en hann var
alla tíð mjög hress andlega.
Sigurjóni á ég upp að unna mjög
gleðilegar samverustundir og árin
þau voru góð. Við leigðum í tvö ár
herbergi saman á skólaárunum.
Ég sendi mínar hjartans alúðar-
kveðjur til bama hans og tengda-
barna og barnabarna.
Jens Hinriksson vélstjóri.
Nú þegar komið er að leiðarlok-
um hjá Sigurjóni Þórðarsyni, mági
mínum, langar mig að minnast hans
í nokkrum orðum.
Margar góðar minningar koma
upp í hugann þegar litið er til baka.
Stína systir og Sigurjón gengu í
hjónaband 1946 og gengu því sam-
an veginn í 45 ár eða þar til að
Stína lést árið 1991. Sigurjón var
mér sérlega kær alla tíð enda var
hann einstaklega greiðvikinn og
traustur maður. Áður en ég gifti
mig bjó ég í fjögur ár undir vernd-
arvæng þeirra hjóna og á ég þeim
mikið að þakka frá þeim tíma. Fjöl-
skyldur okkar bjuggu ávallt í miklu
návígi hvor við aðra og eigum við
hjónin og fjölskylda margar minn-
ingar um yndislegar samveru-
stundir innanlands og utan sem við
áttum með Stínu og Sigurjóni. Sig-
urjón var mjög mannblendinn og
hafði gaman af að vera á ferðinni
og hitta fólk. Það varð honum því
dóttir. Hún var þriðja barn foreldra
sinna. Fyrir voru tveir synir. Ham-
ingjan hefur verið mikil hjá foreldr-
unum við fæðingu hennar. Hún Ás-
dís var sannarlega óskabarn for-
eldra sinna.
Hún er fædd rétt fyrir síðari
heimsstyrjöldina. Faðirinn var vel
metinn vélstjóri á farskipum Eim-
skipafélagsins, sem sigldu um
heimsins höf á hættutímum stríðs-
áranna.
Móðirin heima með börnin og
uppeldið. Bernskuheimili Ásdísar
var einstaklega glæsilegt, þar ólst
hún upp og bar þess mót alla tíð,
þar sem hún fór. Ætíð var tekið eft-
ir henni sakir glæsileika og fágaðar
framkomu.
Lífið lék svo sannarlega við hana
Ásdísi mína á sínum bernsku- og
æskuárum. Hún gekk í sinn barna-
skóla, fór síðan í gagnfræðaskólann
á Núpi við Dýrafjörð. Leiðin lá síð-
an til Danmerkur til náms í hús-
stjórnarskóla eins og siður var í þá
daga, að mennta stúlkur vel til
heimilishalds. Ekki leið langur tími
er heim á Frón var komið, þar til
hjartað fór að slá örar í brjósti
ungu stúlkunnar. Á vegi hennar
verður ungur hár og fallegur mað-
ur úr Tjarnargötunni. Hann heill-
aðist af þessari háu fallegu ljós-
hærðu stúlku. Þau voru svo sann-
arlega glæsilegt par, hann Gunnar
Áki og hún Asdís. Saman ákveða
þau að ganga sitt æviskeið í blíðu
og striðu. Nú taka við bestu árin
hennar Ásdísar minnar. Börnin
komu í heiminn hvert af öðru.
Fyi’st Nína Kristín, þá Hafliði Gísli
og síðan Linda Björk. Það var fal-
leg fjölskylda sem fór í sunnudags-
bíltúrana sína. Ávallt á fallegustu
bílum bæjarins, því Gunnar Áki
var bifvélavirki og þúsundþjala-
smiður á bíla.
Allt sem Ásdís gerði var vel gert.
Hún var einstaklega nákvæm og
vandvirk. Er hún stofnaði heimili
sitt var það af slíkum myndarskap
að við vinkonur hennar dáðumst að.
Heimili Ásdísar og Gunnars Áka
var ávallt með fallegustu heimilum
sem komið var á. Það var alveg
sama hvort um litla íbúð, eða glæsi-
legt hús var að ræða, alltaf réð
smekkvísi Ásdísar þar.
Nú er komið að þeim kafla í lífi
Ásdísar er börnin fara að vaxa úr
grasi og yfirgefa móðurfaðminn. En
þá var eins og góðu örlagadísirnar
hennar hefðu yfirgefið hana. Nína,
elsta dóttirin, hitti eiginmann sinn
og haldið var glæsilegt brúðkaup en
ungi eiginmaðurinn var allur innan
fjögurra mánaða. Bróðir Ásdísar,
Hákon Jarl, varð bráðkvaddur í
blóma lífsins tveimur mánuðum síð-
ar. Reiðarslagið kom stuttu síðar,
einkasonurinn Hafliði deyr af slys-
fórum. Síðan er eiginmaðurinn
Gunnar Áki látinn 5 árum síðar eftir
erfiða baráttu við krabbamein. Ég
veit að Ásdís mín hefur oft þurft í
hjarta sínu að spyrja góðan Guð af
hverju ég? Aftur og aftur varð hún
að sjá á bak ástvinum sínum. Hvers
vegna gerði Guð henni þetta? En
hún Ásdís mín fékk engin svör.
En hún var eins og björkin í
storminum, hún brotnaði aldrei, nei
hún bognaði ekki einu sinni. Bein í
baki en drjúpandi höfði með kramið
hjarta bar hún kistu einkasonarips
Hafliða Gísla út kirkjugólfið. Ég
held að við sem sáum það gleymum
því aldrei.
Nú síðsumars fannst örlagadísun-
um hennar hún hafa fengið nóg af
þessu jarðneska lífi okkar. Nú fær
hún þann læknisúrskurð að tími
hennar sé kominn, einungis nokkrir
mánuðir eftir af hennar lífshlaupi.
Við erum tvær saman er síminn
hringir og færir henni fréttirnar.
Viðbrögðin eins og við var að búast
af henni. Hugsunin snýst einungis
öll um dæturnar tvær og barna-
börnin sem orðin eru níu. Nei, hún
Ásdís mín þurfti engan stuðning né
vorkunnsemi. Nú tók við barátta við
erfiðan sjúkdóm. Barátta sem hún
vissi fyrirfram að var töpuð.
Hugsun hennar snerist öll um að
gera biðina eins létta og hægt væri
fyrir dætumar Nínu og Lindu. Hún
var svo sannarlega sú sem gaf af
sér fram á síðasta dag og ætlaðist
til einskis af öðrum. Dæturnar sáu
til þess að mömmu vanhagaði ekki
um neitt sem mögulegt var að veita
henni. Aðdáunarvert var að sjá um-
önnun þeirra dag og nótt þar til yfir
lauk. Ekkert var of gott fyrir
mömmu.
Nú er komið að leiðarlokum,
elsku Ásdís mín. Svo lengi sem við
lifum erum við að læra. Ég þakka
þér fyrir að hafa fengið að vera vin-
kona þín og að þú trúðir mér fyrir
gleði þinni og sorgum. Hafi það ekki
gert mig örlítið þroskaðri þá er
erfitt að þroska okkur mannfólkið í
þessum heimi.
Nú ert þú sofnuð, elsku Ásdís
mín, og eins og blómin vakna á vor-
in, munt þú vakna í faðmi eigin-
manns, einkasonar og annarra ætt-
ingja. Fuglasöngurinn, voranganinn
og sólarylurinn verður mun meiri
og unaðslegri hjá þér, en sá sem við
vöknum við sem lifum næsta vor.
Með þessum fátæklegu orðum
kveðjum við hjónin þig, elsku Ásdís.
erfitt að missa heilsuna fyrir 4 ár-
um. En þá fékk hann dyggan
stuðning frá börnum sínum sem
sýndu honum umhyggju í þeim erf-
iðleikum sem á eftir fylgdu. En
aldrei kvartaði hann undan veik-
indum sínum og fram á síðasta dag
var hugur í honum, m.a. lagði hann
það á sig nú síðsumars að fara með
vistfólki á DAS í Hafnarfirði að
skoða Hvalfjarðargöngin, þótt
hann væri sárþjáður.
Elsku Helga, Gróa, Þórður, Örn
og Dúa. Börnin hans, barnabörnin
og barnabarnabörnin voru það dýr-
mætasta sem hann átti. Við Grétar
biðjum Guð að styrkja ykkur á
sorgarstundu.
Blessuð sé minning okkar ást-
kæra Sigurjóns og hafi hann þökk
fyrir allar samverustundirnar.
Sigríður og Grétar.
Með örfáum orðum langar mig að
kveðja Sigurjón vin minn, sem nú er
fallinn frá. Állt frá því ég kynntist
Sigurjóni fyrst, 16 ára gömul, naut
ég vináttu hans. Vináttu, án skil-
yrða. Vináttu, fulla af væntum-
þykju. Vináttu, sem stóðst tímans
tönn. Vináttu, án vafa og það var
dýrmætast. Vissan um að eiga alltaf
vináttu hans, alveg sama hvernig og
hvert lífsbrautin lagðist.
Á kveðjustund er mér efst í huga
þakklæti fyrir vináttu, sem aldrei
bar skugga á í 26 ár.
Kæri vinur, hafðu þökk fyrir allt.
Guð geymi þig.
Þorbjörg.
Elsku Sigurjón.
Margs er að minnast þegar þú eri
allur.
Margar ánægjustundir höfum við
átt saman ásamt Stínu og fleirum á
Þingvöllum í Vinarminni og í hjól-
hýsinu hjá Sissu og Grétari. Þú
hringdir í mig þegar ég var sem
veikust og þótti mér afar vænt um
það.
Þegar þú lagðist inn á Hrafnistu
kom ég stundum í heimsókn til þín
en alltof sjaldan. Enginn veit hvað
átt hefur fyrr en misst hefur.
Ég sagði alltaf að þú værir minn
uppáhalds frændi og það varst þú
að öllum hinum frændum ólöstuð-
um.
En nokkrar ánægjustundir áttum
við í sumar, t.d. er við fórum í ferða-
lag saman upp í Munaðarnes og
nokki'um sinnum er þú komst til
okkar í mat í Faxatúnið og er það
okkur ógleymanlegt.
Þakka þér, Sigurjón minn, hvað
þú hefur gefið mér og minni fjöl-
skyldu í gegnum árin.
Sjáumst.
Þín einlæg,
Sigþrúður.
Sagt er að allra bíði sama hlut-
skipti, að fæðast, lifa og deyja. Hins
vegar var Sigurjón vinur minn
þannig maður, að ég hélt um tíma
að hann gæti upphafið þau lögmál,
sem gilda um aðra dauðlega menn.
Líkamlegir og andlegir kraftar
hans voru svo miklir, þegar hann
var upp á sitt besta, að ekki þótti