Morgunblaðið - 23.10.1998, Side 39

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FÖSTUDAGUR 23. OKTÓBER 1998 39
Minninguna um þig geymum við í
hjörtum okkar.
Guðrún Einarsdóttir,
Gottskálk Eggertsson.
Laufin á trjánum skipta fagurlega
litum þetta haustið, grasið sölnar og
blómin hneigja krónur sínar og
deyja. Eftir yndislegt sumar
hvolfdist haustið skyndilega yfir. En
það haustaði líka snögglega í lífi As-
-’} dísar Hafliðadóttur vinkonu minnar
• sem lést aðeins örfáum vikum eftir
þann úrskurð að hún væri dauðvona.
Asdís var um margt mjög merki-
leg kona. A tímamótum í lífi okkar
kynntumst við fyrir nær tuttugu ár-
um. Bakgrunnur okkar var þó ekki
ýkja líkur en sameiginlegt áhuga-
mál áttum við að mannræktarmál-
um. Það var ekki komið að tómum
kofunum þar sem Ásdís var því hún
lagði metnað sinn í að kynna sér
9 bókmenntir varðandi málefnið og
! leita allra mögulegra leiða að frek-
ari þekkingu í formi sjálfsskoðunar,
fyrirlestra og námskeiða sem mögu-
legt var sækja á þeim tíma. Hún var
því mikill viskubrunnur þeim sem
deildu þessum áhuga með henni.
Hún var sannur og framúrskarandi
góður vinur vina sinna. í raun finnst
mér að hún hafi verið sönn og sjálfri
ag, sér samkvæm í allri tilveru sinni frá
því kynni okkar hófust. Það var þó
• fjarri lagi að við værum alltaf sam-
9 mála um það sem bar á góma, en þó
skipti það ekki máli vegna þess að
hún bjó yfir þeim mannkostum að
vera fullkomlega heiðarleg og ein-
læg í samskiptum sínum við aðra þó
svo að hispursleysi hennar þyldu
ekki allir. Gagnkvæm virðing fyrir
viðhorfum okkar í garð hvorrar
annarrar gerði það að verkum að
Sl aldrei féll skuggi á vináttu okkar.
Tilveran fór ekki alltaf mjúkum
höndum um Ásdísi. Áfóllin dundu á
■ henni eitt af öðru. Sagt er að tíminn
græði öll sár en það er ekki rétt,
missir margra ástvina með stuttu
millibili markar einstaklinginn, en
það hæfír minningunni um hana að
hún hafi verið úr svo góðu efni gerð
að hún brotnaði aldrei; var stærst
þegar mest á dundi.
Hún var tíguleg í fasi og smekkvís
í klæðaburði svo eftir var tekið. Tein-
rétt og enn gefandi til hinstu stund-
,“fj ar; glæsikona og mikill fagurkeri.
V Kæra vinkona. Eg er ríkari fyrir
að hafa átt þig að vini. Hafðu þökk
fyrir allar gjafir þínar. Þær voru
fæstar á veraldlega vísu heldur
gjafir í formi þess trúnaðar og vin-
áttu sem dýrmætust er.
Laufey Kristjónsdóttir.
manni líklegt, að til væru þau öfl
sem bugað gætu manninn. Höfð-
tp ingslund, góðmennska og örlæti við
™ samferðarmenn voru í góðu sam-
ræmi við líkamlegt atgervi og var
unun að vera samvistum við hann.
Skemmtilegur bæði og fróður og
fús til að miðla og leiðbeina þeim
sem yngri voru og engir jafnokar.
Mér voru það mikil foiréttindi að fá
að eiga vináttu við hann lengi og
vera vinnufélagi um árabil.
Eg gæti skrifað mikinn bálk af
sögum um Sigurjón, afrek hans og
| ævintýri, sem ég sjálfur varð vitni
að sumum. Vart hrykki þó heilt
Morgunblað til þeirrai’ ritunar og er
sjálfsagt betur komin í höndum rit-
færari manns, en hér skrifar. Fal-
legt var að fylgjast með hversu
heitt hann elskaði og virti konu sína
Kristínu og var það honum þungt
áfall, þegar hún var kölluð burt,
langt fyrir aldur fram í marsmánuði
1991. Til gamans má geta þess, að
iiii Sigurjón taldi óhætt að láta vélar
j skipa snúast hraðar, þegar hann var
• á heimstími til Kristínar, en í annan
tíma. Var hann þó með varkárustu
mönnum í meðferð véla.
Vinur, nú er komið að kveðju-
stund og nokkrar fátæklegar línur
geta aldrei verið verðugur þakklæt-
isvottur fyrir allt sem þú gafst mér
á samferð okkar. Ég leyfi mér þó að
segja, að ég varð betri maður á við-
j Sj kynningunni við þig og vona að ég
hafi verið þér til nokkurrar ánægju
á stundum. Nú siglir þú á nýju hafi
hraðbyri, heim til Stínu.
Jón Steinar.
JÓN BACHMAN
GUÐMUNDSSON
+ Jón Bachmann
Guðmundsson
fæddist 5. júlí 1923
í Reykjavík. Hann
lést á Sjúkrahúsi
Reykjavíkur 14.
október síðastlið-
inn. Foreldrar hans
voru Rósa Bach-
mann Jónsdóttir
saumakona, f. 1888
að Steinsholti í
Leirársveit, d.
1951, og Guðmund-
ur Jónsson, bif-
reiðasmiður, f.
1898 að Hvammi í
Landsveit, d. 1977. Systur Jóns
voru Guðrún Vilborg, f. 1921,
hennar maður er Jónas Ey-
steinsson kennari. Hallfríður, f.
1925, hennar maður er Gunnar
Guðmundsson rafverktaki, og
Vilborg Jóna, f. 1927, d. 1993,
hennar maður var Jón Þor-
varðarson bifreiðastjóri, d.
1998.
Jón hóf sambúð með Ragn-
Ég vil í fáum orðum minnast
mágs míns Jóns Bachmann Guð-
mundssonar bifvélavirkja.
Það eru nú um það bil 54 ár frá
því að ég hitti Jón í fýrsta sinn, þá
að reyna að koma mér í mjúkinn hjá
systur hans. Hann tók mér svo sem
ekkert fagnandi sem vonlegt var,
sveitastrák að norðan og hún uppá-
haldssystir. En einhvern veginn
tókst með okkur kunningsskapur
fljótlega og síðan vinátta sem hefur
staðið óslitið síðan. Jón var fremur
dulur maður og seintekinn en þegar
komið var inn fyrir ysta lagið fann
maður þar hlýjan, góðviljaðan og
gamansaman mann.
Fyrir u.þ.b. 50 árum hafði Guð-
mundur faðir Jóns frumkvæði að
því að við hófum byggingu húss í
Nökkvavogi 15 hér í borg. Húsið
var fjórar íbúðir og verkstæðispláss
í kjallara. Þetta var stórhuga fram-
kvæmd á þeim tíma og sýndi fyrir-
hyggju og áræði Guðmundar þegar
bókstaflega næstum allt var reyrt í
fjötra og skömmtun á öllum sviðum.
Sækja þurfti um leyfi til skriffinn-
anna um næstum allt er gera þurfti,
þá blómstraði fyrirgreiðslupólitík á
öllum sviðum. Við bygginguna vann
svo fjölskyldan næstum öllum frí-
stundum þar til húsið var komið
upp. Þá var ekki hægt að hringja í
steypustöð og panta steypu í eitt
stk. hús og greiða með plastkorti
eða eftir minni. Það voru ófáar ferð-
ir sem Jón fór upp á Kjalarnes að
sækja sjávarmöl og sand í húsið og
öllu var mokað með handafli upp á
bflinn. Að moka sjávarmöl með
handskóflu upp á bfl myndi enginn
láta bjóða sér í dag, (jafnvel ekki
rússneskir verkamenn).
Ég fór í nokkrar ferðir með Jóni
að sækja möl, í þeim túrum kynnt-
umst við allvel, spjallað var um lífið
og tilveruna og margt gert sér til
gamans. Þar kynntist ég nýrri hlið á
Jóni.
Á þessum árum hóf Jón sambúð
með Ragnheiði Magnúsdóttur og
eignuðust þau soninn Magnús. Sam-
búðin gekk ekki upp og slitu þau
samvistum og fylgdi sonurinn móð-
urinni eins og oft vill verða. Ekki er
að efa að þetta hefur verið sárs-
aukafullt eins og ætíð þegar til slíks
kemur.
Magnús er í sambúð með Eddu
Pálsdóttur og eiga þau þrjá syni og
tvö barnaböm.
Jón hóf strax kornungur að vinna
með fóður sínum við bílaviðgerðir
en Guðmundur var eins og þeir sem
til þekkja vita snillingur á þessu
sviði og reyndar í hverju er hann
tók sér fyrir hendur, þannig að það
hafa verið forréttindi að fá að læra
hjá honum. Jón gerðist bifvélavirki
og vann með föður sínum lengst af
eða þar til Guðmundur hætti starf-
semi, þá tók Jón við verkstæðinu og
vann þar þar til hann réðst til Iðn-
skólans í Reykjavík sem tækjavörð-
ur.
heiði Magnúsdótt-
ur, með henni eign-
aðist hann soninn
Magnús. Þau slitu
samvistir. Sambýl-
iskona Magnúsar er
Edda Pálsdóttir og
eiga þau þrjá syni
og tvö barnabörn.
Jón var í sambúð
með Sigurlaugu M.
Björnsdóttur um
þrjátíu ára skeið,
hún átti fjórar dæt-
ur frá fyrra hjóna-
bandi.
Jón hóf störf
strax á unga aldri hjá föður
sínum við bifreiðaviðgerðir,
eftir að hann hætti störfum rak
Jón verkstæðið uns hann réðst
til Iðnskólans í Reykjavík þar
sem hann starfaði um tíu ára
skeið sem tækjavörður.
Útför Jóns Bachmanns Guð-
mundssonar fer fram frá Kópa-
vogskirkju í dag kl. 15.00.
Jón hafði mörg áhugamál, hann
hafði mjög gaman af að ferðast um
landið og þá sérstaklega um hálendið
enda átti hann alltaf bfla sem voru
færir í slíkar ferðir. Þá hafði hann
mikið gaman af að renna íyrir fisk,
það eins og margt annað hafði hann
tekið í arf frá fóður sínum. Við
stríddum honum oft á því að hann
væri alger tækjafíkill. Hann fékk sér
litla kvikmyndatökuvél áður fyrr og
þegar myndbandstökuvélar komu á
markað hér fékk hann sér a.m.k.
eina slíka. Mikið er til eftir hann af
myndum úr fjallaferðum hans svo og
úr fjölskyldusamkomum.
í rúmlega 30 ár var Jón í sambúð
með Sigurlaugu M. Bjömsdóttur
eða þar til hún lést 1991. Hún átti
fjórar dætur frá fyrra hjónabandi.
Síðustu ár Sigurlaugar þurfti hún
að dvelja á hjúkrunarheimilinu
Sunnuhlíð. Sambúðin með Sigur-
laugu voru Jóni hamingjurík ár, þau
voru einstaklega samhent. Hún var
mikil áhugamanneskja um garð-
rækt og smitaði Jón af þeim áhuga
enda fékk skrúðgarður Sigurlaugar
viðurkenningu frá Kópavogsbæ.
Þegar Sigurlaug þurfti að flytja á
Sunnuhlíð sýndi Jón hvern mann
hann hafði að geyma, slík umhyggju
er hann sýndi henni var einstök. Á
hverjum degi fór hann til hennar eft-
ir vinnudag og sat hjá henni til að
stytta henni stundir og þegar krafta
hennar þraut reyndi hann að hjálpa
henni við að matast og sat hjá henni
svo lengi sem hann mátti. Jón var
einlægur trúmaður, las mikið hina
helgu bók þegar hann var enn í
Fellsmúlanurn og maður kom til
hans var bókin ætíð í nálægð og
minnismiðar til uppflettingar. Við
ræddum oft um lífið eftir dauðann,
um betra tilverustig eftir jarðvistina,
hann var efalaus. Hann kveið ekki
ferðinni sem hann hefur nú hafið.
Fyrir hönd aðstandenda Jóns
viljum við þakka því góða fólki sem
hefur annast hann á undanförnum
áimm fyrir allt það sem það hefur
gert til að stytta honum erfiðar
stundir.
Guð blessi minningu Jóns Bach-
mann Guðmundssonar.
Gunnar Guðmundsson.
í dag 23. október þegar útför
Jóns Bachmanns Guðmundssonar
fer fram langar okkur systurnar að
kveðja hann með nokkrum orðum
og þakka honum fyrir liðin ár er við
höfðum náin kynni af honum.
Fyrir u.þ.b. 30 árum þegar móðir
okkar og Jón, eða Nói eins og hann
var oft kallaður, fóru að búa saman
vorum við sumar systurnar ungar.
Því var ekki að neita að nokkurs
kvíða gætti meðal okkar hvernig til
tækist um heimilishaldið. Sá kvíði
varð fljótt ástæðulaus, því Nói
reyndist okkur góður og varð vinur
okkar og félagi.
Skiljanlegt er að oft er erfitt að
koma inn til nokkuð stórrar fjöl-
skyldu eins og hann gerði. Þá ber að
virða að hann varð síðar vinur og fé-
lagi barna okkar systranna. En
mestar þakkir á hann þó skilið íyrir
hversu góður og nærgætinn hann
var móður okkar. Sérstaklega þó á
seinni árum hennar en hún átti við
veikindi að stríða í mörg ár, fyrst
heima og síðan á sjúkraheimili.
Á seinni árum missti hann sjálfur
heilsuna og að lokum varð hann að
dvelja á dvalarheimili. Við systurn-
ar fylgdumst með honum í veikind-
um hans þar sem móðir okkar hvarf
aldrei úr huga hans.
Við systumar sendum syni hans,
öðrum ættingjum og vinum Jóns
innilegar samúðarkveðjur.
Svala, Erna, Mjöll, Drífa
og fjölskyldur.
Með nokkmm orðum langar mig
að minnast móðurbróður míns, Jóns
B. Guðmundssonar eða Nóa eins og
við kölluðum hann alltaf. Nói rak
bflaverkstæði með föður sínum
Guðmundi að Nökkvavogi 15. í því
húsi átti ég mitt æskuheimili.
Fyrstu minningar mínar um sam-
skipti okkar Nóa em þegar ég fimm
ára gutti, sentist fyrir hann í bak-
aríið sem var þá við Langholtsveg
til að kaupa vínarbrauð eða snúða
með kaffinu. Fyrir snúninginn fékk
ég ávalt marenskökutopp, sem var
mikið lostæti í litlum munni. Við
Nói urðum miklir vinir upp frá
þessu, hann mjög barngóður og
hafði oftast tíma til að spjalla smá-
stund, enda áhugamálin nokkuð
svipuð, bfladellan okkur í blóð bor-
inn. Árin liðu og margar urðu ferð-
imar á verkstæðið til þeirra Nóa og
afa til að þiggja góð ráð. Þar vom
líka margar sögur sagðar af bílum
og veiðiferðum. Nói hafði mjög
gaman af að skreppa í veiðiferðir og
naut þá mjög fallegrar náttúm t.d í
Mjóanesi við Þingvallavatn. Nói var
mikill jeppkarl og átti margann
jeppan í gegnum tíðina, hann hafði
gaman að ferðast torfæra slóða um
fjöll og firnindi. Það skiftust á skin
og skúrir í lífi Nóa eins og flestra
annara og sýndi hann mikla umm-
hyggju og natni er lífsfommautur
hans Sigurlaug veiktist af erfiðum
sjúkdómi, sem hún lést úr.
Á þessum tíma seldi Nói verk-
stæðið sitt og hóf störf við Iðnskól-
ann í Reykjavík. Upp frá þessum
breytingum í lífi Nóa varð hann tíð-
ur gestur á heimili okkar hjóna og
var það okkur sönn ánægja. Þá var
nú ýmislegt spjallað. Eitt sinn sagði
hann mér sögu af kunningja sínum
sem hafði farið á jeppa upp á
Skjaldbreið, þetta þótti mikið afrek
á þeim tíma. Nói hafði mikinn hug á
að við prófuðum þetta einhvern tím-
ann. Ég sagði honum að nú væri
þetta lítið mál á betri jeppum og
stærri dekkjum, bauð honum með í
vetrarferð á Skjaldbreið. Um vetur-
inn var farin mikil fjölskylduferð á
jeppum og vélsleðum sem Nói próf-
aði og hafði mikið gaman af þó rúm-
lega sjötugur væri. Þessi ferð var
okkur öllum mikil ánægja og lengi í
minnum höfð, þær urðu miklu fleiri
ferðirnar sem við nutum með Nóa
þar á meðal í Kerlingarfjöll, Fjalla-
baksleið í Landmannalaugar, Veiði-
vötn og fleiri slíkar ferðir, því erfið-
ara sem færið var og reyndi meira á
bfla og ökumenn, því meira gaman
hafði Nói af ferðinni. Þetta eru okk-
ur ljúfar minningar. Nói var sér-
staklega bamgóður og nutu okkar
börn þess mjög að hafa frænda með
í svona ferðir. Höfðu þau einnig
mikla ánæju af að heimsækja
frænda í Fellsmúlann meðan hann
bjó þar, síðan á Arnarholt þar sem
hann dvaldi síðustu árin.
Hafðu þökk fyrir allt og allt, kæri
frændi, blessuð sé minning þín.
Friðgeir, Árný og börn.
Minn kæri frændi, Jón Bach-
mann Guðmundsson, sem lést á
Sjúkrahúsi Reykjavíkur 14. þ.m.
var maður, sem ég gleymi seint.
Hann var hvers manns hugljúfi og
ávallt reiðubúinn, efth’ bestu getu,
að greiða veg allra, sem til hans leit-
uðu.
Hann vann lengst af að bifvéla-
virkjun með föður sínum. Þegar
erfitt var að fá varahluti í bifreið,
sem bilaði, var oftast hægt að leita
til þeirra feðga og fá ótrúlega»=..
lausnir á því, sem að var eða bilað
hafði. Hagleikur þeirra feðga og út-
sjónarsemi voru einstæð.
Þegar við hittumst var ekki erfitt
að fá gleðibros á vanga Jóns. Það
var eins og maður kæmist í annan
heim, gleði og glaðværðar, er við
áttum tal saman. Áhyggjur hurfu ef
einhverjar voru og erfiðleikar urðu
auðleystir. Hann galt ávallt létt hjal
með gleði og góðvild og aldrei vissi
ég til að hann legði illt til nokkurs
manns. Hjálpsemi Jóns og um-
hyggja fyrir þeim, sem hjálpar _
þurftu með var einlæg og ótvíræðT
Hún lýsti sér ekki síst á þeim tíma
sem hann naut þess að halda heimili
með fjölskyldu.
Magnús sonur Jóns var honum
mikil hugarfylling og hamingja, þótt
hann gæti lítið notið návistar hans.
Af ýmsum ástæðum gat ég ekki
heimsótt Jón eftir að hann varð að
fara á Sjúkrahús Reykjavíkur. Ef
heimsókn mín hefði orðið honum
einhver léttir, finn ég fyrir því að af
henni gat ekki orðið. Ég hef hins
vegar í huga mér hið síðasta gleði-
bros hans til mín, frá því nokkru áð-
ur en hann fór á sjúkrahúsið og það
mun hjá mér verða.
Ég sendi aðstandendum frænd^
míns, Jóns Bachmanns Guðmunds-
sonar, samúðarkveðjur um leið og
ég sakna góðs drengs, sem brosti
við lífinu bæði í blíðu og stríðum
sjúkdómsferli síðustu árin og bið
honum og minningu hans Guðs
blessunar.
Friðgeir Grímsson.
Móðurbróðir minn Jón, oftast
kallaður Nói, er fallinn frá. Hann
hefur strítt við veikindi undanfarin
ár, en varð að lokum undir í þvf’ *
stríði. Ég kynntist Nóa þar sem
hann starfaði á bílaverkstæði afa í
kjallara húsins sem móðurfjöl-
skylda mín hafði byggt í
Nökkvavogi 15. Nói var mjög barn-
góður og ætíð tiibúinn til þess að
aðstoða okkur með hjólin okkar og
svo síðar bílana þegar við komumst
upp fyrir hjólaaldurinn. Eftir að afi
féll frá rak Nói verkstæðið einn í
nokkur ár, en fór síðan til starfa
sem aðstoðarmaður á bflaverkstæði
Iðnskólans. Öll skólaverkstæði skól-
ans nutu þess að þar var kominn
völundur í smíðum og viðhaldi hvers
konar tækja og tóla sem nota þurfti
við kennsluna.
Nói var einfari og vann nánasfy-
allan sinn starfsferil einn, en hann
var hvers manns hugljúfi í fjöl-
menni. Aldrei minntist ég þess að
hann skipti skapi svo sjáanlegt
væri, en samt vissi ég að hann var
mikill skap- og tilfinningamaður.
Hann eignaðist einn son, Magnús,
en ekki varð af sambúð með bams-
móður. Hann kynntist samferðar-
konu sinni Sigurlaugu nokkuð seint
en þau voru mjög samhent og var
heimili þeirra glæsilegt og ekki síð-
ur garðurinn. Við fráfall Sigurlaug-
ar var söknuður hans mikill og náði
Nói sér aldrei almennilega á strik
eftir það. Ég kom nokkrum sinnum
til hans á Kársnesbrautina eftir
það. Honum var mikið niðri fyrir ogC
sótti mikið í biblíuna sér til halds og
trausts. Nói flutti síðar til Reykja-
víkur og kom nokkrum sinnum á
heimili okkar Helenu eftir það.
Maður varð ekki mikið var við að
hann væri í heimsókn, þar sem
hann sat og horfði á sjónvarpið og
virtist njóta þess að vera á heimili
þar sem var hávaði og skarkali af
krökkum í leik og staifi, hlýjan og
ánægjan geislaði af honum. Nói var
tryggur og góður vinur. Við Helena
og liömin kveðjum góðan mann og
þökkum fyrir samfylgdina. -
Guðniundur Gunnarsson.
r 3lómabú3m
öai^ðskom J
. v/ T-ossvogskirkjwgarö /
Sími. 554 0500
I